Sąd Apelacyjny zmienił wyrok łączny wobec A. P. i połączył karę 14 lat i 10 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 9 stycznia 2023 r., sygn. akt III K 77/22

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

A. P.

skazania objęte prawomocnymi wyrokami zapadłymi w sprawach A. P. wraz z danymi o odbyciu kar, wydanie i wykonania wobec jego osoby europejskich nakazów aresztowania

Informacja z Krajowego Rejestru Karnego, wydruki z NOE-SAD, odpisy orzeczeń, dane o odbyciu kar

k. 103-113, 122-124, 125128, 129-173, 175-176, 178-182, 184-187, 190196, 198-248, 255-261, 263-271

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

dokumenty opisane powyżej

dokumenty urzędowe zawierające adekwatne dane stanowiąc miarodajne źródło informacji na będący przedmiotem ustaleń temat

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońca skazanego postawił w wywiedzionej apelacji zarzuty:

1. obrazy prawa materialnego, a to:

a) art. 85 k.k. w zw. z art. 4 k.k. poprzez zastosowanie art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym od 1.07.2015 r. do 23.06.2020 r. i na tej podstawie połączenie kary jednostkowej 8 miesięcy pozbawienia wolności z karą łączną 14 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, gdy tymczasem prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do wniosku, iż względniejsze było zastosowanie przepisów w brzmieniu obowiązującym przed 1.07.2015 r. i na tej podstawie rozłączenie wszystkich kar łącznych,

b) art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 k.k. poprzez jego zastosowanie w brzmieniu obowiązującym od 1.07.2015 r. do 23.06.2020 r. i wymierzenie kary łącznej 14 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, gdy przy prawidłowym zastosowaniu przepisów w brzmieniu sprzed 1.07.2015 r. sąd miał możliwość rozłączenia wszystkich kar łącznych i wyroków łącznych i na podstawie kar jednostkowych mógł utworzyć dwa węzły prawne i wymierzyć dwie kary łączne 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku pozbawienia wolności, a przy tym zastosować zasadę pełnej absorpcji, co byłoby względniejsze dla sprawcy,

c) art. 92 k.k. w brzmieniu przed 1.07.2015 r. w zw. z art. 4 k.k. poprzez jego niezastosowanie na skutek przyjęcia przepisów w brzmieniu po 1.07.2015 r. (uchylony art. 92 k.k.), gdy uprzednio przepis art. 92 k.k. był możliwy do zastosowania i względniejszy dla sprawcy, bowiem regulował przypadki, w których kary wymierzone za zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo części wykonane i nie stały na przeszkodzie wydania wyroku łącznego,

2. rażącą surowość i tym samym niewspółmierność kary przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru, a to wymierzenie kary łącznej 14 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy prawidłowe przyjęcie względniejszego stanu prawnego czyli przepisów obowiązujących w dacie popełnienia czynów tj. przed 1.07.2015 r. pozwalało na wymierzenie kary przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, a przy tym na uwzględnienie okresów kar już wykonanych i w konsekwencji na wymierzenie kary 6 lat pozbawienia wolności, co byłoby względniejsze dla sprawcy, a jednocześnie spełniłoby cele kary.

Niezasadny



Sąd Apelacyjny omówi zarzuty objęte apelacją obrońcy łącznie, gdyż w istocie oparte zostały na tożsamej argumentacji związanej z wytkniętą obrazą typowanych przepisów prawa materialnego z art. 85 k.k., art. 86 k.k. i art. 92 k.k. w związku z naruszeniem reguły intertemporalnej z art. 4 § 1 k.k., co miało polegać na nie zastosowaniu przy wyrokowaniu łącznym przepisów w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. W realiach kontrolowanej sprawy zarzuty te okazały się jednak chybione, bo też supozycja obrony, że w razie zastosowania proponowanego stanu prawnego, zostałyby A. P. za realne zbiegi przestępstw wymierzone kary łączne na zasadzie pełnej absorpcji w wymiarze 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i 1 roku pozbawienia wolności, ma charakter wyłącznie życzeniowy, bo do takiego ukształtowania kar łącznych brak było jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych,



odnotowania przy tym wymaga, że stanowisko skarżącego obrońcy jest poniekąd wyrazem zrozumiałej potrzeby poddania kontroli instancyjnej prawidłowości zaskarżonego wyroku łącznego także pod tym kątem, bo w świetle pisemnych jego motywów weryfikacja taka była poważnie utrudniona, jeśli zważyć na ich lapidarność, jak i posługiwanie się przez organ a quo arbitralną argumentacją bez jakiegokolwiek powiązania z sytuacją prawną skazanego, w tym poszczególnymi wyrokami, czy zobrazowania w oparciu o konkretne dane z nich płynące słuszności forsowanego stanowiska o względności przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015 r. do 23 czerwca 2020 r. i z tego powodu ich wyborze przy wyrokowaniu łącznym spośród konkurencyjnych regulacji prawnych. Co więcej, Sąd Okręgowy odstąpił od zapoznania się z kompletem wyroków zapadłych w sprawie skazanego, nie załączył ich odpisów do akt, nie zgromadził wszystkich niezbędnych do prawidłowego wyrokowania danych, w tym nie zbadał czy objęciu węzłem kary łącznej poszczególnych kar pozbawienia wolności nie sprzeciwia się zasada specjalności, co miało priorytetowe znaczenie uwzględniając, że A. P. był osobą ściganą do prowadzonych postepowań karnych i wykonania prawomocnie orzeczonych kar pozbywania wolności na podstawie Europejskich Nakazów Aresztowania i w ich wykonaniu został przekazany organom sądowym polskiego wymiaru sprawiedliwości, nad czym Sąd I instancji przeszedł do porządku dziennego. Brak odniesienia się do tych zasadniczych kwestii wymaga z jednej strony wytknięcia Sądowi Okręgowemu, z drugiej zaś rodziło potrzebę złożonego i długotrwałego procedowania w tej sprawie przez Sąd odwoławczy, który nie mógł ograniczyć się do zbadania słuszności zaskarżonego wyroku łącznego pod kątem uchybień wytkniętych w apelacji obrońcy, ale najpierw musiał zbadać sprawę skazanego we wskazanym aspekcie, w efekcie czego potwierdzono objęcie europejskimi nakazami aresztowań tych skazań, jakie stanowiły składowe kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej mocą zaskarżonego wyroku łącznego, a co wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy na etapie postępowania drugoinstancyjnego, opisanych w sekcji 2,



przechodząc do zarzutu odwoławczego o możliwym połączeniu i korzystnym rozstrzygnięciu w kierunku złagodzenia sankcji łącznej względem A. P. w razie gdyby zastosować stan prawny obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015 r. zauważenia najpierw wymaga, że Sąd I instancji także merytorycznie się do tej kwestii się nie odniósł, wyrażając swoje stanowisko wyłącznie w arbitralnej konkluzji o względności dla skazanego przepisów obowiązujących od 1.07.2015 r. do 23.06.2020 r. Niewątpliwie istotny trud zadał sobie sam apelujący obrońca zasadniczo trafnie zestawiając kary objęte poszczególnymi wyrokami, a możliwe do rozważania jako składowe dwóch realnych zbiegów przestępstw, co teoretycznie pozwalało na orzeczenie względem skazanego dwóch kar łącznych pozbawiania wolności w trybie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 r.,



odnosząc się do tego stanowiska przypomnieć najpierw należy, że A. P. popełnił ponad dwadzieścia przestępstw, za które orzeczono wobec niego tyleż kar jednostkowych, które to – a nie kary łączne– wedle ówczesnych reguł wyznaczonych brzmieniem art. 85 k.k. wymagałyby łączenia. Nadto, mnogość przestępstw popełnianych „zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw” sprawia, że występowały w jego przypadku dwa realne zbiegi przestępstw, a za każdy z nich należałoby orzec odrębną karę łączną (z kar jednostkowych), po czym wszystkie je odrębnie wykonać. Bynajmniej więc nie ograniczałyby do tych wysokości realnych kar, które musiałby wykonać skazany, lecz uległyby one zmultiplikowaniu. Pamiętać należy, że nie chodzi o abstrakcyjną „względność”, która zresztą też nie miała miejsca, ale o przepisy bardziej korzystne dla danego skazanego w jego konkretnej sytuacji faktyczno-prawnej. Taka sytuacja wobec A. P. nie zachodzi. Skarżący jedynie przywołał treść art. 92 k.k., wedle którego (w brzmieniu do 30 czerwca 2015 r.) wydaniu wyroku łącznego nie stało na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane. Zupełnie jednak nie wiadomo, co korzystnego dla sytuacji skazanego miałoby z tego wynikać w sytuacji, gdy wedle ówczesnego stanu prawnego łączeniu podlegały kary jednostkowe, a nie kary łączne, a zatem i niewykonane wciąż kary, które obecnie odbywa,



obrazując powyższe wskazać należy, że stosownie do regulacji z art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 89 § 1 i § 1a k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. pierwszy realny zbieg przestępstw popełnionych przez skazanego dotyczy czynów objętych wyrokami Sądu Rejonowego w Bielsku Białej III K 850/09, III K 884/09, IX K 225/13, III K 466/12, IX K 348/15, Sądu Okręgowego w Bielsku Białej sygn. akt III K 23/10, III K. 105/12, i III K 73/15, Sądu Rejonowego w Pszczynie sygn. akt II K 698/12 i Sądu Rejonowego Kraków-Śródmieście w Krakowie sygn. akt XIV K 423/14, a co na dzień wyrokowania łącznego Sądu Okręgowego winno obejmować także prawomocny z dniem 20 grudnia 2022 r. wyrok Sądu Rejonowego w Bielsku - Białej z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt III K 1528/14, skazujący A. P. za przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., popełnione w maju 2008 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 20,- złotych oraz ciąg przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. popełnionych w maju 2008 r. i w okresie od 23 maja do 10 czerwca 2008 r. za co przy zastos. art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 20,- złotych, a nadto orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20,- zł, a objętych wydanym i wykonanym w jego sprawie ENA. Za pozostające w opisanym zbiegu realnym przestępstwa wymierzono skazanemu kary jednostkowe pozwalające na orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w granicach od 3 lat i 8 miesięcy do 15 lat pozbawienia wolności, a jej wymiar musiałby sięgać górnego progu, co oczywiste jeśli uwzględnić, że wyroki te dotyczyły ponad 20 różnorodzajowych czynów popełnionych w rozciągniętym czasie, w tym w ciągach, na przestrzeni sześciu kilku lat (od 2002 r. do 2008 r.). Uwzględniając zatem dyrektywy sądowego wymiaru kary w tym niepoprawność skazanego powracającego na drogę przestępczą w sposób systematyczny i naruszającego nagminnie porządek prawny, dla którego stanowił poważne zagrożenie, nie sposób zgodzić się z apelującym, aby cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, a nade wszystko relacje podmiotowo-przedmiotowe mające znacz enie dla orzekania sankcji łącznej pozwalały na jej oparcie na zasadzie pełnej absorpcji, stąd jedynie możliwą do wymierzenia byłaby w tym przypadku kara łączna w wymiarze co najmniej 14 lat pozbawienia wolności,



za drugi realny zbieg przestępstw objętych wyrokami Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej o sygn. akt IX K 367/12 i sygn. akt IX K 1060/13 możliwa do orzeczenia kara łączna od 1 roku do 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności dotyczyłaby przestępstw popełnionych w dniu 16 lutego 2012 r. z art. 226 § 1 k.k. i w maju 2012 r. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i inne, a zatem różnorodzajowych, co już z tego tylko powodu oponuje zastosowaniu zasady absorpcji i przemawia za sięgnięciem po regułę asperacji, a co za tym idzie prognozować trzeba wysokość kary łącznej na 1 rok i 2 miesiące pozbawiania wolności,



poza wymienionymi karami skazany miałby jeszcze do odbycia karę 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt III K 93/21 za przestępstwo popełnione w dniu 17 września 2014 r. z art. 242 § 3 k.k., o czym skarżący zdaje się zapominać,



uznać zatem trzeba, że w razie oparcia orzeczenia na przepisach, za jakimi optuje skarżący, skazany miałby do odbycia kary odrębnie w wymierzę 14 lat, 1 roku i 2 miesięcy i 10 miesięcy pozbawienia wolności (w sumie 16 lat), a zatem w wymiarze wyższym (o 4 miesiące), aniżeli kara łączna orzeczona mu zaskarżonym wyrokiem łącznym, przy uwzględnieniu jego zreformowania przez Sąd Apelacyjny, o czym poniżej,



w tej sytuacji wychodząc z analizy art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U.2021.1072 ze zm.), potwierdzono w postępowaniu odwoławczym nieodzowność stosowania do sytuacji prawnej A. P. przepisów obowiązujących przed dniem 24 czerwca 2020 r., a zarazem od dnia 1 lipca 2015 r. Jako racjonalne argumenty ku temu, a przeciwko stosowaniu stanu prawnego wcześniejszego, wskazać należy możliwość łączenia kar łącznych, a nie kar jednostkowych oraz brak dodatkowych realnych zbiegów przestępstw, za które należałoby wymierzyć osobne kary łączne,



w tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny stanął zatem w obliczu konieczności zreformowania zapadłego w sprawie skazanego wyroku, przy uwzględnieniu, że ten wydany przez Sąd Okręgowy zaskarżony został wyłącznie na korzyść skazanego, a orzeczona nim kara łączna pozbawienia wolności obejmowała kary objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 30.11.2021 r., sygn. akt III K 348/15 w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności i wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 5.01.2022 r., sygn.. akt III K 64/21 w wymiarze 14 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, jak i nie obejmowała kary łącznej orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia 13.07.2022 r., sygn.. akt III K 1528/14 w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, a co za tym idzie orzekł wobec A. P. karę łączną 14 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności,



ujawnienie przez Sąd Apelacyjny faktu wydania w sprawie skazanego A. P. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 13.07.2022 r., sygn. akt III K 1528/14 także na karę łączną grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20,- złotych, skutkowało kolejną potrzebą zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku korzystnym dla skazanego, bo miast wykonywać odrębnie kary łączne grzywien objęte wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej, sygn. akt III K 64/21 w wysokości 850 stawek dziennych po 70,- złotych oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku -Białej, sygn. akt III K 1528/14 w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł, Sąd odwoławczy orzekł na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym na dzień 23 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., karę łączną grzywny w wysokości 870 stawek dziennych po 70,- zł, a zatem finalnie niższą o 600 złotych (górna granica przewidziana w art. 39 § 1 k.k. wynosi 1080 stawek dziennych),



podtrzymując wcześniejsze rozważania na temat doboru właściwej zasady do kształtowania kary łącznej względem A. P. należy podkreślić, że odstąpienie od zasady asperacji, czy jej zbliżenie w większym stopniu do absorpcji kar, nie było możliwe. Zgodnie z art. 85a k.k. orzekając karę łączną sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, to choć wymienione przesłanki nie wyczerpują katalogu okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy wyborze metody łączenia sankcji, to mają w tym zakresie zasadnicze znaczenie. Tak jak to już powiedziano skazany był wielokrotnie karany, a jednak wyroki skazujące nie przyniosły spodziewanych efektów resocjalizacyjnych, co oczywiste skoro systematycznie powracał na drogę przestępstwa. Nie sposób zatem uznać, aby orzeczenie kary łącznej w minimalnym ustawowym rozmiarze (dolna granica określona w art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu do dnia 23 czerwca 2020 r.), osiągnęło swój cel wychowawczy i zapobiegawczy. Kara łączna winna wszak zostać tak ukształtowana, aby z jednej strony uświadomić skazanemu nieopłacalność przestępczego procederu, a z drugiej zaś pozwolić na odpowiednio długie oddziaływanie penitencjarne. Tych zadań na pewno nie spełniłaby niższe kary łączne, aniżeli zdecydowano. Zachęcałoby wręcz skazanego do popełniania kolejnych przestępstw, gdyż nie odczułby dolegliwości wynikających z kolejnych skazań. Przekonują o tym również właściwości i warunki osobiste skazanego oraz jego zachowanie w jednostce penitencjarnej, a wywody w tym zakresie zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (sekcja 4) sąd odwoławczy podziela. Przypomnienia wymaga, że czyny skazanego naruszały różne dobra prawne (przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, instytucjom państwowym, porządkowi publicznemu, skarbowe), dzieliły je znaczne odstępy czasu (w latach od 2002 r. do 2012 r.) oraz zostały popełnione na szkodę różnych podmiotów. Z drugiej strony wzięto pod uwagę trudną sytuację osobistą skazanego, jak i jego zachowanie w czasie odbywania kary, które w ostatnim czasie uległo poprawie, a co sprzeciwiało się orzeczeniu kar łącznych w najwyższym ustawowo dopuszczalnym wymiarze. Przypomnieć należy, że kara łączna jest pewnego rodzaju podsumowaniem przestępczej działalności skazanego i nie może być traktowana jako swoista premia dla sprawcy dopuszczającego się większej ilości przestępstw. Sąd wyrokujący łącznie jest zatem zobowiązany każdorazowo stosować zwykłe dyrektywy karania, w tym słuszności i celowości wyrażone przez związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 06.12.2018 r., II AKa 532/18, Biul.SAKa 2019/1/3),



zarzut odwoławczy z punktu 2 apelacji, tj. rażącej niewspółmierności wymierzonej skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności, w świetle wydanego w wyniku kontroli instancyjnej wyroku Sądu Apelacyjnego, stracił na aktualności z zaznaczeniem jedynie, iż jego wiązanie z zastosowaniem innego stanu prawnego, aniżeli proponuje przyjąć skarżący nie jest trafne. Wszak nie o stosowanie przepisów a orzekanie na ich podstawie określonych kar łącznych w zgodzie z kodeksowymi dyrektywami przy stawianiu takiej treści zarzutu chodzi, bo wymiar kary łącznej objęty jest swobodną sferą sędziowskiego uznania, dlatego też podważenie przyjętej oceny sądu wymaga wykazania czy te zasady ogólne, jak i te wprost związane z orzekaniem kary łącznej, zostały przy wyrokowaniu łącznym pominięte, a tego w omawianej apelacji zdecydowanie zabrakło.

1. o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez:

a) przyjęcie przepisów w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów tj. przed 1lipca 2015 r.,

b) rozłączenie wszystkich kar łącznych i wyroków łącznych,

c) połączenie kar jednostkowych przez utworzenie dwóch węzłów prawnych i wymierzenie dwóch kar łącznych:



kary łącznej 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji (wyrok SO w Bielsku-Białej, sygn. akt III K 105/12),



kary łącznej 1 roku pozbywania wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji (wyrok SR w Bielsku-Białej, sygn. akt IX K 1060/13)

2. zaliczenie dotychczas odbytych kar i okresów faktycznego pozbawienia wolności na poczet kar łącznych.

Niezasadny

Wobec niezasadności zarzutów odwoławczych, co omówiono powyżej, związany z nimi wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

Sąd Apelacyjny w wyniku kontroli instancyjnej ustalił, że względem skazanego A. P. zapadł nie uwzględniony w zaskarżonym wyroku łącznym wyrok Sądu Rejonowego w Bielsku - Białej z dnia 13.07.2022 r., sygn. akt III K 1528/14, prawomocny z dniem 20.12.2022 r., skazujący go za przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 20,- złotych oraz ciąg przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 20,- złotych, oraz karę łączną 1 roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 100 stawek dziennych po 20,- zł

ustalanie powyższe obligowało sąd odwoławczy do zreformowania zaskarżonego wyroku łącznego, co uczyniono w sposób opisany w punkcie I wyroku tut. Sądu z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II AKa 140/23

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

zaskarżony wyrok łączny utrzymano w mocy w częściach nie zmienionych rozstrzygnięciem z punktu 1 wyroku tut. Sądu

w zakresie, w jakim orzeczenie Sądu I instancji nie zostało zreformowane nie zachodziły ku takiej ingerencji sądu odwoławczego podstawy z uwagi na bezzasadność zarzutów odwoławczych objętych apelacją obrońcy

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Apelacyjny w wyniku kontroli instancyjnej zmienił zaskarżony wyrok łączny w ten sposób, że:

1. uzupełnił jego część wstępną o punkt 4 o treści „wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku - Białej z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt III K 1528/14, prawomocnym z dniem 20.12.2022 r., za przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., popełnione w okresie maja 2008 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 20,- złotych oraz ciągu przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. popełnionych w maju 2008 r. i w okresie od 23 maja do 10 czerwca 2008 r. za co przy zastos. art. 91 § 1 k.k. skazano go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 20,- złotych, a nadto orzeczono wobec skazanego karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20,- złotych” ,

2. w punkcie I części dyspozytywnej wyroku łącznego na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k. w brzmieniu obowiązującym na dzień 23 czerwca 2020 r. zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył skazanemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (

objętą wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z 30.11.2021 r., sygn. akt IX K 348/15), karę łączną 14 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (

objętą wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt III K 64/21), oraz karę łączną 1 roku pozbawienia wolności (

objętą wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku -Białej z 13.07.2022 r., sygn. akt III K 1528/14) i wymierzył skazanemu karę łączną 14 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem odpowiednich okresów rzeczywistego pozbawienia wolności,

3. jednocześnie uchylił punkt IV i na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym na dzień 23 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec skazanego karę łączną grzywny w wysokości 850 stawek dziennych po 70,- złotych (

objętą wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 5.01.2022 r., sygn. akt III K 64/21) oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych (

objętą wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku -Białej z 13.07.2022 r., sygn. akt III K 1528/14) i orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 870 stawek dziennych po 70,- zł.

powody zmian objętych rozstrzygnięciem z punktu I wyroku tut. Sądu omówiono w sekcji 3.

Koszty procesu

III. skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania odwoławczego z uwagi na jego trudną sytuację majątkową wynikającą z długotrwałej izolacji penitencjarnej.

SSO del. Teresa Jędrzejas-Paluch SSA Karina Maksym SSA Iwona Hyła

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie z punktu 1 wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana