Prowadził mimo cofniętych uprawnień. Sąd ukarał grzywną 2000 zł i zakazem na rok

7.USTALENIE FAKTÓW

P. B.

w dniu 19 października 2024r., w miejscowości W., powiatu (...), województwo (...) nie stosując się do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 7 grudnia 2023r., nr (...).5430.3.241.1.2023.MP, o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydanej dla kategorii „AM,B1,B” kierował samochodem osobowym marki P. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej w strefie ruchu lądowego

tj. o czyn z art. 180a k.k.

W dniu 19 października 2024r. oskarżony P. K. prowadził samochód osobowy m-ki P. o nr rej. (...)RK. Około godziny 17.20 w miejscowości W., gmina G. zatrzymany został do kontroli drogowej. W trakcie kontroli funkcjonariusze Komisariatu Policji w K. ustalili, że kierujący ma cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami.

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania:

W. B.

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 7 grudnia 2023r. (sprawa nr (...).5430.3.241.1.2023.MP) cofnięto oskarżonemu P. B. uprawnienia do kierowania pojazdami w ramach kat. AM, B1, B, która jest nadal obowiązująca z uwagi na okoliczność, iż kierowca nie dostarczył orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Oskarżony P. B. posiada wykształcenie podstawowe. Nie posiada wyuczonego zawodu. Utrzymuje się z dorywczych prac budowlanych z których uzyskuje około 1000 zł miesięcznie. Bez majątku. Na utrzymaniu posiada dwoje dzieci. Karany sądownie na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

7.OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Decyzja Prezydenta Miasta K.

(...).5430.3.241.1.2023.MP

Informacja z Krajowego

Rejestru

Karnego

wyjaśnienia oskarżonego

zeznania świadków

Sąd uznał za wiarygodny dokument w postaci decyzji dotyczącej cofnięcia oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami. Strony procesu, nie kwestionowały tego dokumentu, sąd nie znalazł podstaw aby czynić to z urzędu.

Z tożsamych względów sąd uznał za wiarygodne i przydatne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy uzyskane informacje o karalności oskarżonego. Żadna ze stron nie podważała prawdziwości danych uzyskanych z K., sąd również nie miał wątpliwości, iż dane te są prawdziwe, pochodzą one od podmiotu uprawnionego do sporządzenia dokumentu urzędowego.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, które to znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, z którym tworzą logiczną i spójną całość. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że prowadził samochód, gdyż chciał zabrać narzeczona z dzieckiem od awanturującego się ojca.

Wniósł o najłagodniejszy wymiar kary, bez orzekania zakazu prowadzenia pojazdów.

Świadkowie złożyli wiarygodne zeznania, które korespondują z bezspornym materiale dowodowym w tym w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

M. K.

Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Czyn ten jest czynem zabronionym, bezprawnym i karalnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą pełnoletnią i w pełni poczytalną. Miał pełną możliwość rozpoznania bezprawności czynu i owej bezprawności był świadomy. Dokonując czynu oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej; sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Oskarżony miał możliwość zachować się w zgodzie z panującym porządkiem prawnym, a jednak nie zastosował się do obowiązującego porządku prawnego. Z uwagi na to Sąd uznał oskarżonego za winnego wskazanego czynu. Opisanym wyżej działaniem oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w art. 180 a kodeksu karnego. Przestępstwo to jest przestępstwem indywidualnym albowiem podmiotem tego przestępstwa mogą być jedynie osoby wobec których została wydana administracyjna decyzja o cofnięciu uprawnień.

Przepis art. 180a kodeksu karnego penalizuje zachowania polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami za co ustawodawca przewidział karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Oskarżony w dniu 19 października 2024r. nie zastosował się do decyzji o cofnięciu uprawnień, kierując pojazdem mechanicznym po drodze publicznej. Oskarżony miał wówczas świadomość istnienia zapadłej wobec niego decyzji Prezydenta Miasta K. o cofnięciu uprawnień. Pomimo świadomości obowiązywania decyzji, nie zachowywał się w sposób zgodny z prawem, tzn. nie powstrzymał się od prowadzenia pojazdu mechanicznego na drodze publicznej i dlatego działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Czynem przypisanym oskarżony wyczerpał znamiona występku z art. 180 a k.k.

Analizując stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, sąd miał na uwadze kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 kk. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczna. Dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony czynem swym godził w dobro prawne, jakim jest działalność instytucji publicznych. Sąd miał na uwadze również postać zamiaru; oskarżony działał umyślnie, miał wiedzę o fakcie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami a także pomimo wcześniejszej karalności pomimo to zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny.

Uniewinnienie

7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Za popełnienie przypisanego czynu z art. 180 a k.k. oskarżonemu groziła alternatywne kara: grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Sąd Rejonowy w Kaliszu uznał za zasadne orzeczenie względem oskarżonego kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Zgodnie z art. 33 § 3 k.k. ustalając stawkę dzienną grzywny, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka nie może być niższa niż 10 złotych, ani nie może przekroczyć 2000 złotych.

W związku z powyższym Sąd mając na uwadze sytuację osobistą i finansową oskarżonego, a przede wszystkim jego możliwości zarobkowe, a także uzyskiwany deklarowany dochód na poziomie 1000 złotych miesięcznie uznał, iż oskarżony jest w stanie uiścić grzywnę w orzeczonej wysokości.

Ponadto orzeczona kara czyni zadość ogólnym dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 § 1 k.k. Zgodnie z nimi Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy wymiarze kary Sąd uznał jako okoliczność obciążającą wcześniejszą karalność oskarżonego za przestępstwa umyślne.

Okoliczność łagodząca to przyznanie się do winy i złożenie wyjaśnień.

Wymierzając karę Sąd kierował się wskazanymi wyżej dyrektywami wymiaru kary, uwzględniając przede wszystkim okoliczności łagodzące i obciążające oraz warunki osobiste sprawcy.

Przy wymiarze kary i wyborze jej rodzaju Sąd uwzględnił również, iż aktualnie nie ma potrzeby wymierzenia kary ograniczenia wolności a tym bardziej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

W ocenie Sądu również sam fakt, iż kara grzywny jest rodzajowo karą łagodniejszego rodzaju, niż kara pozbawienia wolności, nie oznacza automatycznie, iż jej dolegliwość jest niska. Zdaniem Sądu kara grzywny w orzeczonym rozmiarze 200 stawek, będzie dla oskarżonego dolegliwa w stopniu odpowiadającym wadze popełnionego przez oskarżonego czynu.

Sąd uznał, że takie ukształtowanie kary wymierzonej oskarżonemu spełni wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także cele prewencji generalnej oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jest ono także adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego.

Przy ocenie społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę charakter naruszonego dobra - powagę orzeczeń administracji państwowej - co w kontekście uprzedniej karalności oskarżonego było najistotniejszym czynnikiem przemawiającym za przyjęciem wyższego stopnia społecznej szkodliwości. Sposób i okoliczności popełnienia czynu również nie są naganne w stopniu wyższym niż w typowym tego typu czynie.

W przypadku skazania za czyn określony w art. 180a k.k., i jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do decyzji o cofnięciu uprawnień, Sąd - na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. - obowiązany jest orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zgodnie z brzmieniem art. 43 § 1 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się w latach od roku do lat 15 - w ocenie Sądu środek karny w wymiarze 1 roku będzie adekwatny i odpowiedni do wagi popełnionego czynu, spełni również cele prewencji ogólnej i szczególnej.

Dominującą funkcją środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów jest funkcja prewencyjna i represyjna - okres roku - o ile oskarżony będzie się do orzeczonego zakazu stosował będzie wystarczającym czasem wyeliminowania z ruchu drogowego oskarżonego. Tego rodzaju rozstrzygniecie będzie dla oskarżonego stanowić istotną dolegliwość i zarazem przestrogą. W ocenie Sądu nie ma potrzeby eliminowania oskarżonego jako uczestnika ruchu drogowego na dłuższy okres, albowiem oskarżony nie stanowi istotnego zagrożenia w ruchu na drogach publicznych, a co za tym idzie winien mieć jeszcze - pod pewnym warunkami - szansę na powrót jako pełnoprawny uczestnik ruchu drogowego. Stosowanie tego środka karnego zwiększa ogólną represyjność orzeczenia, a co za tym idzie wymierzając go obok kary zasadniczej, zważyć należy aby łączny wymiar kary oraz środka karnego, nie przekroczył stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu.

7.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

7.inne zagadnienia

Koszty procesu

3

O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie ogólnej zasady zawartej w art. 627 k.p.k. w związku z art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając oskarżonego od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych z uwagi na jego aktualną sytuację rodzinną i finansową.

7.Podpis