Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok za śmierć noworodka, prokurator chciał surowszej kary

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 11 marca 2025 roku

sygn. akt II K 92/24

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Kierunek i zakres zaskarżenia

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd procedujący w sprawie, że zachowanie oskarżonej P.

S.polegające na zaniechaniu udzielenia pomocy noworodkowi wskazuje, że oskarżona co najmniej godziła się na śmierć dziecka, działając tym samym z zamiarem ewentualnym, podczas gdy sposób działania oskarżonej wyrażający się w braku podjęcia czynności mających na celu sprawdzenie funkcji życiowych noworodka, a następnie owinięcie dziecka częściami własnej garderoby oraz umieszczenie w foliowej reklamówce, a w dalszej kolejności jego ukrycie na betonowych schodach wewnątrz zamykanej szafki łazienkowej, które to czynności doprowadziły do powstania u niego ostrej niewydolności krążeniowo — oddechowej i w konsekwencji jego zgonu, prowadzą do wniosków, że oskarżona chciała śmierci noworodka oraz podejmując powyżej opisane czynności miała świadomość konieczności urzeczywistnienia znamion zarzucanego jej czynu zabronionego, a zatem czynu tego dopuściła się działając z zamiarem bezpośrednim;

2. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec P.

S. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w związku z przypisaniem jej popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona z art. 149 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., podczas gdy drastyczne okoliczności popełnienia przestępstwa, sposób działania oskarżonej polegający owinięciu noworodka częściami własnej odzieży, a następnie na umieszczeniu dziecka w foliowej reklamówce i ukryciu na betonowych schodach wewnątrz szafki łazienkowej, bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, a także wzgląd na cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanej, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonej kary w wyższym wymiarze

Niezasadny

W uznaniu Sądu orzekającego zarzut dotyczący błędnie ustalonego przez Sąd I instancji zamiaru w jakim działać miała oskarżona jest całkowicie bezzasadny. Słusznie Sąd ustalił, że działała ona z zamiarem ewentualnym, tj. wprawdzie nie chcąc pozbawić życia swojego nowo narodzonego dziecka, lecz przewidując taką możliwość – zgodziła się na to. Na powyższe wskazuje fakt, że po porodzie nie wezwała pomocy, w tym polegającej na zawiadomieniu obecnych w miejscu porodu osób oraz wezwaniu pomocy medycznej, a także, że zawinęła noworodka w odzież typu leginsy oraz umieściła w foliowej reklamówce, a następnie ukryła. Podnosząc powyższy zarzut prokurator nie zauważa, że konsekwentne wyjaśnienia oskarżonej, w których wskazała, iż po porodzie w pierwszej kolejności posprzątała krew z podłogi, a dopiero później po jakimś czasie zawinęła dziecko w leginsy, a następnie ukryła. Jednocześnie oskarżona podkreślała, że włożenie dziecka do reklamówki miało miejsce po sprzątnięciu łazienki i zadzwonieniu do N. S., aby ta przyjechała. Wyjaśnienia te nie budziły wątpliwości, w szczególności że nie zostały w żaden sposób negatywnie zweryfikowane przez dowody odmienne. Co więcej, oskarżona wskazała, iż noworodek nie oddychał po porodzie, tak przynajmniej ona zaobserwowała i chociaż okoliczność ta została zweryfikowana negatywnie poprzez dopuszczoną w sprawie opinię Zakładu Medycyny Sądowej (K. 785-789) w tym sensie, że stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, iż noworodek żył, to nie jest pewne jak długo oskarżona mogła to zaobserwować, skoro oszacowano, że oddychanie noworodka mogło trwać od 10 do 30 minut. Zatem podejmując czynności sprzątania i nie obserwując dziecka, mogła także nie zaobserwować symptomów życia. Trudno zgodzić się ze skarżącym, że dziecko krzyczało, czy poruszało się, skoro stwierdzono zaburzenia w krążeniu matczyno – płodowym, a w jelicie dziecka nie stwierdzono powietrza. W tym kontekście oskarżona także nie wskazywała jakichś konkretnych reakcji niemowlaka. Tym samym, przy braku dowodów przeciwnych, odmienne twierdzenia skarżącego, stanowią nadinterpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy przy tym pamiętać, że chociaż w omawianym przypadku noworodek był dojrzały, zdolny do życia pozałonowego i natychmiastowe wdrożenie pomocy medycznej dawało realne szanse na jego przeżycie, to przyczyną zaprzestania oddychania u noworodka, a w konsekwencji jego zgonu, były nie tylko działania podjęte przez oskarżoną, ale także następstwa zaburzeń w krążeniu matczyno-płodowym. Tym samym oceniając całościowo zachowanie P.

