Sąd utrzymał warunkowe umorzenie dla A. A. za nakłanianie ciężarnej do aborcji

A. A. został oskarżony o to, że w styczniu 2013 r. we E. nakłaniał ciężarną Z. I. do przerwania ciąży, wbrew przepisom ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu i warunkach dopuszczalności ciąży tj. o czyn z art.152 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 3 lutego 2023 r. sygn. akt III K 110/21 orzekł następująco:

I. na podstawie art.66 § 1 k.k. i art.67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego A. A. o zarzucany mu aktem oskarżenia czyn z art.152 § 2 k.k. – warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku,

III. na podstawie art.627 k.p.k. w zw. z art.629 k.p.k. zasądza od oskarżonego A. A. na rzecz oskarżycielki posiłkowej Z. I. kwotę 2040 (dwóch tysięcy czterdziestu) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

IV. na podstawie art.627 k.p.k. w zw. z art.629 k.p.k. w zw. z art.7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego A. A. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące: wydatki w wysokości 394,30 (trzystu dziewięćdziesięciu czterech i 30/100) złotych i opłatę w wysokości 100 (stu) złotych.

Wydany wyrok został zaskarżony przez wszystkie strony postępowania tj. przez oskarżonego, oskarżycielkę posiłkową Z. I. oraz prokuratora.

Obrońca oskarżonego r.pr. I. I. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

I. art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k., albowiem nastąpiło przedawnienie karalności zarzuconego oskarżonemu czynu,

II. art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k., a to brak skargi uprawnionego oskarżyciela,

III. art. 438 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 7, 92 i 410 k.p.k. to jest obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć i miała wpływ na treść orzeczenia poprzez wydanie wyroku praktycznie jedynie w oparciu o zeznania Z. I..

Obrońca na podst. art. 437 k.p.k. wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku, umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o

2. zmianę zaskarżonego wyroku, uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub też o,

3. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez A. A. jak i stopień zawinienia oskarżonego nie były znaczne i w konsekwencji, że zachodzą przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego, podczas gdy uwzględnienie okoliczności wpływających na ocenę stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, postaci naruszenia norm prawnych stanowiących przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, sposób i okoliczności popełnienia czynu, zlekceważenie zasad życia społecznego i postawa oskarżonego prowadzi do uznania braku istnienia podstaw dla zastosowania środka probacyjnego z art. 66 § 1 k.k.

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej adw. I. E. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego i wyrokowi zarzucił:

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na tym, iż postępowanie karne wobec oskarżonego zostało warunkowo umorzone, podczas gdy właściwa ocena rodzaju i charakteru naruszonego dobra prawnego, jak również całokształt elementów przedmiotowych prowadzi do uznania, iż stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz stopień zawinienia są znaczne, również postawa oskarżonego nie wykazuje, aby wyrażał on jakiekolwiek krytycyzm wobec popełnionego czynu, co dawałoby uzasadnione przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegać porządku prawnego w przyszłości, albowiem:

− oskarżony popełnił przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, czyli przeciwko najwyższemu dobru prawnie chronionemu,

− nakłanianie pokrzywdzonej do usunięcia ciąży mogło prowadzić do wykonania zabiegu aborcji, przez to do faktycznego pozbawienia życia córki oskarżonego,

- oskarżony jako przyszły ojciec miał szczególny moralny obowiązek troski nawet o płód swojego przyszłego dziecka, mimo tego żądał jego usunięcia,

- motywacja oskarżonego polegająca wyłącznie na braku chęci posiadania dziecka z pokrzywdzoną jest naganna, oskarżony stanowczo i konsekwentnie wymuszał na pokrzywdzonej usunięcie ciąży, wykonanie zabiegu aborcji,

- oskarżony ostentacyjnie przelał na rzecz pokrzywdzonej 1500 zł tytułem „na skrobankę”, działanie oskarżonego nie ograniczyło się do nakłaniania ustnego czy pisemnego, oskarżony podjął konkretne działania mające ułatwić pokrzywdzonej wykonanie zabiegu usunięcia ciąży, używał przemocy psychicznej, starał się wymusić dokonanie aborcji przez pokrzywdzoną,

- postawa oskarżonego po popełnieniu czynu polegająca na żądaniu od pokrzywdzonej zwrotu przekazanych pieniędzy na skrobankę, gdyż pokrzywdzona jej nie wykonała, a on nie wysyłał pieniędzy na wizyty lekarskie wskazuje na to, że oskarżony był wyraźnie niezadowolony z faktu, iż pokrzywdzona nie wykonała zabiegu aborcji, oskarżony nadal był przekonany, że ciąża powinna zostać usunięta,

− oskarżony w toku postępowania przygotowawczego i postępowania przed sądem I instancji w żaden sposób nie okazał skruchy, ani krytycznego stosunku do popełnionego czynu, co nie wskazuje na to żeby w przyszłości miał przestrzegać porządku prawnego.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzenie na podstawie art. 152 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k. kary grzywny wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł oraz na podstawie art. 47 § 1 k.k. orzeczenie od oskarżonego nawiązki w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu pomocy pokrzywdzonych i pomocy postpenitencjarnej,

2. zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 listopada 2023 r.

I. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok;

II. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej Z. I. 1200 zł tytułem zwrotu wydatków pomocy prawnej w postępowaniu odwoławczym;

III. wydatki postępowania odwoławczego związane z nieuwzględnioną apelacją prokuratora zaliczył na rachunek Skarbu Państwa;

IV. zasądził od oskarżonego A. A. na rzecz Skarbu Państwa 6,66 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 100 zł za II instancję.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Co do apelacji obrońcy oskarżonego to wskazać należy, że pierwszy zarzut z art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w związku z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. dotyczący sugerowanej przez skarżącego ujemnej przesłanki procesowej, a polegającej na przedawnieniu karalności zarzuconego czynu to zdaniem Sądu Odwoławczego ten zarzut jest całkowicie nietrafny. Co prawda, częściowo rację ma obrońca oskarżonego podnosząc w apelacji, że w międzyczasie bowiem w roku 2016 nastąpiła dość radykalna zmiana przepisów prawa karnego dotycząca m.in. okresu przedawnienia karalności, co istotne również w tego typu przestępstwach, albowiem zmieniono w sposób istotny przepis art. 102 kodeksu karnego, który przewidywał tak zwany dodatkowy okres do kiedy można ścigać sprawców za popełnione przestępstwo, gdy w danym okresie czasu wszczęto przeciwko określonej osobie (in personam) postępowanie karne. W 2016 r. zmieniono ten przepis bardzo radykalnie dlatego, że w miejsce postępowania in personam wprowadzono regułę postępowania in rem, co w sposób istotny wydłużyło okres możliwego prowadzonego postępowania karnego. Jednak nie ma racji obrońca oskarżonego, że zmiana tego przepisu i ewentualne zastosowanie przepisów poprzednich byłoby możliwe do zastosowania ponieważ przepisy wprowadzające zmianę tego okresu przedawnienia określają w tzw. przepisach przejściowych jakie są skutki tej zmiany. A skutki są takie, że jeżeli do 2 marca 2016 r. (data wejście w życie ustawy o zmianie kodeksu karnego z 15.01.2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 189), nastąpiło według dotychczasowych przepisów przedawnienie karalności to przedawnienie karalności jest ostateczne i sprawcy nie można ścigać. Natomiast jeżeli do tej daty nie nastąpiło przedawnienie karalności danego typu czynu to jak gdyby z automatu karalność i ściganie wydłuża się i w tej sprawie z przedawnieniem nie mamy do czynienia, dlatego też zupełnie niezasadny jest ten argument, że wobec oskarżonego nastąpiło przedawnienie karalności ścigania. Podobnie zarzut drugi z art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w związku z art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k., a dotyczący braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Jest oczywistym, że w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada skargowości tzn. nie każdy może oskarżyć obywatela o popełnione przestępstwo, a takimi uprawnionymi oskarżycielami są najczęściej prokurator jako rzecznik oskarżenia publicznego czasami również osoba fizyczna będąca jednocześnie oskarżycielem posiłkowym, a w przedmiotowej sprawie oskarżycielem od początku do końca jest wyłącznie prokuratur to jest rzecznik oskarżenia publicznego i zupełnie zarzut ten jest niezrozumiały. Natomiast okoliczność, że na różnych etapach tego postępowania (w postępowaniu przygotowawczym) prokuratura umorzyła postępowanie karne, argumentując wówczas, że nie znajduje wystarczających dowodów wskazujących na popełnienie czynu to nie pozbawia to skargi prokuratora do ewentualnego oskarżenia zwłaszcza, że to oskarżenie miało związek z postanowieniem sądu, który stwierdził, że umorzenie postępowania było niezasadne. Także absolutnie wykluczony jest argument, że w tej sprawie brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela, gdyż skarga nigdy nie upadła. Także zupełnie nietrafne są argumenty, że postępowanie przygotowawcze toczyło się o coś innego, a w akcie oskarżenia i wyroku oskarżono o coś innego .Jeżeli sięgniemy do postanowienia o wszczęciu dochodzenia z 18 marca 2016 r. (jest to pierwsze postanowienie w tej sprawie, po złożeniu zawiadomienia o przestępstwie) to zarzut brzmi w sposób następujący: „ wszczyna się dochodzenie w sprawie nakłonienia w styczniu 2013 r. we E. do przerwania ciąży wbrew przepisom ustawy…. „. Następnie w postępowaniu o wszczęciu śledztwa w roku 2017 wszczęto śledztwo w sprawie „nakłonienia w styczniu 2013 roku we E. ciężarnej Z. I. przez A. A. do przerwania ciąży wbrew przepisom ustawy …. i wreszcie zarzut aktu oskarżenia ,że „ w styczniu 2013 roku we E. nakłonił ciężarną Z. I. do przerwania ciąży brew przepisom ustawy ….”. Zawsze postawiony był zarzut nakłaniania do przerwania ciąży i w związku z tym i ten argument apelacji obrońcy oskarżonego jest całkowicie niezasadny.

Co do trzeciego zarzutu, a mianowicie obrazy przepisów postępowania ( art. 7, 92 i 410 k.p.k.) i błędnej oceny materiału dowodowego to konkretnie wskazywane są zeznania Z. I., jak należy rozumieć jako błędnie przyjęte za wiarygodne. Otóż zarzut ten jest całkowicie nietrafny i co najważniejsze w ogóle niewykazany. Utrwalone orzecznictwo sądowe wskazuje, że to nie wystarczy podnieść w apelacji, że sąd meriti błędnie postąpił gdy dał wiarę jednej ze stron (tu pokrzywdzonej), a nie dał wiary oskarżonemu. Należy w apelacji przekonywująco wykazać, że sąd orzekający – oceniając dowody – naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a tym samym dokonał oceny dowolnej, a nie oceny swobodnej, spełniającej wymagania wskazanej wyżej dyrektywy procesowej. Natomiast ocena dowodów z zachowaniem powyższych kryteriów, pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., a w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia sądu meriti. Podnieść należy, że sąd na mocy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. ma prawo dać wiarę jednym dowodom, a odmówić tej wiary innym dowodom, w przedmiotowej sprawie słusznie dał wiarę dowodom oskarżenia, gdyż z treści zeznań Z. I. (kilkukrotnych) wynika, że była nakłaniana przez oskarżonego do przerwania ciąży, a zeznania te były konsekwentne i potwierdzone innymi pośrednimi dowodami z zeznań innych świadków. Takim pośrednim dowodem, ale w bardzo mocnym jest przelew pieniężny dokonany przez oskarżonego z wypisaną adnotację „na skrobankę”. W tej sytuacji trudno o bardziej mocne dowody na sprawstwo tego oskarżonego. Zasady doświadczenia życiowego czy logiki nakazują z zestawienia tych dwóch dowodów wyciągnięcie wniosku o sprawstwie oskarżonego. Wszystkie dalsze argumenty apelacji, że w sprawie nie ma dowodów są zupełnie bezzasadne.

Sąd I instancji ustalając sprawstwo oskarżonego w zakresie działania jakie mu zarzucono w akcie oskarżenia nie popełnił najmniejszego błędu, ustalił okoliczności zdarzenia bardzo dokładnie i dokonał właściwej subsumpcji prawnej, stąd też wniosek obrońcy o uchylenie wyroku czy też zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego jest całkowicie nietrafny i nie mógł być uwzględniony. W związku z tym niezasadne były wnioski o zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów procesu.

Odnosząc się do apelacji prokuratora to zasadniczo sprowadza się do zarzutu błędnej oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu i stopnia zawinienia oskarżonego. Zarzuty te Sąd Odwoławczy uznał za niesłuszne i nietrafne. Oczywiście rację ma skarżący, gdy przywołuje art. 115§2 k.k., gdzie wskazuje co wpływa na stopień szkodliwości społecznej danego czynu i te okoliczności słusznie przywołuje. Jak np. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru. Sąd I instancji ustalił te okoliczności i poddał je ocenie pod kątem wysokości stopnia szkodliwości społecznej czynu i zawinienia sprawcy. Rzeczywiście kolosalne znaczenie ma przesłanka odnosząca się do rozmiaru wyrządzonej lub grożącej szkody, gdyż okoliczność ta ma zasadniczy wpływ na ocenę stopnia szkodliwości społecznej i jeżeli w przedmiotowej sprawie sąd I instancji ustalił ( i nikt tego nie kwestionuje), że pokrzywdzona od początku niezamienienie nie miała zamiaru usunięcia ciąży, więc o żadnej wyrządzonej szkodzie albo realnie grożącej szkodzie mówić nie można. Co prawda przestępstwo zaistniało w momencie złożenia żądania przerwania ciąży, ale chyba czyn byłby inaczej oceniony, gdyby takie nakłonienie wywołało rzeczywisty skutek przerwania ciąży. Skarżący powołuje się na art. 115§2 k.k., ale nie zwraca uwagi na to, że żadnego skutku przestępstwo popełnione przez sprawcę nie wywołało. Należy uwzględnić także indywidualny rodzaj dobra prawnie chronionego jak również ustawowe zagrożenie karą - wyłącznie do 3 lat pozbawienia wolności, a więc jedną z niższych sankcji karnych przewidzianych w Kodeksie karnym, co niewątpliwie też ma wpływ na ocenę stopnia szkodliwości społecznej czynu. Kodeks karny w art. 1 § 2 stanowi, że przestępstwem jest czyn o ustawowych znamionach typu czynu zabronionego o stopniu szkodliwości społecznej wyższym niż znikomy. W doktrynie prawa karnego wyróżnia się 3 stopnie szkodliwości społecznej czynu karalnego: znikomy, nieznaczny i znaczny. Ocena stopnia szkodliwości społecznej czynu jak również stopnia winy sprawcy jest zasadniczo zawarowana dla wymiaru sprawiedliwości , a ostatecznie dla organu sądowego i jeżeli sąd I instancji ocenił ten stopień szkodliwości czynu i winy jako nieznaczny, to by przełamać takie ustalenie (przesądzenie) skarżący musi wykazać jakieś błąd w rozumowaniu sądu, a złożona apelacja prokuratora nie przełamuje takiego przekonania i jest wyrazem wyłącznie subiektywnej oceny skarżącego. Nietrafne są równie te argumenty, które odwołują się do zachowania oskarżonego po popełnionym przestępstwie, gdyż o stopniu szkodliwości społecznej czynu i zawinienia decyduje tylko czyn karalny i zachowanie w czasie czynu, a nie to co wydarzyło się później. Zdaniem Sądu Apelacyjnego skoro sąd I instancji stopień szkodliwości społecznej i stopień winy ocenił, że nie jest znaczny i są spełnione warunki formalne jak dotychczasowa niekaralność sprawcy, pozytywne życie oskarżonego A. A. jako prawowitego obywatela to miał pełne prawo warunkowo umorzyć to postępowanie karne. Dodać należy, że potwierdzeniem pozytywnego zachowania oskarżonego przez te wszystkie lata jest dalsza jego niekaralność.

Odnosząc się do apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej wskazać należy, że podniesiony zarzut wadliwej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia sprawcy jest tożsamy z zarzutem prokuratora, a zatem argumenty wskazujące na niesłuszność tak postawionego zarzutu częściowo są tożsame z tymi podanymi powyżej przy odniesieniu się do apelacji oskarżyciela publicznego. Raz jeszcze podkreślić należy, że żadne okoliczności podniesione także w apelacji oskarżycielki posiłkowej nie wskazują, by sąd I instancji popełnił błąd przyjmując, iż stopień szkodliwości społecznej czynu i stopień zawinienia A. A. nie był znaczny. Oczywiście rację ma skarżący, gdy wskazuje, że przypisane oskarżonemu przestępstwo znajduje się w rozdziale dotyczącym ochrony życia i zdrowia, ale in concreto przypisany oskarżonemu czyn zagrożony jest karą tylko do 3 lat pozbawienia wolności, a więc ustawowo dobro chronione tym typem przestępstwa jest o niższym stopniu niż inne typy przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu (jak np. zabójstwo). Właśnie to niższe ustawowe zagrożenie karą powoduje nie tylko formalnie ale i materialnie możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zupełnie niezasadny jest ten argument, iż nakłanianie pokrzywdzonej mogło doprowadzić do usunięcia ciąży, albowiem z konsekwentnych w tym zakresie zeznań pokrzywdzonej wynika, iż takiego zamiaru nie miała. Oczywiście uznać trzeba, że postawa oskarżonego wykraczała przeciwko moralnemu obowiązkowi ojcowskiemu ochrony życia, ale jak prawidłowo ustalono w sprawie nie istniało zagrożenie usunięcia życia, a wskazane przez skarżącego dalsze argumenty jak naleganie na wykonanie zabiegu aborcji czy też później domaganie się zwrotu 1500 zł przelanych na rzecz pokrzywdzonej z tytułem „na skrobankę” są elementami przedmiotowymi czynu, które były brane pod uwagę przez sąd orzekający i świadczą o wypełnieniu ustawowych znamion przestępstwa, a zatem nie mogą być ponownie brane pod uwagę jako okoliczności obciążające. Podobnie jak nie można uznać za okoliczność wpływającą na wyższy stopień zawinienia brak okazania skruchy w postępowaniu przed sądem I instancji, a także w postępowaniu przygotowawczym, podobnie jak brak okazania krytycznego stosunku do popełnionego czynu. Tylko przypomnieć skarżącemu należy, że każdy oskarżony ma prawo się bronić, i sposób do obrony czy to polegający na zaprzeczaniu czynu czy też nieujawnienie jego okoliczności i stosunku do czynu nigdy nie może być oceniany niekorzystnie dla sprawcy. Brak przyznania się oskarżonego nie wyklucza także możliwości uznania zawinienia za nieznaczne, a tym samym warunkowego umorzenia postępowania, o czym niejednokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. O tym, iż również skarżący nie widzi w działaniu oskarżonego, a zwłaszcza w bezskutkowym działaniu znacznego stopnia szkodliwości społecznej i zawinienia pośrednio świadczy także wniosek skarżącego o zmianę wyroku i w miejsce warunkowego umorzenia postępowania przesądzenie o winie i sprawstwie i wymierzenie kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł oraz wyższej nawiązki na rzecz Funduszu pomocy pokrzywdzonym. Zdaniem Sądu Odwoławczego brak żądania orzeczenia kary surowszej np. pozbawienia wolności (wedle ustawowego zagrożenia do 3 lat) świadczy o braku rzeczywistej oceny skarżącego wysokiej szkodliwości społecznej czynu i zawinienia.

Na koniec podnieść należy, że w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwa zmiana wyroku tylko dlatego, że nie akceptuje go strona procesu, a można go zmieniać wyłącznie wtedy, kiedy są istotne ku temu istotne podstawy. Rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie ( i ich stopniu) przynależne jest zasadniczo do kompetencji sądu pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu nie znajduje żadnych przekonujących argumentów w żadnej ze złożonych apelacji, które by mogły podważyć prawidłowość ustaleń faktycznych sądu meriti i rozstrzygnięcia, co do zasadniczego przedmiotu sprawy czyli warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec A. A. o przestępstwo z art. 152§2 k.k. Konsekwencją orzeczenia są rozstrzygnięcia dotyczące obciążenia kosztami postępowania. Zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej zwrot kosztów pomocy prawnej na podst. art. 627 k.p.k. w zw. z art. 629 k.p.k. Obciążono oskarżonego 1/3 wydatków postępowania odwoławczego i na podstawie art. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzono 100 zł opłaty.