Obrońca T. K. chciał zasady pełnej absorpcji, sąd utrzymał karę łączną z asperacji

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 121/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę tego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że na tle realiów niniejszej sprawy, celowym jest zastosowanie wobec skazanego T. K. zasady asperacji, co doprowadziło do wymierzenia rażąco niewspółmiernej kary łącznej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postawa wymienionego w trakcie pobytu w izolacji więziennej uzasadnia zastosowanie względem niego zasady pełnej absorpcji

Niezasadny

Podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i wyprowadził trafne wnioski co do potrzeby orzeczenia wobec skazanego kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji, a nie pełnej absorpcji.

Sąd Okręgowy szczegółowo rozważył wszystkie okoliczności mające znaczenie przy wymiarze kary łącznej, wynikające z art. 85a k.k., uwzględniając w szczególności charakter przestępstw objętych wyrokiem łącznym, ich liczbę, rozpiętość czasową ich popełnienia, jak również dotychczasową postawę skazanego, który działał w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 1 k.k.

Nie sposób podzielić stanowiska apelacji, iż poprawa zachowania skazanego w jednostce penitencjarnej uzasadnia orzeczenie kary łącznej w minimalnym dopuszczalnym wymiarze. Z opinii penitencjarnej jednoznacznie wynika, że postawa skazanego była początkowo nieprawidłowa, stosowano wobec niego środki dyscyplinarne, a poprawa jego funkcjonowania nastąpiła dopiero w dalszym okresie. Zmiana ta, choć pozytywna, nie może być traktowana jako okoliczność wyjątkowa, która uzasadniałaby zastosowanie zasady pełnej absorpcji.

Zastosowanie przez Sąd Okręgowy zasady asperacji mieści się w granicach przewidzianych w art. 86 § 1 k.k. i pozostaje zgodne ze słusznie powołaną przez sąd

meriti linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, zgodnie z którą oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji ma charakter wyjątkowy i wymaga szczególnego uzasadnienia, co w niniejszej sprawie nie występuje (por. postanowienie SN z dnia 23 marca 2016 r., IV KK 70/16, LEX nr 1444864).

Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, jest należycie uzasadniony, a podniesione w apelacji argumenty nie podważają jego trafności ani nie ujawniają uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymierzenia skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności (pkt I wyroku) oraz w części dotyczącej wymierzenia skazanemu kary łącznej ograniczenia wolności (pkt III wyroku) i orzeczenie temu skazanemu kary łącznej przy uwzględnieniu zasady pełnej absorpcji,

Niezasadny o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Olsztynie,

Niezasadny

Z uwagi na niepodzielenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji. Skoro sąd odwoławczy uznał, iż Sąd I instancji trafnie przyjął zasadę asperacji jako właściwą przy wymiarze kary łącznej, a orzeczony wymiar tej kary mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 86 § 1 k.k. i odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynów oraz postawie skazanego, to brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany wyroku w kierunku postulowanym w apelacji.

Również wniosek ewentualny o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem postępowanie przed sądem I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo, bez naruszeń procesowych, które mogłyby mieć wpływ na treść orzeczenia.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w zaskarżonej części został utrzymany w mocy.

Zaskarżony wyrok w części objętej apelacją jest prawidłowy zarówno pod względem ustaleń faktycznych, jak i zastosowania prawa materialnego. Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie istotne okoliczności sprawy i zasadnie orzekł karę łączną w oparciu o zasadę asperacji. Brak podstaw do uwzględnienia apelacji skutkuje utrzymaniem wyroku w mocy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Punkt II wyroku

Zważywszy na sytuację osobistą i majątkową skazanego, w szczególności brak źródeł dochodu, odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności, zasadnym było zastosowanie wobec niego zwolnienia od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.