Ł. M. nie wrócił do zakładu po przerwie w karze. Sąd skazał go na ograniczenie wolności

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Ł. M.

Korzystając z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności udzielonej na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 lutego 2024 roku, sygn. akt. (...), bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił w dniu 22 maja 2024 roku ani w ciągu trzech dni po upływie do (...) w N..

Na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego (...), sygn. akt (...) Ł. M. został skazany na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2024 roku Sąd Okręgowy w (...) w sprawie o sygn. akt (...) udzielił oskarżonemu przerwy w odbywaniu kary na okres 3 miesięcy.

Oskarżony w dniu wydania postanowienia, został na piśmie pouczony o obowiązku stawiennictwa w (...) w N., po upływie okresu przerwy, tj. w dniu 22 maja 2024 roku, jak również o konsekwencjach odpowiedzialności karnej z art. 242 § 3 kk pouczenie przyjął do wiadomości potwierdzając własnoręcznym podpisem.

Zgodnie z wnioskiem oskarżonego, przerwa została udzielona w odbywaniu kary w celu podjęcie przez oskarżonego stosownego leczenia.

Oskarżony nie stawił się w (...) w wyznaczonym terminie ani z upływem kolejnych trzech dni. W dniu 20 czerwca 2024 roku został zatrzymany i doprowadzony do jednostki penitencjarnej.

Ł. M. jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu, z wykształcenia technik kucharz, karany sądownie. Zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną, nie zachodzą podstawy do kwestionowania poczytalności oskarżonego.

POSTANOWIENIE

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Dokonując ustaleń faktycznych uwzględniono linię obrony oskarżonego w częściowym zakresie. Wprawdzie oskarżony przed Sądem przyznał się do zarzucanego mu czynu i podobna postawę prezentował w dochodzeniu to jednak składając wyjaśnienia na Policji bronił się tym , że ówczesny pracodawca obiecał mu załatwić przedłużenie przerwy w odbywaniu kary by móc załatwiać nowy termin operacji. Oskarżony czuł się przez niego oszukany kiedy okazało się że obietnicy nie dotrzymał, a kurator z którym pracodawca rozmawiał nie dał oskarżonemu żadnego sygnału że ma się stawić do (...). W tym zakresie Sąd nie uwzględnił linii obrony uznając, że jest odosobniona i stanowi jedynie próbę umniejszenia stopnia zawinienia oskarżonego w sytuacji gdy miał on już przy opuszczeniu (...) w dniu udzielenia przerwy w karze pełną świadomość konsekwencji karnych jakie mu grożą gdy nie zgłosi się w wyznaczonym terminie - co wynika wprost z pisemnego pouczenia które wówczas otrzymał potwierdzając własnoręcznym podpisem. Przed Sądem prezentował częściowo odmienną linię obrony wyrażając żal i skruchę za swoje zachowanie, wnosił o wymierzenie mu kary o charakterze wolnościowym z uwagi na uzyskaną stabilizacje życiową, podjętą pracę i planowane zabiegi operacyjne na kolana. W tym zakresie Sąd dał mu wiarę czyniąc z tej części wyjaśnień podstawę do ustaleń faktycznych.

Zeznania świadka M. O.

Zeznania świadka jawiły się jako jasne, spójne z dokumentami. Jako pracownik (...) opisała okoliczności uzyskania przez oskarżonego przerwy w odbywaniu kary i jego niepowrotu po jej zakończeniu.

Wyrok łączny sygn. akt (...), Postanowienie

Sygn. akt (...),

Odpis wniosku o przerwę,

Pouczenie skazanego,

Opinia sądowo-psychiatryczna

Dane osobo-poznawcze

Dokumenty urzędowe, których treść nie budziła wątpliwości.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Ł. M.

Oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonemu Ł. M. iż korzystając z przerwy w odbywaniu kary wolności udzielonej na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 lutego 2024 roku, sygn..akt (...), bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił w dniu 22 maja 2024 roku ani w ciągu trzech dni po jego upływie do (...) w N., tj. o przestępstwo z art. 242 §3 k.k.

Zgodnie z art. 242 § 3 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto, korzystając z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci do (...) najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu. Dobrem chronionym przepisów regulujących odpowiedzialność za przestępstwo samouwolnienia się jest funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, którego interes narusza sprawca utrudniając wykonanie orzeczenia dotyczącego pozbawienia wolności (zob. wyr SN z 5.10.2000 r.,

II KKN 31/00, Prok. i Pr. – wkł. 2001, Nr 4, poz. 3). Przestępstwo z art. 242 KK należy do kategorii przestępstw indywidualnych. Sprawcą przestępstwa jest osoba korzystająca z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Przestępstwo to polega na nieusprawiedliwionym nie powróceniu do właściwego miejsca przez sprawcę korzystającego z zezwolenia na czasowe opuszczenie (...) z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu. Są to przestępstwa materialne z zaniechania.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentów, zeznań świadka oraz częściowych wyjaśnień oskarżonego wynika, iż oskarżony nie stawił się w (...) w wyznaczonym dniu po przerwie ani wraz z upływem kolejnych 3 dni. Oskarżony miał świadomość, iż powinien powrócić do (...) w tym czasie, a jego niestawiennictwo nie zostało usprawiedliwione. Ponadto, oskarżony przez niepełny miesiąc przebywał na wolności bez zezwolenia sądu, finalnie został doprowadzony pod przymusem do jednostki penitencjarnej w N.. Takim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa z art. 242 §3 k.k, Mając na uwadze ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, należy stwierdzić, iż zachowanie oskarżonego nacechowane było znaczną społeczną szkodliwością z uwagi na sposób uchylenia się od obowiązkowego stawiennictwa w (...). Ponadto, należy zaznaczyć, iż oskarżony rozumiał znaczenie swojego czynu bowiem jest sprawcą dorosłym, który jest zdolny do przestrzegania norm prawnych. Zgodnie z opinią sądowo psychiatryczną, nie zachodzą podstawy do kwestionowania poczytalności oskarżonego.

Uniewinnienie

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Ł. M.

Punkt I wyroku, czyn I

Uznając winę oskarżonego za udowodnioną wymierzono mu za przestępstwo z art. 242 § 3 kk karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym. Zdaniem Sądu oskarżony pomimo uprzedniej karalności zasługuje na wymierzenie mu kary o charakterze wolnościowym z uwagi na obecną linię życiową i uzyskaną stabilizację zawodowa i prywatną. Oskarżony w trakcie procesu wyraził skruchę i żal. Zdaniem Sadu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które winna osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt III wyroku

Na zasadzie art. 624 §1 k.pk zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części zwalniając go od ich uiszczenia w pozostałym zakresie i kwotę 180 złotych tytułem opłaty. Warto zaznaczyć, iż przy zasądzaniu kosztów sądowych, Sąd kierował się sytuacją majątkową oskarżonego, podjętą pracą. Z uwagi na obecną sytuację materialną oskarżonego, Sąd uznał, iż zasądzenie częściowych wydatków nie spowoduje narażenia go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.