Sąd Okręgowy w Olsztynie złagodził karę dla A. A. (1) do 6 miesięcy pozbawienia wolności

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2026 r., sygn. akt II K 810/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. A. (1)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk polegająca na dokonaniu przez Sąd Rejonowy niewłaściwej oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, uchybieniu zasadzie obiektywizmu procesowego, przemawiająca się w jednostronnej ocenie materiału dowodowego przeprowadzonej wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności:

- uznaniu za niewiarygodne wyjaśnienia A. A. (1) w zakresie, w którym nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz wskazywał, że A. A. (2) wybiegł do niego pierwszy podczas zdarzenia z 01 lutego 2025 r. pomimo że były konsekwentne od początku postępowania;

- uznaniu, że zeznania świadka A. A. (3) i Ł. A. są w pełni wiarygodne i konsekwentne;

2. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na błędnym przekonaniu Sądu Rejonowego, że oskarżony wypełnił znamiona czynów z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk oraz art. 222 § 1 kk w zw. z art. 231 a kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 190 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu ww. czynów.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego generalnie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić trzeba, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego odnośnie do czynu z pkt II aktu oskarżenia oraz sprawstwa i winy oskarżonego. Dokonana przez Sąd analiza materiału dowodowego jest w tej części wnikliwa i jasna, odpowiadająca dyrektywom określonym w art. 4 kpk, a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, które dowody i dlaczego uznał za wiarygodne. Ocenę tę należy w pełni podzielić, nie znajdując w niej błędów natury logicznej. Sąd wyjaśnił także podstawę prawną wyroku. Uzasadnienie wyroku spełnia wymogi określone w art. 424 § 1 pkt 1 kpk.

Odnosząc się już stricte do zarzutów zawartych w apelacji, to Sąd odwoławczy nie podziela argumentacji skarżącego w zakresie podważenia wyrażonej przez Sąd a quo oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku przedmiotowego postępowania. Przede wszystkim należy zauważyć, że wysokim stopniem niewiarygodności obarczone okazały się być wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim ten nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednocześnie wskazując, iż w rzeczywistości to on był ofiarą, zaś napastnikiem pokrzywdzony. Depozycje oskarżonego w sposób oczywisty stoją w opozycji do zeznań samego pokrzywdzonego oraz ujawnionych w toku postępowania świadków zdarzenia. Mianowicie, zarówno pokrzywdzony jak i jego żona zgodnie zrelacjonowali przebieg inkryminowanego zdarzenia – podczas gdy zmierzali do klatki schodowej zostali spostrzeżeni przez oskarżonego, który kojarzył pokrzywdzonego jako funkcjonariusza Policji, który niegdyś podejmował wobec niego interwencję. Oskarżony początkowo zaczął wyzywać pokrzywdzonego, lecz chwilę później zbliżył się do niego i zadał mu uderzenie w głowę. Pokrzywdzony zaczął bronić się przed napastnikiem, a następnie zmierzał wyłącznie do jego obezwładnienia. W tym celu zwrócił się o pomoc do przechodniów, m.in. do świadka B. C. (który również zeznał że w czasie czynu oskarżony wykazywał agresywną postawę zarówno słowną, jak i fizyczną). Z zeznaniami pokrzywdzonego koresponduje także treść wydanej w sprawie opinii sądowo-medycznej, w której stwierdzono, że ujawnione u pokrzywdzonego obrażenia mogły powstać w wyniku opisanych przez niego okoliczności. Przyjętą przez Sąd meriti wersję zdarzenia potwierdza również ogólna postawa zaprezentowana przez pokrzywdzonego oraz oskarżonego. Mianowicie, podczas gdy pokrzywdzony ewidentnie unikał konfrontacji, a następnie eskalacji agresji, ograniczając się jedynie do obrony a następnie obezwładnienia napastnika oraz wezwania pomocy, oskarżony w tym czasie nie stronił od agresji ani fizycznej ani słownej – próbował wyrwać się z obezwładnienia, nieustannie wyzywał pokrzywdzonego przy użyciu obelżywych słów oraz groził mu. Co również istotne, oskarżony nie zanegował okoliczności ugryzienia pokrzywdzonego oraz oplucia go. Postawa oskarżonego nie uległa także zmianie po przybyciu na miejsce zdarzenia podejmujących interwencję funkcjonariuszów Policji, co wprost okazały oględziny nagrań z kamer nasobnych policjantów. W zakresie tak poczynionych ustaleń faktycznych odnotować wypada, iż obrońca w złożonej apelacji w istocie nie powołał żadnych okoliczności i dowodów pozwalających na zakwestionowanie ich rzetelności i wiarygodności.

Natomiast nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż inkryminowanego przestępstwa oskarżony dopuścił się w warunkach czynu ciągłego, o którym mowa w art. 12 § 1 kk, skoro z opisu czynu zarzucanego oskarżonemu wprost wynika, że dotyczył on wyłącznie jednego zdarzenia historycznego mającego miejsce w dniu 1 lutego 2025 r. i trwającego maksymalnie kilkadziesiąt minut. Wymaga podkreślenia, że istota przestępstw wieloczynowych nie ogranicza się do jednego zachowania – ich istotą jest właśnie wielość zachowań, której in concreto stwierdzić nie sposób.

Odnosząc się do drugiego z zarzucanych oskarżonemu czynów zauważyć należy, iż okoliczności niniejszej sprawy uwiarygadniają również zeznania pokrzywdzonego odnośnie kierowania przez oskarżonego w jego stronę w okresie od 2024 r. do stycznia 2025 r. gróźb pozbawienia życia, a także słów obelżywych i wulgarnych. Jednakże, nie należy tracić z pola widzenia, iż przestępstwo z art. 190 § 1 kk należy do kategorii przestępstw materialnych. Do dokonania tego przestępstwa konieczne jest zatem wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Groźba musi więc dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Skutkiem, który stanowi znamię czynu zabronionego, określonego w omawianym przepisie ustawy jest zmiana w sferze psychicznej pokrzywdzonego wywołana groźbą (Wyrok SA w Krakowie z 13.04.2021 r., II AKa 37/21, LEX nr 3335483). Tymczasem analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że wskazany skutek w sferze psychicznej pokrzywdzonego nie wystąpił, albowiem jak wynika z treści złożonych w toku postępowania zeznań, pokrzywdzony do momentu ataku oskarżonego, który miał miejsce w dniu lutego 2025 r. realnie nie obawiał się spełnienia kierowanych pod jego adresem gróźb („dopóki nie doszło do eskalacji to ja na to machałem ręką”.). Powyższe automatycznie nie oznacza jednak, że oskarżony nie dopuścił się prawnie sankcjonowanego czynu zabronionego, albowiem jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego o ile przestępstwo groźby bezprawnej z art. 190 § 1 kk ma charakter materialny, którego skutkiem jest właśnie wywołanie po stronie ofiary uzasadnionej obawy, że wypowiedziane groźby zostaną spełnione to jednak brak takiego skutku, o tyle o ile powoduje, że nie zachodzi dokonanie tego przestępstwa, to jednak nie wyłącza odpowiedzialności - nadal bowiem możliwa jest odpowiedzialność karna za jego usiłowanie (por. wyrok SN z 20.01.2021 r., V KK 373/19, LEX nr 3182002.). Dlatego też w tym kierunku zmieniono zaskarżone orzeczenie.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzucana w apelacji obraza art. 7 kpk w procedowaniu przez Sąd I instancji niewątpliwie nie miała miejsca. Sąd zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 4 kpk zgromadzony materiał dowodowy poddał takiej analizie, która pozwoliła na wyłonienie tych dowodów, które zgodnie z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego były przekonywające w takim stopniu, aby być oparciem dla rekonstrukcji stanu faktycznego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7.10.2010r. w sprawie IIAKa 232/10, KZS 2011/1/87). Przyjęcie przez Sąd I instancji określonej wersji zdarzenia jakkolwiek niekorzystnej z punktu widzenia oskarżonego to jednak opartej na dokładnej i nie budzącej zastrzeżeń oceny dowodów nie może być uznane za naruszenie zasady obiektywizmu.

Zauważyć należy, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego pozostaje we wzajemnej koincydencji, a ustalenia faktyczne wyroku poczynione na podstawie przedmiotowego materiału dowodowego są trafne oraz oparte o logiczną i przekonywującą ocenę. Natomiast co do całości wywodów wywiedzionych przez skarżącego to należy zauważyć, iż sprowadzają się one wyłącznie do polemiki i nie powołują takich okoliczności, które nie byłyby przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego. Natomiast w zakresie podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych to należy zauważyć, że zarzut tego rodzaju jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, a co w istocie miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy.

o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

Niezasadny

Wcześniejsza argumentacja wyjaśnia przyczyny uznania wniosku apelacyjnego za niezasadny.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. Sąd nie stwierdził wymagających uwzględnienia z urzędu uchybień z art.439 kpk ani też z art.440 kpk.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2026 r., sygn. akt II K 810/25 zmieniono w ten sposób, że:

- uchylono rozstrzygnięcie z pkt III sentencji o karze łącznej pozbawienia wolności,

- w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji w miejsce sformułowania „groził” przyjęto sformułowanie „usiłował grozić”, w miejsce sformułowania „wzbudziły” przyjęto sformułowania „miały wzbudzić”, a ponadto podstawę skazania w zakresie art. 190 § 1 kk uzupełniono o art. 13 § 1 kk i na podstawie art. 14 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 57b kk orzeczono wobec oskarżonego A. A. (1) karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

- w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji z opisu przypisanego oskarżonemu czynu wyeliminowano sformułowanie „działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”, z podstawy skazania wyeliminowano art. 12 § 1 kk oraz z podstawy wymiaru kary wyeliminowano art. 57 b kk i na podstawie art. 190 § 1 kk i art. 11 § 3 kk orzeczono wobec oskarżonego A. A. (1) karę 5 miesięcy pozbawienia wolności,

- na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączono kary pozbawienia wolności i orzeczono wobec oskarżonego A. A. (1) karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Sąd odwoławczy wobec przyjęcia usiłowania co do art. 190§1 kk w zakresie zachowań z pkt I aktu oskarżenia oraz wyeliminowania art. 12§1 kk co do zachowania z pkt II aktu oskarżenia odpowiednio orzekł o złagodzeniu wymierzonych wobec oskarżonego kar, tj. w miejsce orzeczonej za czyn z pkt I kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczono karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, zaś w zakresie czynu z pkt II orzeczoną karę 6 miesięcy pozbawienia wolności złagodzono do 5 miesięcy.

W konsekwencji wobec oskarżonego orzeczono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, która w ocenie Sądu odwoławczego jawi się jako adekwatna w kontekście odzwierciedlenia stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisywanych mu w wyroku czynów a całokształt ujawnionych okoliczności sprawy uprawdopodobnił w dostatecznym stopniu, iż wymiar orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej spełni cele określone w art. 53 kk.

Koszty procesu

III i IV

III. na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk oskarżonego A. A. (1) zwolniono z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;

IV. na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763 t.j. ze zm.) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. B. kwotę 840 zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego A. A. (1) wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. A. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2026 r., sygn. akt II K 810/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana