Sąd utrzymał wyrok w sprawie zarzutu niepokojenia pokrzywdzonej, apelacja oddalona

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd Rejonowy

meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w.). Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, pozbawione błędu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy art. 8 k.p.w.) i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16).

Sąd Rejonowy dokonując w następstwie właściwej oceny dowodów prawidłowych ustaleń faktycznych trafnie uznał, że zachowanie obwinionego nie wyczerpuje znamion czynu z art. 107 kw. Nie dopuścił się wskazywanego przez skarżącego błędu w ustaleniach faktycznych w kwestii braku kierunkowego, umyślnego, złośliwego działania obwinionego ani obrazy prawa materialnego przy dokonaniu subsumpcji ustalonych faktów pod przepis prawa. Zachowanie obwinionego w istotnym stopniu zostało zasadnie ocenione krytycznie przez Sąd Rejonowy z punku widzenia właściwego kształtowania relacji obojga rodziców dla dobra dziecka , to jednocześnie zostało właściwie uznane jako niemające charakteru złośliwie niepokojącego. Między stronami istnieje konflikt, który nie determinuje winy obwinionego a stanowi istotny kontekst całej sytuacji. Tym samym nie doszło do obrazy prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 107 kw . W świetle powyższego, działanie obwinionego nie mogło być w tym konkretnym stanie faktycznym odebrane jako celowe, wymierzone przeciwko pokrzywdzonemu.

Dla zaistnienia wykroczenia z art. 107 k.w. niezbędne jest stwierdzenie, że złośliwość sprawcy przekracza pewne społeczne granice, a także granice komfortu psychicznego osoby, której dokuczono. Kryterium to należy zatem oceniać obiektywno-subiektywnie, jednoznacznie odróżniając złośliwość mającą cechy żartu czy przekorności od złośliwości o pejoratywnym charakterze

(por. J. Warylewski, Kontratypy..., s. 24–35; J. Kluza, Granica pomiędzy dokuczaniem a przestępstwem stalkingu oraz innymi typami czynów zabronionych, RPEiS 2019/1, s. 130–131).

Niepokojenie rozumieć należy zgodnie z jego językowym znaczeniem jako wzbudzanie/wywoływanie niepokoju/obawy (Słownik języka polskiego, https://sjp.pwn.pl/doroszewski/niepokoic;5458737.html, dostęp: 12.04.2019 r.), niepokój zaś oznacza „stan psychiczny charakteryzujący się silnym napięciem, brakiem spokoju, równowagi” (Słownik języka polskiego, https://sjp.pwn.pl/szukaj/niepok%C3%B3j.html, dostęp: 12.04.2019 r.).

Jak słusznie wskazuje się w literaturze, niepokojenie nie oznacza jedynie wzniecenia obawy. Zachodzi ono również wtedy, „gdy działanie sprawcy może wytrącić człowieka z równowagi psychicznej przez wzbudzenie w nim uczucia złości, niesmaku, oburzenia itp.” (I. Śmietanka [w:] M. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks..., s. 250).

Zwraca uwagę na brak konkretyzacji zachowań ujętych w zarzucie jako „przez wykorzystywanie małoletnich dzieci wywoływanie sytuacji , które utrudnią codzienne funkcjonowanie”. Już samo takie nic nie mówiące określenie nie odpowiada znamionom czynu z art. 107 kw. Niemniej jednak Sąd Rejonowy dokonał precyzyjnej analizy konkretnego zachowania obwinionego w dwóch sytuacjach określonych treścią zawiadomienia i wyprowadził precyzyjne oraz trafne wnioski, niezależnie od dostrzegalnej zapewne i dla niego ułomności zarzutu. Co istotne dokonał uprzednio szczegółowej i w dużej części krytycznej oceny wiarygodności depozycji obu stron postepowania co świadczy o głębokim pochyleniu się nad wszystkimi okolicznościami sprawy i prawidłowości końcowego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie należy wskazać, że nie wykazano w postepowaniu , że zgłoszenie zdarzeń policji zostało dokonane w celu niepokojenia pokrzywdzonej oraz stanowiło próby jej bezpodstawnego oskarżenia o naruszenie porządku prawnego, obowiązków wynikających z orzeczenia sądu. Sąd I instancji słusznie podkreślił okoliczności zgłoszeń oraz wykonywanie przez obwinionego instruktarzu podanego mu przez dyżurnego Policji co do dalszych ewentualnych powiadomień o sytuacji. Na marginesie wskazać należy, że obwinionemu nie tyko nie przypisano ale także nie zarzucono czynu z art. 66 §1 pkt 1 kw co wydaje się winno by poprzedzać ustalenie, że dopuścił się czynu z art. 107 kw w drugiej postaci, ujętej w zarzucie.

Odmienne zapatrywania skarżącego co do oceny prawnej zawarte w apelacji, które są prawem strony i podmiotu ją reprezentującego nie mogły w tej sytuacji podważyć prawidłowych ustaleń Sądu Rejonowego . Koszty procesu w tym opłatę ponosi oskarżyciel posiłkowy wobec nieuwzględnienia apelacji na podstawie art. 636 §1 kpk w zw. z art. 121 kpw.

Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.