Wójt zamiast o wykształcenie radnego odpowiedział o zmianie składu komisji konkursowej

Pismem z 25 maja 2026r. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju Gminy J. (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący", "strona") wystąpiło do Wójta Gminy J. (dalej: "organ" lub "Wójt") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej,

w związku z podjętą przez Radę Gminy J. w dniu 30 kwietnia 2026 r. uchwałą dotyczącą powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J.. Strona podniosła, że w jej skład został powołany został m.in. Z.S. jako przedstawiciel podmiotu tworzącego oraz wobec wskazania

w uzasadnieniu uchwały, że przedstawiciele podmiotu tworzącego posiadają wykształcenie wyższe, wniosła o udzielenie następujących informacji tj.:

1) czy Z.S. posiada wykształcenie wyższe wymagane do udziału w komisji konkursowej jako przedstawiciel podmiotu tworzącego;

2) wskazanie rodzaju ukończonego wykształcenia (kierunek, uczelnia, uzyskany tytuł zawodowy — jeśli informacje te były podstawą jego powołania);

3) udostępnienie kserokopii dokumentu potwierdzającego posiadanie wykształcenia wyższego przez Z.S., stanowiącego podstawę uznania spełnienia wymogów określonych dla członków komisji konkursowej.

Jednocześnie Stowarzyszenie wskazało, że w przypadku uznania, że żądany dokument zawiera dane podlegające ochronie, wnosi o ich zanonimizowanie

i udostępnienie dokumentu w pozostałym zakresie.

Końcowo strona zwróciła się o przekazanie odpowiedzi na adres e-Doręczeń, z którego został wysłany przedmiotowy wniosek.

Pismem z dnia 2 czerwca 2026r. Wójt, w odpowiedzi na ww. wniosek, poinformował, że Radny Gminy J. Z.S. nie jest członkiem komisji konkursowej powołanej przez Radę Gminy J. w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J.. W dniu 28 maja 2026 r. Rada Gminy J. podjęła stosowną uchwałę.

Następnie pismem z 3 czerwca 2026r. organ uzupełnił ww. odpowiedź wskazując, że odpowiedź znajduje się w BIP-ie pod adresem: https://[...].

Pismem z dnia 9 czerwca 2026 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Wójta w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25 maja 2026r. W żądaniu skargi strona wniosła o:

1) stwierdzenie, że Wójt pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25 maja 2026 r.;

2) zobowiązanie Wójta do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej albo wydanie aktu przewidzianego prawem w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi;

3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu 25 maja 2026 r. skierował do Wójta wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący udziału radnego Z.S. w komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J.. Żadne z pism organu nie zawiera jednak odpowiedzi na pytania objęte wnioskiem. Organ nie wskazał:

– czy Z.S. posiadał wymagane wykształcenie wyższe;

– jakie konkretnie posiadał wykształcenie;

– czy dysponuje dokumentami potwierdzającymi spełnienie wymogów;

– czy odmawia udostępnienia żądanych informacji.

Skarżący zauważył także, iż organ nie wydał również decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.). W konsekwencji nie doszło ani do udostępnienia informacji publicznej, ani do wydania przewidzianego prawem aktu odmawiającego jej udostępnienia.

W ocenie skarżącego żądane informacje niewątpliwie stanowią informację publiczną, gdyż wniosek dotyczył kwalifikacji osoby powołanej przez organ publiczny do wykonywania funkcji w komisji konkursowej przeprowadzającej konkurs na stanowisko kierownika publicznego podmiotu leczniczego. Informacje dotyczące wykształcenia, kwalifikacji oraz spełniania wymogów formalnych przez osoby wykonujące funkcje publiczne lub uczestniczące w realizacji zadań publicznych pozostają w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych i podlegają społecznej kontroli.

Skarżący nie żądał informacji dotyczących życia prywatnego wskazanej osoby, lecz informacji pozwalających zweryfikować, czy osoba powołana do komisji konkursowej spełniała wymagania stanowiące podstawę jej udziału w pracach tego organu.

Strona podniosła także, iż organ ograniczył się wyłącznie do poinformowania, że po złożeniu wniosku doszło do zmiany składu komisji konkursowej, co pozostaje jednak bez znaczenia dla obowiązku rozpoznania wniosku. Jak zauważył skarżący, przedmiotem żądania nie był aktualny skład komisji konkursowej, lecz kwalifikacje osoby wcześniej powołanej do jej składu oraz dokumenty stanowiące podstawę uznania spełnienia wymagań przewidzianych dla członków komisji. Późniejsza zmiana stanu faktycznego nie powoduje utraty charakteru informacji publicznej przez informacje dotyczące wcześniejszych działań organu. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje również informacje odnoszące się do czynności dokonanych

w przeszłości.

W niniejszej sprawie organ dwukrotnie odniósł się do okoliczności nieobjętej wnioskiem, tj. aktualnego członkostwa Z.S. w komisji konkursowej. Nie odpowiedział natomiast na żadne z pytań sformułowanych przez skarżącego.

W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, ponieważ treść wniosku była jednoznaczna i nie budziła żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ posiadał pełną wiedzę, co do zakresu żądania, czego dowodzi treść udzielonych odpowiedzi. Pomimo tego nie udzielił żadnej z żądanych informacji, nie wydał decyzji odmownej, nie zastosował procedury częściowego udostępnienia dokumentu po anonimizacji danych oraz nie wskazał jakiejkolwiek podstawy prawnej uzasadniającej brak realizacji obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zamiast tego organ udzielił odpowiedzi dotyczącej zagadnienia całkowicie odmiennego od objętego wnioskiem, a następnie odesłał skarżącego do publikacji zawierającej tę samą informację. Takie działanie, zdaniem skarżącego, należy ocenić jako świadome uchylanie się od ustawowego obowiązku rozpoznania wniosku, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że skarżący otrzymał w dniu 3 czerwca 2026 r. pismem znak: [...] odpowiedź na ww. wniosek. Skarżący, jak wynika z jego korespondencji jest niezadowolony z treści odpowiedzi, uznaje ją za niepełną i nie odnoszącą się do istoty pytań, co skutkowało wniesieniem skargi. Organ stanął na stanowisku, że udzielił informacji.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących informacji o wykształceniu

i kwalifikacjach osoby powołanej przez Radę Gminy J. na członka komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J., Wójt poinformował, że Urząd Gminy J. nie posiada dokumentów poświadczających jego wykształcenie. Zaznaczył, iż Rada Gminy J. uchwałą Nr V.42.2026

z dnia 28 maja 2026 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J. zastąpiła Radnego Z.S. Radnym M. B.

Wójt wniósł o oddalenie skargi z uwagi na udzielenie odpowiedzi oraz nadużywanie przez skarżącego prawa do informacji publicznej, szczegółowo odnosząc się do wskazanego zagadnienia.

W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2026r. strona podtrzymała wniesioną skargę, podnosząc m.in., że organ dopiero w odpowiedzi na skargę stwierdził, że "Urząd Gminy J. nie posiada dokumentów poświadczających wykształcenie Pana Z.S.". Jak zauważył skarżący, informacja ta nie została przekazana w odpowiedzi na wniosek, ani w pismach z 2 i 3 czerwca 2026r. Oznacza to, że sam organ potwierdził, iż udzielone wcześniej odpowiedzi nie obejmowały treści objętej wnioskiem. Nie można więc, zdaniem skarżącego twierdzić, że wniosek został prawidłowo rozpoznany.

Dalej skarżący podniósł, iż stwierdzenie, że urząd nie posiada dokumentów nie jest odpowiedzią na pytanie, czy osoba powołana do komisji konkursowej spełnia ustawowe wymagania. Nie wiadomo bowiem czy organ posiada wiedzę

o wykształceniu tej osoby, czy osoba ta spełniała wymagania oraz czy organ w ogóle weryfikował spełnienie ustawowych przesłanek przed powołaniem do komisji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może również orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, w związku z podjętą przez Radę Gminy J. w dniu 30.04.2026 r. uchwałą dotyczącą powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Gminnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w J., w której skład został powołany m.in. Z.S. jako przedstawiciel podmiotu tworzącego oraz wobec wskazania w uzasadnieniu uchwały, że przedstawiciele podmiotu tworzącego posiadają wykształcenie wyższe, domagała się od Wójta Gminy J. wnioskiem z 25 maja 2026r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielenia informacji czy Z.S. posiada wykształcenie wyższe wymagane do udziału

w komisji konkursowej jako przedstawiciel podmiotu tworzącego, wskazania jego rodzaju (kierunek, uczelnia, uzyskany tytuł zawodowy – jeśli informacje te były podstawą jego powołania), jak i udostępnienia kserokopii dokumentu potwierdzającego posiadanie wykształcenia wyższego przez Z.S., stanowiącego podstawę uznania spełnienia wymogów określonych dla członków komisji konkursowej.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Wójt Gminy J. jest podmiotem, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności organy władzy publicznej.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż oś sporu

w niniejszej sprawie koncentruje się wokół tego, czy organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 25 maja 2026 r. i udostępnił wnioskowane informacje.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku.

Kwestia dotycząca wykształcenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi niewątpliwie informację publiczną. Posiadane wykształcenie w sposób oczywisty wpływa na poziom kompetencji danej osoby i jej kwalifikacji do wykonywania powierzonych jej zadań. Rodzaj lub typ wykształcenia nie pozostaje bez wpływu na jakość wykonywanej funkcji publicznej. Jest to wiedza na temat kompetencji danej osoby pełniącej funkcje publiczne i - co się z tym wiąże - jej predyspozycji

i potencjału intelektualnego do wykonywania określonej funkcji publicznej (vide wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 4105/18). Sąd stwierdził zatem, że żądana przez skarżącego informacja w postaci udzielenia odpowiedzi na wskazane już na wstępie uzasadnienia pytania zawarte we wniosku z 25 maja 2026r. jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że do dnia wyrokowania, Wójt Gminy J. nie udzielił skarżącemu żądanej informacji

w zakresie jego wniosku z dnia 25 maja 2026 r., bowiem w pismach z 2 i 3 czerwca 2026r. skierowanych do strony, nie znajdują się odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku.

Okoliczności faktyczne sprawy potwierdzają zatem, że organ pozostaje

w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku z 25 maja 2026r. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega bowiem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej

z wnioskiem, niejasnej czy też niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia

w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Wobec powyższych wskazań Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przyjął, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 25 maja 2026 r., o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku.

Wobec tego, że zarówno w dacie składania skargi, jak i orzekania przez Sąd Wójt nie rozpatrzył wniosku skarżącego z 25 maja 2026 r., zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ w punkcie 1 sentencji wyroku do rozpatrzenia wniosku z 25 maja 2026 r., zakreślając odpowiedni termin do wykonania tej czynności.

W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). O kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. cbosa). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa, mimo że nie został rozpatrzony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie został pozostawiony bez jakiejkolwiek reakcji.

O kosztach postępowania (100 zł wpisu) orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku).