Sąd Apelacyjny utrzymał 6 lat więzienia dla oskarżonego, apelacja obrońcy oddalona

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29.08.2025r. (III K 315/25)

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

R. P. (1)

Karalność oskarżonego

Dane o karalności z KRK

(...)-(...)

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dane o karalności z KRK

Dokument urzędowy, którego przydatność i wiarygodność nie budziła wątpliwości sądu i zastrzeżeń stron

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Rażąca niewspółmierność (surowość) orzeczonej wobec R. P. (2) kary w rozumieniu art.438 pkt 4 kpk polegającą na wymierzeniu kary 6 lat pozbawienia wolności w stopniu rażąco nieproporcjonalnym do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynów, właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz dyrektyw wymiaru kary określonych w art.53 § 1-2 kk i art.54 § 1 kk, a w szczególności na:

1. nieuzasadnionym przyjęciu, że względy prewencji ogólnej i społecznego oddziaływania kary wymagają wymierzenia kary o charakterze niemal maksymalnym,

2. pominięciu wyjątkowo istotnych okoliczności łagodzących, w tym młodocianego wieku oskarżonego, jego uprzedniej niekaralności, przyznania się do winy i złożenia szczerych wyjaśnień, ograniczonej roli w strukturze przestępczej oraz deklaracji naprawienia szkody,

3. nieprawidłowym zastosowaniu zasady absorpcji przy orzekaniu kary łącznej skutkującym jej nadmiernym zaostrzeniem,

4. braku miarkowania kary w świetle praktyki orzeczniczej sądów powszechnych w analogicznych sprawach, w których wobec sprawców działających w podobny sposób orzekane są kary znacząco niższe.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zawarty w niej zarzut rzekomej rażącej niewspółmierności kary sprowadził się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego w Poznaniu. Zarzut ten jest jednak tylko wówczas słuszny, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut w kategorii ocen, można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak

i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Nie każda bowiem różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art.438 pkt 4 kpk nie można bowiem mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. Nie można zasadnie dowodzić rażącej niewspółmierności kary także wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego będące wyrazem zasady sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 10.04.1996r. II AKa 85/96, publ. KZS 1996/4/42; wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18.01.1996r. II AKr 463/95, publ. OSA 1996/7-8/27 i z dnia 22.06.1995r. II AKr 178/95, publ. Prok. i Pr. 1996/2-3/25 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14.11.1973r. III KR 254/73, publ. OSNPG 1974/3-4/51 ).

W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w sposób wnikliwy rozważył nieliczne istniejące okoliczności łagodzące oraz szereg przesłanek wpływających na zaostrzenie represji karnej wobec oskarżonego.

Rozważając apelację obrońcy oskarżonego z dnia (...) Sąd Apelacyjny nie mógł podzielić zawartego w jej uzasadnieniu poglądu o rażącej niewspółmierności wymierzonych mu kar jednostkowych (pkt 4) i łącznej (pkt 9). Treść uzasadnienia apelacji dowodzi, że celem autorki apelacji była niewątpliwie kara pozbawienia wolności i do niej będzie się dalej odnosił sąd odwoławczy. Dla wymiaru kary niewątpliwie istotny był młodociany wiek oskarżonego. Wbrew odmiennym twierdzeniom apelującej okoliczność ta została jednak uwzględnienia przez sąd meriti. Trafnie do okoliczności wpływających na zaostrzenie represji karnej sąd I instancji zaliczył nie tylko wielość popełnionych oszustw, ale i premedytację w działaniu. Sąd Apelacyjny w pełni podziela przy tym wysoce naganną moralnie postawę oskarżonego, który swoje przestępcze działania nakierował wobec osób starszych. Pozbawiając ich życiowego dorobku wykorzystał ich łatwowierność, naiwność oraz grając na ich emocjach. Trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dla R. P. (1) obojętne były szkody nie tylko materialne pokrzywdzonych, ale i te dot. ich psychiki. Sąd Apelacyjny podziela więc pogląd Sądu Okręgowego, że sposób działania oskarżonego był wybitnie perfidny i wymagający potępienia i napiętnowania. Z kolei jako przesłankę łagodzącą słusznie ujęto nie tylko przyznanie się oskarżonego do zarzucanych mu czynów, ale i jego postawę procesową, w tym złożenie szczerych wyjaśnień. Nie pominięto przy tym także roli jaką oskarżony odegrał w istotnym dla sprawy procederze. Sąd odwoławczy w pełni podziela i akceptuje dotyczącą tych okoliczności szeroką i przekonywującą argumentację zawartą na s.6-7. Należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy prawidłowo zinterpretował fakt, że oskarżony deklarował wprawdzie naprawienie szkody, jednakże trudno twierdzenia te traktować poważnie. Te obawy sądu I instancji oskarżony jedynie potwierdził na rozprawie apelacyjnej. Apelacja obrońcy nic nowego nie wnosi, albowiem podnoszone w niej okoliczności zostały należycie dostrzeżone i zastosowane przez sąd I instancji. Jednocześnie postępowanie odwoławcze za bezprzedmiotowe spowodowały argumenty dot. niekaralności oskarżonego. Jak wynika z aktualnej karty karnej ww. z KRK był on w (...)aż trzykrotnie karany sądownie za różne przestępstwa (vide: k.1167-1168). Nie licząc uprzedniego pobytu w zakładzie poprawczym trudno uznać to argument wzmacniający siłę apelacji. Fakt ten nie był znany sądowi meriti i nie został uwzględniony przy wymiarze kary. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku na s.6 dowodzi, że Sąd Okręgowy traktował oskarżonego jako osobę niekaraną i okoliczność ta została ujęta wśród przesłanek łagodzących. Zważywszy na brak apelacji i zarzutów na niekorzyść oskarżonego Sąd Apelacyjny nie mógł dokonać w tym zakresie zmian w ustaleniach i wnioskach pogarszających sytuację R. P. (1). Oczywistym jest w tej sytuacji, że wywody obrońcy nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie jest prawdą by kara wymierzona oskarżonemu w pkt 4 oscylowała w górnych granicach ustawowego zagrożenia. Obrońca zdaje się nie dostrzegać, że już w typie podstawowym art.286 § 1 kk przewiduje ją w zakresie od 6 miesięcy do lat 8. Oskarżony dodatkowo odpowiadał w warunkach art.91 § 1 kk i art.65 § 1 kk. Ten pierwszy przewiduje, że sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Analogicznie art.65 § 1 kk stanowi, że przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art.64 § 2 kk, stosuje się także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie. Tak więc to regulacja z art.64 § 2 kk de facto określa ramy kar jakie sąd I instancji mógł orzec wobec oskarżonego. Ustawodawca w cyt. przepisie postanowił, że sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości

od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Na s.5-6 sąd ten trafnie zwrócił uwagę, że wobec oskarżonego zbiegły się aż trzy podstawy nadzwyczajnego obostrzenia kary, które w komplecie umknęły uwadze autorce apelacji. W tej sytuacji narracja o rzekomej surowej karze „zbliżonej do maksymalnej wartości” nie wytrzymuje krytyki. Kara uwzględniać musi bowiem dyrektywy jej wymiaru zawarte w art.53 § 1 i 2 kk, art.54 § 1 kk, a nie jedynie partykularne interesy stron postępowania. Uwagi te w pełni odnoszą się do wymiaru kary łącznej. Orzekając w zakresie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności sąd I instancji trafnie wskazał na dyrektywy zawarte w przepisie art.85 § 1 kk, art.86 § 1 kk ( ma on zastosowanie dzięki art.91 § 2 kk ), który stanowi, że sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. W realiach niniejszej sprawy sąd I instancji trafnie określił, że wymiar ten może kształtować się od powyżej 5 lat do 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. W piśmiennictwie przyjmuje się ( vide: Komentarz do art.86 kk [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II. tezy 30-44 ), że niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, asperacji jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia Wskazuje się także, że priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji. Rozstrzygnięcie, która z dających się odczytać z treści art.86 kk dyrektyw wymiaru kary łącznej powinna stanowić podstawę wymiaru tej kary w konkretnym przypadku związane jest z dwoma okolicznościami. Po pierwsze z zagadnieniem wskazań wynikających z dyrektyw prewencyjnych, po wtóre ze znaczeniem okoliczności podmiotowych i przedmiotowych uwzględnianych przy wymiarze kary łącznej, w tym zwłaszcza charakterem związku zachodzącego pomiędzy pozostającymi w zbiegu przestępstwami. Oba elementy, a więc zarówno dyrektywy prewencyjne, jak i związek zachodzący pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, stanowią podstawowe okoliczności wpływające na wybór szczegółowej dyrektywy wymiaru kary łącznej. Odnosząc się do tego zagadnienia Sąd Najwyższy stwierdził, że „wymierzając karę łączną sąd powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak” ( vide: wyrok z 15.05.1990 r., IV KR 80/90 ). W orzecznictwie przyjmuje się nadto, że orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest oznaczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar. Wymiar kary łącznej zależy od stopnia związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się przestępstw. Może on być łagodzony, gdyby kara tak oznaczona jako kara zasłużona nie była celowa. Nie może jednak być zaostrzony ze względów celowości ponad granice kary zasłużonej ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 4.10.2000 r., II AKa 175/00, publ. KZS 2000/10/31 ). W doktrynie podnosi się również, że co do przesłanek stosowania

zasady absorpcji przy wymiarze kary łącznej (w realiach niniejszej sprawy 5 lat i 1 miesiąc pozbawienia wolności) to może ona znaleźć zastosowanie w tych wypadkach, gdy zachodzi

ścisły związek podmiotowy i przedmiotowy między pozostającymi w zbiegu przestępstwami, który sprawia, że granica pomiędzy zbiegiem pomijalnym a zbiegiem realnym nie jest wyraźnie zarysowana. Tym samym podstawowym elementem uzasadniającym oparcie wymiaru kary na dyrektywie pełnej lub częściowej absorpcji jest wskazywany w orzecznictwie związek podmiotowo-przedmiotowy między pozostającymi w zbiegu przestępstwami. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy rozumie się przede wszystkim podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich. Charakter więzi zachodzących między pozostającymi w realnym zbiegu przestępstwami, objawiającej się bliskością (zwartością) czasową, ale i popełnieniem czynów powiązanych ze sobą wspólnym zamiarem czy ciągiem działań sprawcy (...) sprawia, że „przy tego typu sytuacjach zaciera się indywidualny charakter poszczególnych przestępstw, a ponownej oceny wymaga całe zjawisko, na które złożyły się wszystkie przypisane czyny. Taka sytuacja może doprowadzić do zastosowania pełnej absorpcji” ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5.11.1998 r., II AKa 260/98 ). Trafnie podkreśla się w orzecznictwie że zasadę absorpcji stosuje się, gdy przestępstwa objęte realnym zbiegiem w liczbie nie więcej niż dwa wskazują na bliską więź przedmiotową i podmiotową, są jednorodzajowe i popełnione zostały w bliskim związku czasowym i miejscowym, stanowiąc jeden zespół zachowań sprawcy, objęty jednym planem, mimo godzenia w różne dobra osobiste. Obok wskazanego powyżej związku podmiotowo-przedmiotowego między zbiegającymi się przestępstwami za stosowaniem dyrektywy absorpcji przemawiać może także ocena stopnia społecznej szkodliwości zbiegających się przestępstw w tych wypadkach, gdy jedno

