K. S. skazany na 8 miesięcy za kokainę i jazdę, dożywotni zakaz prowadzenia aut

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

K. S.

7 grudnia 2016 roku w N. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomani posiadał środki odurzające w postaci kokainy o wadze 4,10 grama netto przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat pod odbyciu w dniu 30 sierpnia 2014 roku kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu (...) z dnia 4 grudnia 2009 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. czynu

w dniu 17 lutego 2017 roku około godziny 14:50 w N. al. (...), prowadził w ruchu lądowym samochód marki F. (...) o nr rej. (...), znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci (...) ( (...)) w stężeniu (...), a ponadto był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu (...) sygn.. (...) z dnia 28 lipca 2011

7 grudnia 2016 roku funkcjonariusze (...) dokonali kontroli osób przebywających w samochodzie marki V. (...) o nr rej. (...), który stał zaparkowany przy brzegu rzeki K. w rejonie ulicy (...) w N.. W trakcie tej kontroli funkcjonariusze wezwali osoby siedzące w tym pojeździe do wydania przedmiotów, których posiadanie jest prawnie zabronione.

Notatka urzędowa k. 1

Protokół przeszukania K. S. k. 2-4

Wyjaśnienia oskarżonego k. 278-280, k. 518-520

Jedną z osób będących w tym pojeździe był K. S., który to był posiadaczem tego samochodu. K. S. na polecenie policjantów odmówił wydania nielegalnych przedmiotów. Wówczas to funkcjonariusze (...) dokonali jego przeszukania i w wewnętrznej kieszeni jego kurtki ujawniono zawiniątko foliowe z zawartością białego proszku.

Notatka urzędowa k. 1

Protokół przeszukania K. S. k. 2-4

Wyjaśnienia oskarżonego k. 278-280, k. 518-520

Następnie poddano wstępnemu badaniu przedmiot odebrany K. S., który wykazał obecność w tym proszki soli kokainowych. Informacja ta została potwierdzona poprzez opinię kryminalistyczną (...) w K.. W toku badania chemicznego wykazano, iż oskarżony posiadał substancje o łącznej wadze 4,10 grama, a w skład tej substancji wchodził (...), który to figuruje w wykazie środków odurzających grupy (...) ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Notatka urzędowa k. 1

Protokół użycia testera narkotykowego k. 12

Opinia komendy wojewódzkiej (...) k. 73-74

K. S. uprzednio był wiele razy karany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Między innymi K. S. wyrokiem Sądu (...) z dnia 4 grudnia 2009 roku, sygn. akt (...) został uznany winnym występku z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za który to czyn wymierzono skazanemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą to K. S. wykonał w całości 30 sierpnia 2014 roku.

(...) k.598-616

K. S. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem.

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 649-651

17 lutego 2017 roku K. S. około godziny 14:50 poruszając się samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) po (...) został zatrzymany do kontroli drogowej, której powodem było korzystanie z telefonu komórkowego w trakcie jazdy oraz brak zapięcia pasów bezpieczeństwa.

Wyjaśnienia oskarżonego k. 278-280, k. 518-520

Notatka urzędowa k. 309

Protokół badania śliny k.2=310

W toku przedmiotowej kontroli uwagę funkcjonariuszy wzbudziło niecodzienne zachowanie K. S., który to był nadpobudliwy, wszystko go w sposób nieracjonalny bawiło. Dodatkowo policjanci zwrócili uwagę na jego poszerzone źrenice, które słabo reagowały na światło, a także zaczerwione rogówki.

Notatka urzędowa k. 309

Protokół badania śliny k.2=310

Protokół badania krwi k. 313

Wyżej wymienione objawy wzbudziły u policjantów podejrzenie, iż K. S. znajduje się pod wpływem substancji odurzających. W związku z powyższym oskarżony został poddany kontrolnemu badaniu śliny, które wykazało obecność w jego organizmie marihuany oraz amfetaminy.

Protokół badania śliny k.310

Następnie funkcjonariusze (...) doprowadzili K. S. do (...) szpitala, gdzie została pobrana mu krew. Analiza próbki krwi pobranej od oskarżonego wykazała, iż K. S. posiadał w swojej krwi (...) w stężeniu (...), gdzie według aktualnego stanu wiedzy skutki zaburzeń psychomotorycznych dla stężeń powyżej 2,5 ng/ml są podobne do skutków, jakie wywołuje alkohol w stężeniu wyższymi niż 0,5 promila.

Protokół badania krwi k. 313

(...) k. 314-317

K. S. wyrokiem Sądu (...) z dnia 29 lipca 2011 roku, sygn. akt (...) został uznany za winnego występku z art. 178a § 1 k.k., za który to czyn wymierzono mu karę grzywny. Podobnie oskarżony został uznany za winnego tego samego występku wyrokiem Sądu (...) z dnia 19 października 2011 roku, sygn. akt (...), a także wyrokiem Sądu (...) z dnia 12 maja 2017 roku, sygn. akt (...), które to przestępstwo zakwalifikowane z art. 178a § 4 k.k. zostało popełnione19 czerwca 2016 roku. Również po inkryminowanym czynie K. S. na terenie (...) był karany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości bądź pod wpływem środków odurzających.

(...) k.598-616

Wyjaśnienia oskarżonego k. 278-280, k. 518-520

K. S. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem.

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 649-651

K. S. ma 38 lat. Oskarżony posiada wykształcenie średnie o profilu mechanik samochodowy. Oskarżony jest kawalerem. Po wyjściu z (...) w styczniu 2025 roku K. S. mieszka wraz z niepełnosprawną matką, której jest opiekunem. Sam oskarżony również zmaga się z dolegliwościami zdrowotnymi. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, która odbywała również kary pozbawienia wolności. Także w trakcie pobytu w (...) oskarżony popełnił wielu innych poważnych przestępstw. Oskarżony nie jest właścicielem nieruchomości ani innych wartościowych rzeczy ruchomych. K. S. w przeszłości leczył się psychiatrycznie, jak również odwykowo w związku z uzależnieniem od środków odurzających.

(...) k.598-616

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 85

Notatka o oskarżonym k. 86

Wyjaśnienia oskarżonego k. 278-280, k. 518-520 w zakresie danych osobopoznawczych

Dokumentacja medyczna oskarżonego i jego matki

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 649-651

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wyjaśnienia K. S.

Oskarżony K. S. zarówno w toku prowadzonego dochodzenia jak i w trakcie rozprawy głównej stanowczo przyznał się do zarzucanych mu występków. Zarazem oskarżony swoje wyjaśnienia ograniczył zaledwie do faktu wyrażenia żalu za zaistniałą sytuacje i wskazania na dawność zarzucanych mu przestępstw. Oskarżony zaznaczył, iż od tego czasu nie wchodził on w konflikt z prawem. Oskarżony podał także dane osobopoznawcze, w szczególności nadmienił, iż jest on opiekunem swojej niepełnosprawnej matki. Sąd Rejonowy oceniając te wyjaśnienia zwrócił uwagę, iż przyznanie się oskarżonego miało charakter całościowy. K. S. nie negował żadnych ustaleń faktycznych, będących podstawą skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia. Tym samym przyznanie oskarżonego niejako potwierdzało pozostałe dane zebrane w toku prowadzonego uprzednio postępowania przygotowawczego. Sąd Rejonowy nie mógł jednakowoż podzielić zapatrywań oskarżonego, jakoby od czasu jego wyjazdu do (...) miał zaprzestać popełniania przestępstw. Owo twierdzenie jest bowiem w sposób jaskrawy sprzeczne z kartą karną oskarżonego, z której to wynika popełnienie przez niego na terytorium tego państwa szeregu poważnych przestępstw kryminalnych. Co więcej również na terenie (...) oskarżony ponownie prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości/pod wpływem środków odurzających, co również wskazuje na brak poprawy jego zachowania. Tym samym z uwagi na ubogość treści zawartych w owych wyjaśnieniach, rzeczony dowód może jedynie w sposób subsydiarny stanowić podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie. Jednocześnie wobec wymowy pozostałych dowodów zgromadzonych w toku dochodzenia Sąd Rejonowy nie powziął wątpliwości w zakresie znaczenia całościowego przyznania się oskarżonego do zarzucanych mu przestępstw.

E. chemiczna (...) K.

Sąd Rejonowy uznał także za wiarygodną ekspertyzy kryminalistyczne dotyczącą określenia składu i charakteru znalezionej u oskarżonego substancji. Przedmiotowe badania zostały przeprowadzone przez osoby posiadające stosowne doświadczenia w sporządzaniu tego rodzaju dokumentacji procesowych. W przedmiotowej ekspertyzie w sposób jasny i klarowny przedstawiono zaproponowaną metodykę badań, opisano ich laboratoryjny przebieg oraz zaprezentowano wnioski końcowe ekspertyzy, które to pozostawały w pełni koherentne z wynikami czynności laboratoryjnych. Sąd Rejonowy nie powziął żadnych wątpliwości, co do rzetelności przedmiotowych wyników badań. Nadto brak jest też jakichkolwiek wątpliwości każących poddać w wątpliwość bezstronność osób wykonujących ową czynność procesową. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ustalił cechy posiadanej przez oskarżonego substancji w oparciu o opinie laboratoryjną sporządzoną przez Komendę Wojewódzką Policji w K..

Opinia sądowo psychiatryczna

W ocenie Sądu Rejonowego w pełni przydatna dla poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie była opinia biegłych psychiatrów M. B. i H. B. (1) ci w sposób kompletny odpowiedzieli na zadane im przez organ procesowy pytania dotyczące zdrowia psychicznego oskarżonego K. S. w chwili czynu jak i jego zdolności do udziału w niniejszym procesie karnym Jednocześnie w toku tego procesu nie ujawniła się żadna okoliczność podważająca kompetencje biegłych do sporządzania tego rodzaju dokumentów procesowych jak również brak było podstaw do powzięcia wątpliwości, co do ich bezstronności w tej sprawie. Sąd nie ma także zastrzeżeń odnośnie obranej przez biegłych metodologii badań oraz zgodności opracowanych przez nich wniosków końcowych z wynikami badania ambulatoryjnego. Opinia ta odpowiada jednocześnie wymogom określonym w sposób negatywny w art. 201 k.p.k. B. ci odpowiedzieli w sposób pełny na wszystkie pytania organu procesowego. Co więcej wnioski końcowe tej opinii odpowiadają wynikom przeprowadzonego przez biegłych badania. W opinii tej brak jest także jakichkolwiek dyskwalifikujących ją sprzeczności. Do tego sposób dojścia do wniosków końcowych został przedstawiony językiem zrozumiałym dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii. Stąd też Sąd Rejonowy ustalając okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej związanej ze zdrowiem psychicznym oskarżonego oparł się w pełni na opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy H. B. (2) i M. B..

Opinia

Instytutu (...)

Brak było podstaw do podważenia dowodów w postaci opinii kryminalistycznej dotyczącej badania krwi pobranej od oskarżonego K. B. to przeprowadzono zgodnie z metodologią przedmiotu. Do tego ów proces badawczy został przeprowadzony przez wykwalifikowanego specjalistę. Równocześnie opinie te nie były w żaden sposób podważane przez strony tego procesu. Należało także mieć na względzie, iż rzeczoną opinie sporządzał instytut niezwiązany w żaden sposób ze stronami tego procesu. Opinia ta zarazem jest jasna, pełna oraz pozbawiona jakichkolwiek sprzeczności. Wnioski tej opinii wynikają zarazem wprost z dokładnie opisanych badań laboratoryjnych. Stąd też kwestia znajdowania się w jego organizmach środków odurzających został ustalony za pomocą opinii kryminalistycznych przeprowadzonych przez InstytutSehna w K.. Równocześnie konieczne jest w tym miejscu zastrzeżenie, iż Sąd Rejonowy co prawda nie posiada zastrzeżeń odnośnie opinii dotyczącej zawartości w organizmie K. S. substancji odurzających. W odniesieniu bowiem do czysto chemicznego aspektu tego dokumentu owo twierdzenie zostało wykazane. Dokument ten w połączeniu z informacjami ujawnionymi w protokole pobrania śliny oraz notatce urzędowej pozwoliły stwierdzić, iż oskarżony znajdował się pod wpływem środków odurzających. Po pierwsze zwrócić trzeba uwagę na wskazaną w tych dokumentach nadpobudliwość oskarżonego, jego wesołkowatość nieadekwatną do zaistniałej sytuacji, wolne reakcje źrenic na światło. To wszystko wskazuje, iż przyjęta przez oskarżonego substancja odurzająca upośledzała jego zdolności psychoruchowe podobnie do alkoholu w stężeniu powyżej pół promila. To wszystko należy nanieść na wyartykułowane w tej opinii stwierdzenie, iż według aktualnych standardów wiedzy toksykologicznej przyjmuje się, iż już wynik 2,5 ng/ml daje objawy jak progowa zawartość alkoholu we krwi. Natomiast w tej sprawie wynik badania krwi oskarżonego przedstawił wartość zdecydowanie wyższą, a to (...).

protokołów przeszukań osoby, protokołów pobrania próbki śliny, pobrania próbki krwi, poznawczych, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku przeszukania. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku śledztwa w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnym, odpisy wyroków oskarżonego

Brak było także podstaw do podważenia przydatności dla niniejszego postępowania pozostałych dowodów wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego do przeprowadzenia w toku rozprawy głównej tj. protokołów przeszukań osoby, protokołów pobrania próbki śliny, pobrania próbki krwi, poznawczych, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku przeszukania. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku śledztwa w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnym, odpisy wyroków oskarżonego. W odniesieniu do tych dokumentów należy zauważyć, iż zostały sporządzone we właściwej formie przez osoby do tego upoważnione. Nadto ich zawartość merytoryczna także nie budzi wątpliwości Sądu i pozostaje ona spójna z treścią wyjaśnień oskarżonego. Co więcej żadna ze stron procesu w żaden sposób nie kwestionowała wartości dowodowej owych dokumentów. Stąd też Sąd Rejonowy uznał te dokumenty za wiarygodne i na ich podstawie poczynił powyższe ustalenia faktyczne.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

zeznania świadka D. K.

Kompletnie nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy okazały się być zeznania świadka D. K.. Świadek ten nie miał żadnej wiedzy odnośnie inkryminowanego zdarzenia. Stąd też niecelowym było wzywanie świadka na termin rozprawy głównej. Rzeczone zeznania nie wpłynęły w żaden sposób na zrekonstruowany przez Sąd stan faktyczny tej sprawy.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

K. S.

W punkcie I aktu oskarżenia K. S. postawiono zarzut występku z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotowy tym czynu zabronionego jest przestępstwem powszechnym, formalnym i umyślnym. Dla zrealizowania przedmiotowych znamion niezbędne jest aby substancja posiadana przez sprawcę znajdowała się w wykazie środków odurzających stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku stanowiącego wyraz spełnienia delegacji ustawowej określonej w art. 44 f ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Do tego należy wykazać, iż owo posiadanie odbywało się wbrew przepisom omawianego aktu prawnego. Natomiast w ocenie Sądu Rejonowego pojęcie posiadania tj. znamię czasownikowe tego typu czynu zabronionego należy utożsamiać z cywilno prawnym rozumieniem tego pojęcia określonym w księdze 2 kodeksu cywilnego. E. na posiadanie w takowym rozumieniu składają dwa elementy tj. fizyczne władztwo nad rzeczą oraz wola władania danym przedmiotem jak właściciel bądź jak dzierżawca, zastawnik czy najemca (w zależności od charakteru danego posiadania. Należy zwrócić uwagę, iż niektórzy za posiadanie w rozumieniu prawa karnego rozumieją także cywilno prawną konstrukcje dzierżenia tj. posługiwanie się daną rzeczą w czyimś imieniu. Oczywiście z uwagi na fakt, iż owe przestępstwo jest typem umyślnym niezbędne jest aby jego sprawca posiadał co najmniej świadomość możliwości realizacji wszystkich wyżej omówionych znamion przedmiotowych tego typu czynu zabronionego i na to się godził.

Równocześnie oskarżyciel publiczny zarzucił K. S. działanie w warunkach art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Następnie wskazać należy, iż kryteria uznania podobieństwa danych czynów zabronionych zostały określone w art. 115 § 3 k.k. Zgodnie z wyłożoną tam definicją legalną przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy nie budziło żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, iż zachowanie K. S. wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego. W szczególności należy wskazać, iż znaleziona u oskarżonego substancja kokaina została wymieniona jako środek odurzający w wykazie stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Nadto w świetle ujawnionych okoliczności sprawy brak było wątpliwości, że owo posiadanie odbywało się wbrew restrykcjom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jednocześnie wedle wskazań wiedzy powszechnej rzeczona substancja została zgromadzona w ilości zdatnej do wprowadzenia przynajmniej kilku osób uzależnionych w stan odurzenia. Co więcej ilość posiadanych przez oskarżonego środków tj. ponad 4 gramy, uzasadniała konieczność przyjęcia typu podstawowego, gdyż z przedmiotowej ilości narkotyków można rozparcelować kilka tzw. działek – zdatnych do wywołania efektu odurzenia, nawet u osoby uzależnionej. Do tego kokaina zaliczana jest do tzw. twardych narkotyków, co zwiększa poziom zagrożenia dla dobra prawnego w postaci zdrowia publicznego. Co więcej zachowanie oskarżonego należy ocenić jako działanie umyślne. Sam K. S. wyjaśnił w postępowaniu przygotowawczym, że doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru i specyfiki posiadanej przez siebie substancji, przez co niewątpliwym jest, że oskarżony zrealizował powyższe znamiona przedmiotowe w zamiarze bezpośrednim.

Zarazem podzielić należało zapatrywania oskarżyciela publicznego, iż ów czyn został popełniony w warunkach recydywy. Mianowicie K. S. 30 sierpnia 2014 roku zakończył wykonywanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzonej za przestępstwo podobne, a to czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. E. przypisany oskarżonemu czyn mieścił się w okresie 5 lat od wykonania przez oskarżonego kary pozbawienia wolności. Oczywista jest też podobność tego występku, biorąc pod uwagę tożsamość kwalifikacji prawnej tych czynów. Stąd też działanie oskarżonego wypełniało dyspozycje art. 64 § 1 k.k.

W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, który w skardze oskarżycielskiej uznał, iż czyn ten wypełniał znamiona typu podstawowego określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym miejscu przypomnieć należy, iż ustawodawca w art. 62 ust. 3 rzeczonego aktu prawnego ukonstytuował czyn uprzywilejowany dotyczący tzw. wypadku mniejszej wagi, a w ustępie 2 typ kwalifikowany w postaci, gdzie znamieniem obostrzającym odpowiedzialność karną jest posiadanie substancji psychotropowych w znacznych ilościach.. W orzecznictwie w sposób jednolity wskazuje się, iż z przypadkiem mniejszej wagi mamy do czynienia gdy stopień społecznej szkodliwości danego czynu zabronionego z uwagi na okoliczności przedmiotowo – podmiotowe jest wyraźnie niższy od karygodności typowo związanej z przestępstwem z typu podstawowego. Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 k.k. karygodność jest czynnikiem konstytuującym materialną definicje przestępstwa, a więc dla wydania wyroku skazującego niezbędne jest aby czyn był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Natomiast zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości został wprowadzony w art. 115 § 2 k.k. Według tego przepisu przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd Rejonowy stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był średnim, typowym dla tego występku poziomie implikującym konieczność przyjęcia typu podstawowego. W tym aspekcie należy wskazać na ilość substancji niedozwolonej, z której można utworzyć przynajmniej kilka działek dealerskich. Nadto trzeba było wziąć pod uwagę tzw. koncepcje ilościowo – jakościową, która wskazuje na większą karygodność posiadania twardych narkotyków aniżeli objęcie we władanie substancji określanych mianem miękkich narkotyków. Tu należy zwrócić uwagę, iż znaleziona przy oskarżonym substancja nie wchodzi w zakres desygnatów tzw. miękkich narkotyków, lecz jest uznawana za typowy twardy narkotyk – prowadzący do bardzo szybkiego uzależnienia jego konsumenta.. Do tego koniecznym jest zwrócenie uwagi na okoliczności w jakich znaleziono u oskarżonego te środki tj. w miejscu publicznym, w obecności kilku innych mężczyzn. To wszystko przeczyło możliwości zakwalifikowania tego zdarzenia jako wypadku mniejszej wagi. Dalej w odniesieniu do oceny karygodności tego zachowania, było wziąć pod uwagę, iż K. S. działał z zamiarem bezpośrednim, pomimo uprzedniej wielokrotnej karalności za przestępstwa narkotykowe, co także katalizuje karygodność danego zachowania. Wreszcie wypada zwrócić uwagę na okoliczności tego czynu tj. posiadanie owej substancji w przestrzeni publicznej, co w oczywisty sposób powoduje większe zagrożenie dla dobra prawnego w postaci zdrowia publicznego. Tym samym należało uznać owo zachowanie za karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż czyn ten stanowił typ podstawowy, o którym mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Natomiast sam stopień społecznej szkodliwości tego czynu Sąd zakwalifikował jako średni(znacznie przekraczający próg znikomości), a więc typowy dla tego rodzaju przestępstw

Sąd Rejonowy uznał także, iż czyn przypisany oskarżonemu był zawiniony poprzez pryzmat normatywnej teorii winy recypowanej przez polski system prawa karnego w art. 1 § 3 k.k. W tej materii należy zważyć, iż oskarżony K. S. jest osobą dorosłą, posiadającą już spory bagaż doświadczeń życiowych, która doskonale zdaje sobie sprawę z funkcjonującego na terenie Rzeczpospolitej zakazu posiadania kokainy, również w celach konsumpcyjnych i pomimo tego faktu zdecydował się na działanie sprzeczne z normą sankcjonowaną. Co więcej świadomość oskarżonego w tym zakresie winna być wzmocniona poprzez uprzednie skazania za przestępczość narkotykową. Nadto w świetle opinii biegłych psychiatrów brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na stwierdzenie, iż oskarżony w chwili czynu posiadał zniesioną lub choćby ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czy pokierowania swoim postępowaniem.. Oskarżony nie działał także w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności limitującej stopień zawinienia. Tym samym zachowanie oskarżonego było zawinione w myśl art. 1 § 3 k.k., a w sprawie brak było szczególnych przesłanek limitujących owo zawinienie.

W związku z powyższym należało stwierdzić, iż zachowanie K. S. z 7 grudnia 2016 roku stanowiło przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał K. S. za winnego tego, że 7 grudnia 2016 roku w N. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomani posiadał środki odurzające w postaci kokainy o wadze 4,10 grama netto przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat pod odbyciu w dniu 30 sierpnia 2014 roku kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu (...) z dnia 4 grudnia 2009 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt III wyroku

K. S.

W punkcie II aktu oskarżenia oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonemu K. S. dopuszczenie się występku z art. 178a § 4 k.k.

Zgodnie z treścią art. 178 a § 4 k.k. jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Omawiając podstawy odpowiedzialności prawno karnej K. S., warto zwrócić uwagę na niejednorodny charakter normatywny tego przepisu. W zależności od realizacji przez sprawce jednego z alternatywnie określonych stanów faktycznych przepis ten stanowi typ kwalifikowany występku stypizowanego w art. 178a § 1 k.k.- w przypadku prowadzenia w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, bądź też okolicznością wpływającą na wymiar kary – w przypadku realizacji znamion typu podstawowego przez sprawcę będącego uprzednio karanego za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nie budzi więc żadnych wątpliwości, iż dla możliwości realizacji tego występku konieczne jest procesowe wykazanie, iż sprawca wypełnił wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe typu podstawowego z art. 178a § 1 k.k. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż w przepisie tym penalizowane jest prowadzenie w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości bądź pod wpływem środka odurzającego. Należy także zaznaczyć, iż bez wątpienia nadawanie kierunku jazdy przy włączonym silniku samochodu należy uznać za jego prowadzenie. Natomiast sam stan nietrzeźwości posiada swoją definicje legalną w art. 115 § 16 k.k. i w przypadku wydychanego powietrza z takim stanem mamy do czynienia w sytuacji gdy owo stężenie przekracza poziom 0,25 mg/l lub prowadzi do takiego stanu. Tego rodzaju definicji legalnej nie posiada stan pod wpływem środka odurzającego. W tym przypadku każdorazowo należy ocenić czy stopień upośledzenia zdolności psychoruchowych kierującego na skutek zażytego środka jest przynajmniej na takim poziomie jak u kierowcy, którego zawartość alkoholu w organizmie przekracza pól promila. Oczywiście z uwagi na brak klauzuli nieumyślności występku tego można dopuścić się tylko i wyłącznie umyślnie, w obu formach przewidzianych w art. 9 § 2 k.k. W realiach niniejszej sprawy bezsporne było, iż K. S. prowadził pojazd mechaniczny, a to samochód osobowy marki F. (...), w ruchu lądowym tj. po (...) w N.. Kolejno należy zważyć, iż w jego krwi wykryto tetrahydrokanabinol w stężeniu 4,4 mg/ml. W tym wypadku warto odnieść się do podniesionych w opinii instytutu badań naukowych w świetle których zawartość (...) w stężeniu przekraczającym 2,5 ng/ml daje podobny efekt upośledzenia zdolności psychoruchowych jak alkohol w stężeniu przekraczającym pół promila. Oczywiście ów dorobek nauki nie stanowi tu definicji legalnej stanu pod wpływem środka odurzającego. Niemniej jednak ma on nieocenioną wartość pomocniczą, pozwalającą ocenić stan konkretnego odurzenia danej osoby. Wspomnieć tu należy, iż w przypadku K. S. uzyskano wynik badania 4,4 mg/l, a więc prawie dwukrotnie przekroczono wartość graniczną. Po drugie w tym aspekcie należy odwołać się do zapisów zawartych w protokole pobrania śliny oskarżonego i notatce urzędowej funkcjonariuszy (...). Z tych dokumentów wynika w sposób niezbity, iż to właśnie nieracjonalne zachowanie oskarżonego stało się podstawą poddania go testom na obecność narkotyków. Tutaj należało wziąć pod uwagę zarówno deklarowaną w tych dokumentach nadpobudliwość K. S. jak i nieadekwatną do sytuacji wesołkowatość, a także objawy fizyczne jak np. spowolnienie reakcji jego źrenic na światło. W związku z powyższym kierując się tego rodzaju danymi Sąd Rejonowy ocenił, iż K. S. w chwili czynu znajdował się pod wpływem środka odurzającego. W realiach tej sprawy zostały spełnione również znamiona obostrzające odpowiedzialność karną oskarżonego. Jak bowiem wynika z karty karnej oskarżonego w chwili czynu K. S. był co najmniej 2 razy skazany za to samo przestępstwo. Co więcej już po tym czynie przypisano mu kolejny popełniony uprzedniego tego rodzaju występek. Niewątpliwie czyn ten został popełniony umyślnie. Oskarżony zdawał bowiem sobie sprawę ze stanu psychofizycznego w jakim się znajduje. Swoją świadomością oskarżony obejmował również prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej, a także uprzednie wyroki skazujące za tożsame przestępstwa. Toteż Sąd Rejonowy zważył, iż zachowanie oskarżonego K. S. wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe występku stypizowanego w art. 178a § 4 k.k.

Odnosząc się natomiast do oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, należało w sposób kategoryczny stwierdzić, iż owo zachowanie było społecznie szkodliwe w stopniu znacznym. Istotne znacznie w tej materii odegrał stan psychofizyczny oskarżonego w chwili czynu, który znacznie przekraczał poziom różnicujący pomiędzy stan pod wpływem, a po użyciu środka odurzającego. . Nadto należało zwrócić uwagę, iż oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego stanu psychofizycznego, biorąc pod uwagę, iż pił tego samego dnia alkohol. Tym samym poziom zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji był wielokrotnie wyższy niż w przypadku typowego czynu kwalifikowanego za pomocą tego przepisu. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, iż inkryminowanym czynem oskarżony poruszał się po jednej z najruchliwszych ulic (...), około godziny 15, a więc w czasie szczytu natężenie ruchu drogowego. Nie można bagatelizować też wykroczeń, które były powodem owej kontroli drogowej. Dalej postawa oskarżonego, który zdecydował się jechać w stanie nietrzeźwości do Sądu i to pomimo dwóch uprzednich skazań za tego samego rodzaju przestępstwa jednoznacznie wskazuje na jego lekceważący stosunek dla porządku prawnego. Wypada zwrócić przy tym uwagę, iż oskarżony w żaden sposób nie był zmuszony do prowadzenia tego pojazdu. W związku z powyższym banalnym jest stwierdzenie, iż ów czyn spełniał materialną definicje przestępstwa określoną w art. 1 § 2 k.k.

Powyższy czyn był również zawiniony. W tym względzie należy zważyć, iż K. S. jest osobą dorosłą doskonale zdająca sobie sprawę z bezwzględnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. Co więcej ów stan powinien być przez oskarżonego w sposób szczególny zinternalizowany biorąc pod uwagę jego uprzednią karalność za tego rodzaju przestępstwa. W sprawie tej poprzez dowód z opinii biegłych psychiatrów zdezaktualizowały się także wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego. Podobnie brak jest absolutnie żadnych podstaw do uznania, że oskarżony działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności choćby redukującej stopień jego zawinienia. Dlatego też należało stwierdzić, iż czyn ten był zawiniony w świetle normatywnej teorii winy, a poziom tego zawinienia należało określić jako wysoki, wyższy niż typowy przy tego rodzaju czynie zabronionym.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy uznał K. S. za winnego czynu zarzucanego w punkcie II aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 4 k.k.

Uniewinnienie

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

K. S.

Punkt I wyroku, czyn II

W punkcie pierwszym wyroku przypisano oskarżonemu K. S. występek z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przedmiotowy fakt w połączeniu z normą sankcjonującą określoną w tym przepisie obligował Sąd Rejonowy do orzeczenia kary pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 7 lat i 6 miesięcy Na wstępie omówienia sposobu reakcji penalnej zastosowanej wobec K. S. należy zaznaczyć, iż Sąd orzekając w tym przedmiocie zastosował art. 4 § 1 k.k. i korzystał z porządku prawnego obowiązującego przed 24 czerwca 2020 roku, albowiem ów porządek prawny był znacznie korzystniejszy dla oskarżonego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż to po tej dacie wprowadzono obligatoryjny środek karny, o którym mowa w art. 70 ust.4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Do tego po tej dacie wprowadzono zmiany w zakresie możliwości korzystania z art. 37a k.k. czy też zmieniono dyrektywy wymiaru kary.. Natomiast ówczesne dyrektywy sądowego wymiaru kary zostały wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Według tego przepisu sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. W ocenie Sądu Rejonowego nie ulega wątpliwości, iż w realiach przedmiotowej sprawy tylko i wyłącznie wymierzenie oskarżonemu K. S. kary pozbawienia wolności może spełnić dyrektywy prewencji generalnej i wpłynąć pozytywnie na proces resocjalizacji oskarżonego. W tym miejscu należy w pierwszym rzędzie odnieść się do właściwości i warunków osobistych oskarżonego. K. S. jest już bowiem stosunkowo dojrzałym człowiekiem, którego notorycznych występków nie sposób utożsamiać jako błędy młodości, lecz niestety jako już utrwaloną postawę życiową, obliczoną na notoryczne łamanie porządku prawnego i popełnienie przestępstw. Tak tylko można ocenić dotychczasowy tryb funkcjonowania oskarżonego, który jest już osobą kilkanaście razy karaną, która przy tym sporą część swojego dorosłego życia spędziła w warunkach izolacji penitencjarnej. Sąd Rejonowy oczywiście dostrzega, iż przedmiotowe zachowanie zostało popełnione 9 lat przed wyrokowaniem w tej sprawie. Jednakże postawa oskarżonego polegająca na ukryciu się przed organami wymiaru sprawiedliwości, w świetle świadomości prowadzenia przeciwko niemu co najmniej 2 postępowań karnych, nie może doprowadzić do premiowania oskarżonego. Do tego wbrew twierdzeniom faktycznym oskarżonego nie jest tak, aby od czasu opuszczenia przez K. S. granic Rzeczypospolitej zmienił swoje zachowanie. Przeciwnie również na terenie (...) oskarżony dopuszczał się przestępstw, w tym poważnych czynów kryminalnych. Zarazem należało zwrócić uwagę, iż oskarżony w tym postępowaniu wielokrotnie wskazywał na swój stan zdrowia, posiadanie II grupy niepełnosprawności. Fakty te wskazują na brak celowości orzeczenia względem K. S. kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznie użytecznych. Do tego Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę musiał uwzględnić jego działanie w warunkach powrotu do przestępstwa. Zarazem mając na względzie zaledwie średni stopień społecznej szkodliwości tego czynu, Sąd Rejonowy jedynie minimalnie, a to w wymiarze miesiąca przekroczył dolną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianego dla tego typu przestępstwa. Warto w tej mierze dostrzec, iż K. S. posiadał twarde narkotyki – kokainę, w ilości 4 gram, która to ilość jest niewątpliwie zdatna do sporządzenia kilku porcji handlowych. W związku z powyższym nie sposób jest twierdzić, iż wymierzona oskarżonemu kara jest nieadekwatna do stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Ponadto należało uwzględnić, iż w realiach tego postępowania nie ujawniono okoliczności limitujących zawinienie K. S.. Mając to wszystko na uwadze Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył oskarżonemu K. S. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

