Oskarżony o udział w grupie narkotykowej przyznał się przed sądem, apelacja obrońcy oddalona

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 22.11.2025 r., XIV K 170/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzuty

Naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawia jedynie na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy istniały okoliczności przemawiające również na korzyść oskarżonego, w konsekwencji czego Sąd nie przeprowadził postępowania dowodowego z urzędu, którego przeprowadzenie mogłoby skutkować wydaniem prawidłowego orzeczenia, a co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zostało poprzedzone prawidłowym i rzetelnym postępowaniem dowodowym i jako takie nie może się ostać,

2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który budził uzasadnione wątpliwości oraz przyjęcie, iż całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uprawniał Sąd do uwzględnienia wniosku oskarżonych o wydanie orzeczenia bez przeprowadzenia postepowania dowodowego, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zostało poprzedzone prawidłowym i rzetelnym postępowaniem dowodowym i jako takie nie może się ostać,

3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przyjęcie na podstawie części, a nie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż sprawstwo i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości, gdyż oskarżony się przyznał, a treść jego wyjaśnień rzekomo korelowała ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, podczas gdy istniały rozbieżności między wyjaśnieniami oskarżonego, a wyjaśnieniami innych oskarżonych oraz dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zastało poprzedzone prawidłowym rzetelnym postępowaniem dowodowym i jako takie nie może się ostać.

Niezasadne

Zarzuty apelacyjne są niezasadne w stopniu oczywistym.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazy przepisów art. 4 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawia jedynie na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy istniały okoliczności przemawiające również na korzyść oskarżonego, w konsekwencji czego Sąd nie przeprowadził postępowania dowodowego z urzędu, którego przeprowadzenie mogłoby skutkować wydaniem prawidłowego orzeczenia, a co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zostało poprzedzone prawidłowym i rzetelnym postępowaniem dowodowym.

Kluczowym dla krytycznej oceny zarzutu jest całkowicie nieuprawnione wskazanie przez autora apelacji, jakoby doszło do „nieuzasadnionego przyjęcia, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawia jedynie na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy istniały okoliczności przemawiające również na korzyść oskarżonego”. Tak sformułowany zarzut, mający świadczyć o obrazie art. 4 k.p.k. poprzez brak obiektywizmu, jest zarzutem chybionym, gdyż apelujący nie określił, jakie dowody przemawiające na korzyść P. M. zostały pominięte przez Sąd orzekający, co nie pozwala Sądowi odwoławczemu na odkodowanie intencji obrońcy. Nietrafnym jest w tym kontekście podnoszenia przez apelującego zarzutu obrazy art. 167 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k., mającej wynikać z zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przede wszystkim bowiem istniały dowody świadczące w sposób nie budzący wątpliwości o okolicznościach czynu i winie oskarżonego, takie jak przyznanie się oskarżonego przed Sądem Okręgowym, dowody związane z okolicznościami zatrzymania oskarżonego, wyjaśnienia oskarżonych S. S. i Ł. S. oraz zapisy rozmów i wiadomości w ramach kontaktów między członkami grupy. Z drugiej strony nie istniały dowody podważające ocenę o winie oskarżonego. Za jedyny tego rodzaju dowód, niewskazywany zresztą w apelacji, można potencjalnie uznać oświadczenia procesowe oskarżonego o nieprzyznaniu się do zarzucanych czynów składane przez niego w toku postępowania przygotowawczego. Skoro jednak oświadczeniom tym nie towarzyszyły żadne wyjaśnienia dotyczące istoty zarzutów, a na rozprawie, w warunkach niewątpliwej swobody wypowiedzi, oskarżony potwierdził swoje sprawstwo w formie wyjaśnień, to nie było żadnych podstaw do uznania przez Sąd pierwszej instancji, że okoliczności czynu lub wina oskarżonego winny budzić wątpliwości.

Wbrew drugiemu z zarzutów apelacyjnych, nie doszło do obrazy przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który budził uzasadnione wątpliwości oraz przyjęcie, iż całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uprawniał Sąd do uwzględnienia wniosku oskarżonych o wydanie orzeczenia bez przeprowadzenia postepowania dowodowego, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zostało poprzedzone prawidłowym i rzetelnym postępowaniem dowodowym.

Zarzut drugi apelacji jest podobny do zarzutu pierwszego, a główną różnicą jest rozszerzenie skali rzekomej obrazy przepisów postępowania o wskazanie przez obrońcę na naruszenie zasad wynikających z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. W związku z tym Sąd odwoławczy w pierwszej kolejności ponownie wskazuje na nieokreślenie przez autora apelacji, jakie to konkretnie dowody, mogące przemawiać na korzyść oskarżonego, nie zostały przeprowadzone na skutek skorzystania przez Sąd z możliwość wydania wyroku w warunkach określonych w art. 343a § 2 k.p.k. lub art. 387 § 2 k.p.k. Takie, rzekomo „pominięte” dowody, nie są znane Sądowi odwoławczemu z urzędu, w związku z czym nie istnieją żadne podstawy do uznania, że doszło do wydania wyroku skazującego w oparciu o część, a nie całokształt ujawnionych, istotnych okoliczności. Nie istnieją również podstawy do uznania, że wyrok zapadł bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc z naruszeniem kryteriów oceny przewidzianych w art. 7 k.p.k. Skoro bowiem Sąd Okręgowy dysponował przyznaniem się oskarżonego na rozprawie popartym złożonymi wyjaśnieniami, dowodami związanymi z okolicznościami zatrzymania oskarżonego, wyjaśnieniami oskarżonych S. S. i Ł. S. oraz zapisami rozmów i wiadomości w ramach kontaktów między członkami grupy, to rozumując logicznie oraz posiłkując się zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie miał żadnych podstaw do odrzucenia możliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Sąd Apelacyjny w całości podziela tę ostatnią ocenę, wskazując jednocześnie, że wskazane wyżej dowody i okoliczności w takim samym stopniu przemawiałyby na niekorzyść oskarżonego w zakresie dotyczącym jego winy w sytuacji, gdyby na rozprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w pełnym zakresie. Oceny tej nie są w stanie potwierdzić przeciwnej treści twierdzenia autora apelacji, a to wobec ich gołosłownego i ogólnikowego charakteru.

Niezasadnym okazał się zarzut trzeci apelacji, którym wskazano na obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 387 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przyjęcie na podstawie części, a nie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż sprawstwo i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości, gdyż oskarżony się przyznał, a treść jego wyjaśnień rzekomo korelowała ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, podczas gdy istniały rozbieżności między wyjaśnieniami oskarżonego, a wyjaśnieniami innych oskarżonych oraz dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia, które nie zastało poprzedzone prawidłowym rzetelnym postępowaniem dowodowym.

Odpierając ten zarzut Sąd Apelacyjny na wstępie wskazuje, iż ma on, podobnie jak zarzuty pierwszy i drugi, wysoce ogólnikowy charakter. W przypadku zarzutu trzeciego wynika on z nieokreślenia, chociażby przykładowo, jakie konkretnie rzekome rozbieżności wystąpiły między wyjaśnieniami oskarżonego, a wyjaśnieniami innych oskarżonych oraz dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Sąd Apelacyjny ograniczy się w związku z tym do stwierdzenia, że wyjaśnienia P. M., S. S. i Ł. S. generalnie były ze sobą zbieżne, a ewentualne różnice dotyczyły co najwyżej okoliczności drugorzędnych lub nieistotnych. Wyjaśnienia współoskarżonych nie były przy tym jedynymi dowodami obciążającymi P. M., o czym była już mowa w niniejszym uzasadnieniu. Zupełnie enigmatyczny charakter ma stwierdzenie obrońcy, o rzekomej niezgodności wyjaśnień P. M. z „dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy”. Obrońca nie zdradził ani tego, jakie konkretnie dokumenty ma na myśli, ani tego, jakich istotnych okoliczności owe rozbieżności dotyczą.

O niezasadności zarzutów przekonuje również uzasadnienie apelacji.

Obrońca podniósł, że oskarżony wprawdzie przyznał się do winy, ale Sąd nie wziął pod uwagę motywów jego tak daleko idącej decyzji procesowej. Jest to stwierdzenie nieprawdziwe, ponieważ Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazywał na wymierzenie oskarżonemu kary zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co czytelnie odzwierciedla stanowisko, zgodnie z którym dla oskarżonego, biorąc pod uwagę skalę działalności przestępczej oraz wymowę obciążających go dowodów, korzystnym było poddanie się karze relatywnie dalece wyważonej. Obrońca nie zdradził również, jakie to „motywy tak daleko idącej decyzji procesowej”, inne niż uzyskanie stosunkowo łagodnej kary, mogły skłonić oskarżonego do przyznania się do winy. Nie jest zadaniem postępowania odwoławczego domyślanie się lub odgadywanie intencji profesjonalnych uczestników procesu, w związku z czym Sąd drugiej instancji ograniczy się do oceny, zgodnie z którą decyzja o dobrowolnym poddaniu się karze była w sytuacji oskarżonego niewątpliwie racjonalna, skoro wiązała się z szybkim zakończeniem procesu, w ramach którego nie było realnych perspektyw przedstawienia „silnych” dowodów obrony (dowodów takich nie wskazano w apelacji), a także uzyskania „przewidywalnej” kary, której proporcja względem okresu wykonywanego tymczasowego aresztowania dawała oskarżonemu możliwość ubiegania się o dobrodziejstwo warunkowego przedterminowego zwolnienia.

W ocenie obrońcy materiał dowodowy został oceniony przez Sąd Okręgowy „powierzchownie”, a tymczasem „złożenie wniosku w trybie art. 387 § 1 k.p.k. nie obliguje sądu do jego automatycznego uwzględnienia”. Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu wskazywał już zarówno na dowody i okoliczności, które obciążały oskarżonego, jak i na ogólnikowość apelacji. W tym kontekście „powierzchowność” dotyczy co najwyżej rozumowania przedstawionego w środku odwoławczym. Sąd pierwszej instancji niewątpliwie nie czynił niczego „automatycznie”, gdyż przyznanie się oskarżonego i treść złożonych przez niego wyjaśnień nie nasuwały żadnych wątpliwości w okolicznościach sprawy.

W ocenie obrońcy przeprowadzenie postępowania dowodowego mogłoby doprowadzić do wydania innego, korzystniejszego dla oskarżonego orzeczenia. Apelujący w żadnym miejscu nie wskazał jednak, z czego konkretnie mogłoby to wyniknąć. W szczególności nie wskazał, chociażby przykładowo, jakie to „przełomowe” dowody lub okoliczności mogłyby zadziałać na korzyść oskarżonego w wypadku przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym ponownie mamy do czynienia z dywagacjami obrońcy, które nie mogą zostać uznane za ekwiwalent rzeczowej i rzetelnej argumentacji procesowej.

O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość rozstrzygnięcia

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

1.Koszty Procesu

II. Oskarżonego obciążono kosztami postępowania na podstawie art. 627 k.p.k. W świetle art. 616 § 2 k.p.k. koszty sądowe obejmują opłaty oraz wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Opłaty wymierzono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

1.PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja