Nękanie byłej partnerki i gwoździe pod oponami auta jej matki. Kara złagodzona do roku

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 13 lipca 2026 r., sygn. akt II K 98/26

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony T. T. (1)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1

Oskarżony T. T. (1) wyrokowi zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania - art.7 i art. 5 §2 k.p.k. - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego z pominięciem istotnych dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego a także nieuzasadnioną odmowę wyznaczenia mu obrońcy z urzędu

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rzekomo dopuścił się uszkodzenia opon poprzez wyrzucenie gwoździ oraz nieuwzględnienie, że nawiązywanie kontaktów z pokrzywdzoną służyło utrzymywaniu relacji z synem,

- rażącą surowość kary pozbawienia wolności.

Częściowo zasadny

Apelacja oskarżonego co do istoty nie zasługiwała na podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 190a§1 kk i inne. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty oskarżony faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację. Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłyby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska T. T..

W zakresie zarzutów oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy T. T.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia pokrzywdzonych przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Sąd Rejonowy zasadnie dał wiarę jedynie tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których wskazywał, że pisał „różne głupoty” do pokrzywdzonej, że za nią

z wykorzystaniem różnych pojazdów jeździł. Te twierdzenia potwierdzają w odpowiednim stopniu sprawstwo T. T. co do przypisanych mu zachowań i korespondują z relacją pokrzywdzonej X. Ł..

Odnośnie do twierdzeń tej ostatniej, to wbrew stanowisku skarżącego Sąd I instancji w pełni zasadnie dał im wiarę. Pomimo, że jest ona byłą partnerką oskarżonego, to jej zeznania były spójne, szczere, szczegółowe i konsekwentne, a co przy tym istotne pokrzywdzona dążyła do rzetelnego przedstawienia zachowań T. T. (1), z uwzględnieniem różnych form jej nękania. Ta relacja ponadto znalazła potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach jej matki Z. N. a także w dokumentacji w postaci wykazów połączeń, wydruków wiadomości oraz zdjęć z portali internetowych. Wskazać należy także i to, że świadek T. T. (2) wiarygodnie podała, że oskarżony posłużył się jej numerem telefonu w celu nękania byłej partnerki, a powyższemu T. T. (1) nie zaprzeczył.

Wbrew zarzutom T. T. na wiarę zasługiwały wypowiedzi X. Ł. i jej matki dotyczące zniszczenia i uszkodzenia opon w pojeździe marki G. (...) należącym do Z. N.. Opisane przez wymienione zachowanie oskarżonego z dnia 6 maja 2024 r. w pełni koresponduje z postępowaniem osoby utrwalonej na zapisie monitoringu, rozpoznanej przez nie jako T. T. (1). Ponadto na jego obecność w okolicach posesji zamieszkiwanej przez X. Ł. wskazuje treść wysyłanych tego dnia wiadomości a podane przez obie pokrzywdzone informacje znalazły także odzwierciedlenie w protokole oględzin pojazdu i dokumentacji fotograficznej gwoździ dostarczonych przez X. Ł. oraz w fakturze dokumentującej fakt wymiany opon i jej koszt.

Wreszcie wydruki wiadomości tekstowych, wydruki zdjęć z profili internetowych, wydruki wiadomości za pośrednictwem komunikatora T., płyty z danymi operatora sieci telefonii komórkowej, wykaz odebranych i nieodebranych połączeń, protokół oględzin danych telekomunikacyjnych stanowią obiektywny materiał dowodowy, który pozwolił na odtworzenie przestępczych działań oskarżonego.

Natomiast co do zarzutu oskarżonego związanego z brakiem ustanowienia przed sądem I instancji obrońcy z urzędu, to Sąd Okręgowy w pełni aprobuje stanowiska wyrażone w tym zakresie jak na k. 459 i k. 465.

Tym samym popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie może budzić żadnych wątpliwości. Zostało bowiem udowodnione, że T. T. wysyłał do X. Ł. wiadomości tekstowe i za pośrednictwem komunikatora internetowego, w tym i takie, które zawierały obraźliwe dla niej treści a ponadto wielokrotnie nawiązywał i podejmował próby nawiązywania połączeń telefonicznych, wielokrotnie wyzywał pokrzywdzoną słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe w rozmowach telefonicznych i trakcie osobistych spotkań, groził jej pobiciem, obserwował poczynania pokrzywdzonej, w tym jeździł za nią różnymi pojazdami, nachodził ją w miejscach publicznych, w tym w miejscu pracy, podszywał się pod pokrzywdzoną poprzez tworzenie fałszywych profili w mediach społecznościowych z wykorzystaniem jej danych powtarzalne na przestrzeni kilkunastu miesięcy co w konsekwencji wywoływało u pokrzywdzonej uzasadnione uczucie strachu i naruszało w istotny sposób jej prywatność a także podjął działania na szkodę Z. N., polegające na zniszczeniu i uszkodzeniu opon w należącym do niej samochodzie za pomocą umieszczonych na podłożu gwoździ, w dniach 6 i 9 maja 2024r., powodujące łączną szkodę na kwotę nie niższą niż 1530 zł.

Tym samym w żadnym wypadku nie można było podzielić tłumaczeń T. T., że rzekomo takie jego zachowania miały spowodować utrzymywanie jego relacji z synem.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec niego kary 2 lat ograniczenia wolności, zobowiązanie go do przeproszenia na piśmie X. Ł. oraz powstrzymywania się od kontaktów z pokrzywdzonymi w sposób wyrażający agresje słowną lub fizyczną.

Częściowo zasadny

Nie uznano za zasadnego postulatu oskarżonego poprzez orzeczenie wobec T. T. kary o charakterze wolnościowym.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie II Wydziału Karnego z dnia 13 lipca 2026 r. , sygn. akt II K 98/26

zmieniono jedynie w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji karę pozbawienia wolność T. T. złagodzono do roku i w pozostałej części utrzymano go w mocy.

Sąd Okręgowy co do zasady podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku co do konieczności orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w jej wymiarze bezwzględnym, przy czym wobec okoliczności łagodzących i obciążających wskazanych na k. 482 odw.-483 określono ją w niższym wymiarze.

W ocenie Sądu Okręgowego tak ukształtowane orzeczenie o karze będzie adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu; winno ono spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa i pozwoli na uświadomienie oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym działaniom w przyszłości.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt III wyroku

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat N. T. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego T. T. (1) wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 (sto dziewięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia groszy) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Na podstawie art. 624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony T. T. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 13 lipca 2026 r., sygn. akt II K 98/26

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana