Sąd Apelacyjny utrzymał uniewinnienie prezesa z zarzutu przywłaszczenia 1,33 mln zł

2.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

A. H. został oskarżony, o to, że:

w dniu 10 czerwca 2022 roku w nieustalonym miejscu, jako Prezes zarządu spółki (...) sp. z o.o. przywłaszczył powierzone mu przez A. P. działającego w imieniu spółki (...) sp. z o.o. sp. k. mienie w postaci pieniędzy w kwocie 1 334 473,60 zł w ten sposób, że wpłaconą w/w kwotę przez pokrzywdzoną spółkę na wykup od leasingodawcy 21 sztuk pojazdów marki (...) o numerach rej. (...) rozdysponował na cele własne, w tym wykup innych pojazdów oraz wypłaty bieżących wynagrodzeń pracownikom wbrew przeznaczeniu środków działając tym samym na szkodę spółki (...) sp. z o.o. sp. k w kwocie 1 334 473,60 zł, a więc co do mienia znacznej wartości,

- tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 27 maja 2025r. w sprawie IV K 196/24

I. Oskarżonego A. H. uniewinnił od zarzutu popełnienia opisanego w akcie oskarżenia czynu;

II. na mocy art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

A. H.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Fakty uznane za nieudowodnione

A. H.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Zarzuty

Apelacja oskarżyciela publicznego

obraza przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art.7 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego poprzez niemalże całkowite i bezkrytyczne danie im wiary i przyjęcie wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, iż w dniu 10 czerwca 2022 r.:

a) oskarżony nie przewidywał możliwości nie wywiązania się z podjętego zobowiązania z uwagi na problemy finansowe spółki, a wręcz takimi możliwościami wywiązania się z owej umowy dysponował, a także nie zataił informacji dotyczących stanu prawnego leasingowanych pojazdów oraz złej kondycji przedsiębiorstwa, podczas gdy w okresie od 09 czerwca 2022 r. do kwietnia 2023 r. spółka nie regulowała terminowo swoich wierzytelności oraz posiadała wiele przeterminowanych zobowiązań z różnych tytułów, co oznacza że miała problemy z płynnością finansową, skutkujące finalnie jej niewypłacalnością, zaś pojazdy będące przedmiotem umowy sprzedaży nie były własnością oskarżonego, lecz należały do leasingodawców;

b) oskarżony w którego interesie leżała sprzedaż pojazdów będących przedmiotem porozumień z firmami leasingowymi, w sposób nieprzemyślany wyraził zgodę na warunki przedstawione przez pokrzywdzonego, tj. wydanie samochodów w odstępach czasowych nieuwzględniających przeszkód w ich przygotowaniu do wydania, co było wynikiem lekkomyślności, aniżeli celowego działania, zaś sam pokrzywdzony zaproponował warunki, co do których na bazie własnego doświadczenia mógł i powinien przewidzieć, że nie mogą zostać dotrzymane, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy wskazuje, iż już w dacie rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, oskarżony nie miał możliwości wywiązania się z zobowiązania wynikającego z umowy, przy czym powodem takiego stanu rzeczy były istniejąca już wówczas zła kondycja finansowa spółki oraz stan prawny leasingowanych samochodów, będących przedmiotem umowy, a nie brak terminowości w realizacji ich dostaw pokrzywdzonemu;

c) pokrzywdzony miał pełną świadomość, na jakiej zasadzie oskarżony oferuje mu do sprzedaży samochody poleasingowe, podczas gdy pokrzywdzony nie miał wiedzy odnośnie stanu prawnego pojazdów, bowiem gdyby wiedział, iż są one objęte przedmiotem umów leasingu, nie zawarłby umowy z oskarżonym, a mógłby sam bezpośrednio odkupić pojazdy od leasingodawców (właścicieli pojazdów);

a w konsekwencji:

błąd w ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, polegających na niesłusznym uznaniu, że A. H. działając jako osoba odpowiedzialna za spółka (...) sp. z o.o. miał faktyczne możliwości wywiązania się z zobowiązania wynikającego z umowy i nie wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności istotnych dla podjęcia decyzji o rozporządzeniu mieniem, czy też świadomie nie wykorzystał błędnego przekonania pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do stwierdzenia, iż A. H. wyczerpał znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

