Sąd Apelacyjny obniżył karę za kierowanie grupą narkotykową i przepadek do 243 200 zł

1. P. U. (1) został oskarżony o to, że :

V. w okresie od (...) roku do dnia (...) roku na terenie Holandii, Niemiec i Polski w tym w T., T., S. i innych miejscowościach woj. (...), kierował zorganizowaną grupą przestępczą w skład której wchodzili U. Ż., E. Ś., G. X., G. S., P. U. (2), B. K. i inne nieustalone osoby, mającą na celu, w ramach podziału ról, popełnianie przestępstw polegających na wewnątrzwspólnotowym nabywaniu a następnie wprowadzaniu do obrotu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci (...) i tabletek (...) poprzez ich przywóz do Polski z Niemiec i Holandii, wprowadzaniu do obrotu przerobionej i przetworzonej (...), oraz uczestniczeniu w obrocie zakupionych od innych osób substancji psychotropowych w postaci (...) i tabletek (...) i środków odurzających w postaci haszyszu i ziela konopi innych niż włókniste, jak również na uprawie i wytwarzaniu środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste a następnie ich wprowadzaniu do obrotu, w ten sposób, że w celu pozyskania narkotyków przeznaczonych dla grupy organizował w Holandii i Niemczech zakup narkotyków oraz ich przewiezienie do Polski poprzez inne nieustalone osoby, a następnie nadzorował dalsze działania grupy w ten sposób, że zlecał innym osobom wypożyczanie samochodów służących do przemytów, przechowywanie środków odurzających i substancji psychotropowych, przekazywanie ich pozostałym członkom grupy celem ich porcjowania i dalszej dystrybucji wyznaczonym odbiorcom, prowadzenie upraw konopi i wytwarzanie środka odurzającego w postaci (...), odbieranie pieniędzy za przekazane środki odurzające i substancje psychotropowe, przy czym osobiście prowadził rozliczenia związane z ich sprzedażą, przerabiał i przetwarzał (...) jak również sprzedawał środki odurzające i substancje psychotropowe pochodzące z przemytu, przerabiania, przetwarzania, oraz pozyskane od innych osób,

tj. o przestępstwo z art. 258 § 3 kk

VI. w okresie od (...) r., w tym co najmniej w terminach: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), na terytorium Holandii, Niemiec i Polski, działając osobiście oraz nadzorując i kierując wykonaniem czynu zabronionego przez innych członków grupy oraz inne osoby nie związane z grupą, w ramach podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci (...) w ilości nie mniejszej niż 36.162 gram, wartości nie mniejszej niż 361.620 zł, oraz nie mniej niż 10.000 sztuk tabletek (...) wartości nie mniejszej niż 25.000 zł, zakupując je na terenie Holandii i Niemiec, które następnie zostały przewiezione na terytorium Polski celem dalszej dystrybucji, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 55 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

VII. w okresie od (...) roku do dnia (...) roku w T., T., S. i innych miejscowościach województwa (...), działając osobiście oraz nadzorując i kierując wykonaniem czynu zabronionego przez innych członków grupy oraz inne osoby nie związane z grupą, w ramach podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wprowadził do obrotu i uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych w ten sposób, że nabyte od:

- E. Ś.

- środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 400 gram, wartości 8.000 zł;

- S. X.

- środek odurzający w postaci haszyszu w ilości nie mniejszej niż 100 gram wartości nie mniejszej niż 1800 zł;

-

nieustalonych osób - środki odurzające i substancje psychotropowe w postaci (...) w ilości nie mniejszej niż 470 gram wartości nie mniejszej niż 32.900 zł, tabletek (...) w ilości nie mniejszej niż 2.000 sztuk wartości nie mniejszej niż 5.000 zł, ziela konopi innych niż włókniste w ilości nie mniejszej niż 60 gram wartości nie mniejszej niż 1.100 zł;

- jak również

pochodzące z wewnątrzwspólnotowego nabycia - tabletki (...) w ilości nie mniejszej niż 10.000 sztuk wartości nie mniejszej niż 25.000 zł. i (...) w ilości nie mniejszej niż 36.462 gram wartości nie mniejszej niż 364.620 zł;

- oraz

pochodzącą z przerobienia i przetworzenia, nabytych wcześniej od nieustalonych osób substancji służących do produkcji (...) oraz płynnej (...); (...) w ilości nie mniejszej niż 5.098 gram wartości nie mniejszej niż 50.980 zł,

osobiście, oraz za pośrednictwem

P. U. (2) i

W. Z. udzielał odpłatnie i nieodpłatnie innym osobom celem ich dalszej sprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, w tym:

- B. K.

w ilości nie mniejszej niż 100 gram (...);

-

U. Ż.

w ilości nie mniejszej niż 20.000 gram (...), 50 gram (...), 3.800 sztuk tabletek (...), 50 gram ziela konopi innych niż włókniste;

-

E. Ś.

w ilości nie mniejszej niż 50 gram (...);

-

G. X.

w ilości nie mniejszej niż 10.000 gram (...), 100 gram haszyszu , 100 gram ziela konopi innych niż włókniste oraz 250 sztuk tabletek (...);

-

P. S. (2)

w ilości nie mniejszej niż 810 gram (...) oraz 100 gram (...);

-

R. K.

w ilości nie mniejszej niż 850 gram (...);

-

Ż. Ś. w ilości nie mniejszej niż 500 gram (...);

-

G. E.

w ilości nie mniejszej niż 10 gram (...);

-

G. P.

w ilości nie mniejszej niż 300 gram (...);

- R. S. (2) w ilości nie mniejszej niż 1.000 gram (...);

-

B. R. (2)

w ilości nie mniejszej niż 300 gram (...)

-

G. I. (1)

w ilości nie mniejszej niż 50 gram (...);

-

S. X.

w ilości nie mniejszej niż 1000 gram (...);

-

Ś. Ś.

w ilości nie mniejszej niż 200 gram (...);

-

P. U. (2)

w ilości nie mniejszej niż 300 gram (...);

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3, art. 58 ust. 1 i 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

VIII. w okresie od (...). do (...) r, w T. w budynku mieszkalnym przy ul. (...), działając w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, w ramach podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, z pochodzących z nieustalonego źródła substancji służących do produkcji (...) jak również płynnej (...), poprzez ich zmieszanie w odpowiednich proporcjach, wysuszenie i wymieszanie z kofeiną, dokonał przerobienia a także przetworzenia posiadanej płynnej substancji do postaci sproszkowanej (...), uzyskując łącznie znaczną ilość gotowego produktu w ilości nie mniejszej niż 5.098 gram, wartości nie mniejszej niż 50.980 zł, celem jej wprowadzenia do obrotu.

tj. o przestępstwo z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk.

2. R. K. został oskarżony o to, że:

XIV. w okresie od (...). do (...). w T. i S., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci (...), w ten sposób, że nabywał ją od P. U. (1) w kolejnych transakcjach w ilościach jednorazowo nie mniejszych niż 100 gram, w łącznej ilości nie mniejszej niż 850 gram, wartości 25.500 złotych a następnie udzielił odpłatnie innym nieustalonym osobom celem jej dalszej sprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 i 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

3. Z. U. o to, że :

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 i 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

4. G. X. został oskarżony o to, że:

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

5. B. K. został oskarżony o to, że :

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

XIX. w okresie od (...) r. do (...) r. w T., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w ramach podziału ról, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci (...), w ten sposób, że na polecenie P. U. (1), przechowywał w swoim warsztacie przy ul. (...), jednorazowo nie mniej niż 500 gram (...), w łącznej ilości nie mniejszej niż 10.000 gram, wartości nie mniejszej niż 100.000 złotych, dostarczanej tam przez P. U. (1) i P. U. (2), a następnie wydawał ją na każde żądanie P. U. (1), za co w ramach wynagrodzenia otrzymał od P. U. (1) nie mniej niż 100 gram (...), którą posiadał z przeznaczeniem na własny użytek,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

6. P. U. (2) o to, że:

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk.

7. G. S. o to, że:

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 kk,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

8. P. S. (3) oskarżony o to, że :

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12§ 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

9. Ś. S. został oskarżony o to, że :

XXV. w okresie od (...) r. do (...). w T. i S., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od U. Ż. w ilości nie mniejszej niż 5.000 gram (...) wartości 50.000 zł w jednostkowych transakcjach po 50-500 gram a następnie nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem ich dalszej sprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Prudniku, z dnia (...). sygn. (...), za umyślne przestępstwo podobne z ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od (...) roku do (...) roku,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 w zw. z art. 59 ust 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk przy zastosowaniu art. 64 § 1 kk

10. B. Ż. o to, że:

XXVI. w okresie od (...) r. do (...) r. w Z., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od U. Ż. w łącznej ilości nie mniejszej niż 300 gram (...) wartości 3.000 złotych zł w jednostkowych transakcjach po 100 gram a następnie nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem jej dalszej sprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

11. P. E. został oskarżony o to, że :

XXVII. w okresie od (...) r. do końca (...) i od (...) r w T. i S., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że :

- w okresie od (...) nabywał je od U. Ż. w ilości nie mniejszej niż 1.821 gram (...) wartości co najmniej 18.210 złotych;

- w okresie od (...). nabywał je od nieustalonej osoby w ilości nie mniejszej niż 360 gram (...) wartości co najmniej 3.600 złotych i 240 gram (...) wartości co najmniej 4.800 złotych z czego w dniu 13 października 2017r ujawniono i zabezpieczono 7,851 grama netto,

a następnie nabyte środki odurzające i substancje psychotropowe odpłatnie i nieodpłatnie udostępniał innym nieustalonym osobom celem ich dalszej sprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek w tym nieustaloną ilość zakupionych narkotyków przeznaczył na własne potrzeby, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

12. B. R. (1) został oskarżony o to, że :

XXVIII. w okresie od dnia (...). we E., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1.000 gram (...) wartości 20.000 złotych, w ten sposób, że przyjął ją od E. Ś. i przekazał innej nieustalonej osobie w celu jej dalszej sprzedaży, po czym osobiście dokonał zapłaty E. Ś. za przyjętą (...),

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

13. S. Z. o to, że :

XXXVII. w okresie od (...) r we E. i T., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40a ustawy, z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ten sposób, że nabywał je od E. Ś. za pośrednictwem S. G. w ilości nie mniejszej niż 2.000 gram (...) za kwotę 37.000 złotych, oraz od nieustalonej osoby w ilości nie mniejszej niż 700 gram (...) wartości nie mniejszej niż 9.800 złotych, po czym udzielał je odpłatnie innym osobom, celem ich dalszej sprzedaży w tym E. Ś. w ilości nie mniejszej niż 700 gram (...) a także innym nieustalonym osobom w ilości nie mniejszej niż 2.000 gram (...) czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk

14. S. R. (2) został oskarżony o to, że :

XXIX. w okresie od (...) r w T., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał środki odurzające w postaci (...) w łącznej ilości nie mniejszej niż 250 gram wartości co najmniej 5000 złotych, którą nabywał w kolejnych transakcjach- jednorazowo w ilościach 10-20 gram, od E. Ś. z przeznaczeniem na własny użytek,

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk

15. L. Z. o to, że :

XL. we (...). w T., wbrew przepisom ustawy, z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci 300 gram (...) wartości 9.000 złotych, który nabywał w kolejnych transakcjach po 100 i 200 gram od G. Z., za pośrednictwem L. R.,

tj. o przestępstwo z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29.07.2015 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

16. G. P. został oskarżony o to, że :

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12§ 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

17. S. X. został oskarżony o to, że :

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

18. G. I. (1) został oskarżony o to, że :

XLIII. w okresie od (...) w T., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał substancję psychotropową w postaci 50 gram (...) wartości 1500 złotych, którą nabywał w kolejnych transakcjach – jednorazowo ok. 5 gram, od P. U. (1) z przeznaczeniem na własny użytek,

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk

19. S. R. (1) (uprzednio Ż.) o to, że:

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

20. L. V. został oskarżony o to, że:

XLV. w okresie od (...). w T., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35, 37, 40 i 40 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od P. U. (1) w ilości nie mniejszej niż 100 gram (...) wartości nie mniejszej niż 3.000 zł. w jednostkowych transakcjach po 50 gram, a następnie nabyte substancje odpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk oraz art. 65 § 1 kk

Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 25 września 2023 r., sygn. akt (...):

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując wobec

P. U. (1)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

1) Uznał oskarżonego

P. U. (1)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie V zarzutów aktu oskarżenia czynu to jest przestępstwa z art. 258 § 3 kk i za to na podstawie art. 258 § 3 kk wymierzył oskarżonemu P. U. (1) karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

2) Uznał oskarżonego

P. U. (1)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VI zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. U. (1) karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego P. U. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł.

3) Uznał oskarżonego

P. U. (1)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VII zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. U. (1) karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności a na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego P. U. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł.

4) Na podstawie art. 45 § 1 kk wobec skazania za przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk orzekł od P. U. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 489.400 (czterysta osiemdziesiąt dziewięć tysięcy czterysta) zł.

5) Uznał oskarżonego

P. U. (1)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VIII zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 53 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 53 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu P. U. (1) karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności a na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego P. U. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł .

6) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

P. U. (1)

karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności .

7) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

P. U. (1)

karę łączną grzywny 400 (czterystu) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec R. K.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

8) Uznał oskarżonego

R. K.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIV zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając, iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk i art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu R. K. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

9) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

R. K.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) zł.

10) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

R. K.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 25.500 (dwadzieścia pięć tysięcy pięćset) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec Z. U.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

11) Uznał oskarżonego

Z. U.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XV zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając, iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk i art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu Z. U. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

12) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

Z. U.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) zł.

13) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

Z. U.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 36.150 (trzydzieści sześć tysięcy sto pięćdziesiąt) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec G. X.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

14) Uznał oskarżonego

G. X.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVI zarzutów aktu oskarżenia czynu to jest przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. X. karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

15) Uznał oskarżonego

G. X.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVII zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. X. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

16) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

G. X.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

17) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

G. X.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 117.500 (sto siedemnaście tysięcy pięćset) zł.

18) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

G. X.

karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec B. K.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

19) Uznał oskarżonego

B. K.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVIII zarzutów aktu oskarżenia czynu to jest przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył oskarżonemu B. K. karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

20) Uznał oskarżonego

B. K.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIX zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając, iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu B. K. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

21) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

B. K.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

22) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

B. K.

karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec P. U. (2)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

23) Uznał oskarżonego

P. U. (2)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XX zarzutów aktu oskarżenia czynu to jest przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. U. (2) karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

24) Uznał oskarżonego

P. U. (2)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXI zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. U. (2) karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

25) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

P. U. (2)

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

26) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

P. U. (2)

karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec G. S.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

27) Uznał oskarżonego

G. S.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXII zarzutów aktu oskarżenia czynu to jest przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. S. karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

28) Uznał oskarżonego (...)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXIII zarzutów aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. S. karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy) pozbawienia wolności.

29) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

G. S.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

30) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

G. S.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 48.800 (czterdzieści osiem osiemset) zł.

31) Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu

G. S.

karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec P. S. (1)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

32) Uznał oskarżonego

P. S. (1)

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXIV aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. S. (1) karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy) pozbawienia wolności.

33) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego P. S. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

34) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego P. S. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 15.100 (piętnaście tysięcy sto) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec Ś. S.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

35) Uznał oskarżonego

Ś. S.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXV aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk, art. 64 § 1 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu Ś. S. karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności

36) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

Ś. S.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł

37) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

Ś. S.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec B. Ż.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

38) Uznał oskarżonego

B. Ż.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXVI aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu B. Ż. karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

39) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

B. Ż.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

40) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

B. Ż.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 3.000 (trzy tysiące) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec P. E.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

41) Uznał oskarżonego

P. E.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXVI aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. E. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

42) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

P. E.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

43) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

P. E.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 26.610 (dwadzieścia sześć tysięcy sześćset dziesięć) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec B. R. (1)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

44) Uznał oskarżonego

B. R. (1)

za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVIII zarzutów aktu oskarżenia to jest przestępstwa z art 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu B. R. (1) karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

45) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

B. R. (1)

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec S. Z.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

46) uznał oskarżonego

S. Z.

za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVII zarzutów aktu oskarżenia ustalając, iż dopuścił się go w okresie od września 2016r. do 16 stycznia 2017r. to jest przestępstwa z art 56 ust 3 w zw. z art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu S. Z. karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności

47) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

S. Z.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) zł.

48) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

S. Z.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 46.800 (czterdzieści sześć tysięcy osiemset) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec S. R. (2)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

49) Uznał oskarżonego

S. R. (2)

za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX zarzutów aktu oskarżenia ustalając, iż stanowi przestępstwo z art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu S. R. (2) kare 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

50) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

S. R. (2)

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec L. Z.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

51) uznaje oskarżonego

L. Z.

za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XL zarzutów aktu oskarżenia ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 62 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu L. Z. kare 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

52) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

L. Z.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) zł

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec G. P.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

53) uznał oskarżonego

G. P.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XLI aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu G. P. karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

54) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

G. P.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

55) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

G. P.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 3.000 (trzy tysiące) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec S. X.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

56) Uznał oskarżonego

S. X.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XLII aktu oskarżenia czynu ustalając, iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu S. X. karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

57) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

S. X.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

58) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

S. X.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 11.800 (jedenaście tysięcy osiemset) zł

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec G. I. (1)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

59) Uznał oskarżonego

G. I. (1)

za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIII zarzutów aktu oskarżenia ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu G. I. (1) karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

60) Na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu

G. I. (1)

wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 1 (jednego) roku.

61) Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego

G. I. (1)

do informowania co 6 miesięcy kuratora sądowego o przebiegu okresu próby.

62) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

G. I. (1)

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 500 (pięćset) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec S. R. (1)

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

63) uznał oskarżonego

S. R. (1)

uprzednio (Ż.) za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XLIV aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 58 ust 1 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu S. R. (1) karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

64) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

S. R. (1)

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) zł.

65) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

S. R. (1)

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł.

Na podstawie art. 4 § 1 kk stosując

wobec L. V.

przepisy obowiązujące w dacie czynów:

66) Uznał oskarżonego

L. V.

za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XLV aktu oskarżenia czynu ustalając iż stanowi przestępstwo z art. 56 ust 3, art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 12 kk i art. 65§ 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzył oskarżonemu L. V. karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda oraz karę 2 (dwóch) lat i 1 (jeden) miesiąc pozbawienia wolności.

67) na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zasądził od oskarżonego

L. V.

na rzecz Stowarzyszenia (...) w X. nawiązkę w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) zł.

68) Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego

L. V.

przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 3.000 (trzech tysięcy) zł.

69) Na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: oskarżonemu P. U. (1) od 12.05.2017r. do 05.12.2017r., P. E. od 12.10.2017r. do 08.12.2017r.

70) Na podstawie art. 29 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych P. U. (1) – adwokat G. T., oskarżonego P. U. (2) – adwokata R. S. (1), oskarżonego Ś. S. – adwokata G. G., oskarżonego S. R. (3) – adwokata G. R. (1) koszty nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonym.

71) Na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonych P. U. (1), G. X., Z. U., P. U. (2), B. K., P. S. (2), G. S., R. K., Ś. S., B. Ż., P. E., B. R. (1), S. R. (2), S. R. (1) uprzednio Ż., L. Z., S. Z., G. P., S. X., G. I. (1), L. V. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych: P. U. (1), P. S. (1), S. Z., S. X., S. R. (1) (uprzednio Ż.) i L. V. oraz P. U. (2), L. Z., B. R. (1), G. S., Ś. S., G. P. i G. X..

Nadto adw. G. T. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 grudnia 2025 r., sygn. akt (...), co do kosztów obrony z urzędu oskarżonego P. U. (1) przed Sądem I instancji.

Obrończyni oskarżonego P. U. (1) – adw. G. T. – zaskarżyła wyrok w całości, a to co do winy i kary. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. obrazę przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez:

a) (zarzut V-VIII) nieprzypisanie właściwego znaczenia faktowi, że współoskarżony U. Ż. ma osobisty i prawny interes w składaniu wyjaśnień określonego rodzaju, bowiem za pośrednictwem składanych przed organami ścigania i Sądem I instancji wyjaśnień próbował zwolnić się z odpowiedzialności karnej lub umniejszyć własną odpowiedzialność karną przerzucając jej ciężar na osobę trzecią (oskarżonego P. U. (1)) „Ja zdecydowałem się złożyć wyjaśnienia w ramach porozumienia z prokuraturą”, „deklaruję dalszą współpracę”;

b) (zarzut V-VIII) nienależyte rozważenie wyjaśnień U. Ż., albowiem z daleką ostrożnością należy oceniać wiarygodność wyjaśnień współoskarżonych w sprawie, biorąc pod uwagę modus operandi U. Ż., wielokrotnie karanego (co najmniej 16 razy) z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – który motywowany chęcią umniejszenia swojej winy i uzyskania łagodniejszej kary w uzgodnieniu z prokuraturą, pozorując „współpracę z organami ścigania, złożył nieprawdziwe obciążające oskarżonego wyjaśnienia, w tym w zakresie nabycia substancji psychotropowych w Holandii i Niemczech, i ilości nabytych substancji psychotropowych;

c) (zarzut V i VI) brak dowodu na wewnątrzwspólnotowe nabywanie przez oskarżonego subsancji psychotropowych, a następnie wprowadzenie do obrotu tych substancji:

i.

kilkukrotne kontrole oskarżonego podczas jego podroży zagranicznych w 2016 i 2017 r. poprzedzających zatrzymanie nie wykazały posiadania substancji psychotropowych, a tym bardziej dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia;

ii.

sam fakt korzystania przez oskarżonego z wyjazdów zagranicznych jest prawnie dozwolony i nie może świadczyć o sprawstwie oskarżonego w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia substancji psychotropowych;

d) (zarzut V-VIII) nienależyte rozważenie wyjaśnień P. U. (2) z dnia (...) (...) i (...)., skutkujące wyciagnięciem z tych wyjaśnień nieprawidłowych wniosków, biorąc pod uwagę fakt, że P. U. (2): (1) jest osobą uzależnioną od substancji odurzających; (2) w czasie zatrzymania i pierwszego przesłuchania mógł pozostawać pod wpływem środków odurzających; (3) w czasie kolejnych przesłuchań z dużym prawdopodobieństwem mógł pozostawać w stanie tzw. „głodu narkotykowego”, które to przymusowe położenie P. U. (2) mogło zostać wykorzystane przez organy ścigania w celu uzyskania zeznań obciążających inne osoby, w tym oskarżonego P. U. (1); - co jest spójne z opinią sądowo-psychiatryczną z (...)., której wskazuje się na:

i.uzależnienie mieszane „utratą kontroli nad czasem i ilością przyjmowanych substancji manifestującą się okresami codziennego (i naprzemiennego lub równoległego) ich przyjmowania, zmianę tolerancji, obawy abstynencji związane z ich odstawieniem, w tym zwiewne interpretacje psychotyczne sięganie po kolejne dawki substancji celem niwelowania objawów abstynencyjnych, kontynuowanie ich przyjmowania mimo uświadamianych sobie szkód życiowych i mimo podejmowanych prób leczenia odwykowego”;

ii. informację od P. U. (2) o 2-tygodniowym leczeniu psychiatrycznym rozpoczętym (...).;

iii.

powrót do nałogu po upływie ok. tygodnia od zwolnienia ze szpitala, co mogło się zbiec w czasie z zatrzymaniem tego oskarżonego i złożeniem pierwszych wyjaśnień;

iv.

upicia amnestyczne P. U. (2), picie ciągami, odnośnie zarzutu P. U. (2) podaje, że w tym okresie „ćpał i pił”;

v.

niemożliwość podania objawów abstynencyjnych dot. narkotyków, „bo do nich nie dopuszcza” – co oznacza, że nieustannie do grudnia 2017 r. (data opinii) pozostawał on pod wpływem środków odurzających;

e) (zarzut V-VIII) nienależyte rozważenie wyjaśnień złożonych przez P. U. (2) podczas przesłuchania z dnia (...) r. oraz na rozprawie w dniu (...) r. – podczas których zmienił swoje poprzednie wyjaśnienia i nie podtrzymał uprzednio złożonych wyjaśnień obciążających m.in. P. U. (1), i oświadczył że podczas przesłuchań był pod wpływem alkoholu i narkotyków, wielu okoliczności nie pamiętał, czuł się zmuszony do złożenia zeznań w kształcie oczekiwanym przez organy ścigania – co jest zbieżne z opinią sądowo-psychiatryczną z (...)., w tym znalezieniem się w położeniu przymusowym tzw. głodu narkotykowego;

f) (zarzut V-VIII) nienależyte rozważenie wyjaśnień złożonych przez P. U. (2), albowiem wobec stanu psychicznego tego oskarżonego, znajdowania się w przymusowym położeniu (wywołanym objawami abstynencyjnymi) trudno dać wiarę tak szczegółowym informacjom, dodatkowo doprecyzowanym z upływem czasu, a których pierwotnie nie pamiętał; - co do ilości sztuk (...), stężenia (...), dokładnej wagi każdego pakunku; - znacznego uszczegółowienia wyjaśnień w okresie czasu zaledwie 3 tygodni (od (...) r. do (...).), w szczególności co do częstotliwości spotkań/transakcji, wagi przedmiotu transakcji, miejsca spotkań/transakcji, wysokości kwot, w tym:

i.

P. U. (2) stwierdził, jakoby miał przekazywać Ś. Ś. (...), lecz nie wie w jakich ilościach. W późniejszych wyjaśnieniach był jednak w stanie podać, że Ś. Ś. miał nabywać (...) po 50 lub 100 gramów, w ilości nie mniejszej niż 200 gramów. Rozbieżności w wyjaśnieniach P. U. (2) dotyczą ilości narkotyków, miejsca ich przekazywania, osób mających uczestniczyć w transakcji;

ii. odnośnie oskarżonego P. U. (4) wyjaśnił: „To zazwyczaj były małe ilości, mogło to być każdorazowo około 10 gram (...), ale tego nie jest pewien. Trudno mi powiedzieć, ile razy ten mężczyzna był u P. U. (1) po narkotyki. Z kolei P. U. (2) podał: „Nie przychodził on często, ale na pewno kupił od P. 100 gram (...)”. Z początku P. U. (2) nie był w stanie precyzyjnie określić ilości narkotyków nabytych przez P. Ż., by dopiero na kolejnych przesłuchaniach określić konkretną ilość narkotyku w gramach;

iii. w stosunku do oskarżonego P. U. (3) podał: „Nie jestem w stanie powiedzieć w jakiej ilości dałem mu (...)”, jednak wskazał ilości i częstotliwość spotkań: „takie transakcje odbywały się dwa, trzy razy w miesiącu przez cały ten czas, były takie miesiące, że brał jeden raz w miesiącu. Na pewno wziął łącznie ode mnie nie mniej niż 700 gram”.

Brak spójności wyjaśnień P. U. (2) ma miejsce również co do miejsca przekazywania narkotyków – w wyjaśnieniach P. U. (2) oświadczył: „Ja udawałem się w miejsce, które podał do spotkania P. U. (1)”; „Zawsze przychodził do mnie pod dom”; tym bardziej że wedle opinii sądowo-psychiatrycznej z (...). P. U. (2):

iv. na dzień (...). nie pamiętał nawet ile czasu znajdował się w szpitalu psychiatrycznym wiosną tego roku (podawał 2 tygodnie, podczas gdy z dokumentacji medycznej wzmiankowej w opinii wynika, że leczył się tydzień);

v.w kwietniu 2017 r. zgłosił się do Oddziału Psychiatrii A (...) w I., dane z epikryzy: „zgłosił się bez skierowania – od doby niepokój, lęk, doznania słuchowe, interpretacje ksobne, prześladowcze, w rozpoczynającej się drugiej dobie abstynencji. Przy przyjęciu w IP opisywane objawy psychotyczne jw. (…). Potwierdzający obecność podobnych doznań w przeszłości (zawsze w początkowym okresie abstynencji”)”, co wraz z informacją o powrocie do nałogu po opuszczeniu szpitala potwierdza, że w czasie składania wyjaśnień w lipcu i sierpniu 2017 r. P. U. (2) z dużym prawdopodobieństwem mógł znajdować się w położeniu przymusowym, rozumianym jako znalezienie się w sytuacji bezpośrednio grożącej wielką dolegliwością (objawy abstynencyjne) przy jednoczesnej możliwości uniknięcia tej dolegliwości;

g) (zarzut V i zarzut VII) nienależyte rozważenie materiału dowodowego a to sprzeczność założeń kierowania przez P. U. (1) zorganizowaną grupą przestępczą, której członkiem miał być E. Ś. (a co za tym idzie wydawania wiążących poleceń E. Ś.), z założeniem zawartym w zarzucie VII co do dobrowolnego, niewiążącego nabywania przez P. U. (1) (...) od E. Ś., w sytuacji gdy zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że wydawanie wiążących poleceń i podporządkowanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej dotyczy wszystkich aspektów (wszystkich płaszczyzn) kryminalnego zachowania, a wątpliwości budzi, że P. U. (1) miałby kierowniczo wydawać polecenia E. Ś. co do (...), a na płaszczyźnie obrotu marihuaną to E. Ś. miałby być osobą decyzyjną jako jej wytwórca;

h) (zarzut V-VIII) nienależyte rozważenie sytuacji finansowej oskarżonego, albowiem oskarżony znajduje się w bardzo trudnym położeniu finansowym, nieruchomość, w której posiada udziały jest znacząco zadłużona, oskarżony nie ma środków na opłacenie kosztów eksploatacyjnych, nie miał majątku o istotnym znaczeniu, nie posiadał nawet własnego samochodu, a przypisywane jemu kwoty (zarzut VI, VII i VIII), jakie miał uzyskać, nie znajdują odzwierciedlenia przełożenia na jego faktyczne położenie finansowe.

2) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dowolną , a nie swobodną ocenę dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającą na przyjęciu, że oskarżony kierował zorganizowaną grupą przestępczą, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy temu przeczy - szczególności:

a) (zarzut V) pominięto, że po stronie osób mających uczestniczyć w zorganizowanej grupie przestępczej brak było świadomości istnienia takiej grupy, a pozostali oskarżeni wprost zaprzeczyli w swoich wyjaśnieniach istnieniu i działaniu takiej grupy:

i.oskarżony G. S. wyjaśniał (rozprawa z dnia (...) „Nie przyznaję się do przynależności do grupy przestępczej. P. U. (1) nigdy nie dawał mi żadnych poleceń, to tyle. (…) Chciałem wyjaśnić, że nie należałem do żadnej grupy. (…) Na pewno P. nigdy nigdzie nie woziłem, za jakiś odbiór, albo że on miał gdzieś narkotyki zawozić. Mogłem go jedynie odbierać z siłowni, żeby go zabrać do domu lub odwrotnie. (…) Absolutnie nie przystępowałem do żadnej zorganizowanej grupy. Nie miałem świadomości istnienia takiej grupy. Nie było tak, żebym miał się zajmować jakimiś rzeczami. Nie wiem nic na temat struktury organizacyjnej. Nie znam B. K., U. Ż., co do E. Ś. to wiem tyle, że mają piekarnię obok w sąsiedztwie P. U. (1). P. U. (1) nigdy, absolutnie nie wydawał mi żadnych poleceń (…). Jak mówiłem podwoziłem P. U. (1) z siłowni do domu, ale to nie było na żadne polecenie, raczej na jego prośbę (…). Nie zaobserwowałem, żeby P. U. (1) (chodzi o P. U. (2) – przyp. Własny) wykonywał jakiekolwiek polecenia P., lub by mu takie wydawał. Nawet nie widziałem sytuacji, żeby oni ze sobą rozmawiali w mojej obecności, ciężko mi cokolwiek na ten temat powiedzieć. Ja kontaktowałem się z P. U. (1) to nie było to w wykonaniu wcześniejszego planu, tylko jak miałem jakąś potrzebę. Raczej nie było takiej sytuacji, żeby P. U. (1) inicjował kontakt. Kontakt z jego strony był przy okazji”;

ii. oskarżony E. Ś. wyjaśniał (rozprawa z dnia (...)): „Nie otrzymałem żadnego polecenia od P. U. (1). Nie byłem nigdy on niego w żaden sposób zależny. Nigdy nie działałem zgodnie z jego groźbami (…). Ja nie przystępowałem nigdy do żadnej grupy przestępczej. Nawet nie wiem, co to oznacza. Nie miałem żadnej świadomości o istnieniu takiej grupy”; oraz na rozprawie w dniu (...).: „nie przyznaję się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, nigdy nie były prowadzone rozmowy z tymi ludźmi, ani nie były nawiązywane z nimi kontakty”;

iii. oskarżony B. K. wyjaśniał (protokół przesłuchania podejrzanego z (...)): „To była przysługa koleżeńska (…). Nie zdarzało się, żebym woził gdzieś P.. Zdarzało się, że wypożyczałem dla niego samochody z wypożyczalni samochodów w I. i P.. On nie ma prawa jazdy i żeby wypożyczyć samochód trzeba okazać prawo jazdy. Ja nie wiem po co potrzebował samochodów i gdzie nimi jeździł”; (protokół przesłuchania podejrzanego z (...)) „dopiero później od Policji dowiedziałem się, że znajdowaly się w tych pakunkach narkotyki” – co przemawia za brakiem własnej świadomości tego oskarżonego co do istnienia (tym bardziej udziału) w grupie przestępczej, skoro dopiero Policja podać miała temu oskarżonemu informacje o zawartości. „P. pisał do mnie abym poszedł z nim do wypożyczalni samochodów wypożyczyć dla niego auto, gdyż on nie ma prawa jazdy (…). Zdarzyło się tak trzykrotnie, że wypożyczyłem dla niego auta, były to przeważnie S.” – przy czym wniosek o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, w tym zlecaniu B. K. wypożyczenia samochodów, wyłącznie na podstawie tak skonstruowanych wypowiedzi jest zbyt daleko idący, skoro B. K. powołał się na działanie w ramach pomocy koleżeńskiej;

iv. oskarżony S. G. wyjaśniał (rozprawa z dnia (...) „…bo ja nigdy nie działałem w żadnej grupie przestępczej, nie było działania wspólnego, w porozumieniu, czy podziału ról”;

v.oskarżony U. Ż. w żadnej części swoich wyjaśnień nie potwierdził, że istnieć miałaby zorganizowana grupa przestępcza kierowana przez P. U. (1) – wprost przeciwnie, na rozprawie w dniu (...) r., twierdził – na pytania dotyczące P. U. (1): „Ja nie otrzymywałem od nikogo poleceń”, jak i opisał, że nie był do niczego zmuszany, sam o wszystkim decydował;

przy czym przestępstwo z art. 258 § 1 i 3 k.k. (branie udziału i kierowanie) można popełnić jedynie umyślnie, a kierowanie cechuje nadto konieczność wystąpienia po stronie sprawcy zamiaru bezpośredniego – których nie wykazano i który nie znajduje oparcia w materiale dowodowym;

b) (zarzut V-VIII) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnych sprzeczności w wyjaśnieniach U. Ż., mogących wskazywać na konfabulowanie:

i.protokół przesłuchania, k. 120: U. Ż. podaje, że „na początku kilkadziesiąt razy w miesiącu” miał brać narkotyki od oskarżonego – co jawi się jako niewiarygodne, skoro sugeruje to przeciętnie aż kilka spotkań w ciągu jednego tylko dnia (kilkadziesiąt tzw. od 20-99);

ii. U. Ż. na k. 105 podał: „Mężczyznę o imieniu P. z T. poznałem go około rok wcześniej przez wspólnych znajomych (…). Nasza znajomość trwała nie dłużej jak rok”, by następnie z cała pewnością stwierdzić odnośnie P. U. (1): „Działa kilkanaście lat” – U. Ż. znając oskarżonego około roku czasu nie mógł wiedzieć, czy działał on w przeszłości;

iv. U. Ż. w wyjaśnieniach raz wskazuje na nabycie 10 kg (...), by następnie podnieść rangę ilości do 20 kg – tak duża zmiana w wyjaśnieniach budzi zastrzeżenia co do ich wiarygodności;

v.w dniu 10.04.2017 r. na k. 120 U. Ż. wskazał: „Wszystkie narkotyki pochodziły zawsze od P.”, oraz na rozprawie w dniu (...) r.: „Zaopatrywałem się wyłącznie u P. U. (1) u innych osób nie”, w sytuacji gdy: na k. 122 wyjaśnił, że: „Czasami moi stali klienci polecali mi inne osoby które umawiali ze mną”, jego karta karna (k. 5080-5084) w sposób nieulegający wątpliwości wskazuje, że jego pierwszy wyrok skazujący za przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zapadł jeszcze w 2005 r. (jak i kolejne), a za wprowadzanie narkotyków do obrotu (art. 56), udzielanie (art. 58 i art. 59), posiadanie (art. 62) U. Ż. wielokrotnie był skazany począwszy od 2005 roku;

c) (zarzut V-VIII) zbyt daleko idące jest wyciągnięcie wniosku o sprawstwie oskarżonego w zakresie wszystkich przypisanych jemu czynów w oparciu o notatkę służbową z użycia psa służbowego Policji (k. 223), w sytuacji gdy:

i.podczas przeszukania pojazdu (nota bene – wypożyczonego z wypożyczalni samochodów) nie znaleziono substancji psychotropowych, ani żadnych innych;

ii. z notatki tej nie wynika jaki ślad zapachowy pies ten miał oznaczyć na części pojazdu – innymi słowy jaka substancja lub środek miał zostać zidentyfikowany przez psa służbowego – a z pewnością nie można twierdzić, że był to konkretny rodzaj narkotyku (tu: (...));

d)(zarzut V) zbyt daleko idący jest wniosek o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, której kierownictwo zarzuca się oskarżonemu P. U. (1) w oparciu o raport (...) – telefonów, k. 3143 – 3159, przy czym nie wiadomo za jaki okres miałyby to być połączenia i czego miałyby dotyczyć te połączenia na podstawie tego raportu, samo wykonywanie połączeń telefonicznych nie może być uznane za sprzeczne z prawem lub świadczące o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej.

a) nie zostało dostatecznie udowodnione ani też nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w jaki sposób została określona ilość (...) oraz jej wartość;

b) nie zostało udowodnione, aby w podanych terminach miało dojść do nabycia substancji psychoaktywnych, a przeszukania pojazdu, którymi poruszał się oskarżony, w tym przeszukanie z dnia (...) r., ani razu nie wykazały przewozu narkotyków przez oskarżonego – wyciąganie dalej idących wniosków jest nieuprawnione i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.

4)(zarzut VII) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. – polegający na przyjęciu, że oskarżony miał wprowadzić do obrotu i uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych, podczas gdy:

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony miał kierować zorganizowaną grupą przestępczą, podczas gdy:

1) (zarzut V) nie udowodniono istnienia zorganizowanej grupy przestępczej w tym nie wykazano cech charakterystycznych dla istnienia takiej grupy, w to wobec:

a) niewykazania wiążącego charakteru poleceń przypisywanych P. U. (1), jakich miał udzielać innym osobom;

b) niewykazania jakichkolwiek konsekwencji, jakie miałyby spotkać innych oskarżonych wymienionych w pkt V aktu oskarżenia, a mających brać udział w zorganizowanej grupie przestępczej;

c) niewykazania istnienia systemu kar i nagród;

d) niewykazania elementów dyscypliny;

e) niewykazania instrumentów wymuszających posłuszeństwo;

f) braku świadomości przynależności i działania w strukturze organizacyjnej grupy, tak względem potencjalnych członków wymienionych w zarzucie V, jak i potencjalnego kierownictwa oskarżonego, „Każdy z tych co najmniej trzech członków musi mieć świadomość przynależności do grupy”, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 20.10.2015 r., sygn.. akt: II AKa 250/15.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła – na podstawie art. 437 § 1 i § 2 zd. 1 k.p.k. – o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od popełnienia czynów opisanych w zaskarżonym wyroku w pkt V-VIII.

Obrończyni oskarżonego P. S. (1) – adw. G. T.

–

– zaskarżyła wyrok w całości, a to co do winy i kary. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. obrazę przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 410 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez:

a) nienależyte rozważenie wyjaśnień P. U. (2) z dnia (...) 19.07.2017 r. i (...)., skutkujące wyciągnięciem z tych wyjaśnień nieprawidłowych wniosków, biorąc pod uwagę fakt, że P. U. (2):

(1)

jest osoba uzależnioną od substancji odurzających;

(2)

w czasie zatrzymania i pierwszego przesłuchania mógł pozostawać pod wpływem środków odurzających;

(3)

w czasie kolejnych przesłuchań z dużym prawdopodobieństwem mógł pozostawać w stanie tzw. „głodu narkotykowego”, które to przymusowe położenie P. U. (2) mogło zostać wykorzystane przez organy ścigania w celu uzyskania zeznań obciążających inne osoby, w tym oskarżonego P. U. (1),

co jest spójne z opinią sądowo-psychiatryczną z 06.12.2017 r., w której wskazuje się na:

i. uzależnienie mieszane „utratę kontroli nad czasem i ilością przejmowanych substancji manifestująca się okresami codziennego (i naprzemiennego lub równoległego) ich przyjmowania, zmianę tolerancji, objawy abstynencyjne związane z ich odstawieniem, w tym zwiewne interpretacje psychotyczne, sięganie po kolejne dawki substancji celem niwelowania objawów abstynencyjnych, kontynuowanie ich przyjmowania mimo uświadamianych sobie szkód życiowych i mimo podejmowanych prób leczenia odwykowego”;

ii. informację od P. U. (2) o 2-tygodniowym leczeniu psychiatrycznym rozpoczętym (...).;

iii. powrót do nałogu po upływie ok. tygodnia od zwolnienia ze szpitala, co mogło się zbiec w czasie z zatrzymaniem tego oskarżonego i złożeniem pierwszych wyjaśnień;

iv. upicia amnestyczne P. U. (2), picie ciągami, odnośnie zarzutu P. U. (2) podaje, że w tym okresie „ćpał i pił”;

v.niemożliwość podania objawów abstynencyjnych dot. narkotyków „bo do nich nie dopuszcza” – co oznacza, że nieustannie do grudnia 2017 r. (data opinii) pozostawał on pod wpływem środków odurzających;

b) nienależyte rozważenie wyjaśnień złożonych przez P. U. (2) podczas przesłuchania z dnia (...) r. oraz na rozprawie w dniu (...) r. – podczas których zmienił swoje poprzednie zeznania i nie podtrzymał uprzednio złożonych wyjaśnień obciążających m.in. P. S. (1), i oświadczył że podczas przesłuchań był pod wpływem alkoholu i narkotyków, wiele okoliczności nie pamiętał, czuł się zmuszony do złożenia zeznań w kształcie oczekiwanych przez organy ścigania – co jest zbieżne z opinią sądowo-psychiatryczną z (...)., w tym znalezieniem się w położeniu przymusowym tzw. głodu narkotykowego;

c) nienależyte rozważenie wyjaśnień złożonych przez P. U. (2), albowiem wobec stanu psychicznego tego oskarżonego, znajdowania się w przymusowym położeniu (wywołanym objawami abstynencyjnymi) trudno dać wiarę tak szczegółowym informacjom, dodatkowo doprecyzowanym z upływem czasu, a których pierwotnie nie pamiętał – znacznego uszczegółowienia wyjaśnień w okresie czasu zaledwie 3 tygodni (od (...) r. do (...).), w szczególności co do częstotliwości spotkań/transakcji, wagi przedmiotu transakcji, miejsca spotkań/transakcji, wysokości kwot, w tym:

i. P. U. (2) stwierdził, jakoby miał przekazywać P. S. (1) (...), lecz nie wie w jakich ilościach. W późniejszych wyjaśnieniach był jednak w stanie podać, że P. S. (2) miał nabyć (...) w ilości nie mniejszej niż 700 gramów;

ii. P. U. (2) stwierdził, jakoby miejsce spotkań miało być każdorazowo wskazywane przez P. U. (1) „Ja udawałem się w miejsce, które podał mi do P. U. (1)”. W późniejszych wyjaśnieniach wyjaśniał odmiennie, że P. S. (2) „zawsze przychodził do mnie pod dom;

iii. podczas przesłuchania P. U. (2) dodatkowo podał (czego nie uczynił 3 tygodnie wcześniej), że spotkania z oskarżonym odbywały się 2-3 razy, a w niektórych miesiącach 1 raz;

iv. w stosunku do oskarżonego P. S. (1), P. U. (2) podał: „Nie jestem w stanie powiedzieć w jakiej ilości dałem mu (...)”, jednak wskazał ilości i częstotliwość spotkań: „takie transakcje odbywały się dwa, trzy razy w miesiącu przez cały ten czas, były takie miesiące, że brał jeden raz w miesiącu. Na pewno wziął łącznie ode mnie nie mniej niż 700 gram”;

a w zakresie pozostałych oskarżonych:

v.

P. U. (2) stwierdził, jakoby miał przekazywać Ś. Ś. (...), lecz nie wie w jakich ilościach. W późniejszych wyjaśnieniach był jednak w stanie podać, że Ś. Ś. miał nabywać (...) po 50 lub 100 gramów, w ilości nie mniejszej niż 200 gramów. Rozbieżności w wyjaśnieniach P. U. (2) dotyczą ilości narkotyków, miejsca ich przekazywania, osób mających uczestniczyć w transakcji;

vi. odnośnie oskarżonego P. Ż., P. U. (2) wyjaśnił: „To zazwyczaj były małe ilości, mogło to być każdorazowo około 10 gram (...), ale tego nie jestem pewien. Trudno mi powiedzieć, ile razy ten mężczyzna był u P. U. (1) po narkotyki. Z kolei P. U. (2) podał: „nie przychodził on często, ale na pewno kupił od P. 100 gram (...)”. Z początku P. U. (2) nie był w stanie precyzyjnie określić ilości narkotyków nabytych przez P. Ż., by dopiero na kolejnych przesłuchaniach określić konkretną ilość narkotyków w gramach;

tym bardziej, że wedle opinii sądowo-psychiatrycznej z (...). P. U. (2):

vii.na dzień (...). nie pamiętał nawet ile czasu znajdował się w szpitalu psychiatrycznym wiosną tego roku (podawał 2 tygodnie, podczas gdy z dokumentacji medycznej wzmiankowanej w opinii wynika, że leczył się tydzień);

viii. w kwietniu 2017 r. zgłosił się do Oddziału Psychiatrii A (...) w I., dane z epikryzy: „zgłosił się się bez skierowania – od doby niepokój, lęk, doznania słuchowe, interpretacje ksobne, prześladowcze, w rozpoczynającej się drugiej dobie abstynencji. Przy przyjęciu w IP opisywane objawy psychotyczne jw. (…). Potwierdzający obecność podobnych doznań w przeszłości (zawsze w początkowym okresie abstynencji)”, co wraz z informacją o powrocie do nałogu po opuszczenia szpitala potwierdza, że w czasie składania wyjaśnień w lipcu i sierpniu 2017 r. P. U. (2) z dużym prawdopodobieństwem mógł znajdować się w położeniu przymusowym, rozumianym jako znalezienie się w sytuacji bezpośrednio grożącej wielką dolegliwością (objawy abstynencyjne) przy jednoczesnej możliwości uniknięcia tej dolegliwości.

2) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. – poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającą na tym, że zbyt daleko idące jest wyciągnięcie wniosku o sprawstwie oskarżonego w oparciu o notatkę służbową z użycia psa służbowego Policji, w sytuacji gdy:

a) podczas przeszukania pojazdu (nota bene wypożyczonego w wypożyczalni samochodów, używanego przez inne osoby, w którym znaleziono dokumenty członków rodziny oskarżonego, nie znaleziono substancji psychotropowych, ani żadnych innych;

b) z notatki tej nie wynika jaki ślad zapachowy pies ten miał oznaczyć na części pojazdu – innymi słowy jaka substancja lub środek miał zostać zidentyfikowany przez psa służbowego – a z pewnością nie można twierdzić, że był to konkretny rodzaj narkotyku (tu: (...));

c) powiązanie pomiędzy dokumentami członków rodziny oskarżonego znalezionymi w przeszukiwanym pojeździe a sprawstwem oskarżonego co do czynu jemu przypisanego, jest nader wątpliwe i zbyt luźne, nie spełniając rygoru dowodu.

3) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. – polegające na przyjęciu, że oskarżony miał uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych, a to:

b) nie jest wiadomym na jakiej podstawie określone jednostkowe transakcje na poziomie 50-100 gram (...), a jeżeli w oparciu o wyjaśnienia P. U. (2) złożone w początkowej fazie postępowania – to pozostają niespójne i z tymi wyjaśnieniami P. U. (2) (bez uszczerbku dla podnoszonego zarzutu co do ich wiarygodności);

c) nie jest wiadomym na jakiej podstawie określono wartość (...) na poziomie 70 zł/1 gram, skoro w innej części materiału dowodowego przyjmowano inną wartość za 1 gram (...) (np. w pkt XVII wartość ta została wyliczona na poziomie 60 zł/1 gram).

4) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. – polegające na przyjęciu, że oskarżony miał uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych, podczas gdy uczestniczenie zachodzi, gdy odbiorcą nie jest konsument ostateczny, a w materiale dowodowym nie ma danych pozwalających na ustalenie kategorii odbiorcy (konsumenta ostatecznego, albo osoby niebędącej konsumentem).

5) art. 171 § 7 k.p.k. – poprzez dopuszczenie w poczet materiału dowodowego wyjaśnień P. U. (2) złożonych w dniu (...) (...) i (...). w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi z uwagi na okoliczności opisane w pkt 1.1.a) petitum niniejszej apelacji (dot. przymusowego położenia tego oskarżonego wywołanego uzależnieniem alkoholowo-narkotykowym i objawami abstynencyjnymi).

Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od popełnienia czynów opisanych w zaskarżonym wyroku w pkt V-VIII.

Obrońca oskarżonego S. Z. – adw. E. R.

zaskarżył wyrok w całości i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego, a także z naruszeniem zasady obiektywizmu, a przy tym dokonywanie ocen i ustaleń wyłącznie na niekorzyść oskarżonego S. Z., z pominięciem istotnych okoliczności ujawnionych w sprawie, i w konsekwencji:

a) jedynie pobieżną ocenę i w rezultacie uznanie wiarygodności depozycji E. Ś. oraz S. G., co najmniej w zakresie, w którym w/w osoby wskazywały na to, że to S. Z. uczestniczył wraz z nimi w transakcjach narkotykowych, w sytuacji kiedy S. Z. w okresie wskazywanym przez te osoby obiektywnie nie mógł brać udziału w obrocie narkotykami, a nadto w kontekście niebywałej wręcz labilności wyjaśnień zarówno E. Ś., jak i S. G., nie sposób było przyjąć ich wyjaśnień jako podstawy do czynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie,

b) uznanie, że z depozycji L. R. wynika, iż S. Z. uczestniczył w obrocie środkami narkotycznymi, podczas gdy prawidłowa ocena tego dowodu nie pozwala na wyprowadzenie takiego wniosku,

c) uznanie niewiarygodności wyjaśnień S. Z., w sytuacji kiedy oskarżony ten jasno i kategorycznie wskazał, że nie popełnił zarzucanego mu czynu, a jednocześnie w toku postępowania nie ujawniły się jakiekolwiek wiarygodne dowody podważające depozycje tego oskarżonego, a przy tym złożono dowody o charakterze obiektywnym, z których wynika, że S. Z. nie mógł być uczestnikiem transakcji, na które wskazywali E. Ś. oraz S. G.,

d) jedynie pobieżną ocenę materiałów z przeprowadzonych kontroli operacyjnych (wobec (...) i S. G.) i nie dostrzeżenie tego, że skonkretyzowanie okresu, w którym S. Z. miał rzekomo uczestniczyć w obrocie substancjami narkotycznymi nastąpiło nie tylko w oparciu o depozycje w/w osób, lecz po zestawieniu ich wyjaśnień z datami poszczególnych (utrwalonych) rozmów, które zostały odtworzone tym osobom,

e) pominięcie dowodów z dokumentów o charakterze urzędowym, z których wynika, że S. Z. od dnia (...) r. był pozbawiony wolności w Areszcie Śledczym E.-Z. jako osoba tymczasowo aresztowana w innej sprawie, co – w zestawieniu z materiałami z kontroli operacyjnej oraz złożonymi w ich kontekście wyjaśnieniami E. Ś. i S. G. – prowadzić powinno do wniosku, że oskarżony S. Z. nie tyle działał krócej niż ustalił to oskarżyciel publiczny, co w ogóle nie były jego udziałem transakcje opisywane przez w/w osoby;

2) błędy w ustaleniach faktycznych, które miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie błędne ustalenie, że:

a) oskarżony S. Z. był jednym z nabywców (...) od E. Ś., nabywając od tego drugiego, za pośrednictwem S. G. 2.000 gram (...), podczas gdy w rzeczywistości S. Z. nie prowadził jakichkolwiek transakcji, nie uczestniczył w jakichkolwiek transakcjach z udziałem E. Ś., czy S. G.;

b) oskarżony S. Z. sprzedał E. Ś. 700 gram (...), podczas gdy w rzeczywistości S. Z. nie prowadził jakichkolwiek transakcji, nie uczestniczył w jakichkolwiek transakcjach z udziałem E. Ś.;

c) a tym samym, że oskarżony S. Z. w okresie od września 2016 r. do 16 stycznia 2017 r. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy w rzeczywistości oskarżony ten w ogóle nie handlował wskazanymi wyżej środkami odurzającymi i to zarówno w okresie oznaczonym w akcie oskarżenia, jak i w okresie przyjętym przez Sąd Okręgowy.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o:

1) zmianę wyroku Sądu Okręgowego w zaskarżonej części, poprzez:

a) uniewinnienie oskarżonego S. Z. od popełnienia zarzucanego mu czynu;

b) obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania przypadającymi na oskarżonego S. Z.;

2) obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania apelacyjnego.

Obrońca oskarżonego L. V. – adw. G. R. (2) – zaskarżył wyrok w całości i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to:

1) art. 7 k.p.k. polegającą na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a objawiającą się w błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu, w sytuacji gdy w zgromadzonym materiale dowodowym, brak jest jakichkolwiek dowodów, które świadczyłyby o tym, że to L. V. posługiwał się (...) w celu korespondencji SMS z P. U. (1);

2) art. 389 § 1 k.p.k. w zw. z art. 74 § 1 k.p.k. poprzez uwzględnienie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych protokołu zeznań oskarżonego L. V. w charakterze świadka, które zostały złożone przed przedstawieniem mu zarzutów w niniejszje sprawie.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący – na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz 437 § 1 i 2 k.p.k. – wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez uniewinnienie oskarżonego L. V. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Obrońca oskarżonego S. X. – adw. D. E.

– zaskarżył wyrok w całości i na zasadzie art. 427 § 2 oraz 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na oczywiście dowolnym przyjęciu, że oskarżony w okresie od (...). – 29 kwietnia 2017 r. w T., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od P. U. (1) w ilości nie mniejszej niż 1000 gr (...) oraz od nieustalonej osoby, w postaci co najmniej 100 gr haszyszu, a następnie 100 gr haszyszu udostępnił P. U. (1) celem jego dalszej odsprzedaży, a nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem jej dalszej odsprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, w sytuacji gdy powyższe konstatacja nie wynika z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, nie wynika z przeprowadzonych dowodów, a Sąd I instancji nie przeprowadził w powyższym zakresie jakichkolwiek ustaleń i rozważań;

2) obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ujawnionych okoliczności, które wynikało z zaniechania przez Sąd I instancji przeprowadzenia oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i ujawnionych okoliczności, w sytuacji gdy Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody i ujawnione okoliczności i rozważyć je przez pryzmat wskazań doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania, a w szczególności przyjęcie, że :

- oskarżony w okresie od (...). – 29 kwietnia 2017 r. w T., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od P. U. (1) w ilości nie mniejszej niż 1000 gr (...) oraz od nieustalonej osoby, w postaci co najmniej 100 gr haszyszu, a następnie 100 gr haszyszu udostępnił P. U. (1) celem jego dalszej od odsprzedaży a nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem jej dalszej odsprzedaży oraz posiadania z przeznaczenie na własny użytek, podczas gdy zarówno S. X., jak i P. U. (1) powyższemu zaprzeczyli i brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż do opisanych transakcji doszło, a nadto by rzekomymi odbiorcami narkotyków od S. X. były osoby zajmujące się ich dalszą dystrybucją;

3) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez zaniechanie przy Sąd I instancji przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez odstąpienie w istocie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia od wskazania podstawy dowodowej poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie zarzuconego S. X. występku z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust. 1 u.p.n., zaniechanie rozważenia poszczególnych dowodów w kontekście wypełnienia przez oskarżonego znamion czynu zabronionego z art. 56 ust. 3 u.p.n., powołania się przez Sąd I instancji na dowodach które przeczą ustaleniom stanowiącym jedynie powielenie przedstawionego oskarżonemu zarzutu, zaniechania wskazania, którym dowodom Sąd I instancji dał wiarę, a którym nie, wraz ze stosowną motywacją, sporządzenia uzasadnienia wyrokowi w sposób wewnętrznie sprzeczny.

Podnosząc powyższe zarzuty – na podstawie art. 427 § 1 w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. – apelujący obrońca wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie S. X. od zarzucanego mu czynu;

ewentualnie:

- wyeliminowanie z opisu czynu uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi substancjami psychotropowymi – zmianę kwalifikacji prawnej czynu na art. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 u.p.n. i orzeczenie kary w dolnym wymiarze ustawowego zagrożenia.

Obrońca oskarżonego S. R. (1) (poprz. Ż.) – adw. G. R. (1)

– zaskarżył wyrok co pkt 63, 64, 65 części dyspozytywnej wyroku i na podstawie art. 427 § 2 oraz 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na oczywiście dowolnym przyjęciu, że oskarżony w okresie od (...) r. do (...) r. w T. i w S., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od U. Ż. w łącznej ilości nie mniejszej ni 500 gr (...) oraz od nieustalonej osoby, a nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem jej dalszej odsprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, w sytuacji gdy powyższa konstatacja nie wynika z poczynionych w spraie ustaleń faktycznych, nie wynika z przeprowadzonych dowodów, a Sąd I instancji nie przeprowadził w powyższym zakresie jakichkolwiek ustaleń i rozważań;

2) obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ujawnionych okoliczności, które wynikało z zaniechania przez Sąd I instancji przeprowadzenia oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i ujawnionych okoliczności, w sytuacji gdy sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody i ujawnione okoliczności i rozważyć je przez pryzmat wskazań doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania, a w szczególności przyjęcie, że: oskarżony w okresie od (...) r. – (...) r. w T. i w S., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w znacznych ilościach, w ten sposób, że nabywał je od U. Ż. w łącznej ilości nie mniejszej niż 500 gr (...) oraz od nieustalonej osoby, a nabytą (...) odpłatnie i nieodpłatnie udzielał innym nieustalonym osobom celem jej dalszej odsprzedaży oraz posiadania z przeznaczeniem na własny użytek, podczas gdy S. R. (1) powyższemu zaprzeczył, a sprawstwo oskarżonego oparto na pomówieniach U. Ż., iż do opisanych transakcji doszło, a nadto by rzekomymi odbiorcami narkotyków od S. R. (1) były osoby zajmujące się ich dalszą dystrybucją;

3) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 i 2 k.p.k., poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez odstąpienie w istocie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia od wskazania postawy dowodowej poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie zarzuconego występku z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 59 ust. 1 i 58 ust. 1 u.p.n., zaniechanie rozważenia poszczególnych dowodów w kontekście wypełnienia przez oskarżonego znamion czynu zabronionego z at. 56 ust. 3 u.p.n., powołania się przez Sąd I instancji na dowodach, które przeczą ustaleniom stanowiącym jedynie powielenie przedstawionego oskarżonemu zarzutu, zaniechania wskazania, którym dowodom Sąd I instancji dał wiarę, a którym nie, wraz ze stosowną motywacją, sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób wewnętrznie sprzeczny.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący obrońca – na podstawie art. 427 § 1 w zw. art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie S. R. (1) od zarzucanego mu czynu;

ewentualnie:

- wyeliminowanie z opisu czynu uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi substancjami psychotropowymi, zmianę kwalifikacji prawnej czynu na art. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 u.p.n. i orzeczenie kary w dolnym wymiarze ustawowego zagrożenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Na wstępie zaznaczyć należy, że sąd odwoławczy pominie bliższe rozważania odnośnie zarzutów apelacji obrońców oskarżonych P. U. (2), L. Z., B. R. (1), G. S., Ś. S., G. P. i G. X., gdyż obrońcy tych oskarżonych, sami oskarżeni, jak i prokurator, nie złożyli wniosku o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego, a tym samym nie było potrzeby ustosunkowywać się bliżej do tych apelacji.

Zgodnie bowiem z art. 423 § 1a k.p.k., stosowanym odpowiednio w oparciu o art. 458 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym, w wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w części odnoszącej się do niektórych czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, bądź też jedynie do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu

lub w części odnoszącej się do niektórych oskarżonych sąd może ograniczyć zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których wniosek dotyczy.

Tak więc Sąd odwoławczy ustosunkuje się szczegółowo jedynie do apelacji obrońców oskarżonych P. U. (1), P. S. (1), S. Z., S. X., S. R. (1) (uprzednio Ż.) i L. V., gdyż wyłącznie oni złożyli wnioski o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego.

Zanim jeszcze Sąd odwoławczy odniesie się do apelacji wskazać należy, że co do wszystkich rozstrzygnięć przyjęto stan prawny na dzień 14 listopada 2018 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Takie doprecyzowanie było konieczne, ponieważ Sąd I instancji nie określił jednoznacznie, jaki stan prawny przyjął w związku z zastosowaniem art. 4 § 1 k.p.k., pisząc tylko ogólnie, co do każdego z oskarżonych, że stosuje przepisy obowiązujące w dacie czynów. Tymczasem przecież czyny zarzucane i przypisane wszystkim oskarżonym są z różnych dat popełnienia w latach 2016-2017, a zarazem Sąd ten przyjął kwalifikację z art. 12 k.k. bez paragrafów, który to przepis uległ zmianie z podziałem na paragrafy dopiero od dnia 15 listopada 2018 r.

Odnośnie apelacji obrończych wniesionych w sprawie stwierdzić należy, że w różnym stopniu zasługiwały one na uwzględnienie, przy czym w pełni zasadna była apelacja obrońcy oskarżonego L. V., którego uniewinniono od zarzucanego mu czynu, ponieważ brak było dowodów potwierdzających jego sprawstwo. Jedyny dowód to materiały z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. U. (1), ale jest to dowód nie wystarczający, bo nie wiadomo z kim P. U. (1) rozmawia, zaś zapis (interpretacja) funkcjonariusza Policji, że osobą rozmawiającą z P. U. (1) na temat sprzedaży narkotyków jest L. V. takim dowodem w świetle zakazu dowodowego z art. 174 k.p.k. niewątpliwie nie może być, tym bardziej, że to bardziej ocena tego dowodu (zarejestrowanych rozmów telefonicznych), a nie sam dowód.

Zaznaczyć też należy, że L. V. na temat tych rozmów i numeru telefonu rozmówcy został przesłuchany najpierw w charakterze świadka, a dopiero następnie postawiono mu zarzut i ponownie przesłuchano go jako podejrzanego, ale odmówił wówczas składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytanie czy to jego numer telefonu. W konsekwencji jego zeznania w charakterze świadka w związku z zakazem dowodowym z art. 389 § 1 k.p.k. w zw. z art. 391 § 2 k.p.k. nie mogły zostać wykorzystane przeciwko niemu, a tak wadliwie uczynił Sąd I instancji.

Dlatego Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do L. V. w ten sposób, że uniewinnił go od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa.

Z kolei co do oskarżonych mających zarzut udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, to zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy taka grupa istniała, a jeśli tak, to kto w niej świadomie brał udział.

Zdaniem Sądu odwoławczego, relacja P. U. (1) ze swoim siostrzeńcem P. U. (2) i współoskarżonym prawomocnie już skazanym B. K. spełniała minimalne kryteria wynikające przede wszystkim z orzecznictwa sądowego dla przyjęcia takiej grupy.

Na pewno nie była to grupa o jakimś wysokim stopniu organizacji, co w tym przypadku niewątpliwie przemawiało na korzyść oskarżonych, w szczególności P. U. (1) i spowodowało złagodzenie kary wymierzonej mu za czyn z art. 258 § 3 k.k.

Jak wynika ze stanowiska judykatury dla przyjęcia zorganizowanej grupy, taka grupa musi się składać co najmniej z 3 osób, które łączy cos więcej niż tylko wspólne porozumienie i zamiar popełniania przestępstw stale bądź zależnie od okazji. Nie jest przy tym wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna, ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania, jak szczegółowe określenie zasad przynależności, staż członkowski, sankcje za wystąpienie przeciw dyscyplinie itd. (por. wyrok SA we Wrocławiu z 23.05.2023 r., II AKa 55/23, LEX nr 3590077).

W tym przypadku to P. U. (1) był szefem organizującym całą przestępczą działalność i wydającym polecenia oraz je egzekwującym, a P. U. (2) i B. K. je wykonywali, pełniąc określone role w owej strukturze. P. U. (2) przenosił, przygotowywał i wydawał narkotyki nabywcom wskazanym mu przez P. U. (1) i odbierał pieniądze samemu też czerpiąc z tego procedury określone korzyści, jak również robił to po części z obawy przed własnym wujem. Z kolei B. K. przechowywał narkotyki w swoim warsztacie ukrywając je tam i wydawał je na polecenie P. U. (1) najczęściej P. U. (2), jak również wypożyczał samochody mające służyć P. U. (1) do przywozu narkotyków z zagranicy.

Istotną rolę w tej grupie pełnił też U. Ż., który nie tylko rozprowadzał narkotyki w okolicy S., ale także wykonywał inne czynności związane m.in. z egzekwowaniem pieniędzy przez P. U. (1) od osób nabywających narkotyki, w szczególności ustalając miejsca ich pobytu i odbierając pieniądze.

Zdaniem Sądu odwoławczego, świadomymi uczestnikami tej grupy nie byli natomiast oskarżeni G. X. i G. S..

Role ich ograniczały się wyłącznie do współpracy z P. U. (1), nawet jeśli czasami narkotyki wydawał im P. U. (2). Można w ich przypadku mówić wyłącznie o umyślnym uczestnictwie w obrocie narkotykami oraz odpłatnym i nieodpłatnym udzielaniu ich innym osobom w ramach współsprawstwa z P. U. (1).

O obrocie świadczą duże ilości jakie nabywali, co ewidentnie wskazuje, że tylko część sprzedawali ostatecznym konsumentom.

Odnośnie G. S., to rzeczywiście miał on też wozić P. U. (1) samochodem, ale brak jednoznacznych dowodów, aby miało to stały organizacyjny charakter związany z narkotykami. Sam oskarżony G. S. mówił, że czasami woził P. U. (1) na jego prośbę na siłownię i z powrotem i raz zawiózł go do V.. Co do przywożenia innych osób do P. U. (1) celem nabycia narkotyków, to dotyczy to nieustalonej liczby pojedynczych osób i także wydaje się, że to zbyt mało, aby mówić o udziale w zorganizowanej grupie przestępczej, a nie zwykłym współsprawstwie.

Dlatego obu tych oskarżonych uniewinniono o zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania w tej części obciążono Skarb Państwa.

Biorąc zaś pod uwagę, że w dużej części przyznali się oni do czynów związanych z obrotem narkotykami czy ich udzielaniem (kwestionując głównie ilość narkotyków nabywanych od P. U. (1)), odległy czas popełnienia tych przestępstw, dotychczasową niekaralność i prowadzenie obecnie ustabilizowanego trybu życia – przemawiało to za zastosowaniem wobec nich instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary poprzez obniżenie kary pozbawienia wolności do takiej wysokości, aby jej wymiar umożliwiał im potencjalnie, nie przesądzając czy taka zgoda zostanie udzielona przez sąd penitencjarny, odbycie kary pozbawienia wolności w ramach dozoru elektronicznego poza zakładem karnym. Ze względu na dużą ilość narkotyków kary grzywny pozostawiono.

W ten sposób wszystkie cele kary w stosunku do nich zostaną osiągnięte, jak również cel ogólnoprewencyjny związany z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa.

Podobne względy zadecydowały o zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do oskarżonego G. P., przy czym znacznie mniejsza ilość nabytych narkotyków, niż np. oskarżeni G. X. i G. S., pozwalała na obniżenie kary pozbawienia wolności do roku, a z uwagi na jego dotychczasową niekaralność także na warunkowe zawieszenie jej wykonania.

Dotychczasowa niekaralność i prowadzenie bardzo ustabilizowanego trybu życia, w tym dużej firmy, przemawiały również za złagodzeniem orzeczonej wobec oskarżonego B. R. (1) kary pozbawienia wolności do jednego roku w ramach instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, jak i jej warunkowe zawieszenie wykonania, co wydaje się być wystarczające dla osiągnięcia wszystkich celów kary co do tego oskarżonego, jak i celów ogólnoprencyjnych.

Zgodzić się też należy z obrońcą oskarżonego L. Z., że z nie do końca wiadomych przyczyn Sąd I instancji nie zawiesił mu warunkowo wykonania orzeczonej kary roku pozbawienia wolności, prawdopodobnie tylko dlatego, że nie przyznawał się on do zarzucanego mu czynu, a przecież oskarżony realizując swoje prawo do obrony miało do tego prawo.

Sąd odwoławczy uważa, że L. Z. spełnia w pełni kryteria z § 1 i § 2 art. 69 k.k. i warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności będzie w jego przypadku wystarczające do osiągnięcia celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, jak również przemawiają za tym właściwości i warunki osobiste tego oskarżonego oraz jego dotychczasowy sposób życia, jak i zachowanie po popełnieniu przestępstwa.

Sąd odwoławczy złagodził również w zwykłym trybie kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonemu P. U. (2) za przestępstwo związane z udziałem w obrocie narkotykami i ich udzielaniem. Prawdą jest, że oskarżony ten na rozprawie odwołał swoje wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym obciążające innych oskarżonych, ale ewidentnie wynikało to z faktu, że został on zastraszony, o czym świadczą choćby jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, z których wynikało, że obawia się oskarżonych, a dodatkowo P. U. (1), gdy był jeszcze tymczasowo aresztowany, miał go nawet ostrzegać poprzez swą mamę, a babcię P., że ten ma nic nie mówić w sprawie.

P. U. (2) pomimo, że obawiał się P. U. (1), nie miał za bardzo gdzie w tym czasie się od niego wyprowadzić z T..

Z kolei bardzo dobra opinia z zakładu karnego także przemawiała za złagodzeniem kar orzeczonych za ten czyn.

Sąd odwoławczy nie widział natomiast podstaw do złagodzenia kar zasadniczych w stosunku do innych oskarżonych, którzy są osobami karanymi, w tym za narkotyki, i w zdecydowanej większości nie przyznawali się do zarzucanych im czynów. Wymierzone im kary nie przekraczają stopnia ich zawinienia i odpowiadają stopniom społecznej szkodliwości przypisanych im czynów.

Jedynie w odniesieniu do Ś. S., biorąc pod uwagę jego wiek, fakt osadzenia kolejny raz w zakładzie karnym, trudną sytuację finansową, która determinowała go do popełnienia przypisanego czynu – chęć zdobycia środków do życia po wyjściu na wolność, obniżono mu wysokość jednej stawki dziennej grzywny do minimalnej 10 zł.

Mając z kolei na względzie treść zarzutów poszczególnych apelacji kwestionujących wysokość orzeczonego przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa uznano go po części zasadny o tyle, że skoro poszczególnym oskarżonym przypisano udział w obrocie i udzielanie narkotyków innym osobom odpłatne i nieodpłatne, a brak ustaleń ile dokładnie dany oskarżony udzielił odpłatnie i ile nieodpłatnie oraz w związku z regułą z art. 5 § 2 k.p.k., podzielono to na pół stosownie do wartości narkotyków, a więc o co najmniej 1/2 zmniejszono wysokość korzyści podlegającej przepadkowi, a w przypadku G. S. obciążono go tylko 1/3, gdyż część zakupionych narkotyków, jak wynika z opisu przypisanego mu czynu, w nieustalonej ilości miał przeznaczyć także na własne potrzeby.

Jeśli idzie o zażalenie adw. G. T. na postanowienie Sądu Okręgowego dotyczące nieopłaconych kosztów obrony z urzędu P. U. (1) w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem I instancji, to uwzględniono je częściowo uznając, że obrońcy z uwagi na obszerność i zawiłość sprawy oraz nakład pracy obrońcy należy się wynagrodzenie odpowiadając trzykrotności stawki podstawowej, czyli dodatkowo zasądzono jeszcze 2/3 ponad to, co już uzyskała. Uwzględniono przy tym też, że stawka za śledztwo uległa podwyższeniu z 600 zł do 900 zł. Sześciokrotność, jak się domagała w zażaleniu, to jednak byłoby stanowczo za dużo. Są przecież sprawy jeszcze większe i jeszcze bardziej skomplikowane, a ta pomimo obszerności do takich jednak nie należy.

Brak było też podstaw do podwyższania stawki za postępowanie odwoławcze, nakład pracy był typowy, sporządzenie i wniesienie apelacji to czynność przed sądem I instancji, brała udział w postępowaniu odwoławczym nie tylko ze względu na P. U. (1), ale i dlatego, że jako obrońca z wyboru broniła jeszcze innego oskarżonego.

Uwzględniono także zarzut apelacji mec. R. S. (1) i przyznano mu stosowne wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego P. U. (2) także za I instancję, czego dotychczas nie zrobił Sąd Okręgowy.

Przechodząc już bezpośrednio do

apelacji obrońcy P. U. (1), i po części także zarzutów apelacji obrońców oskarżonych P. S. (1), S. Z., S. X. i S. R. (1), którzy złożyli wnioski o uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego (apelację obrońcy L. V. omówiono już wcześniej), to wskazać należy, że wbrew twierdzeniom większości apelujących obrońców brak było podstaw do kwestionowania wyjaśnień P. U. (2) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a obciążających poszczególnych oskarżonych. Z całą pewnością wyjaśnienia te nie były podyktowane występującymi u P. U. (2) zaburzeniami psychicznymi, uzależnieniem od środków narkotycznych i naciskami ze strony funkcjonariuszy organów ścigania.

Podkreślić należy, że oskarżony ten nie był w sprawie tymczasowo aresztowany, był jedynie zatrzymany w dniach 18-19.07.2017 r., a więc trudno tu mówić długotrwałej izolacji od narkotyków, a rzekomo będąc na głodzie narkotycznym złożył wyjaśnienia, jakich oczekiwali od niego policjanci.

Także wyjaśnienia obciążające podtrzymał i uzupełnił, gdy wyjaśniał z wolności w dniu (...). (por. k. 897-904 t. V).

Z kolei to, że nie pamiętał, jak długo przebywał w szpitalu psychiatrycznym, samo w sobie nie ma znaczenia. Biegli psychiatrzy, po zapoznaniu z aktami i osobistym badaniu oskarżonego, nie mieli wątpliwości co do jego poczytalności, a także stwierdzili, że jest zdolny do udziału w postępowaniu oraz do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny (por. opinia z dnia 6 grudnia 2017 r., k. 2274-2277 t. XII),

Istotne zarazem to fakt, że jego wyjaśnienia znalazły potwierdzenie i uzupełnienie w szeregu innych dowodach, w tym o charakterze obiektywnym, jak zarejestrowane rozmowy telefoniczne i smsy dotyczące sprzedaży i nabywania narkotyków. Część oskarżonych potwierdziła treść tych rozmów i smsów, co najwyżej kwestionując ilość narkotyków, jakie nabywali przede wszystkim od P. U. (1). Także E. Ś., który handlował głównie marihuaną, przyznał się do tego i obciążył oskarżonych, z którymi miał kontakt i relacje handlowe dotyczące narkotyków.

Tak więc sama okoliczność, że ktoś nie przyznaje się do danego czynu, wcale nie oznacza że go nie popełnił, skoro inne dowody obciążając są znacznie bardziej wiarygodne.

P. U. (1), poza zarejestrowanymi w ramach kontroli operacyjnej rozmowami i smsami dotyczącymi narkotyków, obciążały głównie wyjaśnienia P. U. (2), E. Ś. i U. Ż., na których zasadnie oparł się Sąd I instancji, a które znalazły potwierdzenie i uzupełnienie w depozycjach innych osób występujących w sprawie zarówno w charakterze współoskarżonych, np. B. K., G. X., G. S., jak i świadków będących bezpośrednimi nabywcami narkotyków (por. depozycje P. Ż., G. E., B. R. (2), W. Z., G. I. (1), Ż. Ś.).

Przy ocenie dowodów dotyczących P. U. (1), Sąd I instancji w żadnej mierze nie dopuścił się obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.

Zasadnie oparł się na wyjaśnieniach U. Ż.. Brak przekonujących podstaw, aby uznać, że skoro podjął on współsprawcę z organami ścigania, to złożył nieprawdziwe wyjaśnienia co do osoby P. U. (1). Także fakt, że jest on osobą wielokrotnie karaną sądownie za przestępstwa narkotykowe sam w sobie nie podważa wiarygodności jego depozycji składanych w sprawie. Przecież jego wyjaśnienia znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach innych oskarżonych w sprawie, w szczególności P. U. (2) i B. K., jak i materiałach z kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. U. (1) (por. materiały o kryptonimie (...), (...), (...)4”)

Wbrew zarzutowi obrońcy P. U. (1) są też dowody potwierdzające wewnątrzwspólnotowe nabycie narkotyków przez P. U. (1), a następnie wprowadzanie ich do obrotu – świadczą o tym właśnie wyjaśnienia P. U. (2) i B. K., którym zasadnie Sąd I instancji dał wiarę. Przecież P. U. (1) musiał mieć skądś (...), którą handlował, a poza słabej jakości amfetaminą, którą sam produkował, miał też dobry produkt, którym była właśnie (...) sprowadzana z zagranicy.

Jak wskazał zresztą sam Sąd meriti, na sprawstwo P. U. (1) w tym zakresie wskazują:

„Okoliczności dotyczące przemytu narkotyków z Holandii Sąd ustalił m.in. na podstawie analizy logowań (...) telefonu (...) U., protokołu oględzin telefonu, opinii (...) z badań informatycznych, raportu z analizy bilingów i tras przejazdu sprawy krypt. (...), zapisów rozmów i wiadomości tekstowych z kontroli operacyjnej (...) prowadzonej przeciwko P. U. (1), E. Ś., G. X., jak również w oparciu o częściowe zeznania E. Ś., U. Ż., nadto częściowe wyjaśnienia P. U. (2), B. K.. Zarówno osobowe źródła dowodowe, jak i pozostałe materialne dowody, w szczególności materiały z kontroli operacyjnej, opinia (...) z badań informatycznych nawigacji samochodowej pojazdu O. (...) oraz analiza logowań (...) telefonu oskarżonego w pełni ze sobą korespondują, uzupełniając się. Z częściowych wyjaśnień B. K. wynika, iż P. U. wypożyczał samochody na jego dane. Z częściowych wyjaśnień P. U. (2) oraz częściowych zeznań U. Ż. jednoznacznie wynika, iż P. U. zaopatrywał się w narkotyki w Niemczech i Holandii, a następnie przerabiał bądź magazynował je na terenie kraju. Okoliczności wskazane przez w/w osobowe źródła dowodowe znajdują pełne potwierdzenie w materiałach z kontroli operacyjnej, opinii (...) z badań informatycznych nawigacji samochodowej pojazdu O. (...) oraz analizie logowań (...) telefonu oskarżonego. W pamięci nawigacji samochodowej pojazdu O. (...), którym podróżował zatrzymany do kontroli (...) U. ujawniono siedem docelowych lokalizacji znajdujących się w Holandii tj. Ł., M., I. F., Z., B., K. i P.. Z kolei analiza logowań (...) telefonu R. U. wykazała, że w dniach:

- 28-30.04.2016 r., logował się on na terytorium Niemiec i Holandii,

- 23-26.06.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii, Belgii i Francji,

- 09-22.08.2016 r., na terytorium Czech, Austrii, E., Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 20-23.09.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 31.10-03.11.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 15-17.11.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 19-20.11.2016 r., na terytorium Niemiec,

- 10-11.12.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 14-17.12.2016 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 10-12.05.2017 r., na terytorium Niemiec, Holandii i Niemiec,

- 12.01.2017 r. na terytorium Czech.

Warto zacytować tu też wyjaśnienia P. U. (2), który w trakcie zaznajamiania go z materiałami z kontroli operacyjnej powiedział:

„…w 2016r., daty nie pamiętam, zdarzyła się sytuacja jak P. wrócił z Holandii to kazał mi pilnować jak on w tym czasie wyciągał z auta tabletki z Ł. (...) koloru nie pamiętam, był on wypożyczony od jakiegoś znajomego, nie wiem od kogo. Tabletki były schowane w kokpicie auta, żeby się do tego dostać P. musiał rozkręcić cały panel przy radiu i stamtąd wyciągnął pojedynce woreczki, w których były tabletki. Tabletek tych było około 10 tysięcy, były one w kształcie prostokątów i granatów koloru zielonego, prostokątne nie miały żadnego logo, a te w kształcie granatu miały kształt prawdziwego granatu. Były to tabletki (...). Tabletki te P. gdzieś schował, nie wiem jednak gdzie. Ja w tym czasie gdy on to robił miałem pilnować czy nikt nie jedzie, nie wchodzi na podwórko, bo on robił to na podwórku za domem. Z tego co wiem wszystkie te tabletki zostały sprzedane (…) Szykowałem też na jego polecenie te tabletki do sprzedania, pakowałem je zawsze po 100 sztuk. Ja jednak osobiście ich nie sprzedawałem tylko sprzedawał je P..” (k. 38, załącznik nr 15).

Dodatkowo zaznaczyć należy, że U. Ż. zeznając na rozprawie w charakterze świadka także wskazał, że od samego P. U. (1) wie, że ten „ściągał” z Niemiec narkotyki, którymi handlował (por. k. 5390-5394 t. XXVIII).

Wiarygodności tych dowodów w żadnej mierze nie podważa okoliczność, że kilkukrotne kontrole oskarżonego P. U. (1) podczas jego podróży zagranicznych w 2016 r. i 2017 r., poprzedzających zatrzymanie, nie wykazały posiadania substancji psychotropowych. Nie sposób bowiem pominąć przeszukania w dniu (...) r. z udziałem psa szkolonego do wykrywania środków narkotycznych, samochodu, którym kierował wówczas P. U. (1), biorąc pod uwagę reakcję psa wskazującą, że w tym samochodzie miały znajdować się narkotyki, skoro pies specjalnie szkolony swoim zachowaniem to pokazał (por. k. 223 i k. 207-208). Zarzut w tym zakresie ma charakter stricte polemiczny, bo przecież sprowadzane do Polski narkotyki mogły być przewożone tym samochodem wcześniej, zanim w danym dniu jechał nim P. U. (1).

Zarzuty obrońcy związane z oceną wyjaśnień P. U. (2) nie są zasadne z przyczyn wskazanych już wcześniej i nie ma potrzeby powtarzać tożsamych argumentów. W żadnej mierze nie podważają one prawidłowości oceny tego dowodu przez Sąd I instancji, który zasadnie oparł się na początkowych depozycjach P. U. (2) składanych w postępowaniu przygotowawczym wprost i jednoznacznie obciążających P. U. (1), jak i prawidłowo odmówił wiarygodności jego późniejszym odmiennym wyjaśnieniom uznając je za niewiarygodne. Zarzuty obrońcy mają tutaj tak naprawdę charakter jedynie polemiczny z oceną tego dowodu przez Sąd I instancji. To, że P. U. (2) w kolejnych wyjaśnieniach podawał więcej szczegółów przestępczej działalności P. U. (1) i osób z nim związanych wydaje się czymś naturalnym, a nie okolicznością podważająca jego wiarygodność; przecież dodatkowe szczegóły, których nie podawał wcześniej, mógł sobie po prostu przypomnieć.

Odnośnie zarzutu z pkt I.1.g) apelacji to trudno uznać tak postawiony zarzut za obrazę przepisów prawa procesowego. To, że P. U. (1) nabywał (...) od E. Ś. samo w sobie nie wyklucza, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodził również E. Ś..

Także co do zarzutu z pkt I.1.h) apelacji, to trudno uznać tak postawiony zarzut za obrazę przepisów prawa procesowego. To, że formalnie oskarżony nie ma dużego majątku, względnie jest on znacznie zadłużony, samo w sobie nie wyklucza, że dopuścił się zarzucanych mu czynów. Przecież pieniądze pochodzące z przestępstwa mógł już wydać, ukryć lub zainwestować w kolejne przedsięwzięcia przestępcze, także te nieudane. Trudno, aby nie przyznając się do zarzucanych mu czynów, miał te okoliczności ujawniać.

Również chybione są zarzuty obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. postawione w pkt 2 apelacji.

To, że część osób nie miała świadomości, że uczestniczy w zorganizowanej grupie wcale nie oznacza, że taka grupa nie istniała i że P. U. (1) nią nie kierował. Wyrwane zarazem z kontekstu wyjaśnienia części oskarżonych występujących w sprawie same w sobie nie dowodzą, że w takiej grupie nie uczestniczyli, w szczególności dotyczy to wyjaśnień B. K..

Także ocena wyjaśnień oskarżonego U. Ż. przez skarżącego obrońcę ma charakter wyłącznie polemiczny z prawidłową ich oceną dokonaną przez Sąd I instancji. Stosunkowo niewielkie rozbieżności w jego wyjaśnieniach nie podważają ich wiarygodności, tym bardziej, że znalazły potwierdzenie w innych dowodach, w tym wyjaśnieniach P. U. (2) i B. K., jak i materiałach z podsłuchów stosowanych wobec P. U. (1) i samego U. Ż. (por. materiały zebrane pod kryptonimem „(...)).

Wbrew zarzutowi z pkt I.2.c) sprawstwo oskarżonego nie zostało oparte wyłącznie na notatce służbowej z użycia psa służbowego Policji (k. 223), gdyż jest to tylko jeden z dowodów obciążających oskarżonego, w tym przypadku pośrednio i ma on charakter jedynie uzupełniający w stosunku do dowodów zasadniczych. Brak jakichkolwiek podstaw, aby uważać, że przy ocenie tego dowodu doszło do obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., o czym była mowa już wyżej.

Co do zarzutu z pkt I.2.d) to oczywiście sam raport (...) z k. 3143-3159 nie jest zasadniczym dowodem kierowania przez P. U. (1) zorganizowaną grupą, ale takim dowodem jest treść zarejestrowanych rozmów telefonicznych potwierdzona choćby obciążającymi oskarżonego wyjaśnieniami P. U. (2) i B. K..

Niezasadny jest też zarzut z pkt I.3 apelacji, przy czym kolejny raz zwrócić trzeba uwagę, że tak postawiony zarzut trudno uznać za obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. W związku z tym odnośnie tego zarzutu należy jeszcze raz wskazać, że dowodami potwierdzającymi sprawstwo oskarżonego P. U. (1) są w tym zakresie wyjaśnienia P. U. (2) i B. K. uzupełnione szeregiem innych dowodów opisanych na str. 74-75 (k. 6534-6535) uzasadnienia Sądu Okręgowego (cytowanym już wyżej).

Jeśli idzie o zarzut z pkt I.4 apelacji to w tym przypadku z treści zarzutu w żaden sposób nie wynika na czym konkretnie miałaby polegać obraza art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., więc trudno bliżej do tego zarzutu się ustosunkować.

Co do zarzutu z pkt I.5 apelacji dotyczącego obrazy art. 171 § 7 k.p.k., to wbrew twierdzeniu obrońcy wyjaśnienia P. U. (2) złożone w postępowaniu przygotowawczym nie zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, a okoliczności o jakich mowa w pkt I.1.d) apelacji, jak już wcześniej wskazano, nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonych dowodach i ich ocenie zarówno przez Sąd I instancji, jak i Sąd odwoławczy. Zarzut ten, tak naprawdę, stanowi jedynie powielenie zarzutu wcześniejszego dotyczącego oceny wyjaśnień P. U. (2) obciążających P. U. (1) złożonych w sprawie.

Całkowicie chybiony jest też zarzut z pkt II apelacji dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Stanowi on wyłącznie subiektywne stanowisko obrońcy w sprawie. O tym, jakie okoliczności i dowody świadczyły że istniała zorganizowana grupa napisano już wcześniej i nie ma potrzeby powtarzać tożsamych argumentowa. Stanowisko obrońcy przedstawione w tym zarzucie ma charakter wyłącznie polemiczny. Oczywistym jest bowiem, że nie wszystkie wskazywane elementy organizacyjne muszą zaistnieć, aby można było mówić o zorganizowanej grupie, w szczególności te dotyczące systemu kar i nagród. Jak już wskazano na początku rozważań, to nie była grupa o jakimś wysokim stopniu zorganizowania, a tym samym nie wszystkie elementy organizacji, o jakich pisze obrońca musiały występować.

X. o karach dyscyplinujących ze strony P. U. (1) czy groźbach ukarania wyjaśniali poszczególni członkowie grupy, a to P. U. (2) (por. k. 36-37, załącznik nr 15) i B. K. (por. k. 43, załącznik nr 15), a o decyzyjności kierowniczej ze strony P. U. (1) świadczy choćby treść jego SMS-ów wymienianych m.in. z Ś. Ś. (por. k. 147-148, załącznik nr 15).

W konsekwencji powyższego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek apelacji obrońcy P. U. (1) o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od popełnienia czynów opisanych w zaskarżonym wyroku w pkt V-VIII.

Jak już wskazano wcześniej, niski stopień organizacji wpłynął jedynie na obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn z art. 258 § 3 k.k., natomiast brak było jakichkolwiek podstaw do korekty kar wymierzonych oskarżonemu za pozostałe przypisane czyny.

Dodatkowo jednak w granicach zaskarżenia z opisu czynu przypisanego w pkt 2 części rozstrzygającej wyeliminowanie ustalenie dotyczące uczynienia sobie stałego źródła dochodu, bowiem trudno uznać, że samo sprowadzenie narkotyków z zagranicy celem dalszej dystrybucji miałoby stanowić stałe źródło dochodu. To dopiero właśnie dalsza dystrybucja może być takim źródłem, które to zachowanie zostało oskarżonemu przypisane w ramach czynu z pkt 3 częsci rozstrzygającej.

Również miano na uwadze, że skoro w czynie przypisanym w pkt 3 mowa o amfetaminie pochodzącej ze wspólnotowego nabycia, co niewątpliwe dotyczy czynu z pkt 2, to ilości tej (...) i jej wartość powinny być w obu przypadkach (jej wewnątrzwspólnotowego nabycia, jak następnie obrotu nią w kraju) tożsame.

Dlatego w opisie czynu przypisanego w pkt 3 części rozstrzygającej w miejsce ustalenia o treści: „i (...) w ilości nie mniejszej niż 36.462 gram wartości nie mniejszej niż 364.620 zł” przyjęto ustalenie o treści: „i (...) w ilości nie mniejszej niż 36.162 gram wartości nie mniejszej niż 361.620 zł”.

W pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż brak było podstaw do jego zmiany.

Konsekwencją obniżenia kary jednostkowej pozbawienia wolności było natomiast stwierdzenie, że utraciły moc kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w pkt 6 i związane z nią zaliczenie z pkt 69.

Z tego powodu Sąd odwoławczy na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył w stosunku do P. U. (1) kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt 2, 3 i 5 zaskarżonego wyroku oraz w pkt I ppkt 1 niniejszego wyroku i wymierzył mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył także okres jego tymczasowego aresztowania w sprawie.

Wymierzając karę łączną Sąd odwoławczy kierował się zasadą asperacji z pewnym jej złagodzeniem w stronę absorpcji, gdyż pomimo, że dopuścił się kilku odrębnych przestępstw, to istniał między nimi ścisły związek czasowo-przedmiotowy.

Tak orzeczona kara łączna pozbawienia wolności w pełni powinna osiągnąć cele, o jakich mowa w art. 85a k.k., przy uwzględnieniu, że nie było natomiast żadnych podstaw do zmiany orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary łącznej grzywny.

Ta sama obrończyni, jako obrońca z wyboru, wniosła też apelację co do

oskarżonego P. S. (1). Stawiane w niej zarzuty są bardzo podobne do zarzutów w apelacji wniesionej w imieniu P. U. (1) i dlatego wcześniejsze rozważania Sądu odwoławczego w tym zakresie mają pełne odniesienie też do zaskarżonego wyroku wydanego stosunku do osoby P. S. (1).

W szczególności niezasadne są tożsame zarzuty z pkt I.1 apelacji dotyczące osoby P. U. (2) i złożonych przez niego wyjaśnień i wcześniejsze rozważania z tym związane mają tu pełne zastosowanie i nie ma potrzeby powtarzać tożsamych argumentów.

Stwierdzić jedynie należy, że ocena wyjaśnień P. U. (2) przez Sąd I instancji także w odniesieniu do P. S. (1) została dokonana w granicach art. 7 k.p.k. i przy ocenie tego dowodu nie doszło do obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.

Wbrew zarzutowi z pkt I.2 apelacji sprawstwo oskarżonego P. S. (1) nie zostało oparte bezpośrednio na notatce służbowej z użycia psa służbowego Policji (k. 223).

Jak w tym zakresie napisał Sąd Okręgowy:

„Co znamienne podczas zatrzymania w dniu 12.05.2017r. P. U. (1) podczas powrotu z Holandii i przeszukania samochodu marki O. (...) nr rej. (...), którym jechał oskarżony zabezpieczono dokumenty na dane osobowe B. i L. S.. Nadto jakkolwiek w pojeździe nie ujawniono narkotyków, niemniej jednak pies przeszkolony do wyszukiwania zapachu narkotyków wskazał miejsca w pojeździe, gdzie mogły być przewożone substancje psychotropowe i środki odurzające. W ocenie Sądu fakt ten nie był przypadkowy. Za kuriozalne należało uznać wyjaśnienia P. S., w których wskazywał na fakt przekazania swemu sąsiadowi P. U. (1) dokumentów swego nieżyjącego ojca – paszportu i prawa jazdy w celach pamiątkowych, zwłaszcza w obliczu faktu, iż w kontrolowanym pojeździe, którym jechał P. U. zabezpieczono dokumenty nie tylko na dane osobowe B. S., ale i L. S.- brata P. S. (1).” (str. 63 uzasadnienia, k. 6523).

Powyższe okoliczności świadczą jedynie o bliskich relacjach między P. U. (1) a P. S. (1), zaś na sprawstwo P. S. (1) wskazują według Sądu Okręgowego wyjaśnienia P. U. (2) i materiały z kontroli operacyjnej (por. str. 63-64 uzasadnienia, k. 6523-6524).

Niezasadny jest też w związku z tym zarzut z pkt I.3 apelacji, skoro dowody obciążające P. S. (1) zostały jednoznacznie wskazane, przy czym także w tym przypadku należy zwrócić uwagę, że tak postawiony zarzut trudno uznać za obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.

Wskazać też trzeba na wyjaśnienia samego oskarżonego P. S. (1) , którym Sąd meriti nie dał wiary. Sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę tego dowodu dokonaną przez Sąd I instancji:

„Co więcej oskarżony wyjaśnił, iż P. U. (1) zajmuje się według jego wiedzy handlem perfumami. Co znamienne na tożsamy, fałszywy zakres działalności P. U. (1) wskazywał również inny oskarżony G. I. (2) wskazując jednocześnie, że taką działalność polecił mu wskazać sam P. U. (1), który tuż po opuszczeniu aresztu zarzucał mu i innym osobom przesłuchanym w tej sprawie złożenie obciążających go relacji. Wyjaśnienia te są zbieżne również z zeznaniami Ś. Ś. na te okoliczności. Wobec powyższego wyjaśnienia P. S. (1) złożone na okoliczności dotyczące postawionego mu zarzutu nie przekonują.” (str. 63-64 uzasadnienia, k. 6523-6524).

Zaznaczyć należy, że na rozprawie P. S. (2) podtrzymał swe wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego i w dalszym ciągu nie chciał ustosunkować się do treści zarejestrowanych sms-ów. Wskazał, że nie pamięta swojego numeru telefonu, ale zarazem potwierdził, że cały czas posługuje się jednym numerem telefonu (por. 5354-5355 t. XXVIII).

Niezasadny jest również zarzut z pkt I.4 apelacji, gdyż także w tym przypadku z treści zarzutu w żaden sposób nie wynika, na czym konkretnie miałaby polegać obraza art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.; trudno więc bliżej do tego zarzutu się ustosunkować poza stwierdzeniem, że ilość narkotyków nabywanych przez P. S. (1) od P. U. (1) oraz treść ich rozmów telefonicznych i sms-ów wskazują na udział P. S. (1) także w obrocie tymi środkami, a nie jedynie ich udzielanie ostatecznym konsumentom, którzy, co oczywiste, z reguły zakupują niewielkie porcje narkotyku celem jego natychmiastowego użycia względnie użycia w najbliższym czasie.

Zarzut z pkt I.5 apelacji dotyczący obrazy art. 171 § 7 k.p.k. także jest niezasadny, gdyż wbrew twierdzeniu obrońcy wyjaśnienia P. U. (2) z postępowania przygotowawczego nie zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, a podnoszone przez obrońcę okoliczności, jak już wcześniej wskazywano, nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonych dowodach i ich ocenie zarówno przez Sąd I instancji, jak i obecnie przez Sąd odwoławczy. Zarzut ten, tak naprawdę, stanowi jedynie powielenie zarzutu wcześniejszego dotyczącego oceny wyjaśnień P. U. (2) obciążających P. S. (1) złożonych w sprawie.

W konsekwencji powyższych rozważań nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek apelacji obrońcy P. S. (1) o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego w całości od popełnienia czynów opisanych w zaskarżonym wyroku w pkt V-VIII. Nadmienić tu należy, że P. S. (2) był oskarżony tylko o jeden czyn opisany w części wstępnej jako pkt XXIV, a czyny z pkt V-VIII dotyczą P. U. (1).

Co do oskarżonego P. S. (1), w granicach zaskarżenia i stawianych zarzutów, z przyczyn podanych na wstępie rozważań, Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wysokość orzeczonego w pkt 34 części rozstrzygającej przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa obniżono do 7.550 zł; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż w szczególności nie budziła żadnych zastrzeżeń wymierzona oskarżonemu kara.

Dodatkowo jedynie, ponieważ Sąd I instancji z niewiadomych przyczyn tego nie uczynił, na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 32 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu P. S. (1) jego zatrzymanie w sprawie w dniu 23.08.2017 r. od godz. 06.15 do godz. 12.35.

Jeśli idzie o apelację obrońcy oskarżonego

S. Z., to stawiane zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie mając w dużej mierze charakter jedynie polemiczny z oceną dowodów dokonaną przez Sąd Instancji.

Prawdą jest, że S. Z. był tymczasowo aresztowany w innej sprawie w okresie od (...) r. przez ponad rok czasu, co de facto uniemożliwiało mu, a co najmniej znacząco utrudniało, nabycie narkotyków w tym czasie. To jednak wcale nie oznacza, że wcześniej ich nie nabywał. Miał to na względzie Sąd I instancji i skrócił czasookres przypisanego czynu w stosunku do zarzucanego, końcową jego datę ustalając na dzień 16 stycznia 2017 r.

Wyjaśnienia S. G. i E. Ś. (złożone w postępowaniu przygotowawczym, potwierdzone na rozprawie – por. k. 5178 t. XXVII, k. 5274 t. XXVIII i k. 6029-6030 t. XXXII – E. Ś. i k. 5272v t. XXVIII – P. (...)) pozwalały zaś przyjąć w granicach art. 7 k.p.k., że oskarżony S. Z. właśnie w tym skróconym okresie czasu dokonał transakcji, o jakich mowa w zarzucanym mu czynie.

Prawdą też jest, że zarejestrowane rozmowy telefoniczne z podsłuchu stosowanego wobec E. Ś. pochodzą z lutego i marca 2017 r., a więc z czasu, gdy S. Z. był już aresztowany. Ale to nie on jest uczestnikiem tych rozmów i wcale nie muszą one dotyczyć jego osoby. To tylko S. G. wyjaśniał, że wydaje mu się, że narkotyki, o których mowa w jednej z tych rozmów, sprzedał S. Z., ale nie był tego pewien. Najwyraźniej takich transakcji z udziałem oskarżonego S. Z. było co najmniej kilka, a materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że te objęte aktem oskarżenia miały miejsce przed czasem jego tymczasowego aresztowania.

Wskazuje na to jednoznacznie treść wyjaśnień E. Ś. złożonych w postępowaniu przygotowawczym:

(...) [S. G. – przyp. S.A.]

kupował ode mnie tę (...) dla kogoś ze Ż. czy A. w zimie 2016 r. Sprzedałem temu mężczyźnie moją (...) z 1 cyklu czyli ponad 2 kg, dokładnie już nie pamiętam ile tego było, za kwotę 37.000 zł. (...) ta poszła gdzieś na S..” (k. 539), co z kolei współgra z wyjaśnieniami S. G. (por. np. k. 1948 i k. 1953).

Trudno uznać, aby E. Ś. i S. G. mieliby obaj jednocześnie fałszywie pomawiać akurat w tym zakresie S. Z., tym bardziej, że składali wiarygodne wyjaśnienia dotyczące wielu transakcji dokonanych także z szeregiem innych osób.

To, że S. Z. nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu wcale nie oznacza, że jego wyjaśnienia z tego powodu miałyby być uznane za wiarygodne.

Co do depozycji L. R., to rzeczywiście nie wynika z nich sprawstwo S. Z., a Sąd meriti powołał ten dowód najwidoczniej jedynie dlatego, że S. G. współpracował z L. R. rozprowadzając dla niego narkotyki (w tym (...)) i przywożąc je z Czech.

Dlatego uznać należy, że ocena powyższych dowodów nie została dokonana z obrazą art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt 2 k.p.k.) i w żadnej mierze nie doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Sąd ten miał na uwadze zgodnie z art. 410 k.p.k. całość okoliczności ujawnionych na rozprawie.

Z kolei art. 4 k.p.k. określa jedynie ogólną regułę postępowania (zasadę obiektywizmu), która nie może stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej (por. wyrok SA we Wrocławiu z 27.11.2024 r., II AKa 40/24, LEX nr 3815535).

Podkreślić też należy, że jak przyjmuje się w judykaturze, zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie może być stawiany łącznie z obrazą art. 7 k.p.k., bowiem naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. (por. postanowienie SN z 16.12.2025 r., V KK 428/25, LEX nr 4001356; podobnie postanowienie SN z 7.11.2025 r., I KK 354/25, LEX nr 3940290 i wyrok SA w Białymstoku z 27.10.2025 r., II AKa 162/25, LEX nr 4080851).

Zarazem o naruszeniu zasady in dubio pro reo można mówić jedynie wówczas, gdyby sąd rozstrzygający sprawę ustalił, że zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, przy czym nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (por. postanowienie SN z 20.11.2025 r., V KK 447/25, LEX nr 3983159). Artykuł 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd (por. postanowienie SN z 7.11.2025 r., I KK 354/25, LEX nr 3940290). W sytuacji zaś, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania lub odmówienia wiary dowodom z zeznań lub wyjaśnień, brak jest podstaw do formułowania zarzutu dotyczącego art. 5 § 2 k.p.k. (postanowienie SN z 20.11.2025 r., V KK 447/25, LEX nr 3983159).

Co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych to również jest on niezasadny.

Jak się uważa w judykaturze, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w rozumieniu art. 438 pkt 3 k.p.k. może być skutecznie podniesiony tylko, gdy w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktyczne nie mające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo gdyby określonych ustaleń nie poczyniono pomimo, że z przeprowadzonych i uznanych za wiarygodne dowodów określone fakty jednoznacznie wynikały (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt I KA 5/20, LEX nr 3277621). Nie może on jednak sprowadzać się tylko do (prostej) polemiki ze stanowiskiem sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i prezentowania odmiennej subiektywnej oceny dowodów (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II AKa 31/17, LEX nr 2329100).

Skoro ustalenia Sądu I instancji znalazły potwierdzenie w depozycjach S. G. i E. Ś., które Sąd meriti uznał zasadnie za wiarygodne, to brak podstaw, aby mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych w powyższym rozumieniu.

W konsekwencji niezasadny był też wniosek obrońcy o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

W granicach zaskarżenia zmieniono jednak zaskarżony wyrok w stosunku do S. Z. w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego mu w pkt 46 części rozstrzygającej wyeliminowano ustalenie dotyczące uczynienia sobie stałego źródła dochodu, a z kwalifikacji prawnej przepis art. 65 § 1 k.k., gdyż brak było jakichkolwiek podstaw do takich ustaleń, skoro opis czynu i ustalenia Sądu I instancji sprowadzają się tak naprawdę jedynie do dwóch odrębnych transakcji i nieustalonej liczby nabywców. W pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż brak było podstaw do jego zmiany, w szczególności wymierzona kara nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Odnosząc się z kolei do apelacji obrońcy oskarżonego

S. X., to stawiane zarzuty są niezasadne.

Brak podstaw, aby mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych, skoro wbrew twierdzeniu obrońcy były dowody potwierdzające sprawstwo oskarżonego.

Jak wskazał Sąd meriti:

„Ustalenia w zakresie dotyczącym S. X. jako kolejnego nabywcy narkotyków od P. U. Sąd poczynił na podstawie materiałów z kontroli operacyjnej (...), (...)1 i (...)4 oraz (...). Oskarżony nie potrafił racjonalnie uzasadnić prowadzonych przez siebie z P. U. rozmów wynikających z tych materiałów. Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom oskarżonego S. X. rozmowy zarejestrowane w ramach w/w kontroli operacyjnych nie dotyczyły transakcji kupna odzieży, kosmetyków i hormonów oraz pożyczek pomiędzy nim a P. U. (1). Wskazany materiał dowodowy z uwagi na tożsame nazewnictwo i sposób prowadzenia tych rozmów, lakoniczny, pozornie chaotyczny, urywany, wskazujące określone liczby, świadczy o stosowaniu swoistego szyfru, kodowania tych rozmów. Co znamienne sposób i styl prowadzenia tych rozmów jest tożsamy w przypadku rozmów zarejestrowanych z udziałem innych osób, w tym również współoskarżonych w niniejszej sprawie. Z tego względu sprzeczne z tymi materiałami wyjaśnienia oskarżonego, w których przeczył kupowaniu od P. U. narkotyków i ich dalszej odsprzedaży nie przekonują.” (str. 58 uzasadnienia, k. 6518).

Ocena tych dowodów została dokonana z pełnym poszanowaniem art. 7 k.p.k. i w żadnej mierze nie doszło do obrazy tego przepisu. Obrońca w zarzucie nawet nie wskazuje jakie dowody zostały wadliwie ocenione, twierdząc jedynie, że brak było dowodów na sprawstwo oskarżonego. Wbrew twierdzeniu obrońcy takie dowody były.

Sąd odwoławczy podziela też w pełni ocenę wyjaśnień oskarżonego dokonaną przez Sąd I instancji.

Co do zarzutu obrazy art. 424 § 1 i 2 k.p.k. dotyczącego treści pisemnego uzasadnienia wyroku, to przecież pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się po jego wydaniu, a tym samym trudno mówić o bezpośrednim wpływie uzasadnienia na treść wyroku (por. art. 438 pkt 2 k.p.k.).

Jak stwierdził Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń:

„Zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii.” (wyrok SN z 3.06.2025 r., I KA 3/25, LEX nr 3932838).

Z takim przypadkiem w niniejszej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia, a sporządzone uzasadnienie w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu pozwalało na kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

Wbrew też twierdzeniu obrońcy Sąd meriti wskazał w uzasadnieniu, na jakich dowodach się oparł i dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom S. X., co przedstawiono już wyżej.

W innych częściach uzasadnienia Sąd ten wskazał też dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom P. U. (1), który również nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów, w tym czynu związanego z osobą S. X..

Z tych względów nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski apelacji obrońcy zarówno o uniewinnienie oskarżonego, jak i alternatywnie o wyeliminowanie z opisu i kwalifikacji udziału w obrocie. Ilość narkotyków jaką oskarżony nazywał od P. U. (1) oraz wielokrotność i częstotliwość transakcji wynikające z treści zarejestrowanych rozmów z udziałem S. X., świadczą zarówno o jego udziale w obrocie, jak i ich udzielaniu ich innym osobom. Przyjęta więc w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna jest w pełni prawidłowa.

X. z tych samych przyczyn jak w przypadku innych oskarżonych, Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do S. X. w ten sposób, że wysokość orzeczonego w pkt 58 części rozstrzygającej przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa obniżył do 6.800 zł.

W pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż brak było podstaw do jego zmiany, w szczególności wymierzona kara nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Co do apelacji obrońcy oskarżonego

S. R. (1) (Ż.), to również ona nie była zasadna.

Wskazać trzeba, że jego obrońca postawił bardzo podobne zarzuty jak obrońca S. X..

Trudno w przypadku S. R. (1) mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych, który miałby wynikać z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a tak jest sformułowany nielogicznie zarzut z pkt 1 apelacji.

Co do braku dowodów na potwierdzenie sprawstwa oskarżonego i braku rozważań przez Sąd I instancji w tym zakresie, to twierdzenie to nie znajduje oparcia ani w zgromadzonych dowodach, ani w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Zarazem choćby w kolejnym zarzucie apelacji sam obrońca niekonsekwentnie twierdzi, że sprawstwo oskarżonego S. R. (1) oparto na pomówieniach U. Ż..

I właśnie wyjaśnienia U. Ż. są zasadniczym dowodem, na którym zasadnie oparł się Sąd I instancji. Zarzut obrazy tutaj art. 7 k.p.k. jest niesłuszny. Ocena poszczególnych dowodów w pełni mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów zakreślonych tym przepisem.

Jak przekonująco wskazał Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:

„Wyjaśnieniom

S. R. (1) (uprzednio Ż.)

Sąd nie dał wiary. Oskarżony na rozprawie kategorycznie twierdził, że U. Ż. pomówił go z zemsty za pobicie go z powodu dostarczania narkotyków jego byłej dziewczynie R. A., twierdził nadto, że mężczyzna chciał w ten sposób umniejszyć zakres grożącej mu wówczas odpowiedzialności. Oskarżony twierdził również, że po tym, jak zerwał z dziewczyną musiał wyjechać zagranicę, gdzie zażywał metaamfetaminę. Tymczasem w śledztwie wyjaśniał odmiennie na te okoliczności, nie miał bowiem wówczas pewności, z jakiego powodu rzekomo U. Ż. go pomawia, domniemywał jednocześnie, iż może to mieć związek z jego byłą dziewczyną, która zaczęła spotykać się z U. Ż. i być może go do tego namówiła. Twierdził nadto, że zażywał (...), którą to znalazł na działkach w beczce w ilości 50 gramów. Oskarżony nie podtrzymał swych wyjaśnień ze śledztwa, nie potrafił jednak racjonalnie uzasadnić rozbieżności w swych wyjaśnieniach. Nadto wyjaśnieniom oskarżonego przeczą zeznania R. A., nadto zeznania U. Ż., który jednoznacznie twierdził, że sprzedał oskarżonemu od 0,5 – 1 kg (...), nadto wskazywał odmienny od oskarżonego powód jego wyjazdu za granicę do Holandii lub Niemiec, tj. ucieczkę, nie precyzując jednak tych okoliczności. K.,A. potwierdziła erównież, iż była w przeszłości świadkiem transakcji sprzedaży przez U. Ż. narkotyków S. R.. Wyjaśnienia oskarżonego na powyższe okoliczności nie przekonują, mając na uwadze ich zmienność, niespójność, brak logiki oraz sprzeczność z w/w dowodami.” (str. 66-67 uzasadnienia, k. 6526-6527).

Są odwoławczy tę ocenę dowodów w pełni podziela.

Zaznaczyć dodatkowo należy, że także R. A. zaprzeczyła wersji S. R. (1), co do zemsty ze strony U. Ż. w związku z jej osobą, a zarazem potwierdziła, że gdy była w związku z S. R. (1), to nabywał on narkotyki od U. Ż., co dodatkowo uwiarygadnia wyjaśnienia obciążające S. R. (1) złożone przez U. Ż..

W świetle powyższego całkowicie chybiony jest zarzut obrazy art. 424 § 1 i 2 k.p.k. dotyczącego treści pisemnego uzasadnienia wyroku; przecież pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się po wydaniu wyroku, a tym samym trudno mówić o bezpośrednim wpływie uzasadnienia na treść wyroku (por. art. 438 pkt 2 k.p.k.).

Jak stwierdził Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń:

„Zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii.” (wyrok SN z 3.06.2025 r., I KA 3/25, LEX nr 3932838).

Z takim przypadkiem w niniejszej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia, a sporządzone uzasadnienie w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu pozwalało na kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

Wbrew też twierdzeniu obrońcy Sąd meriti wskazał w uzasadnieniu, na jakich dowodach się oparł i dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom S. R. (1), co przedstawiono już wyżej.

Z tych względów nie zasługiwały też na uwzględnienie wnioski apelacji obrońcy, tak o uniewinnienie oskarżonego, jak i alternatywnie o wyeliminowanie z opisu kwalifikacji udziału w obrocie. Ilość narkotyków jaką oskarżony nabywał i wielokrotność transakcji w świetle jednoznacznych depozycji U. Ż., w powiązaniu z materiałami z kontroli operacyjnej stosowanej wobec U. Ż. (pod kryptonimem (...)), świadczą nie tylko o ich posiadaniu przez S. R. (1) z przeznaczeniem na własny użytek, ale także o jego udziale w obrocie, jak i ich udzielaniu innym osobom celem ich dalszej sprzedaży. Przyjęta więc w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna jest w pełni prawidłowa.

Z podobnych przyczyn, jak przy innych oskarżonych, zmieniono zaskarżony wyrok również w stosunku do S. R. (1) w ten sposób, że wysokość orzeczonego w pkt 65 części rozstrzygającej przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa obniżono do 2.500 zł.

W pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż brak było podstaw do jego zmiany, w szczególności wymierzona kara nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Sąd odwoławczy w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych P. U. (1), G. X., P. U. (2), G. S., P. S. (1), Ś. S., B. R. (1), S. Z., L. Z., G. P., S. X. i S. R. (1) od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, które przypadałyby na nich, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa. Biorąc pod uwagę odległy czas popełnienia przestępstw, długotrwałość postępowania, obecną sytuację materialną poszczególnych oskarżonych, częściowe uwzględnienie niektórych z wniesionych apelacji, surowość wymierzonych kar – wszystko to przemawiało za takim rozstrzygnięciem.

Z tych względów Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.

SSA Piotr Kaczmarek

SSA Artur Tomaszewski

SSA Janusz Godzwon