Obrońca chciał łącznej kary 13 lat i miesiąca, sąd utrzymał 14 lat i 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 września 2024 roku , sygn. akt III K 106/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

P. K.

Skazany opiniowany jest jako osoba zachowująca się w sposób poprawny w trakcie odbywania kary.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Opinia o skazanym.

Dowody wiarygodne wydane przez właściwe organy, świadczy o poprawnym zachowaniu skazanego i przeciętnym zachowaniu, brak podstaw do uznania, że dowód ten pozwala na uznanie, że proces resocjalizacji przebiega w sposób szczególnie pozytywny. Wskazuje na to tak bezkrytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, jak i fakt, że kara w dalszym ciągu jest wykonywana w systemie zwykłym.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

I. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie oceny w sposób dowolny, a nie swobodny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, logiki i doświadczenia życiowego, polegające na dokonaniu oceny dowodu z opinii o skazanym z Zakładu Karnego w N., w szczególności z uwagi na to, że Sąd nie wziął pod uwagę bądź wziął jedynie w ograniczonym zakresie, iż skazany odbywając karę pozbawienia wolności był sześciokrotnie nagradzany regulaminowo, jedynie jednokrotnie ukarany dyscyplinarnie, nie stosowano wobec niego środków przymusu bezpośredniego, funkcjonuje przeciętnie zgodnie i bezkonfliktowo, nie przejawia skłonności do zachowań agresywnych i autoagresywnych, rozważa uczestnictwo w indywidualnym programie oddziaływania, odbył terapię dla skazanych uzależnionych od środków odurzających i substancji psychotropowych w ZG w N., co wskazuje na to, że wobec skazanego P. K. w sposób prawidłowy zachodzi proces resocjalizacji, zaś cele kary zostały osiągnięte.

Wskutek naruszenia prawa procesowego skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez ustalenie przez Sąd, że:

- wobec P. K. nie zachodzą przesłanki do zastosowania zasady asperacji, zbliżonej do zasady pełnej absorbcji,

- P. K. swoim zachowaniem nie daje gwarancji, iż cele kary zostały wobec niego osiągnięte,

- postawę skazanego P. K. podczas odbywania kary pozbawienia wolności należy ocenić jako przeciętną, a proces resocjalizacji skazanego nie przynosi odpowiednich rezultatów,

II. rażąca niewspółmierność kary łącznej, wymierzonej przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru tj. w zasadzie zasady kumulacji, nie zaś zasady asperacji zbliżonej pełnej absorbcji, nie uwzględniając w należytym stopniu bliskości czasowej popełnionych czynów, które stały się podstawą orzeczenia kary pozbawienia wolności, jak również nieuwzględnieniem okoliczności dotyczących osoby skazanego, a mających wpływ na wysokość wymierzonej kary.