z popełnionych przestępstw ma jednoznacznie wyższy od pozostałych stopień szkodliwości, swoiście dominuje nad pozostałymi, które mają mniejsze znacznie z punktu widzenia zawartości bezprawia. Przeciwko oparciu wymiaru kary łącznej na dyrektywie absorpcji przemawiać może fakt naruszenia przez sprawcę różnych dóbr prawnych, przez zachowania podjęte w różnym miejscu i czasie w stosunku do różnych osób pokrzywdzonych ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 23.06.1987 r., IV KR 55/86 ). Ustalenie ścisłego związku podmiotowego i przedmiotowego między przestępstwami może wskazywać na dyrektywę absorpcji jako podstawę wymiaru kary łącznej, jednak nie ogranicza ani nie eliminuje możliwości zastosowania pozostałych dyrektyw mających znaczenie dla wymiaru kary łącznej. Trafnie wskazuje się przy tym w orzecznictwie, że „

absorpcję kar stosować należy bardzo ostrożnie, biorąc pod uwagę negatywną co do sprawcy przesłankę prognostyczną, jaką jest popełnienie kilku przestępstw” ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 12.07.2000 r., II AKa 171/00, publ. OSA 2001/2/5 ). Oparcie wymiaru kary łącznej na

dyrektywie kumulacji, jako rozstrzygniecie skrajne, stanowiące wyjątek od zasady zastąpienia jedną karą łączną sumy kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, wymaga szczególnego uzasadnienia. Podkreślić należy, że uzasadnienie wymierzenia kary łącznej w wysokości sumy kary jednostkowych wynikać musi zarówno z dyrektyw prewencyjnych, ogólnej i szczególnej, jak i oceny związku (a raczej braku ścisłych więzi) między poszczególnymi przestępstwami. Szczególnego znaczenia nabiera w powyższym kontekście podkreślana w orzecznictwie zasada, wedle której wymiar kary łącznej nie może być zaostrzany ponad granice kary zasłużonej. Wskazuje się, że zastosowanie dyrektywy kumulacji, w szczególności częściowej, wynikać może z dopuszczenia się przez sprawcę przestępstw na szkodę różnych pokrzywdzonych, charakteryzujących się podobnym, stosunkowo wysokim stopniem społecznej szkodliwości ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 7.03.1991r.,

II AKr 15/91, publ.KZS 1991/3/12). Jednym z elementów wpływających na możliwość oparcia wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji jest stopień związku między pozostającymi

w zbiegu przestępstwami. Im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy - ich kumulacja, sumowanie. W orzecznictwie podkreśla się, że równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości wymaga, by zasady te stosować identycznie do każdego przypadku, nie zważając, która ze stron na tym

w poszczególnej sprawie traci, a która korzysta ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z 13.07.1995r., II AKr 184/95, publ. Prok. i Pr. 1996/2-3/16 ). Mając na względzie wyjątkowość opierania wymiaru kary łącznej na dyrektywie pełnej absorpcji oraz podkreślaną powyżej zasadę wyjątkowego charakteru „dyrektywy konsumpcji” przyjąć należy, iż

w zasadniczej większości przypadków podstawową dyrektywą szczegółową stosowaną w procesie wymiaru kary łącznej jest dyrektywa asperacji. Stwarza bowiem podstawy do orzeczenia kary łącznej w granicach adekwatnych z punktu widzenia zasad prewencji ogólnej i prewencji szczególnej, przy uwzględnieniu zasady racjonalizacji jako podstawowego celu wymiaru kary łącznej oraz zasady humanitaryzmu w stosowaniu kar i środków karnych, a także zasady poszanowania godności człowieka określonej w art.3 kk. Dyrektywa ta z jednej strony pozwala unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, do czego prowadzi dyrektywa absorpcji oznaczająca w istocie wymiar kary za jedno z pozostających w zbiegu przestępstw oraz praktyczną bezkarność w zakresie pozostałych, z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji

w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że sąd I instancji właściwe znaczenie przypisał okolicznościom uzasadniającym zastosowanie wobec skazanego zasady asperacji. Uwzględnił przy tym także dyrektywę z art.85a kk, zgodnie z którą orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Mając powyższe okoliczności na względzie sąd meriti zastosował zasadę asperacji i orzekł karę łączną 6 lat pozbawienia wolności. W wyważonym zakresie przekracza on próg minimalny (5 lat i 1 miesięcy) i daleka jest jeszcze do granicy maksymalnej (6 lat i 8 miesięcy). Rozważając apelację obrońcy, Sąd Apelacyjny nie mógł podzielić zawartego w uzasadnieniu apelacji poglądu o rzekomej kumulacji. Przy wymiarze kary łącznej wiek oskarżonego nie stanowi waloru jaki usiłuje w tym miejscu po raz kolejny nadać mu skarżąca. Z oczywistych względów nie sposób na korzyść oskarżonego traktować jego niekaralności, albowiem aktualnie jest on osobą karaną sądownie. Sąd meriti wziął po uwagę odstęp czasowy czynów oskarżonego (od (...).), który trudno uznać za szczególnie długi, tak więc nie stanowił on istotnej okoliczności obciążającej. Z kolei nadmierne eksponowanie przy tym znaczenia funkcji wychowawczej pozostaje jednak w rażącej dysproporcji z okolicznościami związanymi w wymiarem kary łącznej, takimi jak liczba przestępstw objętych węzłem kary łącznej, czy też brakiem związku rodzajowego pomiędzy nimi (oprócz ciągu przestępstw z art.286 § 1 kk dodatkowo z art.306c § 1 kk w zb. z art.306c § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk, art.258 § 1 kk i art.244 kk). Apelujący zdaje się przy tym zapominać, że przestępstwa za które skazano R. P. (3) godziły w różne dobra prawnie chronione , tak więc zastosowanie zasady pełnej absorpcji było niemożliwe.

Na zakończenie sąd odwoławczy pragnie odnieść się do zawartego w apelacji obrońcy postulatu złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemu ze względu na treść trzech wskazanych przez nią orzeczeń wydanych w innych sprawach. Jego realizacja jest rzecz jasna niemożliwa z uwagi na reguły zawarte w art.8 § 1 i 2 kpk oraz w art.55 kk. Pierwszy z nich wprowadza zasadę samodzielności jurysdykcyjnej sądu, dzięki której nie jest on związany rozstrzygnięciami innego sądu lub organu (z wyłączeniem § 2 który nie ma zastosowania w sprawie). Z kolei drugi przewiduje indywidualizację kary, albowiem okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko wobec osoby, której dotyczą. Jest to oczywiste, albowiem nie ma dwóch identycznych spraw. Różnią się one okolicznościami dot. nie tylko samego czynu, ale i osoby oskarżonego.

Z tego też powodu oczekiwania stosowania jakiegoś specyficznego taryfikatora nie wytrzymują krytyki, albowiem obowiązkiem Sądu Okręgowego było dostosowanie orzeczenia o karze do sprawy wyłącznie R. P. (1).

Reasumując należy kategorycznie stwierdzić, że Sąd Okręgowy precyzyjnie wyważył także okoliczności wpływające na zaostrzenie represji karnej i te łagodzące, ustalając wymiar kary na poziomie adekwatnym do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia – prawidłowo spełniając tym samym zasady prewencji ogólnej jak i szczególnej. Odmienne dywagacje skarżącej mają jedynie charakter ogólników i nie są odpowiednio uzasadnione. Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu apelacji jest nieprzekonująca i nie może znajdować akceptacji.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie kary wobec R. P. (2).

Niezasadny

Brak skutecznych zarzutów apelacji i okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29.08.2025r. (III K 315/25)

Brak skutecznych zarzutów apelacji i okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Koszty procesu

2. 3.

O

kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art.29 ust.2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze ( tj. Dz.U. 2024.1564 ) i § 1, § 2 pkt 1 i 2, § 4 ust.1-3, § 17 ust.2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U.2026.87 ). Z tego też tytułu sąd zasądził na rzecz adw. R. L. kwotę 1.476 zł; ( w tym 23 % podatek VAT ).

Na podstawie art.624 § 1 kpk

zwolniono oskarżonego z obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze jego aktualną sytuację materialną i brak dochodów pozwalających na ich pokrycie.

K. L. G. N. M. Ś.