S., jak i wszystkie pozostałe okoliczności sprawy słusznie przyjęto, iż działała ona z zamiarem ewentualnym, tj przewidując możliwość śmierci/zgonu swojego dziecka, godziła się na to.

Niezasadny jawi się także zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności wymierzonej P.

S.kary. Skarżący kwestionuje uznane za mające łagodzący wpływ na wymiar kary okoliczności, a w zasadzie sposób ich oceny. Tymczasem trudno wskazać, że nie ma takiego skutku przyznanie się do winy i wyrażany wielokrotnie żal przez oskarżoną. Jest ona osobą młodocianą i niekaraną, czego oczywiście nie można przeceniać, niemniej sam ustawodawca wskazuje, iż takie osoby należy przede wszystkim wychowywać. Powołany przez skarżącego fakt posprzątania przez oskarżoną łazienki pozostaje bez wpływu na wymiar kary, bowiem sama wskazywała na tą okoliczność w swoich wyjaśnieniach, a tym samym nie był on kwestionowany przez P.

S.. Natomiast nie podjęcie czynności weryfikujących fakt pozostawania w ciąży został szeroko skomentowany w opinii sądowo-psychiatrycznej, która tłumaczy przyczyny tego sposobu postępowania kobiet pozostających w tej specyficznej sytuacji, w jakiej pozostawała oskarżona.

Wnosząc o zaostrzenie kary prokurator nie zauważa, że czy z art. 149 k.k. zagrożony jest karą od 3 miesięcy do 5 lat, a zatem Sąd wymierzył karę bezwzględną – nie w najniższym wymiarze – mając szeroki wachlarz możliwości wymierzenia także kary o charakterze wolnościowym. Tymczasem treść apelacji wskazuje właściwie, że jedyną przesłanką podwyższenia kary jest fakt, iż oskarżona będzie mogła odbyć ją w warunkach dozoru elektronicznego. Tego rodzaju argumentacja jest całkowicie niedopuszczalna z uwagi na trudną do przewidzenia możliwość wyrażenia zgody na odbycie kary w tym systemie przez Sąd penitencjarny. Jest wielce prawdopodobne także to, iż wymierzoną karę N. S. odbędzie w zakładzie karnym.

Podsumowując, wymierzona oskarżonej kara pozbawienia wolności nie nosi w żadnej mierze cech niewspółmierności w sensie zbytniej łagodności, zatem i w tym zakresie stwierdzić należy prawidłowość wyroku Sądu I instancji. Należycie bowiem ocenił orzekając, stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonej czynu, okoliczności osobiste jej dotyczące oraz cele, jakie kara ma spełnić. Podkreślenia wymaga fakt, że kara za zabójstwo dziecka musi być surowa, stosownie dotkliwa i dolegliwa. Jednak nie ponad miarę, aby pozostawała współmierna do społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia N. S. (wyrok SA w Gdańsku 5 czerwiec 2014r. II AKa 150/14). Natomiast żądaną przez prokuratora karę należy właśnie tak ocenić, tj jako nazbyt surową. W uznaniu Sądu odwoławczego to właśnie poziom wymierzonej oskarżonej dolegliwości w zestawieniu z jej właściwościami osobistymi, ale również głównie z charakterem czynu, jego wagą i okolicznościami, nie nosi cechy rażącej łagodności. Z tych względów, Sąd Apelacyjny nie znajduje podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu dotyczące wymiaru orzeczonej kary.

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżona P. S.działała z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia urodzonego w nocy z 21 na 22 lutego 2024 roku noworodka płci męskiej i wymierzenie oskarżonej za powyższy czyn kary 2 lat pozbawienia wolności.

Niezasadny

Wniosek powyższy jest całkowicie niezasadny z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę orzeczenia – argumenty wskazane powyżej.

1

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

w związku z nieuwzględnieniem zarzutów wniesionej apelacji w jakimkolwiek zakresie, Sąd wydał wskazane rozstrzygnięcie w pkt I Wyroku.

1Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Punkt II wyroku

na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. określono, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

1PODPIS

SSA Dorota Janicka SSA Agnieszka Pawłowska SSO del. Adriana Orzechowska