1. obraza przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy tj. na okoliczność kondycji finansowej spółki (...) sp. z o.o. w okresie poprzedzającym dzień popełnienia czynu (tj. 9 czerwca 2022 r.), a w miejsce tego przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność kondycji finansowej spółki (...) sp. z o.o. w okresie od popełnienia czynu do dnia ogłoszenia upadłości, w konsekwencji czego nie ustalono w toku postępowania istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności tj. kondycji finansowej (...) sp. z o.o. przed popełnieniem czynu przez Oskarżonego;

2. obraza przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 177 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów z zeznań świadków: I. H. (żony oskarżonego), A. K. i W. H. (członków zarządu spółki (...) sp. z o.o.), pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że świadkowie ci mogą mieć wiedzę na temat mechanizmu popełnionego czynu, a mianowicie, że został on popełniony z zamiarem uzyskania przez oskarżonego korzyści jakim jest zwolnienie się z poręczenia majątkowego za spółkę (...) sp. z o.o.;

3. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia tj. ustalenie, że Oskarżony nie uzyskał osobistej korzyści majątkowej z popełnionego czynu, pomimo że w rzeczywistości Oskarżony (oraz jego małżonka) uzyskał korzyść w postaci możliwości uniknięcia spłaty z jego — jako osoby fizycznej — majątku zobowiązań zaciągniętych przez spółkę (...), za które Oskarżony poręczył. Do spłaty zadłużenia spółki (...) sp. z o.o. wykorzystane pieniądze zapłacone przez pokrzywdzoną spółkę (...);

4. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia tj. ustalenie, że Oskarżony zawierając w imieniu (...) sp. z o.o. umowę sprzedaży 100 samochodów na rzecz (...) sp. z o.o. sp. k. nie działał z góry powziętym, bezpośrednim zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, o której mowa w zarzucie 3 powyżej doprowadzenia pokrzywdzonej spółki do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem (pieniędzmi) za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do możliwości wywiązania się przez (...) sp. z o.o. z przyjętego przez nią zobowiązania do przeniesienia własności wszystkich 100 samochodów objętych umową;

5. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia tj. ustalenie, że pokrzywdzona spółka (...) sp. z o.o. sp. k. w dniu zawarcia umowy z Oskarżonym miała wiedzę lub przynajmniej mogła się spodziewać, że Oskarżony w istocie nie ma prawa do rozporządzania 100 samochodami będącymi przedmiotem umowy, pomimo że wskazania wiedzy i praktyka rynkowa pozwalają na przyjęcie, że skoro ktoś zbywa w drodze sprzedaży rzecz, to jest jej właścicielem lub przynajmniej przysługuje mu inny tytuł prawny do dysponowania rzeczą;

6. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia tj. ustalenie, że pracownicy spółki (...) sp. z o.o. sp. k. dokonując oględzin pojazdów będących przedmiotem umowy z dnia 9 czerwca 2022 r. mieli w sposób nadmierny (jak ujął to Sąd I instancji za Oskarżonym, „czepialski”) badać i składać zastrzeżenia wobec samochodów, czym przyczynić by się mieli do opóźnień w realizacji umowy, pomimo że w rzeczywistości przy oględzinach dochowywano jedynie należytej ostrożności i dokładności, w pełni uzasadnionych wobec pojazdów po leasingowych wymagających napraw.

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego

Zarzuty zostaną omówione łącznie gdyż z uwagi na ich charakter, w realiach rozpoznawanej sprawy argumentacja Sądu odwoławczego będzie tożsama.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zarzuty apelacji wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego w jakimkolwiek stopniu nie odnoszą się do czynu zarzuconego oskarżonemu, od którego zaskarżonym wyrokiem został uniewinniony. Oskarżony A. H. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.284 § 2 kk w zw. z art.294 § 1 kk, tj. przywłaszczenia powierzonego mu mienia w postaci pieniędzy w kwocie 1.334.473, 60 zł. poprzez rozdysponowanie ich na własne cele, nie zaś na wykup od leasingodawcy wskazanych w zarzucie pojazdów, czym miał działać na szkodę pokrzywdzonej spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we wskazanej kwocie. Tymczasem sama skarżąca wskazała (str.6 apelacji), że