K. S.

Punkt II wyroku, czyn I

Z uwagi na przekazanie wraz z aktem oskarżenia dowodów rzeczowych konieczne było wyrzeczenie w przedmiocie tychże rzeczy zatrzymanych w toku dochodzenia. Artykuł 70 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii konstytuuje obligatoryjną podstawę do orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających mających stanowić przedmiot czynności wykonawczej w typie czynu zabronionego określonym w art. 62 w/w ustawy. Ustawodawca w sposób jednoznaczny stwierdził, iż orzeczenie tego przepadku jest obligatoryjne, niezależnie od rodzaju rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym Sąd w punkcie II wyroku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa substancji psychotropowej ujawnionej przy oskarżonym K. S., która na mocy późniejszego postanowienia prowadzącego dochodzenie została uznana za dowód rzeczowy w niniejszym postępowaniu. Równocześnie należało zwrócić uwagę, iż inaczej niż w przypadku innych dowodów rzeczowych art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii upoważnia Sąd do zarządzenia zniszczenia substancji odurzających już w treści wyroku sądowego, nie rezerwując tej kwestii do późniejszego postepowania wykonawczego. Dlatego też w punkcie II wyroku Sąd Rejonowy orzekł przepadek rzeczonych środków odurzających zarządzając ich zniszczenie.

K. S.

Punkt III wyroku, czyn III

Nie powielając ogólnych rozważań dotyczących kary i względności przepisów obowiązujących przed 24 czerwca 2020 roku, należy wskazać, iż przestępstwo stypizowane w art. 178a § 4 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. W ocenie Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie brak było rzeczywistych podstaw dla zastosowania względem K. S. dobrodziejstwa przewidzianego w art. 37a k.k. Przeciwnie tego rodzaju rozwiązanie stanowiłoby wyraz nader pobłażliwej polityki karnej wobec sprawcy niepoprawnego, od wielu lat dopuszczającego się podobnych przestępstw. W tym aspekcie warto zwrócić uwagę, iż przedmiotowe skazanie jest już 6 tego rodzaju występkiem przypisanym K. S.. W chwili czynu był on bowiem 2 krotnie karany za występek z art. 178a § 1 k.k. Natomiast w dacie czynu było prowadzone już kolejne postępowanie, tym razem o przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. Co więcej K. S. wbrew składanym w toku postępowania przygotowawczego deklaracjom, po wyjeździe z kraju, dalej popełniał tego rodzaju przestępstwa. W tym zakresie należy odesłać do lektury karty karnej K. S., gdzie widnieją kolejne 2 skazania za tożsame występki. Następnie należy powtórzyć, iż powodem ulgi dla oskarżonego w tym procesie nie może być jego ucieczka z kraju i następne ukrywanie się przed organami polskiego wymiaru sprawiedliwości. Tym samym duża odległość w czasie przypisanego oskarżonemu w tym procesie czynu nie powinna stanowić czynnika nadmiernie łagodzącego odpowiedzialność karną K. S.. Kolejno powodem redukcji wymiaru kary dla oskarżonego nie powinny być względy natury zdrowotnej, w tym odnoszące się do jego matki. Podkreślić w tym miejscu należy, iż do stycznia 2025 roku oskarżony w żaden sposób nie zajmował się matką, albowiem przebywał w (...) bądź w zakładach penitencjarnych. Do tego w przypadku wystąpienia ekstraordynaryjnych trudności z wykonaniem kary pozbawienia wolności przepisy kodeksu karnego wykonawczego przewidują możliwość wystąpienia z wnioskiem o odroczenie wykonania kary czy też jej zawieszenia. Dalej należy odnieść się również do kwestii przedmiotowych przypisanego K. S. występku. Mianowicie oskarżony jechał pod wpływem środka odurzającego, który to środek w sposób wyraźny dla postronnych obserwatorów oddziaływał na funkcjonowanie jego organizmu, po jednej z najruchliwszych ulic (...), charakteryzujących się przy tym dużą ilością przejść dla pieszych, dużą ilością rowerzystów, biegaczy, rodzin z dziećmi. Do tego czynu tego oskarżony dopuścił się w godzinach szczytu komunikacyjnego, co również wpływa na poziom karygodności tego czynu. W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek okoliczności limitujących zawinienie oskarżonego, który po raz kolejny rozmyślnie naruszył normę sankcjonowaną. Na marginesie należy zaznaczyć, iż K. S. nie miał uprawnień do kierowania pojazdami, a także używał w trakcie jazdy telefonu komórkowego. To wszystko sprawiło, iż poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji był bardzo wysoki. Tym samym w ocenie Sądu (...) kara 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi tak naprawdę minimum dolegliwości jaką oskarżony winien ponieść w związku z przypisanym mu występkiem. Wyżej wskazane okoliczności sprawiły, iż w punkcie III wyroku Sąd Rejonowy wymierzył K. S. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

K. S.

Punkt IV wyroku, czyn III

Wobec jednoznacznej treści art. 42 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu orzekł wobec K. S. środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wypada dostrzec, iż przedmiotowe skazanie jest już 6 występkiem tego rodzaju przypisanego K. S.. Co więcej żadne okoliczności przedmiotowe nie pozwalają na odejście od dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów. Przeciwnie późniejsza historia życia oskarżonego, wskazała, iż dalej prowadził on pojazdy w stanie nietrzeźwości/ pod wpływem środków odurzających. Podnieść też należy, iż czyn oskarżonego charakteryzował się istotnym ładunkiem społecznej szkodliwości. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż krótko po tym występku orzeczono wobec K. S. dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, za przestępstwo popełnione przed lutym 2017 roku. Tym samym w realiach tej sprawy niezbędne było orzeczenie wobec oskarżonego K. S. środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, co też Sąd Rejonowy uczynił w punkcie IV uzasadnianego wyroku.

K. S.

Punkt V wyroku, czyn III

Podobnie art. 43a § 2 k.k. w przypadku sprawcy występku z art. 178a § 4 k.k. przewiduje obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10000 złotych. Orzeczenie to jest obligatoryjne i brak jest prawnych możliwości odejścia od jego wymierzenia. Jednocześnie Sąd Rejonowy uznał, iż mając na względzie sytuacje materialną K. S., pomimo znacznego stopnia społecznej szkodliwości zachowania sprawcy, w realiach tego postępowania brak jest potrzeby wyższego określenia tego świadczenia. Kwota 10000 złotych jest dla oskarżonego i tak bardzo znaczącą dolegliwością, zwłaszcza, zważywszy iż ma on w pespektywie odbycie kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym kierując się treścią art. 43a § 2 k.k. Sąd Rejonowy w punkcie V wyroku wymierzył oskarżonemu K. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10000 złotych.

K. S.

Punkt VI wyroku

i,III

W punkcie VI wyroku Sąd Rejonowy był zobowiązany wymierzyć oskarżonemu karę łączną. Okoliczność ta była implikowana faktem wymierzenia oskarżonemu dwóch kar jednostkowych (pozbawienia wolności) podlegających łączeniu. Jednocześnie należało zauważyć, iż brzmienie artykułu 86 § 1 k.k. w kształcie na dzień przed 24 czerwca 2020 roku było znacznie korzystniejsze dla oskarżonego. Stąd też w przedmiotowej sprawie należało zastosować ustawę obowiązującą w czasie popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów, ergo zastosować art. 4 § 1 k.k.. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 24 czerwca 2020 roku Sąd mógł wymierzyć K. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze od 4 miesięcy do 10 miesięcy pozbawienia wolności. Dyrektywy wymiaru kary łącznej zostały określone w art. 85 a k.k. Według tego przepisu orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jak wskazuje się w judykaturze oraz doktrynie prawa karnego przy określeniu wymiaru kary łącznej należy rozważyć następujące okoliczności : rodzaj dobra prawnego zagrożonego bądź naruszonego przez każde z przestępstw, tożsamość czasową danych zachowań, tożsamość pokrzywdzonych, łączną wartość szkody wymierzonej owym bezprawnym zachowaniem, a także warunki i właściwości sprawcy, jego postawę po wydaniu wyroków oraz potrzebę społecznego oddziaływania sposobem reakcji karnej. W tym miejscu trzeba w sposób stanowczy zaznaczyć, iż w świetle powyższych kryteriów zasadą przyświecającą wydaniu kary łącznej winna być tzw. zasada asperacji, a oddziaływania zasady absorpcji oraz kumulacji winno być ograniczone do sytuacji wyjątkowych, kiedy to ogół powyższych przesłanek wskazuje na konieczność odpowiednio maksymalnego absorbowania wymiaru kary czy też jej kumulacji. Rozpatrując okoliczności przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy zważył, iż oskarżony K. S. dopuścił się dwóch występków przeciwko zupełnie różnym dobrom prawnym, a to zdrowiu publicznemu i bezpieczeństwu w komunikacji. Do tego te czyny zostały popełnione na przestrzeni 3 miesięcy. Należało zwrócić przy tym uwagę, iż obydwa przestępstwa zostały popełnione w związku z używaniem przez oskarżonego substancji odurzających. Niemniej jednak wymierzając oskarżonemu karę łączną należało uwzględnić także fakt niepoprawności oskarżonego, który tych przestępstw dopuścił się pomimo uprzednich skazań za przestępstwa podobne i już po wykonaniu przez niego kar pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego skorzystanie z zasady asperacji i wymierzenie K. S. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności jawi się jako właściwy wymiar kary łącznej w tym przypadku, uwzględniające wyżej wskazane okoliczności obostrzające jej wymiar, jak naruszenie dwóch różnych dóbr prawnych, a także uprzednia wielokrotna karalność, a przy tym redukująca nieco represje penalną biorąc pod uwagę związek tych przestępstw z używaniem środków odurzających i stosunkowo nieduża rozpiętość w czasie tych czynów. Jednocześnie należy wskazać, iż instytucja kary łącznej w żaden sposób nie może być traktowana jako swoista ulga dla skazanego, premiująca pośrednio wielość popełnionych przez niego czynów zabronionych. Stąd też w punkcie VI wyroku Sąd Rejonowy w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzył K. S. karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt VII wyroku

Jednocześnie Sąd Rejonowy dostrzegł, iż K. S. był w toku postępowania jurysdykcyjnego (3 terminy rozprawy) reprezentowany przez obrońcę z urzędu. Powyższy stan rzeczy oraz oświadczenie substytuta obrońcy złożone w trakcie mowy końcowej implikowało konieczność przyznania adwokat A. T. kwoty 1446,48 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Wysokość przyznanego wynagrodzenia wynika wprost z rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a konkretnie § 17 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 3 tego aktu prawnego, powiększone o należny podatek (...) w stawce 23 %.

Punkt VIII wyroku

Mając na względzie trudną sytuacje materialną i zdrowotną oskarżonego, a także konieczność wykonania przez niego kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Sąd Rejonowy w punkcie VIII uzasadnianego wyroku zwolnił K. S. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Podpis