Sąd utrzymał wyrok za oszustwo i przywłaszczenie leasingowanego auta

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt III K 592/24

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

oskarżyciel posiłkowy

oskarżyciel prywatny

x obrońca

oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

inny

Kierunek i zakres zaskarżenia

X w całości

x na korzyść

co do winy

na niekorzyść

w części

co do kary

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia

albo ustalenia

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej

czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada

prawu

x

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść

orzeczenia

x

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

art. 439 k.p.k.

brak zarzutów

Wnioski

uchylenie

x zmiana

2. USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI

PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

Fakty uznane za udowodnione

xxx

Fakty uznane za nieudowodnione

xxx

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu

z pkt 2.1.1

xxx

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu

z pkt 2.1.

albo 2.1.2

xxx

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH

ZARZUTÓW I WNIOSKÓW

1. Obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zeznań Z. A. i w konsekwencji uznaniu ich wiarygodności, podczas gdy zeznania te są wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne, a nadto świadek posiadał dość wybiórczą wiedzę o samym oskarżonym, którą uzupełniał w toku sprawy,

2. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego O. Ł. i odmowę przyznania im waloru wiarygodności, podczas gdy oskarżony od początku wyjaśniał obszernie i konsekwentnie, nie ukrywał okoliczności, które można by poczytywać jako niekorzystne dla niego, a po wykryciu kradzieży pojazdu zadziałał w sposób sprzeczny z interesem, który by posiadał gdyby był stroną przestępczego porozumienia, a nadto osoby związane z kradzieżą pojazdu udało się ustalić właśnie ze względu na jego szybkie działanie,

3. błędu w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść i polegał na ustaleniu, że oskarżony O. Ł. posiadał w sprawie motyw i przestępcze porozumienie było zgodne z jego interesem, podczas gdy interesu tego nie posiadał, nie mógł się realnie wzbogacić na porozumieniu i nie rozwiązałoby ono jego ówczesnych problemów finansowych,

4. błędu w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść i polegał na braku ustalenia, że to nieustalona osoba, która przekazała pojazd Z. A. mogła posiadać bardziej szczegółowe informacje o O. Ł., które następnie przekazała lub których używała do uwiarygodnienia się przez samym Z. A..

zasadny

częściowo zasadny

x niezasadny

zasadny

częściowo zasadny

x niezasadny

zasadny

częściowo zasadny

x niezasadny

zasadny

częściowo zasadny

x niezasadny

Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego O. Ł. okazała się niezasadna w zakresie postawionych w niej zarzutów i wniosku, tym samym nie mogła doprowadzić do wzruszenia w pełni przekonującego i odpowiadającego prawu orzeczenia sądu I instancji.

Na wstępie należy podkreślić, iż sąd odwoławczy w pełni podzielił ustalenia dokonane przez sąd pierwszej instancji. Niezasadny był zarzut pierwszy zawarty w omawianym środku odwoławczym dotyczący obrazy art. 7 k.p.k. w zakresie oceny zeznań świadka Z. A.. Analiza zaskarżonego wyroku, jego pisemnych motywów oraz materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności zeznań ww. świadka i wyjaśnień oskarżonego doprowadziła do wniosku, iż Sąd

meriti przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie naruszył dyspozycji art. 7 k.p.k. i wydał wyrok na podstawie prawidłowo przeprowadzonej, nienoszącej znamion dowolności analizy całokształtu ujawnionych w toku postępowania okoliczności, mających znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, a przeprowadzona analiza doprowadziła Sąd orzekający do prawidłowych konkluzji. Równocześnie wątpliwości Sądu Apelacyjnego nie budzą poczynione w sprawie przez Sąd

a quo ustalenia faktyczne, które obrońca jedynie w sposób polemiczny próbował podważyć.

Wbrew twierdzeniom apelującego obrońcy wartość dowodowa zeznań świadka Z. A. nie budziła wątpliwości, a sąd I instancji dokonał ich trafnej, zgodnej z art. 7 k.p.k., oceny.

Polemiczna w ww. zakresie apelacja nie zasługuje w najmniejszym stopniu na uwzględnienie.

W szczególności nie można się zgodzić, aby zeznania wskazanego świadka były wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne. Wręcz przeciwnie były one stałe, konsekwentne, spójne, logiczne i wysoce prawdopodobne w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, a dodatkowo znalazły co najmniej pośrednie oparcie w innych dowodach, w tym danych z GPS pojazdu, zeznaniach świadków D. K., Ł. P. i N. S. oraz informacjach z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego.

Dodać należy, że świadek Z. A. bez cienia wątpliwości rozpoznał oskarżonego O. Ł., a także szczerze przyznał, że był zły na tego mężczyznę, ponieważ zgłosił kradzież przedmiotowego pojazdu marki M. za wcześnie (k. 98).

Sąd odwoławczy nie podziela wywodów apelującego, jakoby oskarżony informował świadka A. o szczegółach swojego życia prywatnego. Poinformował jedynie ogólnie o problemach finansowych, co miało uzasadnić propozycję „układu” przedstawioną temu świadkowi, zbytecznym było natomiast przekazywanie danych osoby, która dostarczy auto oraz szczegółowych danych o pojeździe, skoro kwota 20.000 złotych musiała być korzystną dla Z. A. w stosunku do wartości samochodu, nawet przy jego sprzedaży w częściach.

Wreszcie wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu środka odwoławczego, to O. Ł. miał interes procesowy w tym, aby przedstawić taką wersję wydarzeń – niegodną z dowodami oraz zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego – zgodnie, z którą uniknąłby on odpowiedzialności karnej. Świadek Z. A. nie miał natomiast żadnych powodów, aby niezgodnie z prawdą pomawiać wskazanego oskarżonego o zarzucane mu w niniejszej sprawie zachowanie.

Także podniesiona przez obrońcę okoliczność, iż oskarżony – wbrew ustaleniom – wcześniej zawiadomił policję, nie może ekskulpować O. Ł. w niniejszej sprawie. Zachowanie takie jest psychologicznie prawdopodobne i zrozumiałe, spóźnione zawiadomienie o kradzieży pojazdu byłoby bowiem sprzeczne z umowami leasingu, ubezpieczenia oraz dodatkowo wzbudzałoby wątpliwości w zakresie udziału oskarżonego w przedmiotowym zdarzeniu. O. Ł. złożył więc zawiadomienie o przestępstwie za wcześnie, obawiając się ewentualnej odpowiedzialności zarówno cywilnoprawnej, jak i karnej.

Nietrafny był więc także drugi zarzut zawarty w petitum apelacji.

Ponadto skarżący pomija – stawiając trzeci zarzut, iż oskarżony nie tylko otrzymał kwotę 20.000 złotych od Z. A., ale także liczył na wypłatę kwoty ubezpieczenia. Było to więc w jego ocenie i zamierzeniu korzystniejsze niż rozwiązanie umowy leasingu, kiedy to nie otrzymałby żadnej kwoty pieniężnej, ale też samochód zostałby przejęty przez leasingodawcę i zaległe należności byłyby dochodzone w pełnym zakresie.

Wreszcie koncepcja, jakoby to osoba, która dostarczyła pojazd Z. A. dokonała kradzieży przedmiotowego samochodu, w świetle ww. dowodów, jest całkowicie niewiarygodna, a wobec treści zeznań wskazanego odbiorcy pojazdu wręcz nieprawdziwa i musi zostać stanowczo odrzucona. Sąd odwoławczy uznał więc ostatni z zarzutów obrońcy za całkowicie niezasadny.

Reasumując: kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do konstatacji, że odpowiada ono zgormadzonym w niniejszej sprawie dowodom, które zostały poddane skrupulatnej i przekonującej ocenie, odpowiadającej dyspozycji art. 7 k.p.k., ponadto zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego, a wymierzona kara nie nosi cech rażącej surowości i odpowiada zarówno stopniowi winy, jak i stopniowi społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów.

zasadny

częściowo zasadny

x niezasadny

W obliczu argumentacji przedstawionej powyżej, Sąd odwoławczy uznał za całkowicie niezasadny wnioski zawarte w apelacji obrońcy. Uniewinnienie oskarżonego musiałoby ignorować cały zgormadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oceniony przez sąd meriti zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

xxx

xxx

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w P.z dnia (...). wydany w sprawie (...) w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego O. Ł..

Trafność ustaleń sądu I instancji i bezzasadność zarzutów apelacyjnych w ww. zakresie z powodów wyżej opisanych.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

xxx

xxx

Xxx

art. 439 k.p.k.

xxx

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

art. 437 § 2 k.p.k.

xxx

Konieczność umorzenia postępowania

art. 437 § 2 k.p.k.

xxx

Xxx

art. 454 § 1 k.p.k.

xxx

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

xxx

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt

rozstrzygnięcia

xxx

xxx

6. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia

2

O kosztach sądowych sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 636§1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o płatach w sprawach karnych (Dz. U. t.j. z 2023 r., poz. 123).

7. PODPIS

R. K.

K. L. G. N.