Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok za nocny atak nożem na mężczyznę

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 22 maja 2024r.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego, który zarzucił :

„1) na podstawie art. 438 pkt. 1 k.p.k. obrazę prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację prawną czynu, w postaci zastosowania art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 148 §1 k.k., dokonanym w wyniku wadliwej subsumpcji (błędnego zastosowania) i przyjęciu, że oskarżony dopuścił się przestępstwa usiłowania zabójstwa podczas gdy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dopuszczalne jest jedynie przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 157 §1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. - z uwagi na brak jednoznacznych i wystarczających dowodów, które świadczyłyby o tym, że oskarżony działał z zamiarem pozbawienia życia pokrzywdzonego;

2) na podstawie art. 438 pkt. 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na wynik postępowania, polegający na bezzasadnym przyjęciu przez Sąd, iż opisane przez pokrzywdzonego i świadków w toku rozprawy głównej zachowania oraz moment użycia noża, nakazują przypisanie oskarżonemu winy za czyn z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 148 §1 k.k, tj. usiłowania zabójstwa w zamiarze bezpośrednim w sposób sprzeczny z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie;

3) na podstawie art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, w postaci naruszenia zasady procesu karnego wynikającej z art. 5 § 2 k.p.k., tj. zasady in dubio pro reo, polegającej na obowiązku rozstrzygania przez sąd niedających się

usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, w ten sposób, że co do uznania oskarżonego za winnego czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 14811 k.k. oraz czynu z 190 § 1 k.k., niedające

się rozstrzygnąć wątpliwości w postaci sprzecznych zeznań świadków rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego;

na wypadek nieuznania argumentów apelacji podnoszą zarzut

4) rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 9 lat

pozbawienia wolności za czyn przypisany oskarżonemu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.”

Niezasadny

Sąd rozstrzygający przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie, a następnie, w sposób szczegółowy, ocenił wszystkie istotne dowody w sprawie. Ustalając stan faktyczny, wziął pod uwagę przede wszystkim zeznania pokrzywdzonych, A. S., protokół oględzin mieszkania, opinie lekarskie, jak i częściowo - wyjaśnienia oskarżonego. Oceniając te dowody, sąd I instancji postąpił zgodnie z art. 7 kpk, tj. ocenił je zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie sposób stwierdzić błędów w rozumowaniu sądu rozstrzygającego. Drobne różnice w zeznaniach świadków, które tak eksponuje w swojej apelacji skarżący, nie są wystarczające do stwierdzenia, iż sąd rozstrzygający błędnie ocenił poszczególne dowody, a w następstwie tego dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Z zeznań poszkodowanego V. H. i jego żony, ale też T. H., jednoznacznie wynika, iż krytycznego dnia oskarżony:

- będąc mocno nietrzeźwy, w kuchni, sposób wulgarny odezwał się do A. S.,

- ta poskarżyła się mężowi, a on zwrócił uwagę oskarżonemu grożąc mu, iż następnym razem dostanie " w ryj ",

- następnie oskarżony trzykrotnie, nie proszony, wchodził do pokoju zajmowanego przez pokrzywdzonego i jego żonę,

- za trzecią wizytą, oskarżony trzymał w ręce, za plecami, nóż kuchenny, który którym zadał nagle cios w okolice serca, ale ostrze noża trafiło w żebro,

- oskarżony natychmiast ponowił cios, a ponieważ poszkodowany podjął obronę - trafił go w ramię, a następnie skaleczył mu mały palec lewej ręki.

Oskarżony nie zakwestionował powyższych ustaleń. Nie budzi również wątpliwości, że zadał co najmniej trzy ciosy nożem, w tym dwa miały trafić w klatkę piersiową. Zachowanie obronne poszkodowanego i interwencja innych osób spowodowały , iż oskarżony nie zadał dalszych ciosów. Znane jest także narzędzie, którym posłużył się oskarżony.

Wszystko to prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy i wysnuł jednoznaczny wniosek, że oskarżony działał z zamiarem pozbawienia życia V. H. / por. k. 585 akt/. A Sąd Odwoławczy akceptuje te ustalenia i do nich się odwołuje.

Również ocena zeznań V. P. nie budzi zastrzeżeń, a to oznacza, iż słuszne jest ustalenie, że oskarżony kierował groźby pod adresem tej osoby.

Skarżący wniósł o:

„zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu czynu jako czynu z art. 157 § 1 .k.k w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz o uniewinnienie oskarżonego od czynu z art. 190 § 1 k.k.”

Niezasadny

Skoro ocena dowodów dokonana przez sąd rozstrzygający jest zgodna ze wskazaniami art. 7 kpk, to ustalenia faktyczne dokonane na ich podstawie są prawidłowe. Nie było zatem podstaw do uniewinnienia oskarżonego od zarzutu kierowania gróźb karalnych.

Także sprawstwo oskarżonego w zakresie zdarzenia w nocy z 22/23 stycznia 2022r. nie budziło wątpliwości. Sposób działania oskarżonego, działanie z znienacka, zadanie dwóch ciosów w kierunku klatki piersiowej, próby ponawiania uderzeń, jak i rodzaj użytego narzędzia przekonują do przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem zabicia poszkodowanego. Tylko aktywna obrona pokrzywdzonego, jak i interwencja innych osób spowodowały, że oskarżonemu uniemożliwiono kontynuowanie jego działania. Dlatego kwalifikacja prawna czynu przypisanego mu w pkt.I wyroku SO jest prawidłowa. Nie było żadnych istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, których by nie uwzględnił sąd I instancji. Te okoliczności to nie karalność oskarżonego na terenie Polski, jak i jego spokojne oczekiwanie na przyjazd policji, po udaremnieniu mu dalszego działania. I dlatego sąd rozstrzygający orzekał kary jednostkowe w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a karę łączną pozbawienia wolności - na poziomie dopuszczonego ustawą minimum. Natomiast Sąd Apelacyjny, podobnie jak sąd I instancji, nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiały by za nadzwyczajnym złagodzeniem kary.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

W całości utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.

Tak, jak to opisano w pkt. 3.1 niniejszego uzasadnienia.

Koszty procesu

III. O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk, a o opłacie za drugą instancję - na podstawie art. 8 w zw. z art.2 ust.1 pkt.6 ustawy o opłatach w sprawach karnych / t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 123 /.

SSA Stanisław Kucharczyk SSA Andrzej Olszewski SSA Andrzej Wiśniewski

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Częściowo kwestionuje sprawstwo oskarżonego, kwalifikację prawną jednego z przypisanych mu przestępstw, jak wysokość orzeczonych kar.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana