Oskarżony wyszarpnął puszkę z datkami wolontariuszowi. Sąd skazał go na karę mieszaną

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

T. R.

w dniu 25 stycznia 2026 roku w O., niezwłocznie po zagrożeniu wolontariuszowi H. O. użyciem przemocy, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia puszki numer (...), zawierającej datki na rzecz F. (...) (...) (...) w kwocie 211,50 zł poprzez wyszarpanie jej z rąk H. O., czym działał na szkodę jego i Fundacji (...) z siedzibą w F. (KRS: (...))

tj. czyn z art. 280 § 1 k.k.

Fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

T. R.

Punkt I wyroku, czyn I

Wymierzając oskarżonemu karę, sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru, o których mowa w art. 53 § 1 i 2 k.k. Po pierwsze, należy zacząć od ogólnej uwagi, że czyn przypisany oskarżonemu, a więc występek z art. 280 § 1 k.k., co do zasady, zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności od lat 2 do 15, przy czym w niniejszej sprawie, Sąd wymiar kary ukształtował w oparciu o przepis art. 37b k.k., o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, oceniony według kwantyfikatorów ujętych w art. 115 § 2 k.k., należy ocenić, jako znaczny. Oskarżony zaatakował wszak rozliczne dobra, takie jak prawo własności, wolność od gróźb, dobrostan psychiczny pokrzywdzonego. Choć szkoda obiektywnie nie przybrała istotnych rozmiarów, to jednak żadna w tym zasługa oskarżonego, albowiem taka właśnie kwota (211,50 zł) znajdowała się akurat w puszce pokrzywdzonego wolontariusza. Szczególne znaczenie mają przy tym sposób i okoliczności popełnienia czynu. Otóż oskarżony, swego czynu dopuścił się wobec wolontariusza (...) w trakcie ogólnopolskiej akcji charytatywnej (tzw. finał orkiestry). Co więcej, wolontariusz ten jest osobą z jawną dysfunkcją fizyczną spowodowaną dziecięcym porażeniem mózgowym. Pokrzywdzony H. O. porusza się z wyraźną trudnością, czego Sąd był naocznym świadkiem podczas składania zeznań przez pokrzywdzonego, zaś swoją posturą bardziej przypomina małoletniego, niż dorosłego mężczyznę. Mimo tego, a być może przez to właśnie, oskarżony najpierw chodził za pokrzywdzonym, pozorował pomoc w zbieraniu datków, następnie natarczywie dopytywał o zawartość puszki i możliwość otrzymania z niej jakiejś części pieniędzy, a gdy to zawiodło- zaczął stosować groźby, aby wreszcie wyszarpać puszkę z rąk wolontariusza. W tym miejscu podkreślić trzeba, że popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego nieporadnego ze względu na stan zdrowia, ustawodawca wprost ujął w art. 53 § 2 k.k., nie obejmując tego stanu klauzulą generalną, czy też innym ogólnikowym sforumołwaniem. Nadto, sprawca bez cienia wątpliwości działał z zamiarem bezpośrednim, zaś jego motywacja była zupełnie niska- chęć zdobycia środków pieniężnych w sposób możliwie dla niego najłatwiejszy. Także i sposób życia oskarżonego przed popełnieniem czynu zabronionego nie jest szczególnie godzien pochwały. Oskarżony zadeklarował wszak, że jest osobą bezrobotną i bez zawodu, utrzymującą się ze świadczenia z (...) w kwocie 510,00 zł. Co istotne, po popełnieniu przestępstwa, ukrył się w miejscu przebywania.

Sąd wziął przy tym pod uwagę następujące okoliczności obciążające:

- wykorzystanie niepełnosprawności pokrzywdzonego wolontariusza (...);

- popełnienie czynu zabronionego podczas ogólnopolskiej akcji chatrytatywnej;

- motywacja nie zasługująca na jakiekolwiek zrozumienie.

Jeśli chodzi o okoliczności łagodzące, Sąd wziął pod uwagę, co następuje:

- oskarżony jest osobą dotychczas niekaraną, nawet za przestępstwo nieumyślne;

- przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu i wyrażenie skruchy.

Te dwie okoliczności, w powiązaniu z faktem, że oskarżony nie działał w sposób brutalny, zaś przemoc zastosował wobec rzeczy (wobec pokrzywdzonego kierował groźby, a więc sposób działania z natury mniej niebezpieczny), Sąd doszedł do przekonania, że wobec oskarżonego zasadnym będzie zastosowanie kary mieszanej, o której mowa w art. 37b k.k. Wobec tego, orzeczono wobec oskarżonego karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i jednego roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin miesięcznie. Mimo wszystko bowiem, sposób działania sprawcy, a więc szarpanie za puszkę i kierowanie gróźb wobec pokrzywdzonego, w powiązaniu z jego uprzednią niekaralnością i wyrażeniem skruchy, nie uzasadniają, w ocenie Sądu, orzeczenia wyjściowo najłagodniejszej kary, a więc 2 lat pozbawienia wolności. Kara orzeczona przez Sąd, ponad wszelką wątpliwość będzie stanowiła dostateczną odpłatę za popełniony czyn i spełni stawiane przed nią cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.

T. R.

Punkt II wyroku, czyn I

W związku z czynem przypisanym w punkcie I wyroku, Sąd orzekł w punkcie II, na podstawie art. 46 § 2 k.k., nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 1.000,00 zł

T. R.

Punkt III wyroku, czyn I

Zaliczenia zatrzymania dokonano po myśli art. 63 § 1 k.k.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

1Podpis