„rzeczywiście nie sposób dopatrzeć się po stronie oskarżonego realizacji znamion przestępstwa przywłaszczenia”. Cała treść apelacji odnosi się natomiast do znamion przestępstwa, którego popełnienia nie zarzucono oskarżonemu w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważał nad kwestią możliwości przypisania oskarżonemu przestępstwa oszustwa, jednak rozważania te były bezprzedmiotowe, gdyż skazanie za to przestępstwo przy określonym w akcie oskarżenia zarzucie i realiach sprawy stanowiłoby wyjście poza granice skargi oskarżyciela publicznego, a tym samym doszłoby do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej o jakiej mowa w art.439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 9 kpk. Rację ma skarżąca twierdząc, że ocenie sądu podlega zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, nie zaś jedynie jego kwalifikacja prawna przyjęta przez oskarżyciela; stąd przepis art.399 § 1 kpk, który przewiduje pouczenie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu. Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może jednak przynieść powoływanie się na wyrok Sądu Najwyższego (str.6 apelacji), gdyż nie ma on przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy. Oskarżonemu w przedmiotowej sprawie zarzucono, że wpłaconą przez Spółkę (...) sp. z o.o. sp. k. wskazaną w zarzucie kwotę rozdysponował na własne cele, nie zaś na wykup 21 pojazdów od leasingodawcy. Brak jest zatem w zdarzeniu historycznym przyjętym w akcie oskarżenia znamion przestępstwa oszustwa, jakie skarżąca usiłuje obecnie, w wywiedzionym środku odwoławczym przypisać oskarżonemu. Podkreślenia zatem wymaga, że aby doszło do przypisania oskarżonemu przestępstwa z art.286 § 1 kk, należy wykazać, że niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego było skutkiem celowego działania oskarżonego wyrażonego w postaci wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Ani z treści aktu oskarżenia ani z dowodów zgromadzonych i trafnie ocenionych przez Sąd I instancji nie wynika aby w dacie zadysponowania przez spółkę (...) mieniem o jakim mowa w zarzucie (podkreślenia przy tym wymaga, że jest to jedynie część kwoty przekazanej oskarżonemu) oskarżony działając w sposób kierunkowy wprowadził ją w błąd. Sąd Apelacyjny za w pełni trafne uznaje bardzo wnikliwe i wszechstronne rozważania Sądu Okręgowego dotyczące oceny wiarygodności dowodów przeprowadzonych w sprawie (str.10-20 apelacji), jak i prawnokarnej oceny działania oskarżonego w ramach zdarzenia historycznego objętego niniejszym postępowaniem (str.20-26 apelacji). Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych w omawianym środku odwoławczym, Sąd II instancji nie podziela poglądu skarżącej jakoby Sąd Okręgowy

„całkowicie i niemal bezkrytycznie” dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Takie stanowisko może wskazywać, że skarżąca nie zapoznała się z częścią motywacyjną zaskarżonego orzeczenia; wskazano w niej bowiem jednoznacznie, że sąd dokonał swobodnej oceny tego dowodu, w części dając mu wiarę, częściowo mu waloru wiarygodności odmawiając (str.10-11 uzasadnienia wyroku).

Brak jest również podstaw do kwestionowania za skarżącą stanowiska Sądu I instancji, że oskarżony nie przewidywał możliwości niewywiązania się ze zobowiązania (

pkt a) zarzutów). Podkreślenia bowiem wymaga, że – jak trafnie ustalił Sąd Okręgowy – płynność wydawania samochodów zgodnie z pierwotnymi ustaleniami została zaburzona poprzez wskazanie przez kontrahenta kolejno określonych, konkretnych samochodów, które miały zostać mu przekazane. Takich ustaleń pierwotnie nie było i oskarżony wydawał je poczynając od tych, które wymagały najmniej czasochłonnych napraw, a zatem mogły zostać wydane szybciej; zostawiając tym samym sobie więcej czasu na doprowadzenie pozostałych pojazdów do stanu oczekiwanego przez nabywcę. Sprzecznym z niekwestionowaną przez skarżącą opinią biegłej z zakresu rachunkowości i finansów (str.10 apelacji) jest twierdzenie jakoby problemy z płynnością finansową w spółce oskarżonego (przejściowe – jak wskazała biegła – k.441 akt sprawy) były powodem późniejszej niewypłacalności spółki. Podstawy do niewypłacalności spółki oskarżonego miały bowiem inne źródła, a przede wszystkim powstały po zadysponowaniu mieniem przez spółkę (...). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżąca (str.7 apelacji), że wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z opinią biegłej. Jednocześnie nie wskazuje z jakimi konkretnie innymi dowodami mają być sprzeczne a przez to niewiarygodne.

Całkowicie nieuprawnione jest w realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę czynności sprawcze zarzucone oskarżonemu jest odwoływanie się do kwestii wiedzy świadka A. P. co do stanu prawnego leasingowych pojazdów. Sam bowiem świadek konsekwentnie w swoich zeznaniach wskazywał (k.28, 513 akt sprawy), że nie miało dla niego znaczenia czy oskarżony w chwili zawierania transakcji był właścicielem pojazdów objętych umową.

Argumentacja zawarta w

pkt. b) zarzutów (zła kondycja finansowa spółki oskarżonego, stan prawny leasingowanych samochodów) została już przedstawiona w pkt. a), do której Sąd Apelacyjny już w niniejszym uzasadnieniu odwoływał się i do poczynionych już rozważań odsyła nie stwierdzając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Całkowicie dowolne, sprzeczne nawet z treścią zeznań pokrzywdzonego jest twierdzenie skarżącej (

pkt c) zarzutów) jakoby A. P. nie wiedział, że pojazdy objęte umową są przedmiotem leasingu. Świadek ów bowiem zeznał, że taką świadomość posiadał (k.509 akt sprawy). Nadto twierdzenie to jest sprzeczne ze stanowiskiem samej skarżącej, która w zarzutach już omówionych wprost wskazuje na to, że pojazdy owe były pierwotnie przedmiotem leasingu, a w akcie oskarżenia wręcz odwołano się do tej okoliczności. Zarzuty apelacji w tym zakresie są zatem nie tylko niezasadne ale i wewnętrznie sprzeczne.

Ad. 2. Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może przynieść zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie wskazanym na str. 3 apelacji. Oskarżyciel publiczny nie zarzucił bowiem oskarżonemu wprowadzenia w błąd pokrzywdzonego co do okoliczności istotnych dla podjęcia decyzji o rozporządzeniu mieniem (skarżąca nie wskazuje przy tym jakie to okoliczności) czy też świadomego wykorzystania błędnego przekonania pokrzywdzonego (skarżąca nie wskazuje przy tym czego owo przekonanie miałby dotyczyć). Nie sposób zatem skutecznie zarzucać Sądowi I instancji, że tego rodzaju ustaleń nie poczynił. Podkreślenia przy tym wymaga, że A. P., co wynika wprost z jego zeznań (k.509 akt sprawy) miał świadomość tego, że oskarżony z którym nie podpisano nowych umów dealerskich sprzedaje salony sprzedaży samochodów. Podkreślenia ponowne wymaga, że pokrzywdzony wprost stwierdził, że nie miała dla niego żadnego znaczenia okoliczność, że oskarżony nie był właścicielem samochodów objętych umową sprzedaży, gdyż były one przedmiotem leasingu, a – jak wynika choćby z treści aktu oskarżenia (choć nie sposób oprzeć o to podstawy skazania, gdyż nie było to ustalenie prawdziwe, czego skarżąca w wywiedzionej apelacji nie kwestionuje) – przekazane pieniądze miały być przeznaczone na wykup samochodów od leasingodawcy. A. P. jako bardzo doświadczony przedsiębiorca w branży samochodowej doskonale zna zasady leasingu.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, że pieniądze przekazane oskarżonemu przez A. P. miały służyć wykupieniu leasingowanych samochodów przez tego pierwszego. Nie wynika to bowiem z żadnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, w szczególności z zeznań świadka A. P. i jako takie jest całkowicie dowolne.

Jak już wyżej wskazano, nie sposób, w realiach rozpoznawanej sprawy uznać, że nie wychodząc poza granice oskarżenia możliwym jest przypisanie oskarżonemu zarzutu oszustwa na szkodę spółki (...). Stąd cytowanie orzeczeń Sądu Najwyższego odnoszących się do przestępstwa z art.286 § 1 kk nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu. Świadek A. P. zeznał, że nie miało dla niego znaczenia to, że samochody, które widział stojące na placu, a które objęte były umową sprzedaży nie są wykupione od leasingodawców. Nie sposób zatem uznać jak chce tego skarżąca, że gdyby miał tego świadomość to nie zawarłby transakcji z oskarżonym, a zatem że w tym zakresie doszło do oszustwa.

Skarżąca w wywiedzionej apelacji odwołuje się do umowy kupna sprzedaży zawartej między stronami (dotyczącej kupna 100 samochodów – uwaga SA), podczas gdy akt oskarżenia obejmuje równowartość 21 samochodów. Nie sposób zatem w zasadzie dociec w czym upatruje obecnie znamion oszustwa, w którym momencie – w ocenie prokuratora – oskarżony miał powziąć kierunkowy zamiar popełnienia oszustwa. W apelacji odwołuje się bowiem do zawarcia umowy, podczas gdy już choćby z treści aktu oskarżenia wynika, że objętym są nim jedynie 21 ze 100 pojazdów.

Nie sposób za trafne uznać rozważań skarżącej dotyczących sytuacji finansowej spółki oskarżonego (str.10-11 apelacji) i wpływu tej okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy. Ponownie bowiem apelująca odwołuje się do tego, co nie stanowiło przedmiotu rozważań przy konstruowaniu aktu oskarżenia. Nadto, co już wyżej wskazano – A. P. miał świadomość problemów finansowych oskarżonego, a skoro tak to nie mogło dojść do wprowadzenia go w błąd w tym zakresie. Całkowicie dowolne, niepoparte jakimkolwiek dowodem jest twierdzenie skarżącej (str.11 apelacji) jakoby

„po stronie oskarżonego w dniu 10 czerwca 2022r. istniały takie okoliczności, które uniemożliwiały mu skuteczne wywiązanie się z zaciągniętego zobowiązania”. Wobec powyższego bez znaczenia pozostaje trafne skądinąd twierdzenie skarżącego, że pokrzywdzony oszustwem nie ma obowiązku podejmowania nadzwyczajnych czynności, które uchroniłyby go od oszustwa. Rzecz jednak w tym, że teza ta nie ma przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy.

Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że przystanie na zmienione przez A. P. warunki umowy stanowi przejaw lekkomyślności oskarżonego, nie zaś celowego wprowadzenia świadka w błąd i to już w dacie zawarcia umowy. W dacie zawarcia umowy nie sprecyzowano bowiem – jak już wyżej wskazano - które pojazdy mają być przekazywane w pierwszej kolejności. Nie sposób również uznać, aby opóźnienia w wydawaniu samochodów już po zmianie pierwotnych ustaleń wynikały z sytuacji finansowej oskarżonego, którą – jak obecnie widzi to prokurator – oskarżony zataił przed A. P. a tym samym dopuścił się względem niego oszustwa.

Do uprawnionej zmiany kwalifikacji prawnej czynu w realiach rozpoznawanej mogłoby dojść gdyby skarżąca zdołała wykazać, że oskarżony wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do tego, że przekazane mu pieniądze przeznaczy na wykupienie pojazdów będących przedmiotem umowy między tymi stronami doprowadziłby go do rozporządzenia mieniem. Takiej sytuacji jednak w przedmiotowej sprawie nie ma gdyż do takiego zapewnienia ze strony oskarżonego nie doszło, a jak wskazuje sam pokrzywdzony – w kontekście zawartej transakcji było mu obojętne czy w jej dacie oskarżony był właścicielem pojazdów oraz, że miał świadomość poleasingowego ich charakteru. Świadek A. P. zeznał również, że nie ma zwyczaju aby dokonując przekazania pieniędzy wskazywać jakie ma być ich przeznaczenie; i takich ustaleń e przedmiotowej sprawie również nie doszło (k.509 akt sprawy). Odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie, zawarte dopiero w środku odwoławczym (str.12 apelacji) jest całkowicie dowolne. Po raz kolejny wskazać należy, że skarżąca twierdząc, że pokrzywdzony

„nie obejmował swoją świadomością stanu prawnego pojazdów” zdaje się nie dostrzegać konsekwentnych zeznań A. P., że było to dla niego obojętne czy stanowią własność oskarżonego, ważne żeby miał prawo wystawić je do sprzedaży a takie prawo oskarżony A. H., za zgodą leasingodawców, posiadał. Świadek A. P. miał również pełną świadomość tego, że są to pojazdy poleasingowe.

Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może również przynieść odwoływanie się do tego, że pokrzywdzony miał prawo odstąpić od umowy. To bowiem nie implikuje uznania, że oskarżonemu można przypisać zamiar bezpośredni kierunkowy niezbędny przy przestępstwie oszustwa. Przytaczane zaś na str.13 apelacji orzeczenia sądów powszechnych żadną miarą nie przystają do realiów rozpoznawanej sprawy.

Reasumując – Sąd odwoławczy podziela kwestionowany przez skarżącą pogląd Sądu Okręgowego, że przedmiotowa sprawa jest przykładem nienależytego wykonania zobowiązania, co którego odpowiednią drogą prawną jest droga postępowania cywilnego.

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

Na wstępie Sąd Apelacyjny pragnie wskazać, że pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej we wniesionym środku odwoławczym nie wskazał podstaw prawnych tak podniesionych zarzutów jak i postulowanych wniosków. Nie jest to wprawdzie brak uniemożliwiający rozpoznanie apelacji czy też dyskwalifikujący

a priori jej zasadność ale od profesjonalnego reprezentanta strony Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie oczekuje formułowania pism procesowych w przewidzianej prawem formie; również w sferze powoływania podstaw prawnych podniesionych zarzutów i wniosków apelacji.

Podobnie jak w odniesieniu do apelacji wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego, również i w obecnie omawianej Sąd odwoławczy zbiorczo odniesienie się do podniesionych zrzutów, żadnego z nich nie pomijając, gdyż są one w istocie zbieżne w swej treści i odwołują się do tego samego – nietrafnego w ocenie Sądu II instancji poglądu skarżącego, że w realiach rozpoznawanej sprawy mogło dojść do zmiany kwalifikacji prawej czynu w kierunku oczekiwanym przez skarżących.

Skarżący pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, podobnie jak oskarżyciel publiczny, w wywiedzionym środku odwoławczym nie podniósł

jakiegokolwiek zarzutu odnoszącego się do czynu, od popełnienia którego oskarżony został uniewinniony. Wszystkie zarzuty natomiast zmierzają – na co wprost wskazuje ich treść – do wykazania, że oskarżony dopuścił się zupełnie innego czynu niż objęty aktem oskarżenia i za ten czyn winien zostać skazany po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednak – jak już wyżej wskazano – w realiach przedmiotowej sprawy nie mogło dojść do takiej zmiany; stanowiłoby to bowiem wyjście poza granice aktu oskarżenia i skutkowałoby koniecznością uznania, że doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej o jakiej mowa w art.439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 9 kpk.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść zarzucanie Sądowi I instancji, że nie przeprowadził wskazanych w

pkt. 1. zarzutów apelacji dowodów. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również zeznań świadka A. P. wynika, że miał on wiedzę na temat tego, że z oskarżonym nie podpisano nowych umów dealerskich i w związku z tym m.in. sprzedał on A. P. salon samochodowy w G. (1). Dla każdego przeciętnego człowieka, nie tylko dla doświadczonego w branży przedsiębiorcy jakim jest A. P., świadczy to o kłopotach finansowych. Takie ustalenie również poczynił Sąd Okręgowy stwierdzając, że sytuacja finansowa spółki (...) w czerwcu 2022 nie była dobra (str.2 uzasadnienia wyroku). Niezależnie zatem od tego, że postulowana przez skarżącego koncepcja jest niedopuszczalna ze wskazanych wyżej powodów (wyjście poza granice aktu oskarżenia), nie sposób uznać aby oskarżony zatajał przed A. P. swoją sytuację majątkową, a tym wprowadził go w błąd lub wyzyskał błąd w kontekście znamion czynu z art.286 § 1 kk. Skarżący nie kwestionuje poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń, że spółka (...) dokonała na rzecz oskarżonego przelewu w kwocie 6.500.000 zł. a nie otrzymując od oskarżonego 21 ze 100 samochodów poniosła stratę (str.4 apelacji). Niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego nie jest jednak jedynym znamieniem czynu z art.286 § 1 kk. Musi bowiem do niego dojść w jeden ze sposobów opisanych w tym przepisie. Wobec powyższego, bez wpływu na treść orzeczenia pozostaje akcentowana przez skarżącego (

pkt 2. i 3., częściowo

pkt 4 zarzutów) kwestia ustalenia czy doszło do osiągnięcia korzyści majątkowej przez oskarżonego. Tymczasem aby móc uznać za zasadny zarzut obrazy prawa procesowego (art.438 pkt 2 kpk) lub błędu w ustaleniach faktycznych (art.438 pkt 3 kpk) skarżący musi wykazać nie tylko, że do takiego uchybienia doszło ale że miało to wpływ na treść orzeczenia. W przedmiotowej sprawie skarżący nie zdołał tego uczynić.

Całkowicie chybiony jest zarzut podniesiony w

pkt. 5. Przede wszystkim nie ma racji skarżący twierdząc, że oskarżony nie miał prawa rozporządzania 100 samochodami stanowiącymi przedmiot umowy między A. H. a A. P.. Na wstępie podkreślić należy pozostającą poza sporem kwestię, że doszło do zgodnej z prawem sprzedaży 79 samochodów spośród 100 objętych umową; transakcji tych skarżący nie kwestionuje. Stąd całkowicie sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania jest taka argumentacja. Gdyby oskarżony rozporządziłby owymi pojazdami bez posiadania ku temu uprawnień z pewnością nie umknęłoby to uwadze firm leasingowych, które przed wykupieniem samochodów były ich właścicielami. Trafnie zatem ustalił Sąd Okręgowy (str.2 uzasadnienia wyroku), że oskarżony miał prawo oferować do sprzedaży te samochody. Nadto - jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, dla A. P. pozostawało bez znaczenia czy oskarżony jest właścicielem tych pojazdów, ważne było czy może nimi dysponować, a do tego – jak wyżej wskazano – miał pełne prawo. Całkowicie zatem dowolne, sprzeczne z zeznaniami świadka A. P., których wiarygodności skarżący we wniesionym środku odwoławczym nie kwestionuje – przedstawiciela spółki (...), której skarżący jest pełnomocnikiem jest twierdzenie, że gdyby owa spółka miała świadomość, że samochody objęte umową nie stanowią własności spółki oskarżonego nie doszłoby w ogóle do zawarcia umowy sprzedaży (str.7 apelacji) Nie jest również tak jak twierdzi skarżący (str.6 apelacji), że oskarżony zachował się nielojalnie wobec kontrahenta, a zwłaszcza że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona oszustwa, które

nota bene nie zostało mu zarzucone w przedmiotowej sprawie. Całkowicie błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że w zakresie kwestii własności pojazdów spółka (...) została przez oskarżonego wprowadzona w błąd, pod wpływem którego niekorzystnie rozporządziła własnym mieniem, zaś gdyby wiedziała, że oskarżony w dacie zawierania umowy nie jest właścicielem pojazdów, do umowy tej by nie przystąpiła. Świadek A. P. konsekwentnie bowiem, na co już wskazywał Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu, zeznawał, że było mu obojętne czy oskarżony w dacie zawierania umowy jest właścicielem tych samochodów.

Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje również kwestionowanie przez skarżącego (

pkt 6 zarzutów) stanowiska Sądu Okręgowego co do stopnia szczegółowości kontroli przekazywanych pojazdów przez pracowników spółki (...). Podnoszona bowiem przez Sąd I instancji ta okoliczność – w ocenie Sądu Apelacyjnego - wzmacnia argumentację dotyczącej braku po stronie oskarżonego zamiaru niewywiązania się z zawartej z A. P. umowy. Nie jest to natomiast okoliczność kluczowa dla ustalenia czy w realiach rozpoznawanej sprawy można oskarżonemu przypisać winę. Powtórzyć bowiem godzi się, że przede wszystkim nie sposób, bez narażenia się na zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej, zmienić kwalifikację prawną czynu na oczekiwaną przez skarżącego. Niezależnie od powyższego, nie sposób dopatrzeć się w zachowaniu oskarżonego wypełnienia niezbędnych znamion czynu z art.286 § 1 kk. Poza zakres aktu oskarżenia, jak i nawet podniesione w petitum apelacji zarzuty wykraczają dywagacje skarżącego co do rocznika i stanu pojazdów objętych transakcją (str.7 apelacji). Jest to – w ocenie Sąd II instancji – kolejna nieskuteczna próba dowiedzenia, że oskarżony popełnił jakieś przestępstwo, skoro doszło do – co wymaga podkreślenia - niekwestionowanego przez skarżącego (nie podniósł bowiem na tę okoliczność jakichkolwiek zarzutów) co do trafności rozstrzygnięcia uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu w akcie oskarżenia przywłaszczenia powierzonego mienia.

Końcowo wskazać należy, że analizując omawianą apelację oraz przedstawione w niej twierdzenia i argumenty Sąd Apelacyjny odnosi wrażenie, że skarżącemu, który nie reprezentował oskarżyciela posiłkowego przed Sądem I instancji, umknęła istota tego postępowania i sprawy w nim rozpoznawanej; tak w sferze postawionego oskarżonemu zarzutu, jak i treści dowodów, w tym zeznań świadka A. P.. Tezy stawiane bowiem przez skarżącego częściowo są całkowicie sprzeczne z dowodami w sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący w podniesionych zarzutach nie kwestionuje dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności tych dowodów.

Wnioski

Apelacja oskarżyciela publicznego

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji;

2. dopuszczenie dowodów z:

a) opinii biegłego z zakresu księgowości i rachunkowości w celu ustalenia sytuacji finansowej spółki (...) sp. z o.o. w okresie dwóch lat przed dniem popełnienia czynu przez Oskarżonego tj. od 9 czerwca 2020r. do 9 czerwca 2022 r.;

b) zeznań świadka I. H. (żony oskarżonego);

c) zeznań świadka A. K. w celu wykazania, że pieniądze przelane przez pokrzywdzoną spółkę na rzecz spółki oskarżonego Serwis (...) sp. z o.o. zostały przeznaczone na wykonanie zobowiązań spółki (...) sp. z o.o., w której świadek był członkiem zarządu, za które to zobowiązania poręczał oskarżony, jak również wykazania, że sytuacja finansowa spółki (...) sp. z o.o. była na tyle zła, że gdyby Serwis (...) sp. z o.o. nie spłacił zobowiązań spółki (...) sp. z o.o., to skutkowałoby to odpowiedzialnością finansową poręczycieli;

d) zeznań świadka W. H. w celu wykazania, że pieniądze przelane przez pokrzywdzoną spółkę na rzecz spółki oskarżonego Serwis (...) sp. z o.o. zostały przeznaczone na wykonanie zobowiązań spółki (...) sp. z o.o., w której świadek był członkiem zarządu, za które to zobowiązania poręczał oskarżony, jak również w celu wykazania, że sytuacja finansowa spółki (...) sp. z o.o. była na tyle zła, że gdyby Serwis (...) sp. z o.o. nie spłacił zobowiązań spółki (...) sp. z o.o., to skutkowałoby to odpowiedzialnością finansową poręczycieli.

Niezasadny

Niezasadny

Niezasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 2. Argumentacja zawarta jest w protokole rozprawy odwoławczej (k.631 akt sprawy).

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Brak przesłanek z art.439 § 1 kpk.

Przedmiot i zakres zmiany

Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Nie dotyczy.

Konieczność umorzenia postępowania

Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Nie dotyczy.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Nie dotyczy.

Koszty procesu

II. Na mocy przepisów art.636 § 1 kpk w zw. art.13 ust.2

ustawy o opłatach w sprawach karnych

Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżycielowi posiłkowemu opłatę za postępowanie odwoławcze w wysokości 240 zł. Wydatkami tego postępowania obciążył zaś po połowie Skarb Państwa oraz oskarżyciela posiłkowego. Obie apelacje wniesione bowiem na niekorzyść oskarżonego okazały się bezzasadne. Brak jest przy tym podstaw do zwolnienia oskarżyciela posiłkowego od obowiązku ich ponoszenia w określonej w wyroku części.

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2.

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie