Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w sprawie grupy narkotykowej, kara łączna 4 lata i 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt IV K 34/22

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

obrońcy oskarżonych B. K. i K. K.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

K. K.

B. K.

nie branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oskarżonych wspólnie i w porozumieniu z P. D. i B. D.

nie popełnienie przestępstw narkotykowych przez K. K.

zeznania świadka P. D.

1307 v.-8 t. VII

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1. zeznania świadka P. D.

Świadek będąc oskarżonym w innym postępowaniu o współudział w przestępstwach zarzuconych oskarżonym B. K. i K. K. nie opisał w sposób zasługujący na wiarę znanych mu zaszłości, wyraźnie zmierzając do uchronienia przed odpowiedzialnością karną swojej byłej konkubiny K. K., a matki jego dzieci i do zmniejszenia zakresu odpowiedzialności karnej grożącej jej matce, dlatego zaprzeczał, że K. K. miała cos wspólnego z uprawą i wytwarzaniem marihuany, bądź też aby B. K. tym się zajmowała w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nawet temu, aby B. D. miał być w prowadzenie uprawy w Z. zaangażowany. W ten sposób zeznając świadek potwierdził zarazem miarodajność części relacji procesowych zarówno B. K., jak i wymienionego świadka, co także przemawia za wiarygodnością B. D., bo nie może być tak, że tylko w części związanej z zarzutami stawianymi oskarżonej K. K. ten mijał się z prawdą, a w innym wątku zeznawał zgodnie z rzeczywistością. Warto odnotować, że P. D. przyznał również, że zajmował się transportem czy zakupami materiałów niezbędnych do uprawy konopi rzekomo prowadzonej wyłącznie przez B. D., od którego miał ją też otrzymywać, podobnie jak A. G. i G. W.. Dodatkowo potwierdził,, że znany mu był N. D., który także uprawiał konopie celem produkcji marihuany.

Postawa świadka fałszywie zeznającego odnośnie udziału przez siebie i oskarżone w inkryminowanym procederze i jego skali wynika, poza więzami rodzinnymi łączącymi go z K. K., także ze swoiście pojmowanej lojalności z członkami grupy, jaką kierował, tym bardziej że oskarżone niewątpliwie zostały przez niego do tej struktury zwerbowane. Przyczyna zaprzeczeń świadka niewątpliwym faktom nie stanowi jednak przedmiotu dociekań Sądu Apelacyjnego, skoro chodzi tutaj o hermetyczne grono osób o wspólnych - przynajmniej w przeszłości- przestępczych inklinacjach.

W świetle wyjaśnień i zeznań B. D. i wyników oględzin przeprowadzonych w miejscach przez niego wytypowanych, jak i wyników przeszukań i zabezpieczonych dowodów rzeczowych, przy uwzględnieniu treści opinii biegłych z zakresu badań chemicznych, nie ulega kwestii, iż P. D., wbrew temu co w czasie przesłuchania przed Sądem Apelacyjnym zeznawał nie był nowicjuszem ani w uprawie, ani w wytwarzaniu, ani w obrocie znacznymi ilościami narkotyków, czym w ramach kierowanej przez siebie grupy przestępczej wspólnie z K. K., B. K. i B.D. w inkryminowanym czasie się parał, kooperując także z innymi członkami grupy, co potwierdza prawidłowość wyrokowych ustaleń faktycznych.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońcaoskarżonej B. K.

zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rozstrzygnięciu z

punktu 1 - błędne ustalenie, że oskarżona od września 2020 r. do 24 września 2021 r. w Z., K., B. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mimo, że oskarżona ani inni uczestnicy nie potwierdzili faktu, że pracowała przy hodowli marihuany poza Z..

Obrońca oskarżonej

K. K. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść polegający na uznaniu, że oskarżona należała do zorganizowanej grupy przestępczej podczas gdy żaden ze zgromadzonych dowodów nie wskazuje na istnienie takiej grupy, ani tym bardziej, aby oskarżona do niej należała lub miała wiedzę o jej istnieniu.

Niezasadny



zarzuty objęte apelacjami obrońców, choć oparte na różnych podstawach odwoławczych z art. 438 pkt. 2 k.p.k. i z art. 438 pkt. 3 k.p.k., w rzeczywistości dotyczą tożsamych zagadnień, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie, bo pozwoli to na uniknięcie zbędnych powtórzeń. Przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdza zasadności wytkniętych przez apelujących zarzutów o treści wyraźnie polemicznej i jest to polemika kontestacyjna, nie zaś argumentacyjna, stąd nie mogły doprowadzić do uwolnienia B. K. i K. K. od odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. Apelujący kwestionując skazanie oskarżonych za ten występek bazują na twierdzeniach ogólnikowych, nie odnosząc się do konkretnych dowodów czy ustaleń Sądu I instancji. Oczywiste przy tym jest, że do podważenia trafności wyroku nie wystarczy postawienie tezy, że oskarżone nie miały styczności z innymi członkami, skoro dowiedzione bezspornie zostało, że kooperowały one w jej ramach z kierującym grupą P. D., a także należącym do niej B. D.. Co więcej, udział w tego rodzaju strukturze nie wymaga osobistego kontaktu sprawcy ze wszystkimi uczestnikami grupy, ani nawet ich znajomości, podobnie jak i podejmowania kompletu działań składających się na przestępstwa dokonywane w jej ramach, w tym w każdym z ustalonych miejsc ich popełniania. Wynika to ze specyfiki organizacji tego rodzaju opartej przede wszystkim na podzielę ról i zadań oraz ich koordynacji z poziomu kierownictwa/koordynatotra, co jest niezbędne dla osiągnięcia celów grupy, jakimi w tym przypadku były zyskowne przestępstwa narkotykowe. W tym stanie rzeczy podejmowanie aktywności na określonym odcinku nie zwalnia od odpowiedzialności za udział w inkryminowanej strukturze jako całości. Apelujący nie zgadzając się z wyrokowymi ustaleniami faktycznymi posługują się licznymi cytatami z orzeczeń, co szczególnie dotyczy apelacji obrońcy K. K., nie zawsze jednak wiążąc referowane poglądy jurydyczne z realiach sprawy niniejszej, co tylko zaciemnia przekaz. Finalnie obrońca K. K. formułuje już konkretny postulat o rozważenie czy oskarżona nie działała w ramach współsprawstwa, nie zaś w zorganizowanej grupie przestępczej, co Sąd Apelacyjny zweryfikował w pierwszej kolejności, dochodząc do wniosku o braku przesłanek do podzielenia tych supozycji, w szczególności przy uwzględnieniu wiarygodnych depozycji B. D. i pozostałych dowodów przyjętych za osnowę odtworzonego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego,



lektura relacji procesowych B. D. prowadzi do wniosku, że nie starał się on przedstawić oskarżonych w nadmiernie niekorzystnym świetle, nie wyolbrzymiał faktów, ani też nie koloryzował opisywanych zaszłości. Supozycje apelujących o bezpodstawnym obciążeniu oskarżonych przez tego świadka jawią się jako chybione także dlatego, że B. K. w istotnej części potwierdziła jego relacje procesowe, a poniekąd były one także zgodne z wyjaśnieniami K. K. wszak przyznała ona, że miała wiedzę, iż w inkryminowanym czasie wraz z jej konkubentem byli związani ze środowiskiem przestępczym związanym z obrotem narkotykami, choć zaprzeczyła, aby sama miała mieć z tym coś wspólnego, a którą to wersję Sąd I instancji słusznie odrzucił. Oczywiste także jest, jeśli uwzględnić chronologicznie treść depozycji świadka, że po złożeniu pierwszych nieprawdziwych wyjaśnień we własnej sprawie podjął współpracę z organami ścigania kierując się chęcią skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Skoro zaś jest to instytucja przewidziana w procedurze karnej to nie powinno się czynić z takiej postawy zarzutu B. D., który w ten sposób postanowił jednoznacznie zerwać ze swoim środowiskiem przestępczym, a co zarazem pozbawiło skruszonego sprawcę motywacji do zachowania swoiście pojmowanej lojalności wobec oskarżonych i innych współdziałających z nim w przestępstwach osób. To niewątpliwie dopingowało B. D. do relacjonowaniu faktów w sposób prawdziwy, szczery i kompleksowy. Z kolei, będąc przesłuchiwany jako świadek miał ku temu dodatkową motywację w postaci grożącej odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. Uznając zatem jego depozycje za miarodajne nie popełnił Sąd I instancji błędu, a postąpił racjonalnie, w szczególności dlatego, że nie był to dowód odosobniony, a znajdował wsparcie w innych pozytywnie zweryfikowanych środkach dowodowych, m.in. wyjaśnieniach oskarżonych, zeznaniach świadków, wynikach przeszukań, oględzin miejsc i zatrzymanych dowodach rzeczowych, jak i opiniach toksykologicznych, do jakich każdorazowo szczegółowo się odnosił w pisemnych motywach wyroku, stąd nie sposób zgodzić się z zarzutem dowolności wyrokowych ustaleń faktycznych. Z kolei fragmenty depozycji tego świadka wyrwane z kontekstu i selektywnie dobrane pod forsowane przez obrońcę K. K. tezy o jego niewiarygodności, nie mają oczekiwanej siły rażenia, właśnie z powodu mankamentów związanych z tendencyjnym podejściem do zgromadzonych dowodów,



w tym stanie dowodowym nie budzi zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego prawidłowość odtworzonych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych leżących u podstaw skazania B. K. i K. K. za przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., które w inkryminowanym czasie akceptowały cele kierowanej przez P. D. zorganizowanej grupy, przestrzegając obowiązujących reguł poprzez wykonywanie powierzonych zadań, jak i czy partycypując w kosztach założenia i uprawy plantacji, a następnie czerpiąc z tego procederu korzyści, przy współdziałaniu z innymi członkami grupy w sposób odtworzony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w tym w części dotyczącej zaangażowania w jej działalność innych osób, w tym B. D., A. G., S. P., G. W., czy Ł. W.,



sprzeczne z doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem, a zarazem niedorzeczne byłoby uznanie, że B. K. i K. K. w ustalonym stanie faktycznym nie miały świadomości całego procederu, bądź też, że P. D. i B. D., a nawet B. K. działali w konspiracji przed oskarżoną K. K. czy pomimo jej sprzeciwu. Podobnie wykluczona jest wersja obrony oskarżonej B. K., także prezentowana niekonsekwentnie, że w pojedynkę zorganizowała profesjonalną i kosztowną plantację konopi pod uprawę marihuany i zajmowała się jej wytwarzaniem, bez wiedzy córki, jej konkubenta czy też B. D.,



warto jeszcze wspomnieć, że to nie od deklaracji oskarżonych uzależnione było czy uczestniczyły w zorganizowanej grupie przestępczej, bo udział w niej nie wymagał ani wyraźnego oświadczenia woli, ani spełnienia warunków formalnych, a określonego funkcjonowania w takiej strukturze i akceptacji jej celów, a tak w przypadku obu oskarżonych właśnie było. Wielomiejscowy charakter działalności grupy wynika zaś z prawidłowych ustaleń faktycznych w świetle których wykazana zostało przestępcza działalność członków tej struktury, a czego nie należy utożsamiać z osobistą kryminalną aktywnością oskarżonych, bo tego nie wymaga art. 258 § 1 k.k.,



konkludując zaskarżony w punktach 1 i 12 wyrok jest prawidłowy i oparty na prawdziwych ustaleniach faktycznych poczynionych w zgodzie z art. 2 § 2 k.p.k. i w wyniku obiektywnej oceny zarówno okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, przy respektowaniu zasady wyrażonej w art. 4 k.p.k. Materiał dowodowy, stanowiący osnowę wyrokowych ustaleń faktycznych jest kompletny (art. 410 k.p.k.) oraz poddany został wszechstronnej ocenie w sposób swobodny przy zachowaniu dyrektywalnych zasad wynikających z art. 7 k.p.k. tj. prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Obrońca B. K.

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od przestępstw przypisanych jej w punkcie 1 wyroku.

