Obrońca chciał obniżyć karę łączną A. L. do 12 lat. Sąd utrzymał 13 lat i 8 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

1wyrok łączny Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 1 sierpnia 2024r., w sprawie II K 116/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. I. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez nieprawidłową, albowiem dowolną i niepopartą zasadą prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego ocenę dowodu z opinii dyrektora zakładu karnego z dnia 9 lipca 2024r., poprzez niedostateczne uwzględnienie okoliczności wskazujących na aktualną postawę skazanego, w szczególności fakt wykonywania przez niego kary pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania, jego wielokrotne regulaminowe nagradzanie w zakładzie karnym, udział w licznych programach resocjalizacyjnych i branie w nich aktywnego udziału, podjęcie nauki w szkole średniej, prawidłowe relacje ze współosadzonymi oraz należyty stosunek do przełożonych, które to okoliczności, należycie rozważone, powinny doprowadzić Sąd do przekonania o pozytywnej prognozie penitencjarnej i społeczno-kryminalnej skazanego i w konsekwencji zastosowanie wobec niego- przy orzekaniu kary łącznej- zasady pełnej absorpcji;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na niewłaściwym zastosowaniu, przy ustalaniu wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności zasady asperacji w sytuacji gdy występujące w sprawie okoliczności, związek przedmiotowy pomiędzy przestępstwami, prewencja indywidualna, prognoza penitencjarna i społeczno-kryminologiczna, krytyczne nastawienie do popełnionych przestępstw objętych wyrokiem łącznym i chęć powrotu do społeczeństwa powinny skutkować zastosowaniem zasady pełnej absorpcji;

III. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec skazanego kary łącznej 13 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności wskutek niewzięcia przez Sąd pod uwagę w dostatecznym stopniu okoliczności mających wpływ na wymiar kary łącznej w postaci bliskiej więzi przedmiotowej przestępstw objętych wyrokiem łącznym (kwalifikowanych głównie jako przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu oraz przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), a nadto celów wychowawczych i zapobiegawczych kary łącznej, których prawidłowa ocena powinna doprowadzić Sąd do przekonania, że postawa skazanego ukazuje pozytywne efekty, w rozumieniu procesu resocjalizacji, albowiem skazany prezentuje krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, objętych wyrokiem łącznym, zaś w zakładzie karnym posiada dobrą opinię, albowiem wykonuje karę w systemie programowego oddziaływania, był wielokrotnie nagradzany regulaminowo, brał udział w licznych programach resocjalizacji, podjął naukę w szkole średniej, jak również podjął starania mające na celu uregulowanie posiadanych zobowiązań finansowych, co uzasadniało przyjęcie względem niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, które to okoliczności łącznie rozważone i wzięte przez Sąd pod uwagę przemawiają za przyjęciem, że orzeczona wobec skazanego kara łączna 13 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmiernie surowa, a karą adekwatną, w świetle dyrektyw sądowego wymiaru kary łącznej powinna być kara łączna 12 lat pozbawienia wolności

Niezasadny

zarzuty obrazy przepisów postępowanie oraz błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez Sąd I instancji z zachowaniem reguł dowodzenia z art. 7 k.p.k. i Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne dotyczące skazanego, jego właściwości i warunków osobistych, zachowania w jednostkach penitencjarnych, a także czynów, za które został skazany wyrokami będącymi podstawą ukształtowania kary łącznej pozbawienia wolności w zaskarżonym wyroku łącznym,

Sąd Odwoławczy w pełni podziela argumentację przedstawioną przez Sąd Okręgowy w omawianym zakresie,

należy zauważyć, wbrew treści apelacji, że ocena penitencjarna zachowania A. L. zawarta w przywołanej w apelacji opinii o skazanym z Zakładu Karnego w W. z dnia 9 lipca 2024r., była umiarkowana,

skarżąca podkreśla tylko pozytywne elementy postawy skazanego pomijając fakt, że oprócz nagradzania był on 9-krotnie karany dyscyplinarnie, odnosił się wulgarnie do funkcjonariuszy, postępował wbrew regulaminowi, ukrywając telefony komórkowe w celi,

natomiast Sąd I instancji, jak wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, miał na uwadze wszystkie aspekty dotyczące zachowania A. L. w jednostkach penitencjarnych, zarówno pozytywne jak i negatywne,

opinia uzyskana w toku postępowania odwoławczego z Zakładu Karnego w I., w którym przebywa od 5.09.2024r. (k.138-139), jest zbieżna z opinią, którą dysponował Sąd I instancji- jest opinią sporządzoną przez uprawniony podmiot, w ramach jego kompetencji i brak jest podstaw do kwestionowania wskazanych w niej okoliczności, albowiem i ta opinia wskazuje, że proces resocjalizacyjny skazanego zmierza we właściwym kierunku, co jednak wbrew stanowisku skarżącej, nie daje podstaw do łagodnego traktowania skazanego, kształtując wymiar kary łącznej,

rozstrzygnięcie w tym zakresie opiera się na regulacji zawartej w art. 85a k.k. w wersji przyjętej przez Sąd Okręgowy, prawidłowo przez ten Sąd zastosowanej,

dlatego też zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej skazanemu A. L. jest nietrafny albowiem z rażącą niewspółmiernością kary mamy do czynienia wówczas kiedy zachodzi niedająca się zaakceptować dysproporcja pomiędzy karą wymierzoną, a karą, która powinna w danych warunkach zostać wymierzona aby była karą sprawiedliwą, zasłużoną dla sprawcy, za przypisane mu, w prawomocnych wyrokach, przestępstwa,

z taką sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia,

Sąd Okręgowy, uwzględnił, prawidłowo, okoliczności niekorzystne jak i przemawiające na korzyść skazanego (wymienione w apelacji), kształtując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności,

zdaniem Sądu Apelacyjnego orzeczona wobec skazanego A. L. kara łączna 13 (trzynastu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności stanowi właściwą reakcję na jego przestępcze zachowania i spełnia przesłanki wymiaru kary łącznej z art. 85a k.k. albowiem realizuje cele kary o charakterze zapobiegawczym w stosunku do A. L., uświadamiając mu naganność jego postępowania, a z uwagi na jej wymiar będzie oddziaływać na niego w przyszłości, zniechęcając przed popełnieniem kolejnych przestępstw,

w zakresie prewencji ogólnej wymierzona skazanemu kara łączna pozbawienia wolności kształtuje świadomość prawną społeczeństwa pokazując wysoką społeczną szkodliwość przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (z art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 58 ust.1), przeciwko życiu i zdrowiu (z art. 157 § 1 i 2 k.k.), przeciwko wolności seksualnej (z art. 197 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k.), przeciwko rodzinie i opiece (z art. 207 § 1 k.k.), a jednocześnie jest sygnałem, że każde takie zachowanie spotka się z odpowiednią reakcją organów wymiaru sprawiedliwości,

wymierzona A. L. kara łączna pozbawienia wolności, wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji, uwzględnia okoliczności temporalne, a także przedmiotowe i podmiotowe przestępstw objętych tą karą,

jak wynika z przywołanych powyżej kwalifikacji czynów przypisanych skazanemu, będących podstawą orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, miały one różne przedmioty i motywacja ich popełnienia była różna, i ukazują skazanego jako osobę zdemoralizowaną, i okoliczności te uzasadniałyby zastosowanie wobec A. L. zasady kumulacji przy wymierzaniu kary łącznej pozbawienia wolności, natomiast fakt, że czyny te zostały popełnione na przestrzeni kilku miesięcy, dawał podstawę do zrezygnowania z tej zasady na rzecz zasady asperacji, i tak też postąpił Sąd I instancji, a fakt, że nie jest ona bliska absorpcji nie daje podstaw do twierdzenia, że kara łączna wymierzona skazanemu w okolicznościach niniejszej sprawy jest karą rażącą niewspółmiernie surową,

jak wynika z treści uzasadnienia Sądu I instancji, uwzględnił on, na korzyść skazanego jego zachowanie w jednostce penitencjarnej oraz krytyczną postawę do popełnionych przestępstw, wymierzając karę 13 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, albowiem orzekał w granicach od 12 lat pozbawienia wolności do 14 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności,

należy podkreślić, że kara łączna nie służy łagodzeniu prawnokarnych konsekwencji naruszania norm prawnych przez skazanego, a ma na celu jedynie takie jej ukształtowanie żeby stanowiła właściwą reakcję na jego przestępczą działalność,

A. L. jest osobą wielokrotnie karaną, naruszającą różne dobra chronione prawem i nie zasługuje na orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w najniższym możliwym wymiarze

zmiana zaskarżonego wyroku w ten sposób, że wymierzoną w punkcie I wyroku karę łączną pozbawienia wolności obniżyć do 12 lat

Niezasadny

zarzuty bezzasadne, ponieważ Sąd Okręgowy wymierzył skazanemu A. L. karę łączną pozbawienia wolności uwzględniając wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego ukształtowania kary łącznej,

brak było podstaw do złagodzenia sankcji w postulowany, w środku zaskarżenia sposób i wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności z zastosowaniem zasady absorpcji

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

wymierzenie skazanemu A. L. kary łącznej 13 (trzynastu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności

zarzuty obrońcy skazanego A. L. były bezzasadne i sformułowany w środku odwoławczym wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, na podstawie § 17 ust. 5, § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

III. na podstawie art. 624 § 2 k.p.k. zwolniono skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze uznając, że ich uiszczenie, w jego aktualnej sytuacji osobistej i materialnej, związanej z długoletnim pozbawieniem wolności i brakiem dochodów, byłoby dla A. L. zbyt uciążliwe

SSO del. do SA Maciej Kawałko SSA Przemysław Żmuda SSA Robert Mąka

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca skazanego A. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wymierzenie skazanemu A. L. kary łącznej 13 (trzynastu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana