Oskarżony o przywłaszczenie leasingowanego auta uniewinniony, bo nie miał zamiaru przywłaszczenia

L. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

L. J.

w dniu 23 maja 2024 roku w F. dokonał przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, to jest pojazdu mechanicznego marki Z. (...) (1), numer VIN: (...) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 122.000 (słownie: sto dwadzieścia dwa tysiące złotych) powierzonego na podstawie umowy leasingu operacyjnego niekonsumenckiego nr (...) z dnia 30 czerwca 2022 roku, a następnie dokonał bezprawnego rozporządzenia wskazanym mieniem poprzez przekazanie pojazdu osobom trzecim czym działał na szkodę spółki (...) sp. z o.o. ul. (...), (...)-(...) N.

tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k.

L. J., w dniu 28 czerwca 2022 r. w S., zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w N. umowę leasingu operacyjnego niekonsumenckiego nr (...), której przedmiotem był samochód osobowy marki Z. (...)

W. (nr VIN: (...)). Ogólne warunki umowy leasingu (dalej (...)), stanowiące integralną część umowy, zabraniały leasingobiorcy oddawania w najem przedmiotu umowy leasingu.

L. J., działając wbrew zapisom umowy, czego miał pełną świadomość, pod koniec 2023 r. oddał w najem przedmiot umowy leasingu. Chciał w ten sposób pozyskać środki finansowe na spłatę kolejnych rat leasingowych albowiem jego przedsiębiorstwo znalazło się w trudnej sytuacji finansowej. Z tego powodu, nie zdecydował się on na wypowiedzenie umowy leasingu i zwrot jej przedmiotu, gdyż wiązałoby się to z obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej, na co L. J. nie posiadał środków finansowych.

Wobec powzięcia informacji o wynajęciu przedmiotu leasingu osobie trzeciej, leasingodawca dokonał natychmiastowego wypowiedzenia umowy i zażądał bezzwłocznego wydania pojazdu. Okazało się to jednak niemożliwe, albowiem osoba, której L. J. wynajął samochód, utraciła jego posiadanie poza granicami RP. L. J. do chwili wypowiedzenia umowy leasingu płacił raty leasingowe oraz pozostawał w kontakcie z O. Ł.- terenowym pełnomocnikiem leasingodawcy, którego zadaniem było fizyczne odzyskanie przedmiotu umowy leasingu.

L. J. jest osobą niekaraną.

Umowa leasingu wraz z fakturą VAT;

Wyjaśnienia oskarżonego;

Zeznania świadka O. Ł.;

Wypowiedzenie umowy leasingu wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru;

Dane o karalności

5-6;

108-109v;

18-19 i 109-110;

Fakty uznane za nieudowodnione

Za nieudowodnione Sąd uznał działanie oskarżonego realizujące znamiona przedmiotowe polegające na przywłaszczeniu sobie powierzonej rzeczy ruchomej w postaci samochodu osobowego, stanowiącego przedmiot umowy leasingu, o czym szerzej w części uzasadnienia poświęconej rozważaniom prawnym.

1.OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wyjaśnienia oskarżonego

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem w sposób przekonywający przedstawił on okoliczności, w jakich doszło do utraty posiadania przedmiotu umowy leasingu. Oskarżony nie kwestionował naruszenia postanowień umownych, przyznał, że miał świadomość ciążących na nim obowiązków, jednakże chciał w ten sposób pozyskać środki na spłatę rat leasingowych. Nadto, oskarżony przybliżył, że zawarta przez niego umowa najmu została zawarta na okres dwóch lat, niemniej opłacona została wyłącznie jedna rata czynszowa. Pozostały materiał dowodowy nie dał przy tym podstaw, aby zakwestionować depozycje oskarżonego, zwłaszcza, że jak przyznał świadek O. Ł., oskarżony pozostawał z nim w kontakcie, poinformował go o oddaniu samochodu w najem osobie trzeciej i jego utracie poza granicami RP, a zatem oskarżony od początku prezentuje spójną postawę i przedstawia zasadniczo zbieżne wersje wydarzeń. Mając to na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw, dla których należałoby zdyskredytować wyjaśnienia oskarżonego i odmówić waloru wiarygodności i przydatności dla postępowania dowodowego.

Zeznania świadka O. Ł.

spójne, logiczne i wiarygodne. Świadek przedstawił, jakie działania podejmował w celu odzyskania utraconego pojazdu, działając jako terenowy pełnomocnik leasingodawcy, a nadto wskazał, że oskarżony pozostawał z nim w kontakcie i informował go o utracie pojazdu, czym wydatnie przyczynił się do weryfikacji deklarowanej przez oskarżonego wersji wydarzeń

Umowa leasingu wraz z fakturą VAT;

Wypowiedzenie umowy leasingu wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru

Dokumenty prywatne obrazujące nawiązanie stosunku prywatnoprawnego w postaci umowy leasingu oraz przyczyn jego ustania. Okoliczności, wynikające z wymienionych obok dokumentów, były przy tym całkowicie bezsporne. Oskarżony na żadnym etapie postępowania nie kwestionował wszakże, że daną umowę zawarł, jak również nie podważał faktu jej skutecznego wypowiedzenia. Dokumenty te nie wzbudziły przy tym żadnych wątpliwości Sądu co do swojej autentyczności, jak również ich treść była w zupełności jasna, umożlwiająca pełną rekonstrukcję treści stosunku prawnego łączącego oskarżonego z leasingodawcą.

Karta karna

Dokument urzędowy obrazujący dotychczasową niekaralność oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Uniewinnienie

Odpowiedzialności karnej z art. 284 § 2 k.k. podlega, kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą.

Przedmiotem przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. jest rzecz ruchoma. Rzeczą ruchomą jest każdy przedmiot materialny, który nie jest nieruchomością (gruntową, budynkową), jak również inne dobra, o których mowa w art. 115 § 9 k.k., w tym również środki pieniężne zapisane na rachunku.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. (sygn. V KK 391/14), powierzenie rzeczy ruchomej polega na przekazaniu władztwa tej rzeczy (cudzej) z zastrzeżeniem jej zwrotu, a zatem osoba, która otrzymuje taką rzecz nie ma prawa nią rozporządzać jak swoją własnością.

Przywłaszczeniem w rozumieniu kodeksu karnego jest bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy przez włączenie jej do swego majątku i powiększenie w ten sposób swojego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do rzeczy ruchomej uprawnień właścicielskich, bądź też przeznaczenie jej na cel inny niż przekazanie właścicielowi (por. wyr. SN z 06.01.1978r., sygn. V KR 197/77, wyr. SA Lublin z 03.12.1998r., sygn. II AKa 176/98).

Przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. może być popełnione wyłącznie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Sprawca musi nie tylko chcieć jego popełnienia, ale i działać w ściśle określonym celu, jakim jest nieodwracalne pozbawienie innej osoby mienia i uczynienia z niego swojej własności (por. wyr. SN z 27.07.2016r., sygn. V KK 7/16).

W realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu zamiaru przywłaszczenia mienia należącego do (...) sp. z o.o. Jakkolwiek bezspornym jest, że L. J. rozporządził mieniem pokrzywdzonego w postaci samochodu marki Z. (...) (2) niezgodnie z wolą właściciela, wbrew uregulowaniom zawartym w ogólnych warunkach umowy leasingu, stanowiących integralną część samej umowy, dot. zasad użyczania pojazdu osobom trzecim, to sam fakt naruszenia przez oskarżonego postanowień umowy nie oznacza, że działał on w zamiarze włączenia w/w pojazdu do swego majątku.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. (sygn. IV KK 283/16), sam zamiar wykorzystania mienia innej osoby w sposób niezgody z wolą właściciela (np. wyrażoną w umowie)

nie jest tożsamy z zamiarem przywłaszczenia. Zachowanie L. J. nie daje natomiast podstaw do przyjęcia, aby jego celem było przywłaszczenie sobie w/w samochodu i pozbawienie pokrzywdzonego władztwa nad tym pojazdem.

Wskazać bowiem należy, iż pomimo wynajmu pojazdu marki Z. osobie trzeciej L. J. w dalszym ciągu płacił raty za leasing rzeczonego pojazdu. Co więcej, oskarżony wynajął pojazd osobie trzeciej, albowiem chciał w ten sposób pozyskać środki na zapłatę rat leasingowych Oznacza to, że oskarżony, pomimo wynajęcia pojazdu, wciąż uznawał prawa pokrzywdzonego jako właściciela tego pojazdu i starał się wywiązywać ze swoich obowiązków finansowych względem leasingodawcy. Za stwierdzeniem tym przemawia również fakt, że oskarżony pozostawał w kontakcie z O. Ł., a więc osobą odpowiedzialną za odzyskanie pojazdu, przekazując mu informacje na temat oddania pojazdu w najem osobie trzeciej.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że oskarżony wynajmując pod koniec 2023 roku samochód marki Z., nie działał w zamiarze przywłaszczenia tego pojazdu. kiedy najemca pojazdu przestał regulować swoje zobowiązania finansowej wobec niej. Nie sposób zatem uznać, że oskarżony dokonał przywłaszczenia tego pojazdu, skoro jego działania jednoznacznie wskazują, iż jego zamiarem było dalsze wywiązywanie się z obowiązków finansowych wobec leasingodawcy, do czasu jego całkowitego spłacenia, a ostatecznie niewywiązanie się z tych obowiązków było skutkiem okoliczności, których oskarżony nie brał pod uwagę wynajmując pojazd. Gdyby bowiem oskarżony działał w zamiarze trwałej inkorporacji przedmiotu umowy leasingu do swojego majątku, to z całą pewnością nie dążyłby do pozyskania środków na spłatę rat leasingowych i nie współpracował z terenowym pełnomocnikiem spółki.

Żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie wskazywał jednoznacznie, że zawierając umowę najmu pojazdu pod koniec 2023 r. oskarżony miał zamiar przywłaszczenia tego pojazdu. Przytoczone wyżej okoliczności korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego o braku takiego zamiaru. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że oskarżony nie miał zamiaru przywłaszczenia samochodu marki Z., w związku z czym nie sposób przypisać mu popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k.

Mając na uwadze powyższe należało uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Koszty procesu

O kosztach orzeczono stosownie do art. 632 k.p.k.