K. K.

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od wszystkich przypisanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

 kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła zaistnienia wytkniętych w apelacjach obrońców uchybień, a stąd brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.,



skarżący nie wytypowali także kodeksowych przyczyn uprawniających sąd odwoławczy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a enumeratywnie wymienionych w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k., a zatem wymagających stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie dotknięte jest bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 k.p.k., zachodzą względy z art. 454 k.p.k., bądź konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości.

Obrońca oskarżonej B. K.

zaskarżając wyrok w całości zarzucił nadto:



co do

punktów 2, 3 i 5 – błędne ustalenie, że oskarżona dopuściła się tych przestępstw,



co do

zarzutu z punktu V części wstępnej wyroku błędne przyjęcie, że oskarżona dopuściła się tego czynu, mimo że karalność za uprawy 10 krzaków konopi włóknistych uległa przedawnieniu,



obrazę art. 192 k.p.k. przez to, że Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów i psychologa o przeprowadzenie dowodu dot. a B. D. odnośnie jego zdolności do odtwarzania spostrzeżeń i relacjonowania faktów (…),

- z ostrożności procesowej obrazy art. 91 k.k. lub art. 12 k.k. poprzez ich niezastosowanie.

Obrońcaoskarżonej K. K.

zaskarżając wyrok w całości zarzucił nadto obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku tj.



art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, prowadzącą do błędu w ustaleniach faktycznych, tj. poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnienień i zeznań B. D. i błędną odmowę uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonych,



art. 4 k.p.k. w zw. z art. 192 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa na okoliczność czy u B. D. zachodzą zmiany w funkcjonowaniu pamięci oraz relacjonowaniu faktów (…),



z ostrożnościprocesowej obrazę prawa materialnego tj. art. 12 k.k. poprzez niezastosowanie przepisu dot. czynu ciągłego w zakresie skazania oskarżonej odrębnie za wytwarzanie w Z. marihuany i odrębne skazanie za wprowadzenie jej do obrotu (tj. pkt 13 i 15 wyroku),



z ostrożności procesowej obrazę prawa materialnego tj. art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne nie zastosowanie ciągu przestępstw do skazań nr 13 i 15 zaskarżonego wyroku,



z ostrożności procesowej obrazę prawa materialnego tj. art. 65 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne niezastosowanie w zakresie hodowli 10 krzaków konopi włóknistych z pkt 15 zaskarżonego wyroku.

Prokurator zaskarżył w tej części wyrok zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 13 § 1 k.k. poprzez błędne jego powołanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego

oskarżonej B. K.

w

pkt 4 wyroku, a

oskarżonej K. K.

w

pkt 15 wyroku, w sytuacji gdy z opisu tych czynów wynika, że przestępstwa zakwalifikowano z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3, art. 63 ust. 3 oraz 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zast art. 65 § 1 k.k.

Częściowo zasadny



zarzuty apelacyjne stawiane przez obrońców oskarżonych B. K. i K. K. mimo, że oparte na różnych podstawach odwoławczych, bazują de facto na tożsamym zespole argumentacji, a zasadniczo jednym sprowadzającym się do zakwestionowania wiarygodności relacji procesowych B. D., co po raz wtóry uprawnia Sąd Apelacyjny do ich zbiorczego omówienia. Zacząć należy od przypomnienia, że ocena dowodów przeprowadzona przez sąd pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. o ile jest zgodna z doświadczeniem życiowym, logicznym rozumowaniem i wskazaniami wiedzy, a do jej skutecznego podważania niezbędne jest wykazanie dowolności przy weryfikacji danego środka, w tym przypadku depozycji typowanego świadka, a czego w obu apelacjach zabrakło. Zwraca przy tym uwagę, że obrońca B. K. nie precyzuje w jakiej części depozycje B. D. ocenia jako fałszywe, bądź stanowiące efekt „projekcji, omamów lub wyobraźni”, ewentualnie jakie ustalenia poczynione na ich podstawie przez Sąd Okręgowy są błędne. Miast tego kwestionuje w ogólności depozycje świadka, pomijając milczeniem choćby to, że w istotnej części zostały potwierdzone w wyjaśnieniach oskarżonych, zeznaniach świadków, przeprowadzonych oględzinach, przeszukaniach, czy opiniach toksykologicznych, szczegółowo opisanych w motywach zaskarżonego wyroku. Nie trzeba przypominać, że każdy dowód podlega kontroli we wzajemnym powiązaniu z pozostałymi, a kiedy ma w nich potwierdzenie lub wynika logicznie z przebiegu wypadków, może stanowić podstawę do czynienia ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1986 r., II KR 268/86, OSNPG 1987, Nr 6, poz. 65, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2015 r. II AKa 138/15 LEX nr 1820512) i tak też się stało w sprawie niniejszej. Forsowana linia obrony B. K. nie jest przy tym spójna, wszak przyznanie przez oskarżoną, że uprawiała konopie inne niż włókniste koresponduje z relacją procesową B. D. Z kolei, obrońca K. K. wprawdzie przywołuje kilka przykładów mających potwierdzać niekonsekwencję B. D., jednak wyciąga z tego wnioski w sposób skrajnie tendencyjny, stronniczy i bez odniesienia do ich całokształtu, wszak naturalnym procesem jest zacieranie się w pamięci świadka szczegółów referowanych zdarzeń sprzed lat, szczególnie jeśli przesłuchania mają miejsce wielokrotnie i dotyczą wielu osób i wielu sytuacji. Zapominają także skarżący o tym znamiennym fakcie, że świadek D. obciążając oskarżone przedstawił zarazem informacje niekorzystne dla siebie samego i narażające go na odpowiedzialność karną, do jakiej został też pociągnięty. Oczywiste przy tym jest, że do zaprzeczenia wiarygodności B. D. nie wystarczy twierdzenie, że pomówienie oskarżonych miało być motywowane chęcią skorzystania z dobrodziejstwa z art. 60 § 3 k.k., bo tak jak to już powiedziano, w takim przypadku przesłuchiwany ma żywotny interes w wyjaśnieniu/zeznawaniu prawdziwie, aby szansy na poniesienie nadzwyczajnie złagodzonej kary nie stracić, przy świadomości łatwego zdemaskowania wszelkich fałszywych treści przez organy procesowe dysponujące całokształtem materiału dowodowego, ale i same strony, a taka sytuacja nie miała w sprawie oskarżonych miejsca. Zwraca także uwagę, że B. D. opisując kryminalną współpracę z oskarżonymi wcale nie obciążał ich nadmiernie, przeczył, aby B. K. była w jakiś sposób zaangażowana w uprawę konopi w B., nie twierdził też, aby oskarżone uczestniczyły w prowadzeniu plantacji w innych lokacjach aniżeli Z. czy B., bądź czerpały z tego korzyści, a tak by niewątpliwie postąpił gdyby kierował się chęcią ich bezpodstawnego pomówienia, aby wykazać jak najszerszą skalę procederu z ich udziałem,



nie mają także skarżący racji kwestionując słuszność decyzji Sądu I instancji oddalającego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii lekarza psychiatry i psychologa, jak i przesłuchania z ich udziałem świadka B. D., wszak Sąd Apelacyjny doszedł do tożsamego wniosku i oddalił ponowiony w apelacjach wniosek obrońców zmierzający do tego samego celu. Postulując w ten sposób pomijają bowiem apelujący obrońcy te względy, jakie przeczą występowaniu insynuowanych deficytów u świadka mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego stanu psychicznego, o jakich mowa w art. 192 § 2 k.p.k., a czego nie stwierdziły także organy procesowe podczas wielokrotnych przesłuchań B. D. w toku postępowania karnego. Sam fakt używania przezeń środków odurzających w przeszłości nie determinuje decyzji oczekiwanej przez skarżących, tym bardziej, że cytowany przepis przewiduje jedynie taką możliwość, nie ma zaś charakteru obligatoryjnego. To zaś, że w innym postępowaniu karnym odmienną decyzję miał podjąć sąd nie ma znaczenia przy osądzie sprawy niniejszej z uwagi na kardynalną zasadę samodzielności jurysdykcyjnej sądu gwarantowaną przepisem art. 8 § 1 k.p.k. Zarzuty obecnie omawiane jawią się zatem jako chybione, albowiem kwestionowane postanowienie Sądu I instancji nie naruszało prawo procesowego i jego wydanie nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku,



oskarżona B. K. także zmiennie przedstawiała swoje stanowisko co do sprawstwa w zakresie zarzutu posiadania znacznej ilości marihuany, a treść jej wyjaśnień w części uznanej przez Sąd I instancji za wiarygodne, potwierdza słuszność wyodrębnienia występku przypisanego jej w punkcie 5 zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustalenia przez Sąd meriti, iż B. K. dokonała go nie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. Nie można jednak już uznać, aby nabyła taką ilość środka odurzającego wyłącznie na własne potrzeby, bo jest to linia obrony wręcz niepoważna, a jako taka słusznie nie zyskała uznania Sądu Okręgowego. Supozycje snute w tym wątku w apelacji obrońcy oskarżonej stanowią luźną polemikę z prawidłowymi ustaleniami tegoż sądu i nie znajdują oparcia w miarodajnych dowodach,



uwzględniając to wszystko Sąd Apelacyjny potwierdził prawidłowość wyrokowych ustaleń faktycznych odtworzonych w oparciu o dowody poddane ocenie zgodnie z kodeksowymi zasadami, a także właściwą ich subsumpcję pod przyjęte w podstawach skazań oskarżonych przepisy prawa materialnego. W aspekcie prawnym przypomnieć należy, że oskarżona B. K. przyznała się, co nie budzi wątpliwości w kontekście innych dowodów, że uprawiała ziele konopi innych niż włókniste celem wytwarzania marihuany przy wykorzystaniu specjalistycznego sprzętu i roślin w tym celu zakupionych. Kwestionowane były przez oskarżoną sposób zorganizowania plantacji, jej prowadzenia i osób wspólników w tym córki K. K., P. D., a nawet tego, że w uprawę był zaangażowany B. D., co jednak nie zyskało potwierdzenia w dowodach prawidłowo przyjętych w osnowie odtworzonych przez Sąd I instancji faktów. Z powyższego wynika zarazem, że błędem Sądu I instancji było odrębne przypisane oskarżonej B. K. czynów opisanych w punktach 2, 3 i 4 i wymierzenie za każde z nich osobnych kar, a finalnie na ich podstawie kary łącznej, co prowadziło do braku spójności wewnętrznej orzeczenia i w równej mierze odnosi się do odnośnych przestępstw za jakie została skazana K. K. w punktach 13, 14 i 15 wyroku Sądu Okręgowego, a co musiało zostać przez Sąd Apelacyjny skorygowane na korzyść oskarżonych w sposób ujęty w punktach I.1 i I.6 wyroku tut. Sądu,



działanie oskarżonych ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu nie może budzić kontrowersji, a zaniechanie rozważenia pod tym kątem słuszności oskarżenia przez Sąd I instancji nie było prawidłowe, tym bardziej, że przyjął zarazem, że wzmiankowanych przestępstw oskarżone dopuściły się w warunkach czynów ciągłych i w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, jak i osiągając z tego stałe dochody, a co spajało te zachowania w jedną całość jako czynów ciągłych. Stanowisko takie spotkało się ze słuszną krytyką apelujących obrońców i wymagało interwencji ze strony Sądu odwoławczego,



przypomnienia zatem wymaga, że gdy sprawca uprawiający ziele konopi innych niż włókniste podejmie ze z góry powziętym zamiarem dalsze działania, będące realizacją znamienia czasownikowego wytwarzania, to popełni czyn kwalifikowany kumulatywnie z art. 63 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 53 ust. 1 lub 2 u.p.n. w zw. z art. 12 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. (por. B. Kurzępa [w:] Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, wyd. II, red. A. Ważny, Warszawa 2019, art. 53, teza 13; wyrok SA w Katowicach z 12.11.2009 r., II AKa 236/09, LEX nr 553845). W orzecznictwie i doktrynie słusznie przyjmuje się, że w przypadku marihuany, która występuje jako gotowy do użycia preparat ziela konopi innych niż włókniste w postaci wysuszonych i rozdrobnionych żeńskich kwiatostanów oraz męskich i żeńskich liści, jej wytwarzaniem są etapy dochodzenia do gotowej postaci takie jak suszenie, segregowanie, rozdrabnianie i porcjowanie (zob. postanowienie SN z dnia 8 marca 2005 r., IV KK 14/05, OSNKW 2005/4/37; postanowienie SN z dnia 30 czerwca 2015 r., V KK 124/15, LEX nr 1781852; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 170/15, LEX nr 1798752; wyrok SA w Krakowie z dnia 12 października 2005 r., II AKa 200/05, KZS 2005/11/37; wyrok SA w Łodzi z dnia 17 marca 2015 r., II AKa 311/14, LEX nr 1711506; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2015 r., II AKa 151/15, LEX nr 1798754; wyrok SA w Gdańsku z dnia 10 października 2016 r., II AKa 186/16, LEX nr 2250179; wyrok SA w Katowicach z 18.10.2018 r., II AKa 440/18, LEX nr 2680896; K. Łucarz, A. Muszyńska, Komentarz do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, Oficyna 2008, teza 6 do art. 53). Na kanwie sprawy niniejszej wymaga przypomnienia, iż w Z. (przez obie oskarżone) i B. (przez oskarżoną K. K.) wespół z innymi osobami prowadzona była uprawa krzewów konopi innych niż włókniste w różnych fazach wzrostu, przy wykorzystaniu profesjonalnego sprzętu i możliwości uzyskiwania hurtowych ilości środka odurzającego przy odpowiednim poziomie zawartości delta-9-THC oraz kwasu delta-9-THC-karboksylowego, ta zaś była znaczna w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie. Tyczy się to także części dotyczącej zasiewu konopi włóknistych, w postaci 10 krzaków konopi włóknistych, a z jakich można było otrzymać 346,606 gram netto suszu konopi siewnych włóknistych, a co wyczerpało znamiona usiłowania nieudolnego w rozumieniu art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie zaś jak to błędnie zakwalifikował Sąd Okręgowy z art. 13 § 1 k.k., co słusznie wytknięte zostało w apelacji prokuratora. Oskarżone działały bowiem z nieświadomością, że w miejsce konopi innych niż włókniste nabyły konopie włókniste, o czym wprost wyjaśniała oskarżona B. K. przed Sądem Okręgowym szczerze przyznając, że hodowała 10 sztuk krzaków konopi jak to jest określone w zarzucie piątym myśląc, że są to konopie inne niż włókniste. Było to co oczywiste objęte jedynym celem obliczonym na wytworzenie z tych roślin marihuany, a powodem jaki powstrzymał oskarżone był czynnik zewnętrzny i całkowicie od nich niezależny w postaci zatrzymania B. K. przez funkcjonariuszy Policji. Brak jest zatem racjonalnych powodów, aby to zachowanie oskarżonych analizować - jak tego domagają się obrońcy - pod kątem popełnienia wykroczenia z art. 65 cyt. ustawy, jak błędnie zarzucił prokurator w akcie oskarżonego, wszak był to element jednego czynu ciągłego popełnionego w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem wytworzenia i obrotu środkami odurzającymi, co też zostało im równocześnie przypisane,



co istotne z punktu widzenia rozważanych podstaw odpowiedzialności karnej oskarżonych w orzecznictwie zasadnie przyjmuje się także adekwatne w realiach sprawy niniejszej rozumienie uczestniczenia w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za jakie traktować należy wszelkie formy udziału w przyjmowaniu i przekazywaniu narkotyków np. magazynowanie środków odurzających lub substancji psychotropowych czy udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 lutego 2011 r., V KK 288/10, LEX nr 783117), co miało także miejsce zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji z tym, że także w tym przypadku obrót ten stanowił element czynu ciągłego popełnionego przez oskarżone w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, nie zaś odrębne przestępstwo, jak to nieprawidłowo przyjęto w zaskarżonym wyroku (punkty 3 i 14), stąd także w tym kierunku Sąd Apelacyjny dokonał zmiany zaskarżonego wyroku. Nie jest zrozumiałe odrębne skazanie oskarżonych za te czyny skoro już z opisów tych przestępstw zawartych w zaskarżonym wyroku wynika jednoznacznie, że przedmiotem objętego nimi obrotu był środek odurzający wytworzony w wyniku czynów za jakie oskarżone zostały jednocześnie skazane w punktach 2 (osk. B..K.) i 13 tiret pierwsze (osk. K..K.),



idąc dalej stwierdzić należy, że nie ma racji obrońca oskarżonej B. K. w kwestii ilości działek marihuany możliwych do uzyskania z określonej ilości krzaków konopi hodowanych przez oskarżone, co nie ma także bezpośredniego przełożenia na ocenę prawną zarzutów. Przypomnieć należy, że w świetle utrwalonego orzecznictwa znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych to taka ilość, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych (zob. wyrok SA w Lublinie z 24.05.2017 r., II AKa 93/17, LEX nr 2329105; wyrok SA w Lublinie z 18.10.2012 r., II AKa 224/12, LEX nr 1237266; wyrok SA w Warszawie z 21.03.1016 r., II AKa 247/15, LEX nr 2061769, wyrok SA we Wrocławiu z 20.02.2008 r., II AKa 10/18, LEX nr 357147; wyrok SA we Wrocławiu z 02.02.2012 r., II AKa 413/11, LEX nr 1112421; wyrok SN z 14.07.2011 r., IV KK 127/11, LEX nr 897769). Warto też dodać, że „znaczna ilość” stanowi kryterium obiektywne i jest mierzona ilością porcji konsumpcyjnych (różnych wagowo w zależności od rodzaju narkotyku, a konkretnie jego mocy odurzającej), niezależne od tego, czy środek odurzający lub substancja psychotropowa przeznaczone są do zaspokojenia własnych potrzeb sprawcy, czy też sprawca ma względem nich inne zamiary (zob. wyrok SA w Warszawie z 04.08.2017 r., II AKa 168/17, LEX nr 2347811). Z kolei wytknięta przez obrońcę B. K. okoliczność związana z zarzutem stawianym oskarżonej w punkcie IV części wstępnej wyroku dot. czynności polegającej na ścięciu przez B. K. 4 krzaków konopi innych niż włókniste czy niejasności opisu tego przestępstwa, nie wymaga szerszego komentarza w świetle zmienionego opisu tego przestępstwa w punkcie 4 zaskarżonego wyroku, gdzie zachowanie takie nie zostało oskarżonej przypisane, a co umknęło uwadze apelującego,



podsumowując referowane stanowisko Sądu Apelacyjnego wynika z przeświadczenia, że chybione są wszystkie zarzuty apelacyjne podnoszone przez skarżących obrońców, a kwestionujące współdziałanie oskarżonych przy popełnieniu przestępstw ze sobą i z ustalonymi osobami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. B. K. i K. K. dopuściły się przypisanych im przestępstw utożsamiając się z celami grupy w jakiej działały w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co też B. K. szczerze przyznała twierdząc, że chciała w ten sposób wspomóc finansowo bliskich, przy tym zataiła współudział w tym procederze córki K., kierując się przy tym zdaniem Sądu ad quem troską rodzicielską i dobrem wnuków. Reasumując wbrew twierdzeniom obrońców, Sąd Okręgowy przy ocenie dowodu z relacji procesowych B. D. nie uchybił treści art. 410 k.p.k. ani art. 7 k.p.k., wszak ani oskarżone ani też P. D. nie potrafili racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego jego depozycje miałyby być niezgodne z prawdą, a te insynuowane przyczyny i sugestie nakreślane w tym wątku przez obronę, nie zasługiwały na uwzględnienie i tak też zostały ocenione przez Sądy obu instancji, pamiętając także, że nie był to jedyny dowód, na którym Sąd I instancji oparł swe ustalenia faktyczne, o czym już była mowa.

Obrońca oskarżonej B. K.

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od przestępstw przypisanych jej w punktach 2,3 i 5 wyroku i umorzenie postepowania co do czynu opisanego w zarzucie V i opisanego w punkcie 4 wyroku, z uwagi na jego przedawnienie, a z ostrożności procesowej o przyjęcie, że czyny zarzucone oskarżonej stanowią czyn ciągły i obniżenie kary z punktu 4 wyroku, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonej K. K.

nie sformułował adekwatnych do omówionych zarzutów wniosków.

Prokurator wniósł o dodanie do podstawy prawnej czynów przypisanych B. K. i K. K. w punktach 4 i 15 wyroku art. 13 § 2 k.k. i wyeliminowanie omyłkowo powołanego art. 13 § 1 k.k.

Częściowo zasadny



wobec zasadności zarzutu prokuratora, związany z nim wniosek został uwzględniony prowadząc do zmiany podstawy prawnej skazań oskarżonych B. K. i K. K. w punktach 4 i 15 zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie art. 13 § 1 k.k. przepisem art. 13 § 2 k.k. przy uwzględnieniu zmian dokonanych w instancji odwoławczej przy ocenie prawnej finalnie przypisanych oskarżonym czynów ciągłych,



z kolei bezpodstawność zarzutów odwoławczych kwestionujących winę i sprawstwo oskarżonych B. K. i K. K. wykluczała ich uniewinnienie. Podzielono wyłącznie te zarzuty i wnioski objęte apelacjami ich obrońców, jakie tyczyły się nie uwzględnienia działania oskarżonych w ramach czynów ciągłych, co skutkowało odpowiednim zreformowaniu zaskarżonego wyroku w sposób ujęty w punktach I.1 i I.6 wyroku Sądu Apelacyjnego.

Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych na niekorzyść oskarżonej B. K. zarzucając rażącą niewspółmierność kary łącznej (pkt 8) w stosunku do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów, a zwłaszcza roli, sposobu i okoliczności popełnionych przestępstw, przez co kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 500 stawek po 30 złotych nie spełni celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

Obrońcaoskarżonej K. K.

zaskarżył wyrok w całości zarzucając z ostrożności procesowej rażącą surowość orzeczonej kary.

Niezasadny



w części dotyczącej kwestionowanych w apelacjach rozstrzygnięć penalnych apelacje obrońców B. K. i K. K. utraciły częściowo rację bytu w świetle zreformowanego w instancji odwoławczej wyroku Sądu I instancji, a w efekcie wymierzenia oskarżonym nowych kar jednostkowych i w konsekwencji kar łącznych,



po zreformowaniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej przestępstw przypisanych oskarżonym w punktach 2, 3 i 4 (osk. B.. K.) i 13, 14 i 15 (osk. K. K. ) i uznaniu, że stanowiły one czyny ciągłe z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. i w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 i w zw. z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (dot. osk. B..K.) i z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. i w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 i w zw. z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (dot. osk. K.. K.) Sąd Apelacyjny w odnośnych punktach orzekł wobec B. K. karę 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 400 stawek dziennych po 30,- złotych, zaś wobec K. K. karę 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 350 stawek dziennych po 20 złotych. Orzeczone wobec oskarżonych za przypisane im zbrodnie narkotykowe sankcje uwzględniają rodzaj zagrożonego i naruszonego przestępstwami dobra chronionego prawem, a wiążącego się z poważnymi stratami ludzkimi i ogólnospołecznymi, jak zdrowie publiczne i porządek społeczny, w jakie proceder związany z produkcją i obrotem znacznymi ilościach narkotyków godzi. I dziwić może tylko, że oskarżone mając świadomość, bo jest to fakt notoryjny, jak niebezpieczny jest łatwy dostęp do narkotyków zwłaszcza osób młodych, zdecydowały się z tak niskich pobudek przystąpić do tego kryminalnego procederu. Zachowanie oskarżonych zasługuje na potępienie i wymaga odpowiedniego doboru sankcji uwzględniających relatywnie długi czas przestępstw, współdziałanie z innymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, premedytację i konsekwencję działania, rolę w procederze przy uwzględnieniu, że ta była znaczniejsza w przypadku B. K., ilość wytworzonych i będących przedmiotem obrotu narkotyków, uczynienie sobie z tego stałego źródła dochodu i niskie pobudki. Przy wymiarze za te przestępstwa sankcji należało też uwzględnić potrzeby w zakresie prewencji szczególnej, a zatem osiągnięcie celów wychowawczych względem samych oskarżonych i uświadomienie im skali i powagi popełnionych czynów, ale i prewencji generalnej, aby skierować do społeczeństwa, w tym środowiska związanego z nielegalnym biznesem narkotykowym jasny przekaz, że przestępstwa tego rodzaju spotkają się z odpowiednio surową reakcją wymiaru sprawiedliwości. Dalsze złagodzenie kar za przypisane oskarżonym przez Sąd Apelacyjny w zmienionej postaci zbrodnie, przy licznych okolicznościach obciążających, prawidłowo zdiagnozowanych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, nie było możliwe, w tym z przyczyn eksponowanych w apelacjach obrońców, bo wszystkie pozytywne okoliczności zostały uwzględnione w możliwie najszerszym zakresie, o czym świadczy orzeczenie wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Zaznaczenia wymaga, że wcześniejsza niekaralność oskarżonej K. K. czy pozytywne wywiady środowiskowe nie stanowią jedynych dyrektyw sądowego wymiaru kary, przy dodatkowym zaznaczeniu, że taka postawa winna być standardem funkcjonowania w społeczeństwie,



