Oskarżony S. I. skazany na 4 lata i 6 miesięcy za ciosy nożem w plecy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

S. I.

W dniu 09.10.2025 r. w G. w budynku mieszkalnym przy ul. (...) spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu U. O., w ten sposób, że zadał mu z dużą siłą narzędziem twardym, ostrym, ostrokrawędzistym jakim jest nóż, co najmniej 9 uderzeń w okolice grzbietu, oraz uderzał po całym ciele, powodując u pokrzywdzonego obrażenia w postaci wielołamowego złamania łopatki prawej, wielołamowego złamania odcinka tylnego żebra VII, VIII, IX i XII prawego, dziewięciu głębokich ran ciętych grzbietu o długości od 3 do 6-7 cm penetrujących do powięzi i mięśni międzyżebrowych z rozległą odmowa opłucnową prawostronną, co skutkowało ciężkim uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

a) U. O. mieszka w G., przy ulicy (...), od około 3 października 2025 r. przebywał u niego kolega E. D., obaj mężczyźni w okresie do 9 października 2025 r. pod wskazanym adresem spożywali alkohol;

b) w dniu 9 października 2025 r. około godziny 19:00 U. O. pojechał do miejscowości Ć. do swojego krewnego O. Ć., od którego otrzymał tytoń, 10 jajek i butelkę wódki o pojemności 0.5 litra,

c) po powrocie do domu U. O. zaczął spożywać wraz z E. D. przywiezioną wódkę,

d) w pewnym momencie E. D. doskoczył do U. O., gdy ten wstał i odwrócił się chcąc dołożyć drewna do piecyka (k. 432v), po czym zadał mu z dużą siłą 9 uderzeń nożem w okolicę grzbietu, U. O. przewrócił się, a oskarżony dodatkowo uderzał go po całym ciele, powodując u pokrzywdzonego obrażenia w postaci wielołamowego złamania łopatki prawej, wielołamowego złamania odcinka tylnego żebra VII, VIII, IX i XII prawego, dziewięciu głębokich ran ciętych grzbietu o długości od 3 do 6-7 cm penetrujących do powięzi i mięśni międzyżebrowych z rozległą odmą opłucnową prawostronną, co skutkowało ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu – wymagało drenażu w warunkach bloku operacyjnego, oskarżony zaatakował pokrzywdzonego bez żadnego uprzedzenia ani nie mając ku temu najmniejszego powodu, nie doszło wcześniej pomiędzy tymi mężczyznami do żadnej kłótni, sporu, konfliktu, po tym zajściu U. O. stracił przytomność, odzyskał świadomość rano 10 października 2025 r.,

e) w dniu 10 października 2025 r. rano E. D. zobaczył rany na plecach U. O., próbował mu wówczas udzielić pomocy, założyć opatrunki na te rany, następnie udał się na poszukiwanie alkoholu, m.in. prosił o jego dostarczenie B. G. (1), która przywiozła do mieszkania pokrzywdzonego butelkę wódki, a gdy zobaczyła w jakim znajduje się stanie o godzinie 14:20 zawiozła go do szpitala w G., gdzie przeszedł on operację zaopatrzenia chirurgicznego ww. dziewięciu ran grzbietu, o długości od 3 do 6-7 cm oraz założenia drenu do prawej jamy opłucnej ze względu na odmę, która powstała w wynika przedmiotowych ran oraz złamania żeber i łopatki, opisana odma jest stanem zagrażającym życiu, do szpitala z pokrzywdzonym pojechał również E. D.,

f) wielokrotna karalność oskarżonego, w tym na kary pozbawienia wolności za przestępstwa z art. 210§1 i art. 156§2 k.k. z 1969 r., art. 291§1 k.k., art. 279§1 k.k., art. 286§1 k.k. oraz 207§1 k.k.,

g) E. D. nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo, rozpoznano natomiast u niego uzależnienie mieszane oraz osobowość nieprawidłową (dyssocjalną), in tempore criminis miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem, jego aktualny stan zdrowia psychicznego pozwala na uczestnictwo w czynnościach procesowych w charakterze oskarżonego, jest zdolny do samodzielnej i rozsądnej obrony; ponadto biegli lekarze psychiatrzy i psycholog wskazali, iż niezbędne jest zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień,

h) E. D. ma wykształcenie podstawowe, jest osobą uzależnioną od alkoholu, nie posiada nikogo na utrzymani ani stałego zatrudnienia, jest kawalerem,

i) posiadanie przez oskarżonego przeciętnej opinii w Areszcie Śledczym w Z..

- wyjaśnienia oskarżonego E. D.,

- zeznania świadka B. G. (1),

- zeznania świadka O. Ć.,

- zeznania świadka U. O.;

- zeznania świadka O. Ć.,

- zeznania świadka U. O.;

- zeznania ww. świadka,

- wyjaśnienia oskarżonego;

- zeznania ww. świadka,

- wyjaśnienia oskarżonego E. D.,

- zeznania świadka O. O.,

- dokumentacja medyczna,

- opinia wydana przez biegłego z zakresu medycyny sądowej H. G.,

- opinia wydana przez biegłego lekarza med. O. Z.,

- protokół oględzin miejsca z materiałem poglądowym;

- zeznania świadka M. G.,

- zeznania świadka B. G. (1),

- wyjaśnienia oskarżonego,

- dokumentacja medyczna,

- ww. opinie sądowo – lekarskie;

- dane o karalności;

- opinia wydana przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów U. E. i H. E. oraz biegłego psychologa U. G.;

- wywiad środowiskowy sporządzony przez kuratora zawodowego,

- wyjaśnienia oskarżonego;

- opinia z aresztu śledczego.

k. 120-122 i 134 w zw. z k. 430,

45-47 w zw. z k. 433v-434v,

k. 17-18, 63 i 330 w zw. z k. 431,

k. j/w;

k. j.w,

k. j/w;

k. 90-91 w zw. z k. 435,

k. 36-38, 61-62, 155-179 i 186-189;

k. 24-25 (odpis k. 28) w zw. z k. 434v,

k. 45-47 w zw. z k. 433v-434v,

k. j/w,

k. j/w,

k. j/w;

k. 344-349 w zw. z k. 469;

k. 246-249 w zw. z k. 469,

k. 237 w zw. z k. 469,

k. 120-122 i 134 w zw. z k. 430;

k. 411-412 w zw. z k. 469.

Fakty uznane za nieudowodnione

xxx

3.xxx

xxx

xxx

xxx

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

a, c, d, h;

a, b, c, d;

d;

a, e;

e;

b;

d, e;

g;

- wyjaśnienia oskarżonego E. D.;

- zeznania świadka U. O.;

- zeznania świadka O. O.;

- zeznania świadka B. G. (1);

- zeznania świadka M. G.;

- zeznania świadka O. Ć.;

- opinie biegłych lekarzy medycyny sądowej H. G. i O. Z.;

- pisemne i ustne opinie dwóch biegłych lekarzy psychiatrów U. E. i H. E. oraz biegłego psychologa U. G.;

- ww. dowody z dokumentów w postaci dokumentacji medycznej, wywiadu środowiskowego, protokołów oględzin z materiałem poglądowym, danych o karalności i opinii z aresztu śledczego.

- wyjaśnieni oskarżonego były wiarygodne, korespondowały one bowiem z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w tym z zeznaniami świadków, przede wszystkim pokrzywdzonego U. O. oraz B. G. (1); oskarżony nie pamiętał przebiegu zdarzenia z powodu upojenia alkoholowego, jednakże przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wskazał, że nikt inny – poza pokrzywdzonym – nie przebywał w lokalu przy ulicy (...) w G., nikt inny nie mógł więc spowodować obrażeń ciała U. O.;

- sąd uznał zeznania tego świadka złożone w dniu 15 października 2026 r. (k. 66-67, odpis 68-69) oraz podczas rozprawy głównej (k. 431v-433v) za w pełni wiarygodne; były one bowiem zgodne z wyżej powołanymi wyjaśnieniami oskarżonego, jak również świadka B. G. (1), a przy tym logiczne, jasne, przekonujące i wysoce prawdopodobne w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego; świadek przekonująco wyjaśnił przy tym powody, dla których pierwotnie, podczas dwóch pierwszych przesłuchań, podał inny przebieg wydarzeń, utrzymując, że został zaatakowany przez nieznanych sprawców, gdy wracał od wuja O. Ć., wskazał mianowicie, że nie chciał być „konfidentem”, próbował chronić E. D.; późniejsza jego relacja znalazła potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach świadka O. O., któremu pokrzywdzony powiedział, że został zaatakowany przez E. D.; O. O., jest bratem U., a do ich rozmowy doszło w szpitalu w dniu 13 października 2025 r. (k. 90v); przy czym początkowo pokrzywdzony także bratu nie wspomniał o oskarżonym (k. 435);

- zeznania tego świadka, brata U. O., okazały się wiarygodne, były bowiem spójne, konsekwentne, a przy tym korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, zarówno wyjaśnieniami oskarżonego, jak i zeznaniami pokrzywdzonego; dodać przy tym należy, że świadek O. O. nie pozostaje w bliskim kontakcie z pokrzywdzonym z uwago na jego chorobę alkoholową;

- zeznania wskazanego świadka były zgodne z zeznaniami U. O. i wyjaśnieniami oskarżonego, brak było podstaw, aby zakwestionować spójną, logiczną i przekonującą relację B. G. (1);

- świadek ten to lekarz, który udzielał pomocy medycznej pokrzywdzonemu jego zeznania były spójne, rzeczowe, przekonujące i w pełni zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności z dokumentacją medyczną oraz opiniami biegłych z zakresu medycyny sądowej;

- brak było podstaw, aby zakwestionować wartość dowodową zeznań wskazanego obok świadka, dodać przy tym należało, iż nie miały one istotnego znaczenia dla rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie, dotyczyły bowiem jedynie tego co robił pokrzywdzony przed przedmiotowym w niniejszej sprawie zdarzeniem;

- opinie te sporządzone zostały na podstawie dokumentacji medycznej, były one jasne, pełne, wzajemnie zgodne, nie zawierały błędów logicznych i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, w tym zeznaniami świadka M. G.;

- także te opinie były wyczerpujące, logiczne, zawierały przekonującą argumentację, wskazującą na duży zasób wiedzy specjalistycznej ich autorów, a także nie były kwestionowane przez żadną ze tron niniejszego postępowania karnego;

autentyczność wskazanych obok dokumentów i prawdziwość treści w nich zawartych nie była kwestionowana przez żadną ze stron niniejszego postępowania karnego, a i sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

a-i;

a-h.

- zeznania świadków: V. G. (k. 12-13 odpis k. 16 w zw. z k. 451) i B. G. (2) (k. 333-334 w zw. z k. 451);

- opinia wydana na podstawie badań genetycznych (k. 286-321 w zw. z k. 469).

- zeznania wskazanych obrok świadków nie miały istotnego znaczenia dla rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

- także wskazana opinia nie wniosła nic istotnego do niniejszej sprawy, potwierdzając przede wszystkim obecność DNA pokrzywdzonego w lokalu, w którym mieszka.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1 – art. 156§1 pkt 2 k.k.

E. D.

Znamiona strony przedmiotowej występku z art. 156§1 pkt 2 k.k. realizuje każde zachowanie, które stanowić może podstawę obiektywnego przypisania skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (zob. Komentarz do art. 156 k.k. teza 8 A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz, WKP 2017). W niniejszej sprawie nie może ulegać wątpliwości, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu U. O., zważywszy bowiem na ww. ilość zadanych ciosów nożem, ich znaczną siłę – na którą wskazał wprost biegły z zakresu medycyny sądowej (k. 336), lokalizację uderzeń – kierowanie ich w części ciała, gdzie zlokalizowane są newralgiczne dla życia narządy, organy wewnętrzne i naczynia krwionośne: rejon grzbietu, klatki piersiowej, nie może budzić wątpliwości, iż oskarżony chciał spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, działał z zamiarem bezpośrednim wywołania tego skutku i go osiągnął w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, to jest stan pokrzywdzonego był niestabilny, zagrażał jego życiu i wymagał pilnej interwencji medycznej – zaopatrzenia ran w warunkach bloku operacyjnego oraz drenażu prawej jamy opłucnowej.

Zachowanie oskarżonego należało więc kwalifikować na podstawie art. 156§1 pkt 2 k.k.

xxx

xxxx

xxx

xxx

xxxx

xxx

xxx

xxxx

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

E. D.

pkt 1 wyroku na podstawie art. 156§1 pkt 2 k.k. kara 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

Okoliczności łagodzące:

- to, iż oskarżony po zdarzeniu próbował udzielić pomocy pokrzywdzonemu, zaopatrzyć rany i pojechał z nim też do szpitala;

Okoliczności obciążające:

- brutalny sposób działania oskarżonego,

- działanie bez powodu, pod wpływem alkoholu, zaatakowanie pokrzywdzonego, który udzielił oskarżonemu schronienia – przyjął go do swojego domu,

- działanie z zamiarem bezpośrednim,

- wielokrotna wcześniejsza karalność;

te okoliczności obciążające nie pozwalały na orzeczenie łagodniejszej kary wobec oskarżonego, przy czym należy podkreślić, iż orzeczona kara pozbawienia wolności i tak zbliżona jest do najniższego ustawowego zagrożenia;

Sąd orzekł wobec oskarżonego zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego U. O. w kwocie 5.000 złotych; orzekając ten środek kompensacyjny uwzględniono charakter i rozmiar krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego – intensywność cierpienia fizycznego, ilość i stopień odniesionych obrażeń ciała, charakter terapii ratującej życie jaką musiał przejść po zdarzeniu w szpitalu.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Na podstawie art. 63§1 k.k. zaliczenie na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okresu jego rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 20 października 2025 r. godziny 10:55 do dnia 28 października 2025 r. godziny 10:55; dokonując tego zaliczenia sąd nie uwzględnił okresów, w których wprowadzone były do wykonania kary orzeczone wobec oskarżonego w innych sprawach.

Inne zagadnienia

Sąd nie orzekł wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień. Zasadność takiego środka będzie bowiem mogła być oceniona dopiero przed zwolnieniem E. D. z zakładu karnego przed zakończeniem odbywania orzeczonej kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a stosowany wniosek w tym przedmiocie będzie mógł złożyć dyrektor zakładu karnego (art. 199b§1 k.k.w. i art. 93d§3 i 4 k.k.).

Koszty procesu

pkt 4 i 5 wyroku

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono na podstawie przepisów powołanych w punkcie 4 wyroku, sąd obliczył kwotę 3.173,40 zł w następujący sposób: 900 zł za postępowanie przygotowawcze, 1.200 zł za obronę przed sądem okręgowym jako pierwszą instancją, przy czym z powodu 3 terminów rozprawy głównej za dwa dodatkowe terminy 20 % kwoty 1200 zł – to jest: 240 x 2 = 480; czyli: 900 + 1200 + 480 = 2.580 zł, dodatkowo 23 % podatku VAT daje kwotę 3.173,40 zł. Przy czym charakter niniejszej sprawy (jak na warunki sądu okręgowego nieskomplikowanej, obejmującej zaledwie trzy tomy akt, rozpoznanej na trzech terminach rozprawy głównej, które łącznie obejmowały jednak zaledwie 7 godzin i 45 minut) nie uzasadniał podwyższenie ww. kwoty do 200 % zgodnie z wnioskiem obrońcy;

w punkcie 5 na podstawie art. 624§1 k.p.k. zwolniono oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty, uwzględniając jego sytuację majątkową – brak dochodów i majątku oraz to, iż skazany on został na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawiania wolności.

Robert Rafał Kwieciński