Sąd utrzymał skazanie C. H. za jazdę po alkoholu, apelacja obrońcy oddalona

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 14 maja 2026 r. w sprawie II K 1622/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego C. H.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzuciła:

I obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., poprzez bezzasadne oddalenie wniosku obrony o dopuszczenie opinii uzupełniającej biegłego ¿zakresu toksykologii alkoholu etylowego, pomimo przedstawienia szczegółowych i merytorycznych zarzutów wskazujących na niepełność opinii, zastosowanie przez biegłego modelowych założeń oraz konieczność wyjaśnienia wpływu indywidualnych cech organizmu oskarżonego i okoliczności spożycia alkoholu na wyniki przeprowadzonych badań, czym pozbawioną oskarżanego możliwości pełnej weryfikacji dowodu stanowiącego podstawę przypisania mu sprawstwa,

II obrazę art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłego za pełną i jednoznaczną, mimo że sam biegły wskazał modelowy charakter przeprowadzonych obliczeń oraz ich orientacyjny charakter, a także poprzez odmowę wiary wyjaśnieniom oskarżonego jedynie z uwagi na występujące rozbieżności dotyczące okoliczności ubocznych, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przemawiających na jego korzyść,

III obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego istniejących w sprawie nadających się usunąć wątpliwości dotyczących chwili spożycia alkoholu, pomimo że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne wykluczenie wersji przedstawionej przez oskarżonego,

IV błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony przed rozpoczęciem kierowania pojazdem mechanicznym znajdował się w stanie nietrzeźwości oraz że spożył alkohol przed zakończeniem jazdy, podczas gdy prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka D. K., zeznań świadka U. W. (1) oraz opinii biegłego, prowadzi do wniosku, iż nie wykazano ponad wszelką rozsądną wątpliwość, że alkohol ujawniony w organizmie oskarżonego został spożyty przed kierowaniem pojazdem, a nie - zgodnie z konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego - już po zakończeniu jazdy i zaparkowaniu pojazdu,

V. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż zeznania świadka U. W. (1) wykluczają możliwość spożycia alkoholu po zakończeniu jazdy podczas gdy z treści jego zeznań wynika jedynie, że obserwował manewry pojazdu z balkonu, po czym dopiero udał się na parking, co oznacza, że nie obserwował oskarżonego w sposób ciągły, a tym samym nie mógł wykluczyć spożycia' alkoholu po zaparkowaniu pojazdu.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem C. H.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonego, który w stanie wysokiej nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

W konsekwencji prawidłowo ustalono, że oskarżony w dniu 31 sierpnia 2025 r. w ruchu lądowym w S., na ul(...) prowadził na drodze publicznej (...) w ruchu lądowym samochód osobowy marki A. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości: I badanie 0,72 mg/l, II badanie 0,66 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,

czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 178a§1 kk.

Wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy w pełni zasadnie nie dał wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których twierdził, że alkohol spożył rzekomo dopiero po zaparkowaniu pojazdu, a w trakcie jazdy miał być trzeźwy; te niespójne wewnętrznie oraz sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego twierdzenie pozostawały bowiem w oczywistej sprzeczności z wnioskami płynącymi z badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, zeznaniami świadków U. W. (2) oraz przybyłego na miejsce zdarzenia funkcjonariusza policji M. oraz opinią biegłego z zakresu toksykologii.

J. Ł. H. podawał, że po zaparkowaniu pojazdu, jeszcze przed wysiadaniem, sięgnął do schowka i jednym haustem wypił puszkę piwa o pojemności 500 ml i zawartości alkoholu 12%, po czym udał się na chodnik. Tymczasem na uwadze należy mieć, że oskarżony w toku postępowania prezentował różne wersje dotyczące rodzaju i marki spożytego trunku, pierwotnie podając w protokole użycia urządzenia pomiarowego, że spożył piwo (...) L. (...) o godz. 13:00, a następnie dopiero w postępowaniu sądowym twierdząc, że był to K. spożyty po zaparkowaniu. Trafnie zatem sad I instancji uznała, że tata zmiana nie została w żaden przekonujący sposób wyjaśniona i sama przez się podważa wiarygodność oskarżonego oraz wskazuje na dążenie do „dopasowania” mocy spożytego trunku do stwierdzonego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

Ponadto trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że te wyjaśnienia oskarżonego pozostają w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadka U. W. (1). Ten ostatni obserwując zachowanie J. Ł. H. z balkonu swojego mieszkania, „wyraźnie opisał chaotyczny sposób manewrowania pojazdem oskarżonego, bełkotliwą mowę oraz zachowanie wskazujące na stan upojenia alkoholowego już w chwili wysiadania z samochodu. Co istotne, świadek zeznał wprost, że gdy zszedł na dół i podszedł do oskarżonego, ten nie pił niczego i nie miał przy sobie żadnego napoju. Zeznania te są szczegółowe, konsekwentne i korespondują z zeznaniami złożonymi bezpośrednio po zdarzeniu, przed zapoznaniem się przez świadka z nagraniem z kamery, co wyklucza późniejsze dostosowywanie relacji do ujawnionych dowodów. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania bezstronności świadka, który jest osobą obcą dla stron i nie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniu oskarżonego” – k. 84.

Na konieczność uznania wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodnych wskazują także wnioski płynące z opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii alkoholu etylowego D. V., który jasno podał, że „spożycie przez osobę o parametrach fizycznych oskarżonego (waga (...) kg, wzrost (...) cm, wiek (...) lat,) wskazanej przez niego ilości alkoholu mogło spowodować wzrost stężenia alkoholu etylowego we krwi do wartości maksymalnych wynoszących około 1,0 promila, co odpowiada stężeniu w wydychanym powietrzu na poziomie około 0,48 mg/l. Stężenie to jest wyraźnie niższe od stężeń faktycznie oznaczonych podczas badań, to jest 0,72 mg/l o godz. 16:08 oraz 0,66 mg/l o godz. 16:24” – k. 84 odw. Wprawdzie biegły zauważył, że obliczenia prospektywne mają charakter modelowy i opierają się na wartościach średnich dla danej populacji, wobec czego wyniki należy traktować jako orientacyjne, to nawet przy uwzględnieniu marginesu błędu właściwego tego rodzaju obliczeniom, rozbieżność pomiędzy maksymalnym teoretycznym stężeniem wynikającym z deklarowanej konsumpcji a stężeniami faktycznie zmierzonymi jest na tyle znaczna, że nie pozwala na przyjęcie wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonego za wiarygodną. Sąd i instancji prawidłowo również zauważył, że powoływanie się na spożycie przez oskarżonego alkoholu na czczo, odwodnienie organizmu oraz wysokie temperatury otoczenia w istocie przeczyło wersji J. Ł. H. albowiem przy ewentualnym przyjęcie, iż te czynniki podwyższają stężenie alkoholu we krwi i przyspieszają jego wchłanianie, to tym bardziej potwierdzone jest że zmierzone stężenia na poziomie 0,72 mg/l i 0,66 mg/l zostało osiągnięte już przed zatrzymaniem pojazdu, a nie dopiero po jego zaparkowaniu; jednocześnie podkreślić należy, że „faza eliminacji oznacza, że wchłanianie alkoholu zakończyło się przed godziną 16:08, a zatem maksymalne stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego zostało osiągnięte jeszcze przed pierwszym badaniem. Gdyby oskarżony spożył piwo dopiero po zaparkowaniu samochodu, to jest około godz. 15:00-15:30, faza absorpcji trwałaby nadal o godz. 16:08, a stężenie alkoholu rosłoby między kolejnymi pomiarami, czego nie stwierdzono. Przebieg krzywej stężeń jest zatem sprzeczny z wersją oskarżonego i w pełni potwierdza wnioski opinii biegłego, która jako rzetelna, pełna i oparta na prawidłowej metodologii zasługuje na uwzględnienie w całości”- k. 86.

Słusznie zatem Sąd I instancji zauważył także i to, że kolejne pomiary przeprowadzone urządzeniem Alkometr A2.0 o godz. 17:11, 17:15, 17:52 i 18:27 wykazały systematyczny, stopniowy spadek stężenia alkoholu, charakterystyczny dla fazy eliminacji, co wskazuje na to, że w chwili pierwszego badania stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego osiągnęło już swoje maksimum lub znajdowało się w fazie opadania. Profil krzywej eliminacji jest zgodny z hipotezą, że alkohol został spożyty przed zatrzymaniem pojazdu, nie zaś po nim.

Co do zeznań funkcjonariusza policji M. W., to wprawdzie wymieniony nie obserwował momentu kierowania pojazdem przez oskarżonego, nie podchodził do uszkodzonego samochodu i nie porównywał uszkodzeń obu pojazdów, to jednocześnie wskazał, że po przybyciu na miejsce zdarzenia oskarżony był pod widocznym wpływem alkoholu, co koresponduje z wynikami badań trzeźwości oraz zeznaniami świadka U. W. (1).

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznania świadka D. K., która opisała przebieg spotkania na działce, podając tak to, że tego dnia panowały upalne warunki, że zasoby wody pitnej były ograniczone oraz że oskarżony źle się poczuł i odjechał około godziny 15:00 jak i zapewniła, że oskarżony nie spożywał alkoholu podczas spotkania i że jest on osobą niepijącą. Zasadnie w tym zakresie Sąd I instancji zauważył, że wymieniona przyznała, że poznała oskarżonego dopiero kilka dni przed zdarzeniem, a zatem jej wiedza o jego nawykach była faktycznie znikoma i opierała się wyłącznie na jego własnych deklaracjach. Ponadto zeznania wskazanego świadka same przez się nie wykluczają, że oskarżony spożył alkohol przed przybyciem na działkę lub w innym miejscu i czasie, nieznanym świadkowi a

sam oskarżony nie twierdził, iż spożył alkohol podczas pobytu na działce, lecz konsekwentnie wyjaśniał, że sięgnął po piwo dopiero po zaparkowaniu pojazdu przed blokiem, już po zakończeniu jazdy.

1/ o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2/ o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.

Niezasadny

Wobec podanych wcześniej okoliczności nie uznano za zasadne postulatów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 14 lipca 2026 r. w sprawie II K 1622/25 utrzymano w mocy.

Wobec wskazanych wcześniej okoliczności nie podzielono zarzutów apelacji i uznano wyrok za prawidłowy tak co do zasady jak i zaaprobowano wymierzone oskarżonemu karę i środki karne.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego C. H.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 14 maja 2026 r. w sprawie II K 1622/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana