T. C. skazany na 1 rok i 4 miesiące za oszustwo na mieszkaniu z licytacji

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

T. C.

w okresie od 21.12.2023r. do 23.12.2023r. w L. działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej , prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w L. przy ul. (...) i stwarzając pozory wykonywania zawodu prawniczego , doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 127.216 zł R. R., w ten sposób, że wprowadził ją w błąd co do zamiaru pośrednictwa w zakupie lokalu mieszkalnego , usytuowanego w U. przy ul(...), sprzedawanego w toku postępowania egzekucyjnego , podczas gdy faktycznie nie przystąpił do licytacji komorniczej i nie nabył przedmiotowego lokalu ani nie zwrócił przekazanych mu na ten cel środków pieniężnych, przy czym czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa , będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym SR w Grudziądzu z dnia 05.03.2021r. sygn.. akt II K 556/20 za czyny z art. 284§1 kk, art. 286§1 kk i in. na karę 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 16.11.2015r. do 13.01.2023r.

tj. o czyn z art. 286§1 kk w zw. z art. 64§1 kk

Pokrzywdzona R. R. (obecnie O.) poznała oskarżonego T. C. w grudniu 2023 r. na spotkaniu towarzyskim, na którym była razem z ówczesnym partnerem O. Z.. Oskarżony powiedział, że jest prawnikiem i w ramach prowadzonej kancelarii może pomóc w zakupie samochodu czy też mieszkania w okazyjnej cenie.

O. Z. postanowił zakupić od T. C. samochód - H.. Oskarżony zapewniał, że auto pochodzi z 2012 r. Ostatecznie okazało się, że był to rocznik 2008 r. Mężczyzna kupił auto nie czytając dokładnie umowy.

Pokrzywdzona chciała kupić mieszkanie w U.. T. C. zaoferował, że może załatwić mieszkanie w atrakcyjnej cenie z licytacji komorniczej. Pokrzywdzona zdecydowała się skorzystać z usług T. C.

i zawarła z nim pisemną umowę zlecenia w zakresie wyszukiwania nieruchomości.

Oskarżony zaproponował pokrzywdzonej mieszkanie przy ul. (...) w U. o powierzchni 63 m2 za cenę około 130 tys zł. Mieszkanie to figurowało na stronie internetowej jako oferowane do sprzedaży na licytacji komorniczej. Kobieta wyraziła zainteresowanie tym lokalem. T. C. zapewniał pokrzywdzoną, że po licytacji mieszkania sprawi, że dotychczasowi lokatorzy szybko się z niego wyprowadzą. Wskazywał też, że licytacja jest niedługo - w styczniu, zatem wymagana jest szybkość działania. Pokrzywdzona miała uiścić wadium w kwocie 20 000 zł a następnie pozostałą część ceny.

Tak też się stało. A. 20 grudnia 2023 r. pokrzywdzona wpłaciła do rąk oskarżonego 20 000 zł. Następnie zaciągnęła pożyczkę w banku i pozostałą kwotę tj. 100 000 zł przekazała oskarżonemu w dniu 22 grudnia 2023 r. w gotówce w siedzibie kancelarii w L. przy ul. (...). W dniu 23 grudnia 2023 r. uiściła również kwotę 7 216 zł zgodnie z par. 4 umowy, która miała stanowić wynagrodzenie oskarżonego za świadczone przez niego „usługi”.

T. C. w kolejnych dniach wielokrotnie zapewniał pokrzywdzoną, że zakupił dla niej przedmiotowe mieszkanie. W rzeczywistości nie przystąpił nawet do przedmiotowej licytacji.

Następnie zapewniał, że w najbliższym czasie lokatorzy się wyprowadzą. Przez kolejne tygodnie strony prowadziły intensywną korespondencję przez SMS a także kontaktowały się telefonicznie. Cały czas oskarżony utrzymywał, że pracuje nad wyprowadzką lokatorów. Wreszcie kobieta zaniepokoiła się i chciała otrzymać dokumenty potwierdzające nabycie nieruchomości. Wówczas oskarżony zdenerwował się i wypowiedział zawartą przez nich umowę.

Kiedy pokrzywdzona chciała odzyskać przekazane oskarżonemu pieniądze, ten odesłał ją do firmy ubezpieczeniowej (...) S.A twierdząc, że pokryje stratę pokrzywdzonej i zwróci jej pieniądze. Firma ta jednak odmówiła wypłaty odszkodowania, nie znajdując ku temu żadnych podstaw.

Oskarżony T. C. do chwili obecnej nie zwrócił pokrzywdzonej żadnej części pobranej od niej kwoty. Mieszkanie nie zostało zakupione ani na rzecz oskarżonego ani pokrzywdzonej.

okoliczność bezsporna

-

T. C. ma (...) lat, z wykształcenia jest technikiem mechanikiem pojazdów. Jest rozwiedziony i ma troje dzieci na utrzymaniu. Osiąga miesięczne dochody rzędu (...)zł (dane o oskarżonym k. 215)

Był wielokrotnie karany sądownie w szczególności za oszustwa.

Ponadto oskarżony był uprzednio skazany wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 05.03.2021r. sygn.. akt II K 556/20 za czyny z art. 284§1 kk, art. 286§1 kk i in. na karę łączną 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 16.11.2015r. do 13.01.2023r.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

T. C.

jak w rubrum wyroku

Za nieudowodnione Sąd uznał, jakoby spór między stronami miał wyłącznie cywilny charakter a oskarżony zamierzał wywiązać się z zawartej między stronami umowy i to wyłącznie z winy pokrzywdzonej nie doszło do realizacji umowy

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dokumentacja ubezpieczenio-wa

jej wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana, nie budziła też wątpliwości sądu. Wprawdzie w swoim roszczeniu do V. pokrzywdzona podała, że nieruchomość została wylicytowana, jednak jak się później okazało, była to okoliczność fałszywie podana jej przez oskarżonego. Dlatego też zdaniem Sądu decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania nie może być uznana za potwierdzenie, że umowa została wykonana prawidłowo. V. stanęła na stanowisku, że pokrzywdzona nabyła mieszkanie. Jest to jednak okoliczność, która obiektywnie rzecz biorąc nie miała miejsca a została ustalona przez ubezpieczyciela jedynie w oparciu o oświadczenia załączone do wniosku. Dlatego choć wiarygodność wytworzonej w toku postępowania odszkodowawczego dokumentacji jako takiej nie budziła wątpliwości, to już ustalenia w tym postępowaniu poczynione w żaden sposób nie były dla Sądu wiążące w zakresie sprawstwa oskarżonego i oceny jego zachowania przez pryzmat znamion czynu zabronionego

dokumentacja komornicza

jej wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana, sporządzona została przez funkcjonariusza publicznego będącego komornikiem sądowym

karta karna

dokument urzędowy stanowiący informację z krajowego rejestru karnego

notatka urzędowa

sporządzona przez upoważnionego funkcjonariusza KMP w L. w ramach czynności służbowych, nie była przez nikogo kwestionowana

pendrive z korespondencją i wydruki

choć oskarżony twierdził, że załączona do akt korespondencja z pokrzywdzoną nie stanowi całości, to jednak przyznał, że rzeczywiście prowadził z nią takie rozmowy. Dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że wydruki te stanowią wiarygodny i obiektywny dowód na to jakiego rodzaju zapewnienia i twierdzenia padały ze strony oskarżonego w odniesieniu do zawartej przez strony umowy i etapów jej wykonania.

pismo z (...) S,A.

dokument sporządzony przez upoważnionego pracownika firmy ubezpieczeniowej, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości

wydruk z księgi wieczystej

dokument urzędowy

załączniki do zawiadomienia

dokumenty prywatne, których wiarygodność nie była przez strony podważana

zeznania pokrzywdzonej R. R. (obecnie O.)

w pełni wiarygodne jako jasne, spójne, konsekwentne i szczere. Pokrzywdzona w obszerny, precyzyjny i przekonujący sposób przedstawiła historię swojej znajomości z oskarżonym. Pokrzywdzona nie znała wcześniej oskarżonego, nie była z nim w żadnym konflikcie. Nie miała najmniejszych podstaw aby fałszywie go oskarżać.

Zeznania pokrzywdzonej korelują z wydrukami korespondencji między nią a oskarżonym, z której można w oczywisty sposób wyczytać, że oskarżony wielokrotnie wprowadzał ją w błąd i tym błędzie konsekwentnie utrzymywał, co do okoliczności towarzyszących zawarciu umowy wyszukania nieruchomości a potem jej rzekomego nabycia w drodze licytacji komorniczej. Depozycje pokrzywdzonej znajdują również potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w tym dokumentacji komorniczej i notatce, z których bezsprzecznie wynika, że oskarżony nie przystąpił w ogóle do licytacji nieruchomości, choć zapewniał pokrzywdzoną o tym.

Dlatego też Sąd oparł się na zeznaniach pokrzywdzonej w całości ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego

oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia, w których przedstawił swoją wersję wydarzeń. Utrzymywał, że nie twierdził wcale, że jest prawnikiem. Wskazywał, że wykonywał na zlecenie pokrzywdzonej liczne czynności, prezentował jej różne nieruchomości i informował o wadach prawnych lokalu przy (...) w U.. Twierdził, że informował pokrzywdzoną, że nie jest w stanie zrealizować zlecenia z uwagi na wady prawne mieszkania. Oskarżony wskazał, że to z winy pokrzywdzonej nie doszło realizacji umowy. Utrzymywał, że R. O. nie wypowiedziała zawartej umowy a wpłacone przez nią środki zostały zdeponowane na koncie firmy i zostaną jej zwrócone kiedy tylko dojdzie do porozumienia z nią.

Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne albowiem są zupełnie sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej i obiektywnymi dowodami w postaci wydruków prowadzonej między stronami rozmowy, w której oskarżony zapewniał R. R., że mieszkanie zostało już zakupione. W rzeczywistości, jak wynika z pozostałych dowodów - oskarżony nie przystąpił nawet do licytacji komorniczej, z resztą nie mógł tego zrobić bez notarialnie udzielonego pełnomocnictwa. Twierdzenia oskarżonego, że zamierzał wywiązać się z zawartej umowy są niespójne z pozostałymi okolicznościami ustalonymi w niniejszej sprawie w szczególności z tym, że utrzymywał, że mieszkanie zakupił na licytacji podczas, gdy do takiej licytacji nie przystąpił ani we własnym imieniu ani tym bardziej pokrzywdzonej.

Wyjaśnienia oskarżonego są zdaniem Sądu wykrętne i stanowią wyłącznie obraną przez niego linię obrony. Gdyby rzeczywiście oskarżony miał szczere zamiary i uczciwie podchodził do "zlecenia" to już dawno rozliczyłby się z pokrzywdzoną. Jednak do dnia wyroku nie zwrócił jej żadnej części pobranej od niej kwoty. To zdaniem Sądu również wzmacnia przekonanie, że od samego początku towarzyszył mu zamiar doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem.

Oskarżony w swoich pismach kierowanych do pokrzywdzonej oraz wyjaśnieniach nazywał zawartą przez nich umowę "umową o zakup nieruchomości " (k. 19) innym razem wskazywał, że pokrzywdzona nie wypowiedziała umowy "pełnomocnictwa" (k. 212-212v) i dlatego nie może zwrócić jej środków. Zdaniem Sądu twierdzenia oskarżonego są gołosłowne, o czym świadczy dobitnie fakt, że nawet w toku niniejszego procesu nie dokonał zwrotu chociażby części wpłaconych przez pokrzywdzoną środków. Nie przedstawił również żadnych argumentów czy dowodów na poparcie swojego stanowiska a w szczególności nie wykazał jakiego rodzaju czynności rzeczywiście wykonał w związku z zawartą z pokrzywdzoną umową. Jego wyjaśnienia, w których obwinia pokrzywdzoną, że to jej postawa i brak współpracy uniemożliwił wykonanie umowy, są zupełnie gołosłowne i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

T. C.

Odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 286 § 1 kk podlega ten, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Nie każde doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowi oszustwo. To ostatnie zachodzi tylko wtedy, kiedy sprawca działał w określony sposób, mianowicie wprowadzając w błąd, wyzyskując błąd lub wyzyskując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Kardas,

O wzajemnych relacjach, s. 20). Takie ujęcie wskazuje, że omawiany czyn można popełnić wyłącznie przez działanie. Wprowadzenie w błąd polega na podjęciu przez sprawcę podstępnych zabiegów prowadzących do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości. Ta postać oszustwa nazywana bywa „oszustwem czynnym” (por. G. [w:] V., Zawłocki II, s. 1133).Stronę podmiotową oszustwa z § 1 stanowi zamiar bezpośredni. Jest to przestępstwo kierunkowe („w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”).

Podstawowym kryterium rozgraniczającym oszustwo od niewywiązania się ze zobowiązania o charakterze cywilno-prawnym jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o szczególnym zabarwieniu. Nie każda przecież, nawet nierzetelna realizacja stosunku zobowiązaniowego oznacza automatycznie zrealizowanie znamion oszustwa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, że ponad wszelką wątpliwość zostało wykazane, że oskarżony T. C. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 kk a nie było to wyłącznie nierzetelne wykonanie zobowiązania.

Podając się za prawnika, wskazując na konieczność szybkiego działania, pobrał od pokrzywdzonej 120 000 zł, które miały być przeznaczone na zakup mieszkania na licytacji. Ponadto pobrał dodatkowe wynagrodzenie za swoją „usługę”. Dalej przez kilka miesięcy wielokrotnie zapewniał pokrzywdzoną, że mieszkanie to zostało zakupione a jedynie problemy natury prawnej, lokatorzy „alkoholicy” czy też urzędowa biurokracja powoduje, że nie może jeszcze przekazać pokrzywdzonej kluczy do tego mieszkania. O oszukańczym zamiarze oskarżonego świadczy najdobitniej to, że nie przystąpił w ogóle do licytacji mieszkania, które zaproponował pokrzywdzonej. Następnie wielokrotnie utrzymywał pokrzywdzoną w błędzie, że mieszkanie zostało zakupione i czyni starania by pozbyć się dotychczasowych lokatorów, zgromadzona w sprawie korespondencja sms dobitnie o tym świadczy.

I tak:

Na k. 71 akt znajduje się twierdzenie oskarżonego, że pokrzywdzona będzie miała dokument od komornika potwierdzający nabycie nieruchomości, że według prawa pokrzywdzona nabyła nieruchomość w drodze licytacji i po powrocie do domu sprawdzi, czy księga wieczysta jest już "czysta". W korespondencji tej T. C. pisze, że kolejnego dnia zadzwoni do komornika i ustali, czy już wszystko ma.

Na k. 82 można zaś wyczytać, że oskarżony zapewnia pokrzywdzoną, że dotychczasowi lokatorzy mieszkania przy ul. (...) już się pakują.

Z kolei na k. 85v oskarżony zapewnia pokrzywdzoną, że wyśle jej papiery jak dostanie je z sądu a zaświadczenie o nabyciu już ma.

Kiedy pokrzywdzona bardzo się już niepokoiła przedłużającymi formalnościami, zapewniał ją, że Sądy czekają na dokumenty papierowe i nic się nie dzieje tak szybko i jednocześnie ponownie zapewniał ją, że lokatorzy się wyprowadzą. Kiedy poinformowała oskarżonego, że wypowiedziała umowę najmu pokoju, oświadczył że do marca na pewno już będzie miała mieszkanie (k. 88v)

Dalej przekonywał pokrzywdzoną, że kolejnego dnia przekaże jej klucz do mieszkania (k. 90 v akt).

Twierdził, że złożył odpowiednie wnioski już 2 tygodnie wcześniej (k. 93)

Kiedy doszło do wypowiedzenia umowy twierdził, że jak tylko otrzyma pieniądze, to odda je pokrzywdzonej (k. 115v) podczas gdy w sprawie zostało ustalone, że mieszkanie nie zostało zakupione zatem pieniądze wpłacone przez pokrzywdzoną nie zostały na to przeznaczone.

Powyższe dowody wskazują jednoznacznie, że oskarżony T. C. już w chwili zawarcia

z pokrzywdzoną umowy na „wyszukanie nieruchomości” i otrzymania od niej gotówki, nie zamierzał w ogóle z tej umowy się wywiązać a zatem wprowadził pokrzywdzoną w błąd czym doprowadził ją do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem. Pokrzywdzona straciła pieniądze a mieszkanie nie zostało zakupione.

Wskazanego czynu oskarżony dopuścił się w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 kk zgodnie z którym, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 05.03.2021r. sygn.. akt II K 556/20 za czyny z art. 284§1 kk, art. 286§1 kk i in. . Wyrokiem tym wymierzono T. C. na karę łączną 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 16.11.2015r. do 13.01.2023r.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

W ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 wyroku Sąd mógł wymierzyć mu w myśl art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk karę od 9 miesięcy (dolna granica zagrożenia zwiększona o połowę) do 8 lat pozbawienia wolności.

Wymierzając oskarżonemu T. C. karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk.

W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż orzeczona kara pozostaje w odpowiedniej proporcji do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a także nie przekracza stopnia jego winy. Powinna ona odnieść właściwy skutek w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, zarówno w jej wychowawczym jak i zapobiegawczym aspekcie.

Okolicznością obciążającą był fakt uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego za podobne czyny, odpowiadanie w warunkach recydywy specjalnej a także fakt, że kwota szkody jest znaczna i nie została w żadnej części naprawiona. Popełnienie przez oskarżonego kolejnego czynu przeciwko mieniu wskazuje, że proces resocjalizacji nie był skuteczny i T. C. wymaga dalszych działań korygujących w warunkach zakładu karnego.

Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności łagodzących poza tym, że oskarżony deklarował chęć skierowania sprawy do mediacji i rozliczenia się z pokrzywdzoną.

Z uwagi na powyższe okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące sąd doszedł do przekonania, że karą sprawiedliwą będzie kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego na karę pozbawienia wolności, odpowiadanie w warunkach recydywy specjalnej, Sąd nie mógł rozważać zastosowania wobec niego dobrodziejstwa instytucji z art. 37a § 1 kk

na podstawie art. (...) § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego T. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z działalnością prawniczą oraz pośrednictwem w obrocie nieruchomościami na okres 5 (pięciu) lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając w przedmiocie tego środka karnego Sąd miał na uwadze okoliczność, że oskarżony dopuścił się oszustwa wykorzystując do tego prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, w ramach której zgodnie z wpisem w (...) zajmował się działalnością prawniczą i pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.

Zdaniem Sądu charakter popełnionego czynu, okoliczności jego popełnienia i rozmiary wyrządzonej szkody przemawiają za tym, aby uniemożliwić lub co najmniej utrudnić oskarżonego popełnienie podobnych przestępstw w przyszłości

Zgodnie z treścią art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Istota tego środka opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym a sposobem rozwiązania lub złagodzenia tego konfliktu jest m.in. naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego) (U. [w:] U., D., s. 358–359).

Mając powyższe na uwadze, Sąd

w punkcie 3 wyroku zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej odpowiednią kwotę 127 216 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia następnego po rozporządzeniu mieniem, tytułem naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

4

Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 40 zł. Na kwotę wydatków składały się wydatki postępowania przygotowawczego, tj. ryczałt za doręczenia korespondencji, a także wydatki postępowania sądowego w postaci ryczałtu za ze doręczenie korespondencji. Zdaniem sądu oskarżony, który osiąga stały powinien i jest w stanie ponieść koszty postępowania w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił

Podpis