Sąd Apelacyjny obniżył karę dla A. K. z 5 do 3 lat za ranienie partnera nożem

A. K. została oskarżona o to, że :

w dniu 23 lipca 2024 r. w B., działając w zamiarze bezpośrednim, usiłowała pozbawić życia swojego ówczesnego partnera P. B. w ten sposób, że ugodziła go nożem w brzuch, czym spowodowała u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci ranu kłutej ściany brzucha drążącej w kierunku wątroby, z uszkodzeniem torebki miąższu wątroby i powodującej obecność krwi w jamie otrzewnowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności ciała na okres powyżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na szybkie udzielenie P. B. pomocy medycznej,

tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 13 maja 2025 r., sygn.. at: III K 147/24 orzekł:

I. uznał oskarżoną A. K. za winną tego, że w dniu 23 lipca 2024 r. w B., woj. (...), przewidując możliwość spowodowania u pokrzywdzonego P. B. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i godząc się na to, ugodziła go nożem w brzuch, czym spowodowała u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany kłutej ściany brzucha drążącej w kierunku wątroby, z uszkodzeniem torebki miąższu wątroby i powodującej obecność krwi w jamie otrzewnowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności ciała na okres powyżej 7 dni, lecz zamierzonego skutku nie osiągnęła z uwagi na szybkie udzielenie P. B. pomocy medycznej, tj. popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonej A. K. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23.07.2024 r. godz. 20:10 r. do dnia 25.02.2025 r. godz. 20:10 oraz od dnia 12.05.2025 r. godz. 20:10 do dnia 13.05.2025 r.;

III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata M. B. kwotę 2.509,20 złotych (dwa tysiące pięćset dziewięć 20/100) wraz z podatkiem VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu;

IV. zwolnił oskarżoną A. K. od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty zaliczając wydatki poniesione w sprawie od chwili wszczęcia postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: rażącą niewspółmierność (surowość) kary pozbawienia wolności, nie należycie uwzględniającą przesłanki przedmiotowe jak i przesłanki natury podmiotowej czynu oraz stopień społecznej szkodliwości oraz nie realizującą celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej.

Podnosząc powyższy zarzut, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie orzeczenia w zakresie kary pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy oskarżonej była zasadna.

Dostrzega Sąd Apelacyjny szereg okoliczności niekorzystnie świadczących o oskarżonej. Do nich z pewnością zalicza się sposób życia przez popełnieniem przestępstwa, uprzednia karalność, błahe tło zajścia, nieadekwatność inkryminowanego zachowania oskarżonej do sytuacji. Słusznie jednak zwraca uwagę apelujący na istotne okoliczności przemawiające za złagodzeniem kary oskarżonej, których nie uwzględnił należycie Sąd orzekający. Tło zajścia było ewidentnie emocjonalne, zamiar oskarżonej zrodził się nagle, bez zastanowienia, trudno więc mówić o pełnej premedytacji (patrz: uzasadnienie zaskarżonego wyroku s. 14). Oskarżona jest młoda, wyraziła żal i skruchę. Zaraz po zadaniu ciosu oskarżona wykazała refleksję i – jak ustala Sąd I instancji – podjęła działania ratujące życie pokrzywdzonego, a dokładnie: tamowała krwawienie i wezwała pomoc medyczną. Podkreślić należy, że ustawodawca (art. 15 k.k.) dopuszcza możliwość nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Sąd I instancji zupełnie ową postawę oskarżonej pominął ferując karę. Gdy zważyć jeszcze nadto na postawę pokrzywdzonego, który dążył do tego, aby oskarżona uniknęła odpowiedzialności karnej stwierdzić należy, że wymierzona kara 5 lat pozbawienia wolności razi surowością i wymaga korekty do takiego poziomu jaki przyjął Sąd Odwoławczy. Kara 3 lat pozbawienia wolności uwzględnia należycie dyrektywy art. 53 § 1 kk i spełni cele kary o których mowa w tym przepisie.

Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze znajduje odzwierciedlenie w art. 624 § 1 k.p.k.

SSA Jerzy Skorupka

SSA Andrzej Kot

SSA Jarosław Mazurek