Oskarżony o zabójstwo żony skazany na 15 lat pozbawienia wolności

Ustalenie faktów

O. I.

w dniu 7 czerwca 2025r. w J. działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia żony T. I. uderzył ją wielokrotnie pięścią w głowę oraz w twarz powodując, między innymi, obrażenia w postaci sińców okolicy skroniowej prawej, powiek oka prawego, obu małżowin usznych, otarć naskórka skrzydła nosa oraz podbródka, podbiegnięć krwawych powłok skórnych głowy w okolicy skroniowo – ciemieniowej prawej i lewej, w okolicy potylicznej i obu mięśni skroniowych, a następnie po jej upadku, używając koca, dokonał zamknięcia jej dróg oddechowych i wywierając nacisk na narządy szyi, doprowadził do jej zgonu w mechanizmie uduszenia

O. i T. I. byli małżeństwem przez około 27lat. Oskarżony wraz ze swoją żoną i pierwszym dzieckiem około roku 2005 wyjechali do Anglii w celach zarobkowych. O. I. był zatrudniony w firmie, w której pracował przy wykonywaniu prac sezonowych. Żona oskarżonego początkowo również pracowała przy wykonywaniu prac sezonowych, następnie wielokrotnie zmieniała zatrudnienie, ostatecznie otwierając kafejkę. Małżeństwo T. i O. I. nie należało w tamtym okresie do najbardziej udanych. Małżonkowie prowadzili imprezowy styl życia, mieli częsty kontakt z alkoholem i innymi używkami. Dochodziło pomiędzy nimi często do kłótni. Gdy ojciec oskarżonego zmarł, sytuacja między małżonkami znacznie się pogorszyła. Wpływ na to miał między innymi fakt, iż T. I. zrezygnowała z przyjazdu do Polski na pogrzeb teścia, zaczęła nadużywać alkoholu i tabletek przeciwbólowych oraz dopuszczać się zdrad małżeńskich.

Zdrady T. I. oraz problemy związane z zatrudnieniem spowodowały, iż małżeństwo oskarżonego przechodziło w tamtym okresie kryzys. O. I. utracił pracę, a kafejka jego żony zbankrutowała. Pomimo trudności małżeństwu udało się pogodzić i relację między nimi w kolejnych latach znacznie się polepszyły. Konsekwencją pogodzenia się małżonków były narodziny córki J., które miały miejsce w 2016r. Żona oskarżonego przestała nadużywać alkoholu oraz tabletek przeciwbólowych. Małżonkowie zdecydowali się na powrót do kraju w czerwcu 2018r. T. I. wraz ze swoim pełnoletnim synem I. I. zakupili dom w J.. Relacje małżonków były bardzo dobre aż do roku 2023r., kiedy to T. I. powróciła do częstszego spożywania alkoholu. Wraz z nadużywaniem alkoholu i tabletek przeciwbólowych przez żonę oskarżonego, rodzinna atmosfera stała się napięta i dochodziło do licznych kłótni pomiędzy małżonkami. Ostatecznie w 2024r. żona oskarżonego zdecydowała o rozstaniu.

Relacja małżonków w ostatnich latach była burzliwa i chaotyczna. Małżonkowie znajdowali się w nieformalnej separacji. Nie mieszkali razem. Z różną częstotliwością spotykali się z innymi partnerami. Dochodziło między nimi do kłótni o relacje, a żona oskarżonego wysyłała mu sprzeczne sygnały dotyczące ich związku. Pomimo konfliktów związanych z małżeństwem T. i O. I., oskarżony aktywnie uczestniczył w życiu rodzinnym i wychowaniu córki J.. Codziennie rano, gdy żona wychodziła do pracy, O. I. przychodził do jej domu i spędzał czas z 9 - letnią córką.

Krytycznego dnia T. I. umówiła się, na spotkanie z O. S. (1) zamieszkałym w okolicach R.. Miała ona przyjechać do niego w godzinach popołudniowych i pozostać tam aż do następnego dnia. W dniu 7 czerwca 2025r. około godziny 12:00, z domu T. I. wyszła J. I. i X. R., partnerka I. I.. W domu pozostali tylko małżonkowie. Oskarżony udał się do sypialni oskarżonej przytulił ją i zaczął prowadzić z nią rozmowę. Pytania związane z planami T. doprowadziły do eskalacji konfliktu pomiędzy małżonkami. Żona pokrzywdzonego zaczęła się z nim kłócić i go obrażać. Pomiędzy małżonkami wywiązała się szamotanina, w toku której oskarżony zaczął uderzać swoją żonę po głowie i twarzy, a następnie gdy upadła użył koca, którym zamknął jej drogi oddechowe i wywierając nacisk na narządy szyi, doprowadził do jej zgonu poprzez jej uduszenie.

T. I. doznała obrażeń ciała w postaci:

- sińców okolicy skroniowej prawej,

- sińców powiek oka prawego,

- sińców obu małżowin usznych,

- otarć naskórka skrzydła nosa oraz podbródka,

- podbiegnięć krwawych powłok skórnych głowy w okolicy skroniowo – ciemieniowej prawej i lewej, w okolicy potylicznej i obu mięśni skroniowych, które to obrażenia powstały w mechanizmie czynnym oraz innych obrażeń powstałych na skutek upadku oraz przytrzymywania pokrzywdzonej.

Po tym fakcie oskarżony wziął ciało żony i zaniósł do bagażnika samochodu osobowego marki N. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Oskarżony odjechał kilka kilometrów w kierunku I., a następnie pozostawił ciało żony zawinięte w koc w lesie, w gęstym zagajniku. Wracając do domu, oskarżony pozostawił auto na drodze bocznej na wylocie z miasta do D. (około 400m od miejsca zamieszkania), aby ukryć pojazd przed rodziną i zabrał z niego jedynie torebkę i telefon żony. Oskarżony wrócił do domu rodzinnego a następnie zabrał swoją córkę na zakupy do Ł.. Wtedy skontaktował się z O. S. (1), i przesłał mu - podszywając się za swoją żonę - wiadomość tekstową z informacją, że zaraz wyrusza w drogę. Kontaktował się również ze swoją sympatią I. W., z którą był tego dnia umówiony. Prosił o przełożenie spotkania na następny dzień pod pretekstem niechęci córki do podróży oraz konieczności czekania na żonę, która dalej nie wróciła ze spotkania.

Gdy nastał wieczór 07 czerwca 2025r., oskarżony wyszedł z domu, zabrał łopatę i udał się samochodem marki N. w miejsce, gdzie pozostawił ciało żony. O. I. wykopał w lesie dół na głębokość około 1m a następie włożył tam koc wraz z ciałem żony i przysypał całość ziemią. Łopata została wyrzucona przez oskarżonego do rzeki E. w trakcie powrotu do domu. Oskarżony około północy powrócił do córki, która spała.

W niedziele 08 czerwca 2025r., oskarżony od rana zajmował się córką, a następnie około godziny 13:30 udał się do B., gdzie mieszkała I. W.. Oskarżony spędził z kobietą czas, opowiadając o sytuacji związanej z zaginięciem żony. Był on zdenerwowany, o czym świadczył m.in. fakt, iż trzęsły mu się ręce. Wieczorem tego samego dnia oskarżony zapakował do samochodu hulajnogę oraz kanister z benzyną, którą kupił dnia poprzedniego, a następnie pojechał samochodem marki N. w okolicę O., gdzie porzucił auto a następnie je podpalił w celu jego zniszczenia. Dwa dni po zabiciu żony tj. 09 czerwca 2025r., oskarżony zgłosił się na policję w celu zawiadomienia o zaginięciu T. I.. Wieczorem, jeszcze tego samego dnia, przyznał się do jej zabójstwa i wskazał miejsce ukrycia zwłok.

Oskarżony jest obywatelem polskim, pracuje dorywczo jako mechanik samochodowy. Nie ma dochodów z innych źródeł. Ma na utrzymaniu 1 dziecko lat 10. Karany za kierowanie w stanie po spożyciu alkoholu. Oskarżony nie jest upośledzony umysłowo, uzależniony od alkoholu ani nie rozpoznano u niego choroby psychicznej. Tempore criminis miał on w pełni zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

Ocena dowodów

Wyjaśnienia oskarżonego O. I.

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego w powiązaniu z pozostałymi dowodami.

Oskarżony, w toku postępowania, wyjaśnił, że relacje w jego małżeństwie od dłuższego czasu nie były dobre. Były napięte, małżonkowie się kłócili się a T. I. złożyła oficjalnie pozew o rozwód w 2024r.

Małżeństwo od kilku lat nie mieszkało razem, natomiast często widywali się, z uwagi na fakt iż oskarżony odprowadzał codziennie córkę do szkoły i zajmował się nią do momentu, gdy żona wracała z pracy.

Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał odmienny system wartość, który prezentowała jego żona, i który był powodem licznych konfliktów pomiędzy małżonkami. T. I. nie stroniła od alkoholu oraz dopuszczała się licznych zdrad małżeńskich. Pomimo tych różnic, oskarżony wyjaśnił, iż bardzo kochał swoją żonę. W ocenie sądu wyjaśnienia te korelują z zeznaniami innych świadków m.in. syna oskarżonego I. (...).

W toku postępowania oskarżony wyjaśnił dokładnie w jaki sposób doszło do zabójstwa żony. Podkreślał, że nie wie dlaczego tak postąpił. Z wyjaśnień oskarżonego wynikało, że pomiędzy nim a T. doszło do kłótni. Oskarżony przytulił żonę, gdy ta wybierała się na spotkanie z nowo poznanym mężczyzną, a następnie pod wpływem emocji oraz faktu iż T. I. zaczęła go obrażać, zaczął uderzać ją po twarzy i głowie a następnie gdy upadła, udusił ją kocem. W ocenie sądu wyjaśnienia te są spójne, korelują z innymi dowodami w sprawie. Zadawane obrażenia przez oskarżonego zostały potwierdzone m.in. w opinii biegłego lekarza sądowego.

Oskarżony złożył również obszerne wyjaśnienia, co do faktu, jak postąpił z ciałem żony po zabójstwie.

zeznania świadka R. I.

Sąd stwierdził, że zeznania świadka R. I. dotyczące relacji pomiędzy małżonkami są wiarygodne i spójne, a także korelują z zeznaniami innych świadków.

Świadek w swoich zeznaniach opisywał relacje jakie były pomiędzy małżonkami. Wielokrotnie wskazał, iż małżeństwo miało odmienny system wartości i to powodowało liczne konflikty. W zeznaniach świadka T. I. jawiła się jako osoba łatwo ulegająca nałogom, destrukcyjna oraz wyuzdana seksualnie. Była ona osobą konfliktową, kłóciła się ze swoim mężem a także z siostrą. Świadek podkreślał, również że w jego odczuciu T. I. nie była złą osobą, ale jej związek z bratem świadka był błędem i powinni się rozstać.

Świadek zeznawał również, jakim człowiekiem jest oskarżony. Podkreślał on, że O. I. jest osobom opanowaną i zaangażowaną w wychowanie córki. Zeznawał, że to oskarżony zajmował się dzieckiem, i codziennie szykował 9-letnią J. do szkoły. W ocenie świadka dzieci były dla niego wszystkim i starał się aby zapewnić im dobre życie.

Sąd miał na uwadze relację, jakie łączyły oskarżonego i jego brata, natomiast ocenił zeznania dotyczące relacji rodzinnych oraz małżeńskich pomiędzy O. a T. I. za wiarygodne. Są one spójne i pokrywają się z zeznaniami syna oraz znajomych oskarżonego.

zeznania świadka O. S. (2). Zeznania złożone przez O. S. (2), sąd uznał za wiarygodne, logiczne oraz znajdujące potwierdzenie w innych dowodach przeprowadzonych w niniejszej sprawie, w tym w zeznaniach świadków I. I. oraz R. I..

zeznania świadka (...) I.

Zeznania złożone przez (...) I., sąd uznał za wiarygodne, logiczne oraz znajdujące potwierdzenie w innych dowodach przeprowadzonych w niniejszej sprawie, w tym w zeznaniach świadków O. S. (2) oraz R. I..

Syn O. i T. I. zeznawał iż małżeństwo rodziców nie należało do udanych. Świadek podkreślał iż jego matka ulegała częstym nałogom. Była ona uzależniona od alkoholu oraz zażywała znaczną ilość tabletek przeciwbólowych. Wspominał on o sytuacji w której musiał wzywać pogotowie ratunkowe, ponieważ T. I. zażyła K. a następnie popiła go winem. Świadek wspominał również, że już jako dziecko był świadomy iż matka zdradza ojca, co potwierdzały jednoznaczne wiadomości w jej telefonie.

I. I. bardzo pozytywnie wypowiadał się o ojcu. Podkreślił iż jest on osobą, która wybaczała swojej żonie wszelkie błędy. Ojciec w ocenie świadka jest dobrym rodzicem tj. czułym i opiekuńczym, który angażuje się w życie rodzinne. Świadek zeznawał, że pomimo faktu, iż jego rodzice byli oficjalnie w trakcie rozwodu widywali się codziennie. Zdarzały się sytuacje, w których T. I. nie chciała widzieć w domu swojego męża ale także takie, w których byli blisko razem.

zeznania świadka X. R.

Zeznania świadka X. R., należy uznać za wiarygodne. Sąd uznał je za wiarygodny materiał dowodowy, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości zawartych w nich informacji,

X. R. opisywała relację oskarżonego i jego żony jako burzliwą. Zeznawała iż wie, o częstych kłótniach w małżeństwie. Według świadka, T. I. planowała odejść od męża i złożyła pozew o rozwód. Oskarżony miał stosować wobec swojej żony przemoc fizyczną i słowną, natomiast ona robiła mu na złość.

Świadek wspominał także, że jej relacje z O. I. nie należą do udanych i nie przepadają oni za sobą.

opinia uzupełniająca biegłego lekarza medycyny sądowej. Wydana w sprawie opinia biegłego lekarza sądowego jest rzetelna oraz w sposób wyczerpujący rozstrzyga kwestie dotyczące obrażeń ciała, jakich doznała T. I..

protokół eksperymentu procesowego

Dokument kompleksowy, pełny, jasny i niekwestionowany przez strony.

protokół oględzin miejsca ujawnienia zwłok. Podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił także zebrane w sprawie, a ujawnione na rozprawie dokumenty. Sąd uznał je za wiarygodny materiał dowodowy, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, ani prawdziwości informacji w nich zawartych, a i Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by zakwestionować je z urzędu.

opinia wstępna biegłego lekarza medycyny sądowej. Za wiarygodną w całości Sąd uznał wydaną w sprawie opinię biegłego lekarza medycyny sądowej. Została ona bowiem sporządzone w sposób fachowy, zgodnie ze wskazaniami wiedzy medycznej, była poprzedzona stosownymi badaniami, a jej wnioski zostały należycie uzasadnione. Opinia jest jasna i pełna.

zdjęcia konwersacji pomiędzy O. I. a I. W.

Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentacji fonograficznej. Dokumentację tę należy uznać za wiarygodną gdyż koresponduje ona z innymi dowodami zebranymi w sprawie.

opinia biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa. Za wiarygodną w całości Sąd uznał wydaną w sprawie opinię biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa. Została ona bowiem sporządzona w sposób fachowy, zgodnie ze wskazaniami wiedzy, była poprzedzona stosownymi badaniami, a jej wnioski zostały należycie uzasadnione. Opinia te jest jasna i pełna.

Zeznania świadka O. S. (1) należy uznać za wiarygodne, ponieważ są one spójne, logiczne i korespondują z ogólnym obrazem zdarzeń przedstawionych w innych dowodach.

O. S. (1) poznał T. I. w maju 2025r. i byli na kilku spotkaniach. W dniu 07 czerwca 2025r. świadek pisał z żoną oskarżonego o poranku. Byli oni umówieni na spotkanie po południu. Świadek zeznał, że otrzymał od swojej sympatii wiadomości na komunikatorze F., w których to pokrzywdzona miała napisać do niego około godziny 13:30 iż zaraz będzie wyjeżdżać, następnie około godziny 16:00 otrzymał informację, że ma ona problem z autem a ostatnią wiadomość uzyskał od niej około godziny 17:00 i potem kontakt się urwał.

Zeznania te korelują z zeznaniami oskarżonego, który przyznał się, iż wysyłał wiadomości z telefonu żony tuż po jej zabójstwie.

Świadek zeznał również, że T. I. wspominała o konflikcie z mężem oraz, że jest w trakcie rozwodu.

Sąd stwierdził, że zeznania świadka O. S. (1) są wiarygodne i spójne, a także korelują z innymi dowodami.

zeznania świadka I. W.

Sąd stwierdził, że zeznania świadka I. W. są wiarygodne i spójne, a także korelują z innymi dowodami, w tym dokumentacją fotograficzną korespondencji pomiędzy oskarżonym a świadkiem.

I. W. była sympatią oskarżonego z którą nawiązał kontakt około lutego 2025r. Świadek zeznała, że w dniu zdarzenia była umówiona na spotkanie z oskarżony, ale ten około godziny 14:00 prosił o jego przełożenie, gdyż córka nie chciała nigdzie jechać. Świadek zeznała, że tego dnia oskarżony pisał do niej znacznie mniej niż zwykle, kontakt z nim był utrudniony. Oskarżony opowiadał świadkowi, o sytuacji związanej z zaginięciem żony. Powiedział I. W., że nie jest to pierwsza sytuacja, w której T. I. zostawia dziecko bez opieki i znika.

Świadek zeznała, że następnego dnia tj. w niedzielę 8 czerwca 2025r. po południu spotkała się z oskarżonym. Oskarżony według świadka zachowywał się co do zasady normalnie, był zmęczony bo nie mógł w nocy spać i trzęsły mu się ręce, co było zachowaniem odmiennym od typowego, w ocenie świadka. Zeznania te zasługują na wiarę.

kwestionariusz wywiadu środowiskowego. Dokument urzędowy sporządzony przez właściwe organy w przypisanej formie i w zakresie ich działania, strony postępowania nie kwestionowały wiarygodności tego dokumentu, zaś wątpliwości co do ich wartości dowodowej nie nasuwały się także z urzędu.

W kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, zostały przedstawione istotne kwestie dotyczące relacji pomiędzy oskarżonym a jego żoną.

Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika iż relacja małżeństwa I. od samego początku była burzliwa. Oskarżony przejawiał wobec żony bardzo zmienne zachowania. Jednego dnia zapewniał ją o swoich uczuciach, a innego wyzywał obelżywymi słowami. T. I. zgodnie z informacjami zebranymi podczas wywiadu miała problem z alkoholem oraz przyjmowała leki przeciwbólowe, zdarzyło jej się przedawkować. Wobec męża dopuszczała się licznych zdrad, natomiast formalnie nigdy do rozwodu nie doszło.

Oskarżony posiadał pozytywną opinię w środowisku, w którym mieszkał.

dokumentacja fotograficzna korespondencji pomiędzy T. I. a O. S. (1). Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentacji fonograficznej. Dokumentację tę należy uznać za wiarygodny materiał dowodowy albowiem, żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności.

W dokumentacji fotograficznej znalazły się zdjęcia z korespondencji pomiędzy T. I. a O. S. (1). Dowód ten koreluje z wyjaśnieniami oskarżonego, który potwierdził, że po dokonaniu zabójstwa swojej żony napisał wiadomość do mężczyzny, z którym miała się spotkać. W wiadomości tej napisał podszywając się za swoją żonę, że zepsuł się samochód, następnie, że obcy mężczyźni pomagają go naprawić, a na końcu przesłał informację iż jedzie na spotkanie.

protokół oględzin samochodu N. (...). Dokument urzędowy sporządzony przez właściwe organy w przypisanej formie i w zakresie ich działania, strony postępowania nie kwestionowały wiarygodności tego dokumentu, zaś wątpliwości co do ich wartości dowodowej nie nasuwały się także z urzędu.

protokół oględzin i otwarcia zwłok

Dokument kompleksowy, pełny, jasny i niekwestionowany przez strony.

opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna wraz z opinią ustną uzupełniającą na rozprawie, sporządzona przez biegłych I. F., H. C. i G. X.

Za wiarygodną w całości Sąd uznał wydaną w sprawie opinię biegłych psychiatrów i psychologa. Została ona bowiem sporządzona w sposób fachowy, zgodnie ze wskazaniami wiedzy psychiatrycznej oraz psychologicznej, była poprzedzone stosownymi badaniami, a jej wnioski zostały należycie uzasadnione. Opinia te jest jasna i pełna.

Biegli po przeanalizowaniu dokumentacji z akt sprawy oraz przeprowadzeniu jednorazowego badania sądowo-psychiatrycznego stwierdzili, iż oskarżony nie przejawia upośledzenia umysłowego, uzależnienia od alkoholu ani choroby psychicznej. Biegli ustalili, iż oskarżony prawidłowo ujmuje związki przyczynowo skutkowe, zna i rozumie normy społeczne i prawne. Na podstawie badania ustalono, iż tempore criminis miał on w pełni zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, a jego obecny stan zdrowia pozwalał na przeprowadzenie obrony w sposób rozsądny i samodzielny.

Biegły I. F. w toku rozprawy podtrzymał w całości treść opinii wydanej na piśmie i jej wnioski końcowe. Podkreślał on w swoich zeznaniach, że u oskarżonego nie zostały stwierdzone cechy osobowości nieprawidłowej. Biegły wskazał, że stres, który powodował konflikt z żoną nie kumulował się, a był rozłożony w czasie. Oskarżony nie mieszkał ze swoją żoną, a ich kłótnie nie miały miejsca codziennie dlatego nie można mówić o kumulacji stresu. Biegły w swoich zeznaniach podkreślał, że każdy człowiek doświadcza jakiś emocji i reakcje na nie mogą być różne.

Z uwagi na fakt, że oskarżony nie przejawiał cech osobowości nieprawidłowej, impulsywnej zaistniała pomiędzy małżonkami sytuacja nie stanowiła kulminacji negatywnych emocji i nie spełniała kryteriów silnego wzburzenia, a była wyrazem emocji wynikających z przebiegu zdarzenia. Biegły, na pytania obrońcy, kilkukrotnie podkreślił, że natężenie emocji oskarżonego w toku zdarzenia nie przekraczało reakcji emocjonalnej zwykle towarzyszącej popełnieniu przestępstwa.

Sąd uznał zeznania biegłego za wiarygodne. Korelują one z zeznaniami pozostałych biegłych.

Analogiczne zeznania złożyły biegłe H. C. i G. X.. Ta ostatnia, będąca psychologiem, podkreślała w swoich zeznaniach, że sam fakt, iż oskarżony może reagować emocjonalnie nie oznacza, że ma osobowość nieprawidłową. Oskarżony był w stanie kontrolować swoje emocje w różnych sytuacjach.

Zgodnie z informacjami zawartymi w pisemnej opinii ustalono iż oskarżony prawidłowo ujmuje związki przyczynowo skutkowe, zna i rozumie normy społeczne i prawne.

Sąd w pełni podzielił wnioski opinii i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania.

Podstawa prawna wyroku

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

O. I.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że oskarżony w dniu 7 czerwca 2025r. w J., w województwie (...) z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia żony T. I. uderzył ją wielokrotnie pięścią w głowę oraz w twarz powodując, między innymi, obrażenia w postaci sińców okolicy skroniowej prawej, powiek oka prawego, obu małżowin usznych, otarć naskórka skrzydła nosa oraz podbródka, podbiegnięć krwawych powłok skórnych głowy w okolicy skroniowo – ciemieniowej prawej i lewej, w okolicy potylicznej i obu mięśni skroniowych, a następnie po jej upadku, używając koca, dokonał zamknięcia jej dróg oddechowych i wywierając nacisk na narządy szyi, doprowadził do jej zgonu w mechanizmie uduszenia

Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego w dniu 7 czerwca 2025r., wypełniło znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.k, kto zabija człowieka, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10 albo karze dożywotniego pozbawienia wolności. Istotą zabójstwa – bez względu na typ ustawowy – jest umyślne spowodowanie śmierci człowieka. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie człowieka, natomiast przedmiotem wykonawczym – konkretny człowiek, na którego życie został skierowany zamach przestępny. Przestępstwo to, może zostać zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym.

Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie, w sprawach o zabójstwo niezwykle rzadko zdarza się, że sprawca artykułuje swój zamiar. Zazwyczaj ustala się go na podstawie okoliczności, jakie towarzyszą zabójstwu (II AKa 338/10, LEX nr 785448). W niniejszej sprawie w celu zrealizowania zamiaru pozbawienia życia T. I., oskarżony uderzał ją wielokrotnie pięściami w głowę oraz w twarz, na co wskazują sińce, podbiegnięcia krwawe oraz otarcia naskórka okolic głowy, a następnie doprowadził do jej zgonu w mechanizmie uduszenia wywierając nacisk na narządy szyi. Nie budzi zatem żadnej wątpliwości fakt, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonej.

Jednocześnie, opierając się na opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa Sąd nie przyjął, aby oskarżony działał w stanie silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami. Jak stwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 stycznia 2023r.

Aby stan emocjonalny sprawcy odpowiadał ustawowemu opisowi z art. 148 § 4 k.k., musi to być wzburzenie cechujące się szczególnym natężeniem, przekraczające poziom reakcji emocjonalnej towarzyszącej zwykle popełnieniu przestępstwa. Ma ono miejsce wtedy gdy wzburzenie jest na tyle znaczne, że powoduje, iż sfera emocjonalna zaczyna dominować nad rozumem sprawcy. Biorąc pod uwagę zeznania biegłych, którzy wskazali, że reakcja emocjonalna oskarżonego była typowa dla tego rodzaju zdarzenia Sąd wykluczył możliwość zastosowania art.148§4k.k., zwłaszcza, że

Ocena czy silne wzburzenie było usprawiedliwione okolicznościami, powinna odwoływać się do kryteriów obiektywnych, a nie bazować na subiektywnych odczuciach sprawcy, które stan ten miałyby tłumaczyć. O usprawiedliwieniu silnego wzburzenia nie decyduje zatem to jaki jest stopień samokontroli sprawcy, jaką ma odporność psychiczną, osobowość czy przymioty charakteru, ale jaka jest przyczyna silnego wzburzenia i czy z punktu widzenia norm moralnych jest ona w jakimś zakresie wybaczalna (II AKa 374/22 LEX nr 3510441). W świetle tych okoliczności nie sposób mówić w przypadku O. I. o zastosowaniu tej instytucji.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

O. I.

Punkt I wyroku

Wymierzona oskarżonemu O. I. kara 15 lat pozbawienia wolności ma na celu nie tylko ukaranie oskarżonego, ale także realizację celów zapobiegawczych i wychowawczych. Kara ta odzwierciedla wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz okoliczności, które znacząco wpływają na ocenę jego postępowania.

Istotne jest również uświadomienie oskarżonemu oraz społeczeństwu, że przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu innych osób spotykają się ze stanowczą reakcją prawną. Jest to kluczowe dla kształtowania świadomości prawnej. Oczekiwane jest, że kara przyczyni się do zmiany postawy oskarżonego oraz zniechęci go do dalszego popełniania przestępstw.

Wymierzając karę, sąd uwzględnił okoliczności obciążające takie jak, duże natężenie przemocy, w tym uderzanie pięściami po głowie i twarzy pokrzywdzonej oraz uprzednią karalność oskarżonego.

Sąd przeanalizował również, w jaki sposób zachowywał się oskarżony tuż po popełnieniu czynu zabronionego. Zgłoszenie zaginięcia żony na policji, przesyłanie wiadomości do innych osób podszywając się za T. I. czy spalenie auta wskazywało iż początkowo oskarżony liczył, iż uda mu się upozorować zaginięcie partnerki.

Sąd przy wymierzaniu kary za przestępstwo wziął pod uwagę również okoliczności łagodzące, do których należy zaliczyć brak premedytacji w działaniu, trudną sytuację emocjonalną, dobrowolne ujawnienie popełnionego przez siebie przestępstwa organowi powołanemu do ścigania przestępstw, a zwłaszcza fakt, iż oskarżony sam wskazał miejsce ukrycia zwłok.

Sąd zgodził się z poglądem przyjętym w orzecznictwie, iż

jeżeli przyznanie się sprawcy do popełnienia zbrodni zabójstwa i ujawnienie istotnych okoliczności czynu ma miejsce, gdy organy ścigania nie dysponują przekonywającymi dowodami, które bez samooskarżenia się sprawcy są w stanie doprowadzić do wyroku skazującego, to taka postawa winna zazwyczaj pociągać za sobą rezygnację ze stosowania wobec oskarżonego nie tylko mającej eliminacyjny charakter kary dożywotniego pozbawienia wolności, ale także wyjątkowej kary 25 lat pozbawienia wolności, (…), takie podejście spełnia cel ogólnoprewencyjny, bowiem może zachęcić wahających się sprawców zbrodni do ujawnienia się i oddania dobrowolnie w ręce wymiaru sprawiedliwości, co da im szansę na łagodniejsze potraktowanie (IV KK 555/19, LEX nr 3082400).

Nie bez znaczenia przy wymiarze kary była również pozytywna opinia wynikająca z wywiadu środowiskowego, a także zeznania świadków, które potwierdzały iż oskarżony jest dobrym ojcem, który angażuje się w życie swojego dziecka.

Jednocześnie trzeba zaznaczać, że wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej nie spełniłoby przede wszystkim dyrektywy prewencji ogólnej, gdyż w ocenie Sądu, kara musi być adekwatna do czynu i umacniać przekonanie, iż każde zabójstwo spotyka się z właściwą reakcją i zostaje przykładnie ukarane.

O. I.

Punkt II wyroku

Na podstawie art. 46 § 1 k.k., Sąd orzekł (z uwagi na wniosek Prokuratora) od oskarżonego O. I. na rzecz pokrzywdzonych R. Ż. oraz S. Ż. będącymi rodzicami zmarłej, zadośćuczynienie w kwocie po 20.000,00 złotych.

Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia uwzględnia się winę sprawcę, charakter i rozmiar krzywd, czas trwania cierpień i ich rodzaj, również sytuację pokrzywdzonego, w szczególności czy na skutek czynu jego sytuacja osobista, majątkowa uległa pogorszeniu. Miarkowanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę sytuacją majątkową sprawcy, byłoby natomiast sprzeczne z istotą rozważanej instytucji.

Wysokość zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz rodziców zmarłej T. Ż. kwocie po 20.000,00 złotych została ustalona na podstawie szczegółowej analizy okoliczności sprawy, w tym wpływu zdarzenia na życie pokrzywdzonych.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Na poczet kary zaliczono okres tymczasowego aresztowania

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt IV wyroku

Na podstawie art. 99

3 § 3 krio w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. C. I. z kwotę 2.280,00 złotych (plus VAT) tytułem wynagrodzenia związanego z reprezentowaniem małoletniej J. I..

Punkt V wyroku

Na podstawie § 17 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii (...) adw. R. H. kwotę 2.280,00 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, którą to należało powiększyć o należny podatek VAT

Punkt VI wyroku

Sąd uwzględniając wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności uznał, że uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe, dlatego też na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych

S. K.

ZARZĄDZENIE

1.

(...)

2.

(...)