Niezasadny

Apelacja obrońcy skazanego jest bezzasadna. Sąd Okręgowy w żadnym zakresie nie uchybił normom procedury karnej jak też nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Sposób procedowania Sądu Okręgowego nie budzi zastrzeżeń. Sąd I instancji w sposób prawidłowy zidentyfikował orzeczenia jakie zapadły wobec skazanego i zastosował właściwy stan prawy, pozwalający na połączenie orzeczonych wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności za poszczególne przypisane mu przestępstwa. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodu w postaci opinii o skazanym, w żadnym razie nie wykracza poza ramy określone treścią art. 7 k.p.k. i bez wątpienia jest oceną swobodną, a nie dowolną, jak stara się to dowieść skarżąca. Sąd przy ocenie tego dowodu uwzględnił wszystkie okoliczności z niego wynikając, nie naruszając ani zasad prawidłowego rozumowania, logiki czy doświadczenia życiowego. Sześciokrotność udzielenia skazanemu regulaminowych nagród, czy jedynie jednokrotność ukarania dyscyplinarnego, brak stosowania środków przymusu bezpośredniego, bezkonfliktowe funkcjonowanie w warunkach izolacji, brak zachowań agresywnych czy autoagresywnych, czy wreszcie odbycie terapii uzależnień i rozważanie uczestnictwa w indywidualnym programie oddziaływania, nie dają podstaw do stwierdzenia, że cele kary zostały już osiągnięte, a proces resocjalizacji charakteryzuje się szczególnie pozytywnie. Sam fakt zgłoszenia się do odbycia kary, jak i regulaminowe zachowanie w trakcie jej odbywania należą do obowiązków skazanego. Rację należy przyznać Sądowi Okręgowemu, że proces resocjalizacji przebiega przeciętnie, co też wynika z opinii o skazanym pozyskanej na potrzeby postępowania odwoławczego. Skarżąca pomija fakt, że Sąd przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie zastosowania właściwej metody połączenia orzeczonych względem skazanego kar musi uwzględnić i pozostałe okoliczności wynikające z treści opinii, które autorka apelacji pomija, jak bezkrytyczny stosunek skazanego do popełnionych przestępstw, jak i pozostałe dowody z których wynika, że skazany jest osobą wielokrotnie karaną, co wskazuje na jego znaczny stopień demoralizacji. Nie sposób też uznać, że dla wymiaru kary szczególne znaczenie winien mieć czas popełnienia poszczególnych przestępstw, skoro z czasu ich popełnienia wynika też brak refleksji skazanego i brak chęci zmiany postawy życiowej. Nie bez znaczenia jest również fakt, że skazany dopuścił się różnych rodzajowo przestępstw. .Zasadnie zatem ustalił Sąd I instancji, że tak treść opinii o skazanym, jak i pozostałe okoliczności wynikające z poszczególnych dowodów nie dają podstawy do zastosowania zasady łączenia kar wskazanej przez skarżącą. P. K. swoją postawą nie daje nie tylko gwarancji, ale i możliwości uznania, że w taki sposób można osiągnąć wobec skazanego w krótszej perspektywie cele kar o jakich mowa w treści art. 85 a k.k.. To, że skazany w środowisku rodzinnym funkcjonował w sposób prawidłowy, nie daje podstaw do uznania, że okoliczność ta ma szczególne znaczenia, skoro fakt ten nie przeszkadzał mu w dokonywaniu kolejnych przestępstw. Z tego też względu brak było podstaw do podzielenia zarzutu błędów w ustaleniach faktycznych.

Wymiary kary łącznej orzeczonych w wyrokach przywołanych przez skarżącą w żadnej mierze nie dawał podstawy do zignorowania zasad łączenia kar określonych tak w treści art. 85 § 1 k.k., 86 § 1 k.k., jak i dyrektyw określonych treścią art. 85 a k.k.. Sąd Okręgowy po dokonaniu prawidłowych ustaleń, co do dotychczasowego sposobu funkcjonowania skazanego i czyniąc trafne ustalenia w zakresie przebiegu jego aktualnej resocjalizacji zasadnie uznał, że to kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 14 lat i 6 miesięcy będzie karą, która przy uwzględnieniu wszystkich celów jakie ma do spełnienia umożliwi wdrożenie skazanego do przestrzegania norm prawnych.

Nie sposób też uznać, że orzekając karę łączną we wskazanym wymiarze Sąd Okręgowy wymierzył karę rażąco niewspółmiernie surową.

Skarżąca nie dostrzega, że na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd Okręgowy łączył kary o różnym ciężarze gatunkowym, skazany dopuszczając się tych przestępstw naruszał różne normy prawne, przy czym w odniesieniu do przestępstw przeciwko mieniu stopień jego agresji narastał. Co istotne wymierzając karę łączną pozbawienia wolności Sąd I instancji trafnie kierował się regułami określonymi tak w treści art. 85 § 1 k.k. jak i w treści art. 86 § 1 k.k.. Wskazał też szczegółowo jakie okoliczności uwzględnił mając na uwadze treść art. 85 a k.k.. Nie pominął żadnej, z istotnych dla wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności, okoliczności. W ocenie Sądu odwoławczego ukształtowana kara łączna spełni należycie cele określone treścią art. 85 a k.k. nie pomijając faktu różnorodzajowości popełnionych przestępstw i ich łączności przedmiotowej czy czasu ich popełnienia. Skarżąca nadmierną wagę przydaje udzieleniu skazanemu nagród regulaminowych, czy faktowi odbycia terapii, nie dostrzegając faktu, że skazany ciągle pozostaje bezkrytyczny względem dotychczas prowadzonego trybu życia. Orzeczona kara łączna nie jest karą, której w przywołanych okolicznościach nie można zaakceptować. Suma okoliczności odnoszących się do skazanego wskazuje, że kara łączna w niższym wymiarze byłaby karą rażąco niewspółmiernie łagodną i to w stopniu nie dającym się zaakceptować. Nie ma możliwości zastosowania względem skazanego zasady pełnej absorbcji przy uwzględnieniu przeciętnego stopnia zaangażowania w proces resocjalizacji i powyżej wskazane okoliczności trafnie ustalone przez Sąd Okręgowy.. Różnorodzajowość popełnionych przez skazanego przestępstw w sposób jednoznaczny sprzeciwia się zastosowaniu zasady absorbcji, a zastosowana przez Sąd Okręgowy zasada asperacji jest odpowiednia w niniejszej sprawie, uwzględnia w dostatecznym zakresie te aspekty w funkcjonowaniu skazanego, które można uznać za pozytywne. Tak orzeczona kara łączna pozbawienia wolności winna spełnić cele wychowawcze.

o zmianę wyroku poprzez połączenie kar jednostkowych wymierzonych wyrokami:

- Sądu Rejonowego w Choszcznie II Wydział Karny z dnia 16 maja 2022 roku sygn. akt II K 107/22,

-Sądu Rejonowego w Choszcznie II Wydział Karny z dnia 26 lipca 2022 roku sygn. akt II K 66/22,

- Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2023 roku sygn. akt III K 59/23,

A następnie wymierzenie P. K. kary łącznej w wymiarze 13 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności

Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu skazanego kosztów obrony udzielonej z urzędu w wysokości 6- krotności stawki minimalnej za postępowanie przed Sądem II instancji

Niezasadny

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie tak wobec braku podstaw do podzielenia zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego, jak i zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych oraz zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, co szczegółowo wykazano w pkt 3.1. Odnosząc się do wniosku obrońcy w zakresie zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu skazanego kosztów obrony udzielonej z urzędu w wysokości 6- krotności stawki minimalnej za postępowanie przed Sądem II instancji należy stwierdzić, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do uznania, że w toku postępowania odwoławczego zaistniały przywołane przez obrońcę okoliczności, dotyczące tak znacznego nakładu pracy, jak i pozostałe przywołane we wniosku.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

W całości

Z przyczyn wskazanych w pkt 3.1. Brak było podstaw do zakwestionowania poprawności dokonanej oceny dowodów, poczynionych ustaleń faktycznych, jak i podzielenia stanowiska skarżącej co do rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

Koszty procesu

II. III.

Zasądzono na rzecz obrońcy z urzędu adwokat M. O. kwotę 295, 20 w tym podatek Vat tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postepowaniu odwoławczym zgodnie z treścią Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - § 17 ust 5. Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrońcy co do zaistnienia w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania § 4 ust 2 niniejszego rozporządzenie, analiza akt sprawy nie daje podstaw do uznania, że w toku postępowania odwoławczego zaistniały przywołane przez obrońcę okoliczności dotyczące tak znacznego nakładu pracy jak i pozostałe przywołane w apelacji. Obrońca też ich nie wykazał, a przytoczył jedynie treść wskazanego przepisu.

Zasądzono od skazanego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze.

SSA Dorota Mazurek SSA Piotr Brodniak SSO dal. do SA Maciej Kawałko

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana