Sąd skazał M. W. na ograniczenie wolności i D. B. na zawieszone 3 miesiące za znęcanie się nad psem

Ustalenie faktów

2. Fakty uznane za udowodnione

M. W. (1), D. B. (1)

Oskarżonemu M. W. został przypisany czyn polegający na tym, że:

w nocy z 14 na 15 lipca 2023 r. w O. przy ul. (...) znęcał się nad pozostającym pod jego opieką psem rasy mieszanej w ten sposób, że przenosił go powieszonego za szyję na smyczy na wysokości ok. 0,5 metra nad ziemią, szarpiąc za smycz do której był przypięty pies, rzucał psem przypiętym do smyczy o drzwi klatki schodowej, bił go po całym ciele powodując w ten sposób dotkliwe cierpienia fizyczne i psychiczne

- tj. czyn z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.,

o ochronie zwierząt

Natomiast oskarżonej D. B. został przypisany czyn polegający na tym, że:

w okresie od dnia bliżej nie ustalonego do dnia 14 lipca 2023 r. w miejscowości O., woj. (...)- (...) znęcała się nad pozostającym pod jej opieką psem/szczeniakiem rasy mix, w ten sposób, że utrzymywała psa w niewłaściwych warunkach bytowania, utrzymania go w niechlujstwie, nie wyprowadzania psa w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych oraz braku dostępu do pokarmu i wody, powodując w ten sposób cierpienie fizyczne i psychiczne zwierzęcia

-tj. czyn z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.,

o ochronie zwierząt

Oskarżony M. W. (1) przez kilka tygodni w miesiącach wakacyjnych 2023 roku pomieszkiwał u swojej znajomej, współoskarżonej D. B. (1) w wynajmowanym przez nią mieszkaniu przy ul. (...) w O.. D. B. (1) w mieszkaniu trzymała młodego kilkumiesięcznego psa rasy mieszanej wabiącego się L.. Jednak jej opieka nad zwierzęciem była wręcz iluzoryczna, często wychodząc z domu nawet na kilka godzin, czy to do pracy, czy to w celach towarzyskich, pozostawiała psa bez karmy i picia. Pies nie był przez nią regularnie wyprowadzany, był zaniedbywany higienicznie. Nie była z nim nawet u weterynarza. Od czasu, kiedy M. W. (1) zamieszkał w tym mieszkaniu, to on przejął obowiązki dotyczące psa - wychodził z nim, karmił go i generalnie opiekował się nim lepiej od właścicielki. Jednak to on w nocy z 14 na 15 lipca 2023 r. zachował się wobec tego psa wyjątkowo okrutnie Tej nocy przebywał w mieszkaniu razem ze swoim znajomym J. K. (1) gdzie spożywali alkohol. Około północy wyszli z mieszkania zabierając ze sobą psa. Już podczas wychodzenia z mieszkania oskarżony obchodził się z psem trzymanym na smyczy brutalnie ciągnąc go praktycznie po korytarzu. Po kilkunastominutowym pobycie na podwórku, kiedy młody i dynamicznie zachowujący się pies nie reagował na czas na komendy oskarżonego ten szarpał go i krzyczał na niego. Jednak kiedy wracał już z psem do mieszkania jego agresja wobec psa nasiliła się, szarpał psa trzymanego na smyczy a nawet trzymając go za smycz unosił siłowo do góry i w tej pozycji przenosił go. Podchodząc do drzwi od klatki schodowej zaczął psem uniesionym na smyczy do góry uderzać w ścianę budynku. Następnie wchodząc w drzwi klatki schodowej zaczął ściskać wyrywającego się psa między kolanami. Pies skomlał z bólu co nie uszło uwadze sąsiadów, którzy zaczęli interesować się tym co się dzieje. Oskarżony po wejściu na korytarz bloku niósł psa ściskając go za szyję, przed drzwiami mieszkania rzucił psem o podłogę, szarpał nim, dociskał do podłogi. Wystraszone zwierzę na chwilę zdołało się wyrwać oskarżonemu, jednak ten krzykiem zmusił go do wejścia do mieszkania. Po kilku minut zaalarmowani sąsiedzi słysząc (...) psa z mieszkania weszli do jego środka i zabrali psa stamtąd, a oskarżony wystraszony sytuacją uciekł z mieszkania przez balkon.

Zabezpieczony przez sąsiadów pies został przekazany do schroniska, gdzie poddano go badaniu. W jego trakcie nie ujawniono u psa żadnych istotnych obrażeń poza raną pod lewym okiem o długości ok. 1 cm.

W toku postępowania dopuszczono dowody z trzech opinii biegłych z zakresu weterynarii i behawiorystyki zwierząt

Oskarżony M. W. w toku postępowania przygotowawczego został poddany badaniu przez lekarzy choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, a jedynie rozpoznali zespół uzależnienia spowodowany używaniem kilku substancji cechy osobowości dyssocjalnej. W ich ocenie oskarżony w czasie popełnienia przestępstwa mógł rozpoznać znaczenie czynu i pokierować swoim postępowaniem.

Oskarżony w przeszłości był karany za przestępstwa przeciwko mieniu i z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Natomiast oskarżona D. B. była karana za przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

3. Fakty uznane za nieudowodnione

Ocena dowodów

5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Częściowo wyjaśnienia M. W.

Generalnie wyjaśnienia oskarżonego M. W. (1) zasługują na wiarę, bowiem znajdują potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym a także są zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jako szczere Sąd ocenił przyznanie się tego oskarżonego do winy i wyrażoną skruchę. Jako jedyny niewiarygodny fragment wyjaśnień oskarżonego Sad uznał jego twierdzenia, że nie pamięta on swojego zachowania wobec psa feralnej nocy z uwagi na stan nietrzeźwości, bowiem z zabezpieczonego nagrania nie wynika aby był on w takim stanie upojenia aby nie panowac nad swoimi reakcjami.

częściowo wyjaśnienia osk. D. B.

Sąd uznał, że wyjaśnienia tej oskarżonej zasługują na wiarę jedynie w części, w której przyznała się ona do zaniedbań w opiece nad należącym do niej psem. Nie uznał natomiast za wiarygodne jej twierdzenia, że nie zostawiała na dłużej psa bez opieki i bez pokarmu i dostępu do wody. W tym zakresie jej wyjaśnienia są sprzeczne nie tylko z wyjaśnieniami współoskarżonego M. W. ale i jej byłego partnera J. S..

zeznania świadka A. S.

Sąd uznał, że zeznania wszystkich świadków - sąsiadów oskarżonych, którzy w dniu zdarzenia zareagowali na odgłosy świadczące o znęcaniu nad psem D. B. są w pełni wiarygodne. Świadkowie ze szczegółami i wyraźnym przejęciem relacjonowali przebieg wydarzeń tej nocy i swój udział "w misji ratunkowej" wobec psa oskarżonej

zeznania świadka M. B.

zeznania świadka A. K.

zeznania świadka J. D. B.

zeznania świadka K. K.

Sąd jako wiarygodne ocenił również zeznania lekarza weterynarii która jako pierwsza zajęła się psem oskarżonej po jego umieszczeniu w Schronisku dla (...) w O.. Opisała obrażenia jakich doznał pies i jego ogólny stan wskazujący na jego zalęknienie i to że jest "po przejściach" (jak to określiła świadek) Jej relacja jest logiczna i jasna, poparta wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

częściowo zeznania świadka J. S.

Sąd uznał, że zarówno zeznania świadka - byłego partnera oskarżonej D. B. jak i znajomego oskarżonego M. W., z którym ten spożywał alkohol w dniu zdarzenia również zasługują na wiarę. Świadkowie ci opisywali zachowania oskarżonych wobec pokrzywdzonego psa i ich relację brzmią wiarygodnie, bo nie są nadmiernie subiektywne i znajdują potwierdzenie w innych dowodach.

zeznania świadka J. K.

płyty DVD-R z nagraniami z monitoringu. Sąd uznał jako w pełni wiarygodny dowód z nagrania z kamer monitoringu budynku w którym mieszkali oskarżenie. Jest to bardzo ważny, bo nieosobowy dowód, który nie nosi żadnych cech zmanipulowania, a który pozwalana pełną ocenę zachowania oskarżonego M. W. wobec psa. Nagranie to momentami jest wręcz wstrząsające i mimo, że nie zawiera dźwięku to budzi bardzo silne emocje i pozwala na jednoznaczną ocenę zachowania oskarżonego.

karta informacyjna ze Schroniska dla (...). Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów mają wszelkie przymioty wiarygodności. Zostały wytworzone przez uprawnione do tego organy, a ich wiarygodność nie została podważona przez żadną ze stron postępowania

protokoły oględzin płyt

karta karna

opinia. Sąd ocenił jako w pełni wiarygodną opinię psychiatryczną wydaną w niniejszej sprawie. Jest ona rzeczowa i jasna, a jej wnioski należycie uargumentowane

opinie biegłego W. G.

Sąd uznał, że spośród aż 3 opinii weterynaryjnych wydanych w niniejszej sprawie można i należy mieć zastrzeżenia, do pierwszej z nich, wydanej przez biegłego W. G.. Biegły bardzo lakonicznie uzasadnił jej wnioski, szczególnie w zakresie dotyczącym oskarżonej D. B.. Jednak nawet w przypadku drugiego z oskarżonych biegły ten uznał, że zachowanie tego oskarżonego nie nosiło znamion szczególnego okrucieństwa, nie zauważając w ogóle, choćby na podstawie zapisu z kamer, jak intensywne i mimo, że krótkotrwałe, to dotkliwe było działanie tego oskarżonego. Pies był przez M. W. duszony poprzez unoszenie nad ziemię na smyczy przypiętej do obroży, tak trzymany był również uderzany o ścianę budynku, ściskany kolanami w momencie wprowadzania do klatki, ponownie przyduszany do ziemi w momencie wprowadzania do mieszkania. Takie zachowania, mimo, że nie spowodowały u psa, poza drobną raną pod okiem, poważniejszych obrażeń fizycznych musiały spowodować bardzo silny ból i równie silny uraz psychiczny widoczny jeszcze podczas badania po upływie kilku godzin od zdarzenia. Nawet argumentacja przedstawiona w ustnej opinii biegłego w ocenie Sadu nie brzmi przekonująco i nie został poparta pogłębioną analizą dowodów.

opinia biegłej D. Ż.

Opinia tej biegłej w przekonaniu Sadu zdecydowanie bardziej zasługuje na podzielenie. Biegła w sposób zdecydowanie bardziej rzetelny podeszła do oceny zachowania oskarżonych w stosunku do pozostającego pod ich pieczą psa. Przedstawiła szeroka argumentację wniosków do jakich doszła po analizie akt. Swoje wnioski poparła wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego. Ustalenia tej biegłej pozwoliły oprzeć się Sadowi na wnioskach płynących z tej opinii.

opinia biegłej J. C.

Mimo zastrzeżeń jakie zgłaszała pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego po powołaniu tej biegłej do jej poglądów, które ta biegła miała prezentować w mediach społecznościowych Sąd nie dopatrzył się aby miały one wpływ na wydaną w tej sprawie opinię. Opinia ta jest logiczna i jasna. Biegła uzasadniła w sposób przekonujący wnioski swojej opinii, szeroko je argumentując i wnioski te w pełni zasługują na podzielenie.

6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

M. W. (1)

W przekonaniu Sadu zachowanie oskarżonego M. W. (1) w pełni wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu z art. 35 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Mimo, iż zachowanie to nie było długotrwałe, to było jednak wyjątkowo brutalne i okrutne. P. psa poprzez unoszenie go nad ziemią przez trzymanie za smycz przyczepioną do obroży na szyi, uderzanie nim przy trzymanie w ten sam sposób o ścianę budynku, przygniatanie i ściskanie kolanami oraz przygniatanie do podłoża to zachowania bez wątpienia wyczerpujące dyspozycję wskazanego przepisu. Przestępstwa z art. 35 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy sprawca musi dopuszczać się jedynie z zamiarem bezpośrednim i mimo, że z wyjaśnień oskarżonego zdaje się wynikać, iż takiego zamiaru nie można mu przypisać, to w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury i doktryny zamiar ten należy odnosić do samej czynności sprawczej i tym samym dla bytu tego przestępstwa nie jest koniczna wola sprawcy nakierowana bezpośrednio na chęć wyrządzenia krzywdy zwierzęciu, lecz jedynie wola dokonania określonego zachowania wobec zwierzęcia (

vide: wyrok SN z 16.11.2009 r. V KK 187/09, LEX nr 553896, wyrok SN z 13.12.2016r., II KK 281/16, LEX nr 2237277. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.10.2017 r., (...) SA/Wa 55/17, LEX nr 2480338, wyrok SO w Kielcach z dnia 15.04.2014 r., IX Ka 29714, LEX nr 1868427, wyrok SO w Krakowie z dnia 28.10.2014 r., IV Ka 710/14, LEX nr 1870405, wyrok SO w Elblągu z dnia 04.04.2017 r., VI Ka 90/17, LEX nr 2304386)

Zdaniem Sądu zachowaniu oskarżonego można zatem przypisać działanie z zamiarem bezpośrednim, bowiem wskazane wyżej czynności sprawcze taki zamiar znamionują.

Również w przypadku drugiej oskarżonej Sad uznał, że jej zachowanie wypełnia znamiona przypisanego jej czynu. W jej przypadku, mimo, że pozornie jej zachowanie nie było tak drastyczne, jak w przypadku M. W., to również należy oceniać jako wyczerpujące znamię szczególnego okrucieństwa wobec należącego do niej psa. Pozostawiała go przez długie godziny, a nawet całe dnie samego w mieszkaniu, bez dostępu do jedzenia i wody. Traktowała go jak "zabawkę" i kiedy jej się znudził po prostu go porzuciła, a większość obowiązków związanych z opieką nad nim przejął współoskarżony.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

M. W. (1), D. B. (1)

Punkt I wyroku, czyn I

Wymierzając kary obojgu

oskarżonym Sąd miał na

uwadze całokształt okoliczności

łagodzących i obciążających a

w szczególności stopień

szkodliwości społecznej

przypisanych im czynów i

stopień winy. Określając

wysokość kar Sąd uwzględnił

cele zapobiegawcze i

wychowawcze kary w stosunku

do sprawców a ponadto

potrzeby w zakresie

kształtowania świadomości

prawnej społeczeństwa. W

przypadku oskarżonego

M. W. Sąd

miał na uwadze wyjątkowo

drastyczną formę działania,

intensywność zadawanych psu

cierpień. Jeśli weźmie się pod

uwagę jeszcze uprzednią

karalność tego oskarżonego to

w rezultacie jedyną karą

współmierną do wszystkich

tych okoliczności obciążających

musi być kara bezwzględna

pozbawienia wolności. Sąd

ostatecznie uznał, że w

przypadku tego oskarżonego

należy i trzeba sięgnąć po

instytucję tzw. kary mieszanej

przewidzianą w przepisie art.

37b i wymierzył temu

oskarżonemu karę 2

miesięcy pozbawienia

wolności i karę roku

ograniczenia wolności w postaci

obowiązku wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej

pracy na cele społeczne w

wymiarze 30 godzin

miesięcznie. Mimo, że

czyn oskarżonego dotyczył

zwierzęcia nie można

zapominać, że jest to istota

żywa, nie tylko zdolna do

odczuwania bólu, ale i taka,

w której pamięci doznane

cierpienie może pozostawić i z

całym przekonaniem z

pewnością pozostawiło trwały

ślad. Jako okoliczności

łagodzące Sąd uznał

przyznanie się tego

oskarżonego do winy i

to, że przed tym zdarzeniem,

to on w istocie najlepiej

zajmował się tym psem.

W przypadku drugiej

oskarżonej Sąd uznał, że karą

współmierną do je czynu będzie

kara pozbawienia wolności,

przy czym w jej przypadku,

z warunkowym zawieszeniem

jej wykonania na okres próby

2 lat. W celu wzmocnienia

zapobiegawczych celów tej

kary Sąd oddał oskarżoną pod

dozór kuratora sądowego i

zobowiązał ją do składania

kuratorowi cyklicznych

sprawozdań z przebiegu okresu

próby. Sąd uznał za konieczne

i pożądane z uwagi na

dobrostan psa orzeczenie jego

przepadku w trybie art. 35 ust.

3 ustawy o ochronie

zwierząt.

W przekonaniu Sądu z uwagi

na to, że oskarżeni swoim

zachowaniem wykazali

dobitnie, że nie powinni

posiadać zwierząt Sąd orzekł

wobec obojga oskarżonych

zakaz posiadania zwierząt

przez okres 5 lat.

Sąd uznał za celowe

orzeczenie wobec obojga

oskarżonych nawiązki w

kwocie po 5 tys. złotych na

wskazany cel związany z

ochroną zwierząt - Fundacji

(...)

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

M. W. (1)

Punkt VII wyroku, czyn VII

Sąd na mocy wskazanego przepisu zaliczył oskarżonemu M. W. okres rzeczywistego pozbawienia go wolności, w większości na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, a w pozostałej części na poczet kary ograniczenia wolności.

10. inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt VIII wyroku

Sąd zasądził na rzecz obrońcy działającego z urzędu wynagrodzenie oparte na podstawie przepisów poprzednio (w momencie rozpoczęcia procesu) obowiązującego rozporządzenia regulującego tę kwestię, przyjmując dwukrotność stawki podstawowej z uwagi na nakład pracy obrońcy i jej zaangażowania w sprawę.

Punkt IX wyroku

Zasady słuszności i możliwości majątkowe oskarżonych sprawiły, iż Sąd uznał za celowe obciążenie ich jedynie po połowie kosztami związanymi z wydaniem opinii przez biegłych.

11. Podpis