Sprzęt z siłowni na fakturach VAT za 2018 rok. Sąd uniewinnił oskarżonego Z. V.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Z. V.

Z. V. został oskarżony o to, że będąc upoważnionym do reprezentowania (...) Sp. z o.o (aktualna nazwa (...) Sp. z o.o) w obrocie gospodarczym i z tego tytułu faktycznie zajmując się sprawami gospodarczymi, w tym finansowymi ww. podmiotu w V., w okresie od lipca 2018 roku do września 2019 roku, w złożonych do Urzędu Skarbowego w V. deklaracjach dla podatku od towarów i usług (...)za II, III i IV kwartał 2018 r. firmy (...) Sp. z o.o (aktualna nazwa (...) Sp. z o.o) dopuścił do podania nieprawdy wskutek posłużenia się fakturami, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, wystawionymi przez:

2) (...) Sp. z o.o ul. (...), (...)-(...) C.:

- nr (...) z dnia 10.03.2018 r. na kwotę podatku VAT 10.120,00 zł,

- nr (...) z dnia 10.03.2018 r. na kwotę podatku VAT 7.360,00 zł,

- nr (...) z dnia 10.03.2018 r. na kwotę podatku VAT 16.790,00 zł,

- nr (...) z dnia 15.03.2018 r. na kwotę podatku VAT 230,00 zł,

2) (...) S.A ul. (...), (...)-(...) C.

- nr (...) z dnia 31.12.2017 r. na kwotę podatku VAT 2.990,00 zł,

- nr (...) z dnia 10.03.2018 r. na kwotę podatku VAT 3.024,44 zł,

zawyżając tym samym podatek naliczony za powyższy okres o łączną kwotę 40.514,00 zł, przez co naraził podatek od towarów i usług na uszczuplenie w kwocie 40.514,00 zł będącej sumą kwoty do wpłaty w wysokości 25.215,00 zł za III kwartał 2018 r. oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 15.299,00 zł za IV kwartał 2018 r. oraz spowodował nierzetelność ksiąg rachunkowych w postaci rejestrów nabyć za wybrane kwartały 2018 r. w zakresie ujęcia w nich zakwestionowanych faktur,

tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 62 § 2a kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i w zw. z art. 9 § 3 kks

Z. V. reprezentował i zajmował się sprawami spółki (...) Sp. z o.o. (aktualna nazwa (...) Sp. z o.o.) w V. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez X. V. Prezesa Zarządu. Spółka zajmowała się prowadzeniem klubów fitness i siłowni.

Spółka współpracowała ściśle z innymi spółkami działającymi w tej samej branży to jest (...) