Działka wydzielona z terenu z wcześniejszą zgodą Lasów. Sąd uchylił odmowę uzgodnienia

Syg. akt VIII SA/Wa 396/26

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2026 roku, znak: [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych( dalej jako RDLP) działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2025 roku, poz. 1691 dalej jako k.p.a.) oraz art. 60 ust.1 w związku 53 ust.4 pkt 6 i art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U z 2024 roku, poz. 1130 dalej jako upzp.), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez T. Z. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. z dnia 18 sierpnia 2025 roku, znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...], obręb T., gmina G. [...]– utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia organu były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2025 r., znak: [...], Wójt Gminy G. [...] zwrócił się do Dyrektora RDLP, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp, o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku rekreacji indywidualnej na działce ew. nr [...], obręb [...] T., gmina G. [...].

Postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. znak: [...] Organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dyrektor RDLP uznał, że projekt jest niespójny z ustaleniami nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp). W projekcie wskazano bowiem, że działka znajduje się w konturze [...] - tereny rekreacyjne, zabudowa letniskowa, podczas gdy analiza rysunku mpzp wykazała, że inwestycja jest położona na terenie oznaczonym symbolem [...] - lasy z małymi enklawami pól i rozproszoną

zabudową zagrodową. Ww. postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 20 sierpnia 2025 r.

Do Organu I instancji wpłynęło zażalenie Strony na ww. postanowienie, z zachowaniem terminu, określonego w art. 141 § 2 kpa (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej - 26 sierpnia 2025 r.). Zaskarżając postanowienie, Strona wskazała, że odmowa uzgodnienia była bezzasadna, ponieważ działka nr [...] została wydzielona z działki [...], dla której wcześniej istniała ważna decyzja o warunkach zabudowy wraz z pozytywnym uzgodnieniem Lasów Państwowych dotyczącym możliwości zabudowy rekreacyjnej. Strona podkreśliła, że w nieobowiązującym już mpzp teren ten był oznaczony jako przeznaczony pod zabudowę letniskową, co stanowiło podstawę do sprzedaży kilku działek jako terenów inwestycyjnych.

Wobec powyższego, Organ II instancji zważył, co następuje.

W myśl art. 60 ust. 1 upzp, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, a więc jego treść (wraz z załącznikami), gdyż uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/OI 942/11; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 823/10; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt. II OSK 947/2008). Organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, może jedynie potwierdzić jej zgodność z odpowiednimi przepisami lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby zatem organ uzgadniający mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami. Z przepisów upzp wynika bowiem, że to wójt, burmistrz, prezydent zgodnie z posiadanymi kompetencjami, odpowiada za treść sporządzanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, która powinna odzwierciedlać zapisy obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie być jednoznaczny w swym brzmieniu, aby organ uzgadniający jego treść mógł rzetelnie rozstrzygnąć w sprawie. Tym samym, to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 731/18).

Analizując projekt decyzji, Organ II instancji ustalił, co następuje:

1) uzgodnienie obejmuje projekt, którego celem jest budowa budynku rekreacji indywidualnej;

2) zgodnie z treścią uzasadnienia projektu decyzji: "w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy G. [...] zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej Nr [...] z dnia 2 kwietnia 1982 roku, który stracił ważność dnia 1 stycznia 2004 roku, przedmiotowy teren leży w obszarze oznaczonym symbolem [...] - tereny rekreacyjne, zabudowa letniskowa;

3) zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu decyzji, liniami rozgraniczającymi teren inwestycji ABCDEA objęto całą powierzchnię przedmiotowej działki, w tym użytek LsV.

Z uwagi na objęcie liniami rozgraniczającymi min, gruntu leśnego, Organ odwoławczy przystąpił do badania spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp, zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo teren ten jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Przesłanka ta odwołuje się do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, których wystąpienie obliguje do uzgodnienia decyzji, a ich brak - do odmowy uzgodnienia.

Pierwsza z tych okoliczności zachodzi wtedy, gdy inwestycja nie narusza leśnego charakteru gruntów. W analizowanej sprawie warunek nie został spełniony, ponieważ inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacji indywidualnej obejmuje również grunty leśne, co niewątpliwie prowadzi do zmiany ich charakteru na nieleśny.

Tym samym konieczne jest zbadanie spełnienia drugiego z warunków wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp (teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc). Spełnione muszą być przy tym łącznie następujące przesłanki;

1) wydana została decyzja wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne;

2) wymieniona zgoda na zmianę przeznaczenia została "skonsumowana" przez ustalenia "starego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który utracił

Tym samym, chcąc dokładnie zbadać sprawę, Organ odwoławczy pismem z dnia 13 listopada 2025 r. wystąpił do Wójta Gminy G. [...] z prośbą o przekazanie wypisu wraz z wyrysem z obowiązującego do 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego przedmiotową nieruchomość oraz zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne uzyskanej do tego planu. W związku z brakiem odpowiedzi, organ odwoławczy ponownie, pismem z dnia 23 stycznia 2026 r., prosił o przekazanie wypisu wraz z wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego do 2003 r., obejmującego działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] T. oraz zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, uzyskanej na potrzeby powyższego planu.

W odpowiedzi z dnia 26 stycznia 2026 r. organ Gminy powołał się na uchwałę Rady Gminy Nr [...]z dnia 21 grudnia 1991 r., podczas gdy w analizowanych projektach decyzji o warunkach zabudowy dotychczas powoływano się na przeznaczenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego gminy G. [...] Gminnej zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej nr [...] z dnia 22 kwietnia 1982 r. Do wyżej przywołanego pisma załączono "spis treści wypisu i wyrysu planu", bez żadnych danych merytorycznych oraz nieczytelną mapę w formacie A5, pozbawioną oznaczenia lokalizacji przedmiotowej nieruchomości oraz symbolu planistycznego, W przesłanej korespondencji, nie zawarto żadnych informacji mogących wyjaśnić ww. rozbieżność jak również nie załączono wnioskowanego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki ewidencyjnej nr [...], jak również nie dołączono wnioskowanej kopii zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne,

Mając na uwadze powyższe, Organ odwoławczy pismem z dnia 2 lutego 2026 r. wystąpił do Wójta z prośbą o jednoznaczne wskazanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał dla tego obszaru (obecnie działka [...]) do dnia 31 grudnia 2003 r. i utracił moc na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wraz z załączeniem kopii wspomnianego aktu (wypis i czytelny wyrys z miejscowego planu zagospodarowania z określeniem położenia działki [...]) oraz wyjaśnienie jakie było przeznaczenie dla analizowanego terenu we wskazanym nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Organ odwoławczy wniósł o przesłanie kopii zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, uzyskanej na etapie procedury planistycznej do wskazanego mpzp, w przypadku uzyskania poproszono również o laką informację.

Pomimo skierowania powyższego wezwania. Wójt Gminy G. [...] nie udzielił odpowiedzi oraz nie przedłożył żądanych dokumentów, które pozwoliłyby jednoznacznie potwierdzić zarówno treść nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr [...], jak i ewentualne uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Brak reakcji organu Gminy uniemożliwił zatem zweryfikowanie, czy planowane zamierzenie rzeczywiście mieści się w zakresie dopuszczalnym na podstawie ustaleń planistycznych obowiązujących do dnia 31 grudnia 2003 r.

W świetle powyższego, mając na uwadze ustalenia poczynione przez Dyrektora RDLP, ujawnione rozbieżności w oznaczeniach i przeznaczeniu terenu wynikających z różnych dokumentów przedstawianych przez Wójta Gminy G. [...], a także fakt, iż pomimo wielokrotnych wezwań organ Gminy nie dostarczył żadnej wiarygodnej, czytelnej i jednoznacznej dokumentacji potwierdzającej, że działka nr [...] była w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona pod tereny rekreacji. Organ odwoławczy podziela stanowisko Organu I instancji, że projekt decyzji o warunkach zabudowy nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp.

Skoro nie jest możliwe ustalenie, że teren objęty inwestycją był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w ramach starego mpzp, a inwestycja niewątpliwie ingeruje w grunt leśny, uzgodnienie projektu decyzji nie jest możliwe.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało orzec jak w sentencji.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. Z..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał:

1. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dowodów istniejących w obrocie prawnym.

2. Naruszenie art. 8 oraz art. 81a § 1 k.p.a.

poprzez naruszenie zasady zaufania do organów państwa - poprzez zajęcie stanowiska sprzecznego z wcześniejszym stanowiskiem tego samego organu, bez wykazania zmiany stanu faktycznego lub prawnego. Oraz nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony.

3. Błędne ustalenie stanu faktycznego

polegające na przyjęciu, że teren inwestycji w Planie ogólnym zagospodarowania Gminy G. z 1982r., który stracił ważność 01.01.2004r nie był objęty symbolem [...]. Ustalenie stanu faktycznego odbyło się jedynie w oparciu o poszlaki i interpretacje nieczytelnych grafik.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego.

Organ w postanowieniu powołał się na rozstrzygnięcie I Instancji w R., który uznał jednoznacznie brzmiące zapisy z projektu warunków zabudowy ([...]) określające teren działki symbolem [...] za błędne. Organ I instancji narzucił własną interpretacje załączników graficznych i określił teren symbolem [...]. Jednakże z tych grafik nie można stwierdzić niczego konkretnego i nie można traktować ich jako materiał dowodowy, ponieważ są nieczytelne (w załączniku- zdjęcia mapek z oględzin materiału dowodowego wykonanego w dyrekcji Lasów w W.). Organ II instancji sam stwierdzał, że materiały graficzne Gminy są nieczytelne i nie można się na nich opierać. Jednak organ I instancji w R. wydał negatywną decyzje w oparciu o wątpliwą grafikę i pomijając jasne zapisy z projektu WZ.

Organ II instancji przyznał sam i oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na braku dokumentów przekazanych przez Gminę G. [...], mimo że sam wskazał, iż:

gmina nie przedłożyła niezbędnych dokumentów, przekazywane materiały były nieczytelne, niepełne i rozbieżne, nie było możliwe jednoznaczne ustalenie przeznaczenia terenu.

Pomimo powyższego, organ przyjął najbardziej niekorzystną dla strony interpretację, uznając teren za leśny. Takie działanie stanowi naruszenie art. 81a § 1 k.p.a., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2019r., sygn. II 0SK913/17: "niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony".

Organ umniejsza i pomija kluczowy dowód: projekt decyzji ([...]) Wójta Gminy G. [...] o ustalenie Warunków zabudowy dla działki nr [...]. W projekcie Gmina nie pozostawia wątpliwości co do inwestycyjnego charakteru danego terenu oraz jasno stwierdza w części Analizy Urbanistycznej: "w Planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy G. [...] zatwierdzonym Uchwałą Gminnej Rady Narodowej Nr [...] z dnia 22 kwietnia 1982 roku, który stracił ważność dnia 1 stycznia 2004 roku, przedmiotowy teren leży w obszarze oznaczony symbolem [...]- teren rekreacyjny, zabudowa letniskowa."

Organ całkowicie pominął też istotne dowody istniejące w obrocie prawnym, które zostały przekazane organowi w toku zażalenia wniesionego dnia 26.08.2026r. od postanowienia organu I instancji w R. (załącznik kopia zażalenia) tj..

decyzję o warunkach zabudowy wydane dla pierwotnej działki nr [...] T.. nr [...] z dnia 09.10.2006r.

pozytywne uzgodnienie Lasów Państwowych zezwalające na wydanie WZ dla pierwotnej działki nr [...] z dnia 04.10.2006r.,

decyzję podziałową nr [...] z dnia 22.01.2008r., wydaną w oparciu o powyższą decyzję o warunkach zabudowy.

Działka nr. [...] Obręb T., o którą sprawa, powstała w wyniku podziału wcześniejszej dużej działki [...] Obręb T. (wydzielono z niej 8 działek) a podkreślenia wymaga, że wydanie decyzji podziałowej stanowi potwierdzenie dopuszczalności zagospodarowania terenu zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami planistycznymi.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2017r., sygn. II OSK 1462/15: "organ administracji publicznej nie może pomijać dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy".

W niniejszej sprawie ten sam organ wcześniej;

dokonał uzgodnienia pozytywnego dla tego samego terenu,

zaakceptował funkcję rekreacyjną.

Obecnie - bez wykazania jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego lub prawnego - odmawia uzgodnienia.

Takie działanie narusza zasadę zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 czerwca 2018r., sygn. IV SA/Wa 351/18: "organ nie może dowolnie zmieniać swojego stanowiska wobec strony bez wskazania przyczyn tej zmiany".

W sprawie takiej zmiany nie wykazano.

Decyzja podziałowa działki matki [...] z 22.01.2008r. została wydana w oparciu o WZ

To oznacza, że;

- państwo potwierdziło możliwość zagospodarowania tego terenu,

- utrwaliło jego funkcję inwestycyjną.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 maja 2016r., sygn. II SA/Kr 297/16; "zatwierdzenie podziału nieruchomości w oparciu o warunki zabudowy potwierdza dopuszczalność zagospodarowania terenu".

Należy podkreślić, że zasadniczą przyczyną powstałych wątpliwości jest niewłaściwe działanie Gminy G. [...] w toku trwającego zażalenia na negatywną decyzję I instancji w R., która;

- przekazywała materiały niespójne i nieczytelne,

- nie wyjaśniła rozbieżności w dokumentacji.

Mimo to skutki tych zaniedbań przeniesiono na stronę.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2017r., sygn. 11 OSK 2361/16: "negatywne konsekwencje nieprawidłowego działania organów administracji nie mogą obciążać obywatela".

Skarżący nabył nieruchomość:

- w oparciu o istniejące decyzje administracyjne w tym wcześniejsze pozytywne uzgodnienia dokonane przez Lasy Państwowe,

- w zaufaniu do organów państwa.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018r., sygn. II OSK 2466/17: "organy administracji zobowiązane są respektować uzasadnione oczekiwania strony wynikające z wcześniejszych rozstrzygnięć".

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu bowiem zarówno zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela w tym zakresie w całości argumentację skarżącego zawartą w uzasadnieniu skargi.

Należy przede wszystkim zgodzić się ze skarżącym, że organ rozpoznał przedmiotową sprawę opierając się dokumencie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając, iż przedmiotowa działka w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie była położona na terenie oznaczonym [...] lecz na terenie [...] - lasy z małymi enklawami pól i rozproszoną zabudową zagrodową.

W ocenie Sądu kwestia jednoznacznego ustalenia położenia działki skarżącego w nieobowiązującym planie miejscowym miałaby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można ustaleń faktycznych w tym zakresie podsumowywać stwierdzeniem organu, że położenie przedmiotowej działki nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w materiale zgromadzonym w sprawie.

Należy w ocenie Sądu też zauważyć, że organ pomiął cały szereg dokumentów, które stanowiły o możliwym przeznaczeniu gruntu. Przeznaczenie gruntów jest wykazywane w akcie prawa miejscowego- miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Taki plan dla między innymi dla przedmiotowej działki skarżącego obowiązywał plan zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w G. [...] nr [...] z dnia 22 kwietnia 1982 roku, który stracił ważność z dniem 1 stycznia 204 roku. Przedmiotowa działka w świetle stanowiska organu gminy leżała w obszarze [...] – tereny reakcyjne, zabudowa letniskowa. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] z dnia 28 czerwca 2000 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. [...] i przedmiotowa działka znalazła się w obszarze zabudowy mieszkaniowo – letniskowej i letniskowej. Następnie należy zauważyć, iż w dniu 9 października 2006 roku została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla działki [...], znak: [...] położonej w T. dla inwestycji w postaci budowy 8 domów letniskowych wraz z infrastrukturą na przedmiotowej działce.

Należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 4 października 2006 roku Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w R. pozytywnie uzgodnił projekt wyżej powołanej decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów leśnych. Przedmiotowa działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu skarżącego powstała w wyniku decyzji Wójta Gminy G. [...] z dnia 22 stycznia 2008 roku o zatwierdzeniu podziału działki większej działki nr [...].

Należy w ocenie Sądu podzielić stanowisko skarżącego, że niezrozumiałym jest stanowisko organu uzgadniającego, który uzgodnił możliwość zabudowy dużej działki nr [...] ośmioma budynkami letniskowymi, a odmawia uzgodnienia zabudowy budowę budynku na działce, która powstała z podziału wyżej powołanej działki, nie biorąc pod uwagę dokumentów planistycznych, które dotyczyły tego terenu, a także swojego wcześniejszego stanowiska odnośnie tego terenu. Należy też zauważyć, iż podział działki nr [...] mógł się dokonać tylko po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy prawnie przesądza, iż wskazany teren może być zabudowany budynkami letniskowymi. To dokumenty planistyczne, decyzje o warunkach zabudowy dopóki są w obrocie prawnym przesądzają o możliwości konkretnej zabudowy w danym terenie objętym projektem decyzji.

Zdaniem Sądu organ w swoim stanowisku w stopniu dostatecznym nie uzasadnił dlaczego zaszłych zdarzeń związanych z przedmiotowym terenem pod względem możliwości zabudowy, w tym swojego stanowiska pozytywnie uzgadniającego możliwość zabudowy terenu działki [...], nie bierze pod uwagę, wskazując na wątpliwości w jakim terenie położona jest działka według nieobowiązującego planu miejscowego rozbieżności. Należy zauważyć, iż ewentualny brak pełnej dokumentacji nie można obciążać skarżącego.

Tymczasem obowiązek wynikający z art. 80 k.p.a. wymaga oceny dowodów nie w oderwaniu od siebie, lecz w ich wzajemnym związku, z uwzględnieniem kolejności ich powstawania, celu ich przedłożenia oraz ich znaczenia dla całokształtu sprawy.

Powyższe uchybienia znajdują odzwierciedlenie również w sposobie sporządzenia uzasadnienia zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego je postanowienia. Uzasadnienia te nie spełniają wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji tego, stwierdzić zatem należy, że zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie, nie pozwalają ani skarżącemu, ani Sądowi na rzeczywistą kontrolę toku rozumowania organów obu instancji, co samo w sobie stanowi kwalifikowane uchybienie procesowe, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęcie zaś przez organ II instancji próby przedstawienia dodatkowej argumentacji dopiero w odpowiedzi na skargę jest co najmniej spóźnione, bowiem Sąd kontroluje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, a nie pismo procesowe jakim jest odpowiedź na skargę. Odpowiedź na skargę nie może również stanowić uzupełnienia decyzji organu administracji publicznej. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji mając na uwadze powyższe wskazania Sądu oraz art. 153 p.p.s.a., zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podejmie wszelkie kroki do zebrania i rozpatrzenia w całości materiału dowodowego sprawy celu jej dostatecznego wyjaśnienia. Następnie zgodnie z art. 80 k.p.a. dokona swobodnej a nie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i mając na uwadze art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w przekonywujący i wyczerpujący sposób uzasadni swoje rozstrzygnięcie odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego argumentacji w sprawie.

W związku z powyższym, należało uchylić zarówno zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na podstawie art. 200, art. 205 § 1 . Na koszty te składa się wpis od skargi (100 zł).