nadmienić jeszcze wypada, że w

apelacji obrońcy B. K.

we wniosku nr 3 zawarty został zarzut oparty na podstawie z art. 438 pkt. 4 k.p.k., co miało wyrażać się w orzeczeniu rażąco surowej kary za przestępstwo przypisane oskarżonej w punkcie 4 wyroku przez nie uwzględnienie jej przyznania się do przestępstwa i tego, że jego przedmiotem były także krzaki konopi włóknistych („

a co za tym idzie było to wykroczenie”, z czym z powodów omówionych wyżej nie sposób się zgodzić), a co nie jest już aktualne w świetle zmanionego przez Sąd Apelacyjny w tej części wyroku. Można jedynie nadmienić, że przyznanie się oskarżonej do przestępstwa zostało w instancji odwoławczej wzięte pod uwagę przy orzekaniu sankcji, jednak nie mogło mieć decydującego znaczenia, tym bardziej jeśli uwzględnić jej niekonsekwencję,



w tych warunkach Sąd odwoławczy uznał za słuszne wymierzenie oskarżonej B. K. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy oraz kary łącznej grzywny w wysokości 420 stawek dziennych po 30,- złotych, a zatem na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji uwzględniając zbieżność rodzajową i czasową przestępstw popełnionych w ramach jednego procederu. Tożsamą zasadą kierował się Sąd Apelacyjny orzekając karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wobec oskarżonej K. K.. Takie ukształtowanie kar łącznych pozwoli zdaniem Sądu Apelacyjnego na osiągnięcie celów wychowawczych i zapobiegawczych wobec oskarżonych, a nadto uwzględnia wszystkie pozostałe dyrektywy sądowego wymiaru kar łącznych.

Prokurator wniósł o wymierzenie B. K. kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności i grzywny 500 stawek po 50 złotych (pkt 8 wyroku).

Obrońca oskarżonej B. K.

wniósł o obniżenie kary za czyn z punktu 4 zaskarżonego wyroku jako rażąco surowej.

Obrońca oskarżonej K. K.

nie sformułował odrębnego wniosku w związku z zarzutem z punktu 4 apelacji.

Niezasadny

bezpodstawność wniosków odwoławczych wynika z przyczyn wyjaśnionych powyżej.

Obrońca oskarżonej B. K.

zaskarżył wyrok w całości zarzucając także obrazę art. 45 § 1 k.k. przez orzeczenie wobec niej przepadku równowartości korzyści majątkowej za

przypisane przestępstwo w punkcie 3 wyroku (pkt 9 wyroku).

Obrońca oskarżonej K. K.

zaskarżył wyrok w tej części stawiając

z ostrożności procesowej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść, tj. błędne przyjęcie w pkt 14, iż sprzedaż 12 kg marihuany miała być za cenę 264.000,- zł podczas gdy z zeznań pomawiającego B. D. (k. 389) wynika, iż sprzedaż była dokonana za cenę 18.000,- zł za 1 kg, a więc łącznie za 216 tys. zł, a co skutkowało błędnym orzeczeniem przepadku równowartości korzyści majątkowej na kwotę 88.-000,- zł

Niezasadny

zarzut obrazy prawa materialnego stawiany przez obrońcę B. K. nie mógł okazać się skuteczny, skoro jego postawienie ma rację bytu, gdy apelujący akceptuje odtworzone przez sąd I instancji fakty, a tak w realiach sprawy oskarżonej nie jest. Naruszenia cytowanego przepisu wymagałoby także wykazania - zgodnie z regulacją art. 438 pkt. 1a k.p.k. - nie tylko tego na czym ono polegało, ale i jaki miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a warunków tych analizowane apelacje obrońców nie spełniają. Przy czym obrońca K. K. buduje zarzut błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o wyselekcjonowany fragment depozycji B. D., a co nie jest prawidłowe, wszak z całokształtu jego depozycji płyną jednoznaczne dane potwierdzające prawidłowość dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych (k. 362 t. II), a z jakich wynika, że z plantacji w Z. została wytworzona a następnie sprzedana marihuana w ilości od 12 kg do 14 kg w cenią 22 tys. zł za kg, co daje właśnie sumę 264 tys. zł tytułem uzyskanej z tej transakcji korzyści majątkowej, a w czym partycypowały oskarżone. Nasuwa się jeszcze uwaga, że w wyroku przyjęta została ilość przedmiotu przestępstwa wedle wersji najkorzystniejszej dla oskarżonych (12 kg miast 14 kg), stąd nie sposób czynić Sądowi I instancji zarzutu braku zachowania obiektywizmu przy rozstrzyganiu sprawy. W świetle wyrokowych ustaleń faktycznych przypomnieć jeszcze można, że oskarżone zajmowały się uprawą, wytwarzaniem i obrotem narkotykami w znacznych ilościach i w celu zarobkowym, osiągając z tego procederu stały dochód. Zaszłości te potwierdzają miarodajność depozycji B. D., przy zaznaczeniu, że inna wersja musiałaby prowadzić do absurdalnego wniosku, że oskarżone zajmowały się kosztowną uprawą, wytwarzaniem marihuany i obrotem narkotykami, podejmując w ten sposób istotne ryzyko poniesienia odpowiedzialności karnej, nie osiągając z tego korzyści majątkowych, będących jedynym motywem ich kryminalnego działania. Przypomnieć także należy, że przepis art. 45 § 1 k.k. pozwala na orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa także w całości, podczas gdy w analizowanym rozstrzygnięciu przyjęto za słuszne stosunkowe jej rozdzielenie pomiędzy oskarżone, a zatem jest to rozwiązanie dla nich korzystne. Nie ma zatem Sąd Apelacyjny zastrzeżeń do ustalonej przez Sąd Okręgowy wysokości oszacowanego przepadku na ustalonym poziomie odpowiadającym iloczynowi ilości i ceny środka odurzającego będącego przedmiotem obrotu, jak i osób zaangażowanych w tę transakcję.

brak wyodrębnionych wniosków odwoławczych dotyczących tych zarzutów

jw.

Obrońca oskarżonej B. K.

zaskarżył wyrok w całości zarzucając obrazę art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczonych przez zasadzenie nawiązek orzeczonych w

punktach 10a, 10b,10d wyroku

Niezasadny

Sąd Apelacyjny nie stwierdził podstaw prawnych bądź faktycznych do zanegowania prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, a jakich nie typuje także skarżący obrońca, przy uwzględnieniu konieczności częściowego jego zreformowania w związku z treścią punktu I.1 wyroku tut. Sądu. W efekcie uchylono orzeczenia z punktu 10 a), b) oraz c) i na mocy art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonej B. K. w związku ze skazaniem za przestępstwo z punktu I.1 wyroku nawiązkę w kwocie 8.000,- zł na rzecz Stowarzyszenia (...) w D. z przeznaczeniem na cele zapobiegnia i zwalczania narkomanii, a zatem w niższej wysokości aniżeli suma tych nawiązek przyjęta w zaskarżonych rozstrzygnięciach (na sumę 11 tys. zł). Analogiczna sytuacja dotyczy odnośnych rozstrzygnięć w sprawie oskarżonej K. K. wobec której Sąd Apelacyjny po zreformowaniu wyroku w punkcie I.6 orzekł nawiązkę w kwocie 5 tys. zł na wskazany cel (w miejsce tej opiewającej na sumę 9 tys. zł), a zatem także to orzeczenie jest korzystniejsze dla oskarżonej aniżeli objęte zaskarżonym wyrokiem.

brak wyodrębnionego wniosku odwoławczego dotyczącego tego zarzutu

jw.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości, za wyjątkiem zmian podlegających zmodyfikowaniu w sposób ujęty w wyroku Sądu Apelacyjnego

poza dokonanymi w instancji odwoławczej zmianami zaskarżony wyrok odpowiadał prawu i nie był dotknięty wady wytkniętymi przez apelujących, bądź takimi, jakie należałoby uwzględnić z urzędu.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok wobec

oskarżonej B. K.

w ten sposób, że:



ustalił, iż zachowania jej przypisane w punktach 2, 3 i 4 stanowią jeden czyn ciągły popełniony w okresie od nieustalonego dnia września 2020 r. do dnia 24 września 2021 r. wyczerpujący ustawowe znamiona przestępstwa z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. i w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 i w zw. z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej karę 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych ustalając jedną stawkę na kwotę 30,- złotych,



uchylił rozstrzygnięcie z punktu 8 i na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec niej nową karę łączną na podstawie kar orzeczonych za przestępstwa z punktów 1, 5 i 6 zaskarżonego wyroku i I.1 wyroku Sądu odwoławczego w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 24 września 2021 r. godz. 13.40 do dnia 9 lutego 2023 r., godz. 14.50) oraz nową karę łączną grzywny na podstawie grzywien wymierzonych za przestępstwa z punktów 6 zaskarżonego wyroku i I.1 wyroku tut. Sądu w wysokości 420 stawek dziennych ustalając jedną stawkę na kwotę 30,- złotych,



w punkcie 9 ustalił, że orzeczony przepadek dotyczy równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa przypisanego jej w punkcie I.1 wyroku tut. Sądu,



uchylił rozstrzygnięcia z punktu 10 a), b) oraz c) i na mocy art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł w związku ze skazaniem za przestępstwo z punktu I.1 niniejszego wyroku nawiązkę w kwocie 8.000,- złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w D. z przeznaczeniem na cele zapobiegnia i zwalczania narkomanii,

Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok wobec

oskarżonej K. K.

w ten sposób, że:



ustalił, że zachowania jej przypisane w punktach 13, 14 i 15 stanowią jeden czyn ciągły popełniony w okresie od nieustalonego dnia września 2020 r. do dnia 24 września 2021 r. wyczerpujący ustawowe znamiona przestępstwa z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. i w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 63 ust. 3 i w zw. z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej karę 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych ustalając jedną stawkę na kwotę 20 złotych,



uchylił rozstrzygnięcie z punktu 16 i na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł nową karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,



w punkcie 17 ustalił, że orzeczony wobec oskarżonej K. K. przepadek dotyczy równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa przypisanego jej w punkcie I.6 niniejszego wyroku,



uchylił rozstrzygnięcia z punktu 18 a), b) oraz c) i na mocy art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2022 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł w związku ze skazaniem za przestępstwo z punktu I.6 niniejszego wyroku nawiązkę w kwocie 5.000,- złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w D. z przeznaczeniem na cele zapobiegnia i zwalczania narkomanii.

konieczność poprawienia przez Sąd Apelacyjny błędnej kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonym B. K. i K. K. we wskazanych punktach zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji wymierzenia nowych kar jednostkowych i łącznych, podyktowana była uchybieniami zaistniałymi w zaskarżonym wyroku, do jakich odniesiono się powyżej.

Koszty procesu

Punkt III wyroku

od oskarżonych B. K. i K. K. zasądzono na rzecz Skarbu Państwa jedną opłatę za obie instancje w wysokości adekwatnej do rodzaju i rozmiaru orzeczonych względem nich prawomocnie kar, a nadto wydatki postępowania odwoławczego stosunkowo rozdzielone i obejmujące ryczałt za doręczenia korespondencji.

SSO del. Teresa Jędrzejas-Paluch SSA Karina Maksym SSA Iwona Hyła

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej B. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 1-10

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej K. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 12-18

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 4 i 8 oraz 15

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

co do winy

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana