Oskarżony chwycił narzędzie oskarżyciela przy usypianiu pacjenta. Sąd uniewinnił go

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego w sprawie o sygn. akt II K 1769/23 z dnia 22 czerwca 2026 r.

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

oskarżyciel posiłkowy

X pełnomocnik oskarżyciela prywatnego B. Ł.

X obrońca oskarżonego T. F. (1)

oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

inny

Kierunek i zakres zaskarżenia

X w całości – obie apelacje

X na korzyść – apelacja obrońcy oskarżonego

co do winy

X na niekorzyść – apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego

w części

co do kary

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia

albo ustalenia

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej

czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada

prawu

Punkt X wyroku

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść

orzeczenia

Punkt X wyroku

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego

zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

art. 439 k.p.k.

brak zarzutów

Wnioski

X uchylenie – pełnomocnik oskarżyciela prywatnego

X zmiana – obrońca oskarżonego

2. USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI

PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu

z pkt 2.1.1

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu

z pkt 2.1.

albo 2.1.2

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH

ZARZUTÓW I WNIOSKÓW

Obrońca oskarżonego zarzucił w swojej apelacji na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 217 § 1 k.k. i na tej podstawie przyjął, że stopień społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu czynu jest znikomy, podczas gdy:

a) kluczowy jest cel i kontekst zdarzenia z dnia 22 listopada 2022 roku, jak również to, że sam fakt zaistnienia zdarzenia objętego prywatnym aktem oskarżenia nie jest wystarczające dla uznania, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu zabronionego z art. 217 § 1 k.k.;

b) zachowanie oskarżonego nie wyczerpuje znamion z art. 217 § 1 k.k., albowiem naruszeniem nietykalności cielesnej jest każde naruszenie fizyczne, co oznacza, że atak sprawcy musi napotkać ciało pokrzywdzonego, natomiast w niniejszej sprawie ciało oskarżonego nie zetknęło się z ciałem pokrzywdzonego, oskarżony złapał trzymane przez pokrzywdzonego narzędzia, dotykając wyłącznie przedmiotu trzymanego przez pokrzywdzonego nie zaś samego pokrzywdzonego, jakiejkolwiek części ciała;

c) nie stanowi naruszenia nietykalności w myśl art. 217 § 1 k.k. sytuacja, w której do dotknięcia osoby pokrzywdzonego dochodzi bez nakierowanej na to intencji po stronie oskarżonego, a jedynie przy okazji działania motywowanego potrzebą ochrony innego dobra chronionego prawem – w tym przypadku zdrowia i życia pacjenta, znajdującego się w danej chwili pod opieką oskarżonego;

d) z zebranego w sprawie materiału dowodowego – w szczególności wyjaśnień oskarżonego T. F. (2), jak również naocznych świadków O. E., B. R. – wprost wynika, że oskarżony w żaden sposób nie naruszył nietykalności cielesnej pokrzywdzonego, rozumianej w kontekście przepisu art. 217 § 1 k.k., co więcej – w wyniku odebrania narzędzia pokrzywdzonemu przez oskarżonego – nie doszło do utraty równowagi przez pokrzywdzonego;

e) z zeznań pozostałych świadków, tj. P. A., N. A., A. M., A. T., B. T., U. U. wynika, że zachowanie pokrzywdzonego, polegające na zakłócaniu prawidłowego przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego nie było sytuacją odosobnioną, ponieważ tego typu naganne zachowanie pokrzywdzonego było wielokrotnie podnoszone przez innych lekarzy; co więcej, pokrzywdzony nie reagował na słowne prośby oskarżonego o zaprzestanie swoich działań, co doprowadziło do reakcji oskarżonego w postaci odebrania pokrzywdzonemu narzędzia kierowanego w stronę pacjenta, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonego stanowiło czyn z art. 217 § 1 k.k., jak również, że charakter społecznej szkodliwości ww. czynu był znikomy;

f) czyn z art. 217 § 1 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, co oznacza, że sprawca albo chce popełnić dany czyn (zamiar bezpośredni), albo zdając sobie sprawę z konsekwencji swojego postepowania godzi się na jego popełnienie (zamiar ewentualny) – natomiast w realiach niniejszej sprawy brak jest jakiejkolwiek umyślności po stronie oskarżonego, ponieważ oskarżony nie chciał naruszyć nietykalności cielesnej pokrzywdzonego, jak również odbierając narzędzie pokrzywdzonemu nie miał świadomości, że takim zachowaniem może naruszyć jego nietykalność cielesną, szczególnie, że w ogóle nie dotknął pokrzywdzonego, jak również nie godził się na jego popełnienie – działał jedynie w celu zlikwidowania realnego ryzyka zagrażającego życiu i zdrowiu pacjenta, znajdującego się pod opieką oskarżonego, za którego był on w danej chwili w pełni odpowiedzialny, a pokrzywdzony nie reagował na wcześniejsze, wielokrotne prośby oskarżonego

- co w ocenie oskarżonego doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd Rejonowy II Wydziału Karnego w Olsztynie.

Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego w złożonej apelacji zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest znikomy, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu okoliczności przedmiotowych i podmiotowych dokonana z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 115 § 2 k.k. prowadzi do wniosku, że czyn przypisany oskarżonemu nie cechuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości, albowiem [i] naruszenie nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego nastąpiło na sali operacyjnej, podczas przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego, a więc w miejscu i czasie wymagającym zachowania najwyższych standardów bezpieczeństwa, ścisłego przestrzegania procedur medycznych oraz pełnej współpracy członków zespołu operacyjnego; [ii] działanie oskarżonego stworzyło realne zagrożenie dla dobra o najwyższej wartości, jakim jest życie i zdrowie pacjenta, albowiem zamiast kontynuować wykonywanie czynności anestezjologicznych podjął fizyczną interwencję wobec operatora, narażając wykonywane czynności i narażając pacjenta na niebezpieczeństwo; [iii] Oskarżony działał pod wpływem całkowicie nieuzasadnionego przekonania, że oskarżyciel prywatny zamierza rozpocząć czynności związane z przygotowaniem pola operacyjnego lub zabieg operacyjny przed zakończeniem czynności anestezjologicznych, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżyciel prywatny nie przystąpił ani do mycia pola operacyjnego, ani do rozpoczęcia jakichkolwiek czynności operacyjnych, oczekując wyłącznie na zakończenie czynności wykonywanych przez oskarżonego; [iv] Oskarżony dopuścił się czynu poprzez gwałtowne szarpnięcie i wykręcenie ręki oskarżyciela prywatnego w chwili, gdy ten był pochylony nad pacjentem, czym naraził go na realne ryzyko poważniejszych obrażeń, niż odczuwalny przez oskarżyciela prywatnego silny ból wywołany wykręceniem dłoni trzymającej narzędzie chirurgiczne wyposażone w mechanizm zapadkowy, wskazując, iż doszło do powstania dźwigni na środkowym paliczku kciuka, a jedynie reakcja oskarżyciela, a co za tym idzie zaprzestanie używania siły przez oskarżonego zapobiegły poważniejszym następstwom, w tym złamaniu palców, przy czym będąc pochylonym nad stołem operacyjnym, utracił równowagę, a od upadku i możliwych dalszych obrażeń uchroniła go wyłącznie jego sprawność fizyczna; [v] zachowanie oskarżonego stanowiło rażące naruszenie zasad współpracy obowiązujących na bloku operacyjnym, podważało autorytet i kompetencje lekarza operatora oraz godziło w zaufanie stanowiące podstawę prawidłowego funkcjonowania zespołu operacyjnego; [vi] konsekwencją zachowania oskarżonego było uniemożliwienie przeprowadzenia zaplanowanego zabiegu operacyjnego, na który pacjent oczekiwał, pomimo że oskarżyciel prywatny podjął się jego wykonania poza wcześniej ustalonym harmonogramem, kierując się wyłącznie dobrem pacjenta, czym naraził pacjenta na negatywne skutki swojego czynu, należy zauważyć, że oskarżyciel podjął się przeprowadzenie tej operacji w zastępstwie i na prośbę rozpisanych do tej operacji lekarzy, którzy zdecydowali się odstąpić od operowania chorego wskutek nieuzasadnionego, znacznie przedłużającego się (ok. 1.5 godz.) oczekiwania na wezwanie pacjenta na blok operacyjny. [vii] zachowanie oskarżonego wywołało u oskarżyciela prywatnego nie tylko dolegliwości fizyczne, lecz również istotne skutki psychiczne związane z poczuciem zagrożenia, upokorzenia oraz podważenia jego autorytetu zawodowego w obecności pozostałych członków zespołu operacyjnego; [viii] Oskarżony do chwili obecnej nie wykazał jakiejkolwiek refleksji nad swoim zachowaniem ani nie dostrzegł naganności swojego zachowania pomimo iż nie kwestionuje, że doszło do naruszenia nietykalności oskarżyciela prywatnego, nadal usprawiedliwia zastosowanie przemocy wobec oskarżyciela prywatnego, a nadto pomimo deklarowanej przez oskarżyciela prywatnego gotowości pojednania po uprzednim przeproszeniu oraz wyrażenia zgody na udział w postępowaniu mediacyjnym odmówił udziału w mediacji i nie podjął jakiejkolwiek próby naprawienia skutków swojego czynu, co potwierdza jego całkowicie bezkrytyczny stosunek do popełnionego czynu, [ix] oskarżony jest lekarzem anestezjologiem, a zatem wymagać od niego należy większej aniżeli od przeciętnego obywatela umiaru w reakcjach zwłaszcza w miejscu pracy - na bloku operacyjnym, gdyż z całą pewnością posiada wiedzę na temat zagrożeń jakie takie zachowania mogą wywołać, a powyższe doprowadziło do błędnego ustalenia, że stopień społecznej szkodliwości przypisanego Oskarżonemu czynu jest znikomy, a tym samym do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 414 § 1 k.p.k. art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe umorzenie postępowania podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego powinna prowadzić do uznania, iż brak jest podstawy do przyjęcia jego znikomej społecznej szkodliwości, a w konsekwencji prawidłowym wyrokiem do wydania wobec oskarżonego winien być wyrok skazujący.

X zasadny

częściowo zasadny

niezasadny

zasadny

częściowo zasadny

X niezasadny

Na uwzględnienie zasługiwały zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego. Z powodu uwzględnienia zarzutów tej apelacji, z oczywistych powodów nie mogły napotkać na przychylność zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego, które utraciły swój walor na skutek zmiany zaskarżonego wyroku co do istoty i w konsekwencji pozbawienia tej apelacji causy.

Nim przyjdzie się odnieść do zarzutów obydwu apelacji należy poświęcić kilka uwag treści zaskarżonego wyroku od strony rozkładu ciężaru kosztów procesu. Oto bowiem, przełamując zasadę z art. 629 kpk, zgodnie z którą w sprawach z oskarżenia prywatnego przepisy art. 627 i 628 kpk stosuje się odpowiednio również w razie umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk, sąd a quo nie obciążył kosztami procesu oskarżonego, a na podstawie art. 632a § 1 kpk kosztami tymi obciążył Skarb Państwa. Trudno zrozumieć to rozstrzygnięcie i – jak się zdaje – miało ono mieć charakter salomonowy, tamujący potencjalną inicjatywę odwoławczą, czego jednakże nie zaakceptowały obydwie strony procesu.

Przechodząc do istoty problemu poddanego ocenie, w kontekście nadanym w apelacji obrońcy zwrócić należy uwagę, że istniały dwie teoretyczne podstawy faktyczne, modyfikujące zaskarżony wyrok. Pierwszą z nich i to najbardziej wyrazistą zdaje się być podstawa oparta o kontratyp stanu wyższej konieczności. Niewątpliwym jest przecież, że działanie oskarżonego wynikało z bardzo konkretnych okoliczności, spośród których zasadnicze znaczenie nadać należy pozycji gwaranta życia zdrowia i życia pacjenta, którym w konkretnym układzie faktów był jedynie oskarżony. To on bowiem zaczął, prowadził i miał zakończyć procedurę usypiania pacjenta przed operację. W żadnym przypadku gwarantem tym nie był jeszcze oskarżyciel prywatny. Tymczasem oskarżyciel „wszedł” w tę procedurę nim została ona zakończona. Skoro zatem oskarżyciel nie zareagował na prośbę werbalną by zaniechać przygotowania pola operacyjnego czyn oskarżonego jawi się jako adekwatny z punktu widzenia jego roli jako gwaranta bezpieczeństwa pacjenta. Dodać należy – jedynego gwaranta życia i zdrowia na etapie usypiania. Taki proces dochodzenia do orzeczenia zgodnego z prawem był oczywiście łatwiejszy, albowiem punktem wyjścia było wówczas formalne naruszenie nietykalności cielesnej i ustalenie adekwatności tego naruszenia do zagrożonego dobra usypianego pacjenta. Nie ta jednak podstawa stanowiła istotę rozstrzygnięcia sądu odwoławczego, co wynika już z treści wyroku reformatoryjnego, albowiem nie ma w nim mowy o działaniu kontratypowym. O kontratypie stanu wyższej konieczności można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy czyn od strony przedmiotowej i podmiotowej stanowi przestępstwo. O ile od strony przedmiotowej jak najbardziej można dostrzec naruszenie nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego to jednak od strony podmiotowej nijak nie da się takiego naruszenia w rozumieniu art. 217 § 1 kk doszukać. Również dlatego, że oskarżony formalnie naruszył nietykalność cielesną oskarżyciela poprzez narzędzie służące do uchwytu materiału służącego do przygotowania pole operacyjnego, które uchwycił w rękę w trakcie, kiedy był samodzielnym gwarantem życia i zdrowia pacjenta. Chciejstwo naruszenia nietykalności cielesnej w rozumieniu art. 217 § 1 kk (zamiar bezpośredni, czy też ewentualny) jest kategorią podmiotową i w analizowanym przypadku zostało w całości „przykryte” chciejstwem zabezpieczenia siebie jako gwaranta bezpieczeństwa pacjenta. Nie można zatem uznać już na tym etapie analizy by oskarżonemu towarzyszył zamiar naruszenia nietykalności cielesnej wymagany w art. 217 § 1 kk, albowiem ta norma prawna wymaga dodatkowej analizy kontekstowej, mającej swoje źródło w tytule rozdziału kodeksu karnego, w którym została ujęta.

Sąd I instancji, umarzając postępowanie, zdaje się nie dostrzegł, że ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu zaczyna się w momencie, gdy od strony podmiotowej i przedmiotowej czyn wypełnia znamiona przestępstwa. W niniejszej sprawie zarzucony oskarżonemu prywatnym aktem oskarżenia czyn nie wyczerpał znamion z art. 217 § 1 k.k. Podkreślić trzeba, że wskazane przestępstwo zawarte jest w rozdziale zatytułowanym: „Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej”. Już sama nazwa rozdziału XXVII kodeksu karnego stanowi przyczynek do oceny, czy od strony podmiotowej zachowanie oskarżonego polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej może być traktowane jako bezprawne naruszenie nietykalności cielesnej tego rodzaju z art. 217 § 1 k.k.

Naruszenie nietykalności cielesnej stanowi bowiem przestępstwo tylko i wyłącznie wówczas, gdy działaniu sprawcy towarzyszy zamiar rozumiany jako chciejstwo wywołania rezultatu, którym jest odczuwanie przez pokrzywdzonego krzywdy nierozerwalnie powiązanej z naruszeniem dobra osobistego, jakim jest nietykalność cielesna oraz cześć pokrzywdzonego. Nie stanowi naruszenia nietykalności cielesnej sytuacja, w której do dotknięcia osoby pokrzywdzonego dochodzi bez nakierowanej na to intencji, a jedynie przy okazji działania motywowanego potrzebą ochrony innego dobra. Oczywistym jest, że w niniejszej sprawie oskarżony miał świadomość tego, że chwytając za narzędzie chirurgiczne trzymane przez pokrzywdzonego, naruszy to jego nietykalność cielesną. Jednakże, jak już zostało wyjaśnione wyżej, nie można wywodzić z samego faktu chwycenia za narzędzie zaistnienia zamiaru naruszenia nietykalności pokrzywdzonego po stronie oskarżonego. Oskarżony bądź co bądź złapał za przedmiot trzymany przez oskarżyciela prywatnego, nie zaś za jego rękę. Czynności podejmowane przez pokrzywdzonego wpływały bowiem negatywnie na wykonywanie przez oskarżonego pracy w postaci usypiania pacjenta onkologicznego do zabiegu. W niniejszej sprawie doszło zatem do naruszenia nietykalności, ale od strony podmiotowej sprawca nie miał zamiaru dokonania tego czynu. Celem działania oskarżonego było wytworzenie sytuacji, w której oskarżyciel prywatny nie będzie zakłócał czynności usypiania pacjenta przez oskarżonego. Nie miał on na celu naruszenia nietykalności pokrzywdzonego.

Analizując normę z art. 217 § 1 k.k. wskazać należy, iż przy popełnieniu tego czynu nie chodzi o każde naruszenie nietykalności, tylko o naruszenie nietykalności cielesnej połączonej z chciejstwem naruszenia cielesnej „czci, godności” pokrzywdzonego. Cały obszar zainteresowania oskarżonego skupiał się tymczasem tylko i wyłącznie na wyeliminowaniu sytuacji, w której nie mógł on zgodnie ze sztuką przeprowadzić procedury usypiania pacjenta.

Reasumując, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wystarczał - w ocenie Sądu odwoławczego - do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się występku z art. 217 § 1 k.k. Z tych wszystkich przyczyn Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok uniewinniając T. F. (1) od występku z art. 217 § 1 k.k.

Stąd też nie było potrzeby odnoszenia się do apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego, zarzucającej błąd w ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Skoro bowiem czyn nie stanowił przestępstwa od strony podmiotowej, nie ma podstaw do analizy jego treści materialnej.

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2026 roku, sygn. akt II K 1769/23 poprzez uniewinnienie oskarżonego T. F. (2) od zarzucanego czynu.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

X zasadny

częściowo zasadny

niezasadny

zasadny

częściowo zasadny

X niezasadny

Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1. Sąd nie stwierdził wymagających uwzględnienia z urzędu uchybień z art. 439 k.p.k. ani też z art. 440 k.p.k.

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Zmiana wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu oraz zmiana w zakresie rozstrzygnięcia w zakresie kosztów procesu.

Motywy wskazane w punkcie 3.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

art. 437 § 2 k.p.k.

Konieczność umorzenia postępowania

art. 437 § 2 k.p.k.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt

rozstrzygnięcia

6. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia

W obliczu zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego, kosztami procesu w sprawie obciążono w myśl art. 632 pkt 1 k.p.k. oskarżyciela prywatnego B. Ł..

7. PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego B. Ł.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejowego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2026 roku, w sprawie II K 1769/23

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego T. F. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejowego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2026 roku, w sprawie II K 1769/23

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana