Sąd Apelacyjny uchylił wyrok za atak w piwnicy, sprawa wraca do sądu w Gliwicach

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV K 73/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Prokurator zarzucił w apelacji wywiedzionej na niekorzyść oskarżonych D. K. I D. T. zaskarżającej wyrok w całości:



obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym poprzez niesłuszne niezastosowanie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy dawał ku temu podstawy,



obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym poprzez niesłuszne niezastosowanie art. 280 § 2 k.k. w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy dostarczał podstawy do uznania, że oskarżeni działali z zamiarem rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia,



obrazy przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że oskarżeni nie mieli zamiaru pozbawienia życia pokrzywdzonego, jak też nie zrodził się u nich zamiar rozboju,



obrazę przepisów prawa materialnego z art. 11 § 1 k.k. polegającego na rozbiciu jedności czynu oskarżonych i przypisanie im odrębnych przestępstw przeciwko mieniu, podczas gdy dopuścili się jednego czynu wyczerpującego znamiona więcej niż jednego przepisu

Częściowo zasadny



apelacja wywiedziona przez prokuratora okazała się skuteczna o tyle, że w świetle zarzutów odwoławczych trafnie wskazujących na liczne uchybienia w ocenie przez Sąd Okręgowy zebranych dowodów potwierdzających jej dowolność i w efekcie odtworzenie stanu faktycznego w sposób częściowo błędny i to w wątkach zasadniczych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych, Sąd Apelacyjny uznał bezwzględną konieczność wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Zaktualizowała się bowiem podstawa z art. 437 zd. 2 k.p.k. w postaci konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości z uwagi na dopuszczenie się przez Sąd a quo oczywistej obrazy art. 404 § 2a k.p.k., a czego pochodną było naruszenie reguł przewidzianych w art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., co miało wpływ na treść kontrolowanego wyroku,



przypomnienia wymaga, że z dniem 14 marca 2024 r. znowelizowana została regulacja art. 404 k.p.k. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1860), do którego wprowadzono § 2a stanowiący, że jeżeli w sprawie rozpoznawanej w składzie wieloosobowym zmianie z przyczyn losowych lub z powodu przeszkód prawnych uległ jeden z członków składu, rozprawę odroczoną można prowadzić w dalszym ciągu, jeżeli nie zagraża to prawidłowości orzekania. Przepis ten stanowi novum w polskiej procedurze karnej wprowadzając możliwość kontynowania procesu karnego mimo zmienionego składu sądzącego, co jednak obwarowane zostało warunkami, w tym wymogiem aby kontynuacja rozprawy po zmianie nie zagroziła prawidłowości orzekania. W literaturze przedmiotu podnosi się, że warunek ten będzie spełniony, gdy nie przeprowadzono jeszcze kluczowych dowodów w sprawie, chodzi tu zatem o ocenę stopnia zaawansowania sprawy. Względy funkcjonalne pozwalają uznać, że ocena ta winna nastąpić pod kątem istotności dowodów w sprawie (zob. szerzej M. K., Zmiana składu orzekającego sądu w toku procesu karnego w świetle nowelizacji z 7 lipca 2023 r., PS 2024/7–8). Wymaga to zatem przeanalizowania dotychczasowego przebiegu procesu, a co za tym idzie wagi przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów pozwalających na prawidłowe stwierdzenia w zakresie podstaw i zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonych, jak i etapu na jakim dochodzi do zmiany składu orzekającego w tym trybie,



wspomniana regulacja tak jak już powiedziano wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w § 2 cyt. przepisu, że rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku realizującego zasady koncentracji materiału dowodowego i bezpośredniości. Zasadą jest zatem udział w rozprawie stałego składu sądu, a wyjątkiem możliwość zmiany bez konieczności prowadzenia rozprawy od początku. W tym świetle stosowanie regulacji art. 404 2a k.p.k. winno być ostrożne. Użycie w § 2a słowa „można” oznacza, że decyzja należy do składu orzekającego. Zatem pomimo spełnienia przesłanek do prowadzenia rozprawy przerwanej w zmienionym składzie w dalszym ciągu, sąd może postanowić o prowadzeniu rozprawy od początku (zob. Dariusz Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, opubl. 2025 r.). W realiach sprawy niniejszej taką decyzję należało podjąć, ewentualnie sąd meriti w zmienionym składzie winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, nie zaś kontynuować rozprawę z udziałem nowo wyznaczonego dopiero z dniem 3 października 2024 r. sędziego i to referenta sprawy SSO Anny Zwolińskiej w miejsce dotychczasowego s.ref- SSO Grażyny Stankiewicz-Chimiak. Nowo wyznaczony członek składu orzekającego uczestniczył bowiem finalnie w jednym terminie rozprawy w dniu 4 listopada 2024 r., na którym przesłuchano świadka J. S., nie mającego wiedzy na temat istotnych dla osądu sprawy danych, oddalono wnioski dowodowe obrony, uznano za ujawnione pozostałe dowody, pouczono w trybie art. 399 § 1 k.k. o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów, a na wniosek obrońcy rozprawę przerwano. Na kolejnym terminie w dniu 28 listopada 2024 r. zamknięto przewód sądowy i ogłoszono wyrok. Z powyższego wynika, że przed zmianą składu sądu orzekającego na terminach rozprawy głównej w dniu 23 maja i 27 czerwca 2024 r. przeprowadzono z udziałem dotychczasowego sędziego referenta SSO Grażyny Stankiewicz-Chimiak wszystkie kluczowe dowody w sparwie, a co więcej pomiędzy ostatnim skutecznym terminem rozprawy, a forum kiedy doszło do zmiany składu upłynęły ponad 4 miesiące,



z powyższego wynika jasno, że w wydaniu zaskarżonego wyroku uczestniczył sędzia nie biorący udziału w przeważającej części rozprawy głównej, kiedy przeprowadzone zostały kluczowe dowody w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych. W konsekwencji co do dowodów tych, w szczególności z relacji procesowych samych uczestników inkryminowanego zdarzenia, na podstawie bezpośrednich spostrzeżeń merytorycznie wypowiedziała się jedynie część składu orzekającego, a mianowicie sędziowie obecni przy odebraniu wyjaśnień oskarżonych i zeznań pokrzywdzonego, nie doszło wszak do uzupełniającego przesłuchania tych osób w trybie art. 404b k.p.k. Nowo wyznaczony sędzia, włączony do składu na ostatnim etapie poprzedzającym wyrokowanie, mógł w trakcie narady co najwyżej aprobować spostrzeżenia pozostałych członków składu sądzącego płynące z bezpośrednich przesłuchań uczestników poddanego osądowi zdarzenia, nie mając w tym przedmiocie własnych 0bserwacji. W literaturze przedmiotu podnosi się nawet, że w tego rodzaju sytuacji nie sposób mówić 0 orzekaniu w składzie ustawowo określonym i realizacją konstytucyjnego standardu prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ocena ta musi zatem każdorazowo być dokonywana pod kątem celów procesu i jego modelowych, w tym konstytucyjnych i konwencyjnych wyznaczników, w szczególności zasady prawdy materialnej i bezpośredniości. Ekonomika procesowa, szybkość czy sprawność postępowania karnego nie mogą być osiągane kosztem gwarancji prawidłowego wyrokowania w sprawach karnych, a taką jest m.in. stałość składu orzekającego na rozprawie, która zabezpiecza przed manipulacjami składem orzekającym i warunkuje realizację zasady bezpośredniości zapewniając każdemu członkowi składu orzekającego możliwość osobistego zetknięcia się z dowodami stanowiącymi podstawę wyrokowania i w ten sposób m.in. weryfikacji ich wiarygodności. Nie jest tego w stanie zastąpić zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania. Oczywiście nie zawsze odstępstwo od zasady bezpośredniości stanowić będzie zagrożenie dla prawidłowego orzekania, ale wyjątki te nie mogą przekreślać samej istoty zasady bezpośredniości. W porównaniu z procesem cywilnym trzeba tu mieć na względzie specyfikę procesu karnego związaną z jego przedmiotem, czyli tym, że sąd karny na rozprawie orzeka w kwestii odpowiedzialności zagrożonej karą kryminalną, w tym także tą najbardziej dolegliwą, przyjmującą formę pozbawienia wolności człowieka. Pragmatyczne rozwiązanie przewidziane w cytowanym przepisie wymaga zatem prokonstytucyjnej i progwarancyjnej jego wykładni (zob. J.Zagrodnik (red.), Kodeks postępowania karnego, Komentarz, opubl. 2024),



w tym świetle dla Sądu Apelacyjnego oczywiste stało się, że w sprawie oskarżonych kontynuacja rozprawy odroczonej w zmienionym składzie z udziałem nowo wyznaczonego sędziego referenta, bez ponowienia najistotniejszych dowodów na właściwym forum orzekania o przedmiocie procesu z udziałem nowego członka składu sądzącego, który zapoznał się jedynie z materiałem dowodowym zalegającym w aktach sprawy, była oczywistym błędem mającym zdecydowanie dalej idące skutki w postaci wydania wyroku, jakiego nie sposób zaakceptować i który spotkał się ze słuszną wieloaspektową krytyką zarówno ze strony apelującego prokuratora, ale i obrońców. Pisemne motywy nie zdołały przekonać o trafności zapadłego w pierwszej instancji orzeczenia zawierając liczne nielogiczności, niespójności i niejasne konkluzje. Kontrowersje, jakich obecnie Sąd Apelacyjny rozstrzygnąć nie może wobec konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, dotyczą zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej poddanego osądowi zdarzenia. Poważnych zastrzeżeń, jakie zaskarżony wyrok wzbudził w skarżącym prokuratorze, nie sposób usunąć w świetle argumentacji zaoferowanej w jego pisemnym uzasadnieniu. Danie wiary choćby pokrzywdzonemu i częściowo oskarżonym co do ustalonych zaszłości z ich udziałem kłóci się z końcowym uznaniem przez sąd meriti, że napaść D. K. i D. T. na A. G. winna być kwalifikowana jedynie jako udział w jego pobiciu z art. 158 § 1 k.k. czy art. 159 k.k. kumulatywnie z ustalonymi skutkami z art. 157 § 1 k.k. Nota bene kumulatywna kwalifikacja tych przepisów jest wykluczona w sytuacji nie ustalenia sprawcy konkretnych obrażeń wyrządzonych ofierze, a co zdaje się z drugiej strony sąd I instancji przyjmuje,



z uznanych przez Sąd Okręgowy za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, częściowo potwierdzonych przez samych oskarżonych i znajdujących pełne oparcie w opinii sądowo-lekarskiej wynika wszak, że ten został zwabiony do pomieszczenia piwnicznego przez oskarżonych, planujących jego zaatakowanie z założonymi rękawiczkami ochronnymi, a którzy wspólnie i w porozumieniu mieli zadawać mu uderzenia, w tym saperką w kierunku głowy, dusić, wbijać ostry szpikulec między żebra, w nogę, uderzać obuchem siekiery, odgryźć fragment nosa, czy ciąć piłą po nadgarstku, a w efekcie spowodować obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania trzonu kości piszczelowej prawej w części proksymalnej, ran szarpanych podudzia prawego, ran prawego skrzydełka nosa, rany szarpanej prawego nadgarstka i okolicy kłębu kciuka po stronie prawej, naruszających czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. W czasie zadawania uderzeń pięściami, niebezpiecznymi przedmiotami, duszenia, padały pod adresem pokrzywdzonego groźby, że nie opuści piwnicy żywy, jednak finalnie napastnicy pozwolili mu wyjść. W tak ustalonym stanie faktograficznym poważne zastrzeżenia budzi jednoczesne przyjęcia przez Sąd I instancji, że zamiarem oskarżonych było jedynie pobicie pokrzywdzonego i narażenia go na ustalone następstwa zdrowotne z wypełnieniem w zakresie skutków znamion art. 157 § 1 k.k. Nie przyjmując nawet stanowiska oskarżenia, że napastnicy działali z zamiarem zabójstwa w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. obowiązkiem Sądu meriti było zbadanie czy ich atak nie stanowił ukończonego usiłowania spowodowania u A.

G. ciężkich obrażeń ciała w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 k.k. szczególnie, że Sąd Okręgowy tej materii dotykał przywołując chociażby wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 31.10.2019 r., sygn.. akt II AKa 59/19, z czego jednak nie wysnuł adekwatnych wniosków,



reasumując apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie w części w jakiej kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie zamiaru towarzyszącego oskarżonym w ataku fizycznym na pokrzywdzonego, czego nie może podważyć niewłaściwe skonstruowanie wywiedzionego środka odwoławczego z powodu błędnego wytknięcia zaskarżonemu wyrokowi obrazy prawa materialnego, podczas gdy wadliwości orzeczenia skarżący upatruje w naruszeniu art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., co prowadziło do błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie zamiaru towarzyszącego oskarżonym, wszak ustalenia co do postaci zamiaru należą do sfery faktów, co poniekąd koresponduje z trzecim w kolejności zarzutem apelacyjnym. Zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd I instancji dowolnie ustalił zamiar oskarżonych przy popełnieniu przestępstwa na szkodę A.G., co było pokłosiem nadmiernego koncentrowania się na spowodowanych u ofiary obrażeniach ciała przy pominięciu tak istotnych danych jak charakterystyka użytych do napaści narzędzi, przewaga liczebna i siłowa oskarżonych, ich niespotykana wręcz brutalność i determinacja w dążeniu do wyrządzenia pokrzywdzonemu najpoważniejszej krzywdy i to z błahego, a nawet absurdalnego powodu. Przedmioty przez nich użyte miały wszelkie cechy niebezpiecznych i zdolnych do wyrządzenia brzemiennych w skutkach obrażeń cielesnych, na co wskazuje nie tylko sama ich charakterystyka, ale i sposób wykorzystania, co wyraźnie oskarżeni zademonstrowali poważnie krzywdząc ofiarę, którą z taką zaciekłością uderzali w newralgiczne dla życia i zdrowia części ciała, dusili i ranili kolejnymi narzędziami, a z czego niektóre ciosy dosięgające pokrzywdzonego były bardzo intensywne. W świadomości oskarżonych mogło się zatem mieścić wywołanie poważnego uszczerbku na zdrowiu ofiary, bo atakowi ofiarę w amoku, w skrajnej agresji niejako na oślep i w newralgiczne dla zdrowia i życia ludzkiego części ciała (żebra, głowa, duszenie), przy braku pełnej kontroli nad sytuacją. Zachowania sprawcy nie sposób sprowadzać do skutku, jaki bezpośrednio swoim działaniem wywołał, bo napastnika definiuje czyn, a ten z całą pewnością nie wyczerpuje się wyłącznie w znamionach występku z art. 158 i 159 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., jak to przyjmuje Sąd Okręgowy. Głowa pokrzywdzonego, gdzie celowano ciosy saperką jest okolicą wstrząsogenną, a urazy w tym obszarze niebezpieczne dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego, podobnie jak zadawanie ran kłutych, w szczególności w okolice żeber, nie mówiąc już o duszeniu ofiary, w tym przy użyciu kierownicy od roweru. Z cytowanej opinii sądowo-lekarskiej, zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jako oczywisty jawi się wniosek, że każdy przeciętnie myślący człowiek atakując w ten sposób musi liczyć się ze spowodowaniem u ofiary poważnych skutków zagrażających jej zdrowiu i życiu, w tym w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Źródło motywacji do tego istniało wyłącznie w sferze psychicznej oskarżonych, bo działali z oczywiście błahego powodu, w celu rozładowania negatywnych emocji, czy szukając nowych doświadczeń kosztem ofiary, dopingowani spożytym alkoholem, co niestety nie jest sytuacją odosobnianą w praktyce sądowej niezależnie od tego, jak absurdalne może się wydawać sprowokowane przez oskarżonych zajście. Sprawcy atakujący wspólnie i w porozumieniu w sposób nagły pokrzywdzonego zadając mu uderzenia w ustalone części ciała różnymi niebezpiecznymi przedmiotami, przyduszając go, mogli działać z chęci lub co najmniej godzić się ze spowodowaniem znacznego zagrożenia dla zdrowia w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k., a rozważeniu tego czy tak było Sąd I instancji niesłusznie nie poświecił najmniejszej uwagi. Tak więc zarzut związany z ewidentnym niedoszacowaniem zamiaru stawiany w apelacji prokuratorskiej jest ze wszech miar uzasadniony i z całą pewnością nie został rozważony przez Sąd I instancji co było pokłosiem uchybień proceduralnych, o jakich mowa powyżej. Przypomnieć należy, że ustalenia sądu mertiti korzystają z ochrony przewidzianej w art. 7 k.p.k. tylko wtedy gdy są zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide: postanowienia Sądu Najwyższego z 1.09.2010 r., sygn. V KK 78/10, z 18.12.2012 r., sygn. III K 298/12, z 15.03.2018 r., sygn. II KK 91/18), a te warunki nie zostały przez Sąd I instancji

in concreto dotrzymane,



stosowanie do powyższego Sąd Apelacyjny po myśli art. 436 k.p.k. ograniczył rozpoznanie środków odwoławczych wywiedzionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych tylko do omówionych uchybień proceduralnych, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia, a definitywne wypowiedzeniem się co do trafności pozostałych zarzutów i apelacji obrońców byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania. Tyczy się to także wytkniętych przez prokuratora uchybień w zakresie oceny prawnej czynu oskarżonych, który zdaniem oskarżenia winien podlegać kumulatywnej kwalifikacji z art. 280 § 2 k.k., co podlegać będzie ocenie sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nadmienić można, że stanowisko apelującego wyrażone w tym wątku nie wydaje się trafne w świetle argumentacji zaoferowanej w pisemnych motywach wyjaśniającej powody rozstrzygnięcia z punktu 3 zaskarżonego wyroku. Przedwczesny charakter mają także zarzuty prokuratorskie odnośnie rozbicia jedności czynu, rażącej niewspółmierności wymierzonej kary, jak i te objęte apelacjami obrońców codo braku dowodów na dokonanie kradzieży rzeczy i dowodu osobistego na szkodę pokrzywdzonego.

o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji

Zasadny

wniosek zasadny z powodów, o jakich mowa powyżej

Obrońca oskarżonego D. K. zaskarżył wyrok w całości zarzucając:



rażącą niewspółmierność kary poprzez niezastosowanie nadzwyczajnego jej złagodzenia mimo zaistnienia przesłanek z art. 60 § 2 k.k. tj. pojednania się oskarżonego z pokrzywdzonym,



obrazę art. 7 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej polegającej na przyjęciu, że wyłącznie zeznania A. G. dają podstawę do uznania oskarżonego za winnego zaboru w celu przywłaszczenia karty bankomatowej i dowodu osobistego pokrzywdzonego,



w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony działał w zamiarze popełnienia czynów z punktu 1 i 2, podczas gdy brak dowodów wskazujących na popełnienie ich przez oskarżonego

stosowanie do regulacji art. 436 k.p.k. Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie apelacji wywiedzionych w sprawie tylko do uchybień omówionych w sekcji 3.1 formularza, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania wyroku. Definitywne wypowiedzenie się co do trafności pozostałych jej zarzutów, ale i apelacji wywiedzionych przez obrońców D. T. i D. K. byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania wobec uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości.



o zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemu D. K. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności



o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w punktach 2 i 3 wyroku

jw.

Obrońca oskarżonego D. T. zaskarżył wyrok w zakresie punktów 1-4 wyroku i zarzucił:

1. co do uznania oskarżonego za winnego czynu z art. 158 § 1 k.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na niedostatecznym uwzględnieniu okoliczności łagodzących, stanowiących o celowości zmniejszenia surowości kar, w sytuacji gdy oskarżony przeprosił pokrzywdzonego, pojednał się z nim i naprawił w całości szkodę przekazując na rzecz pokrzywdzonego kwotę 20 tys. zł,

2. co do uznania oskarżonego za winnego przestępstwa z art. 278 § 5 k.k. i inne zarzucił obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku poprzez dowolną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami dedukcji i doświadczenia życiowego odnośnie przyjęcia, że oskarżony dokonał zaboru w celu przywłaszczenia karty bankomatowej i dowodu osobistego, telefonu komórkowego i luczy,

3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstw mu przypisanych z art. 278 § 5 k.k. i inne oraz wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

stosowanie do regulacji art. 436 k.p.k. Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie apelacji wywiedzionych w sprawie tylko do uchybień omówionych w sekcji 3.1 formularza, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania wyroku. Definitywne wypowiedzenie się co do trafności pozostałych jej zarzutów, ale i apelacji wywiedzionych przez obrońców D. T. i D. K. byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania wobec uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości.



O złagodzenie oskarżonemu D. K. kary do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,



o uniewinnienie oskarżonego od tych czynów z pkt 2 i 3 wyroku i uchylenie orzeczenia o karze łącznej

jw.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

z powodu poważnych naruszeń w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przepisów postępowania karnego w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonego wyroku, jakich konwalidowanie w instancji odwoławczej nie było możliwe z uwagi na konieczność przeprowadzenia w sprawie oskarżonych na nowo przewodu sądowego w całości, uchylono zaskarżony wyrok w całości a sprawę D. K. i D. T. przekazano Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie oskarżonych pozwoli na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o dowody wszechstronnie przeanalizowane z dochowaniem kodeksowych reguł ich swobodnej oceny i bazowania na całokształcie materiału aktowego (art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.), a w konsekwencji ustrzeżenie się przed wysnuwaniem wniosków dowolnych i prowadzących do wadliwego końcowego orzeczenia, jakiego obecnie nie sposób zaakceptować z uwagi na jego wieloaspektową nieprawidłowość, do czego odniesiono się wyżej.

Koszty procesu

SSA Karina Maksym SSA Wojciech Kopczyński SSA Iwona Hyła

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 1, 2, 3

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego D. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 1, 2 i 3

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego D. T.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 1, 2 i 3

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana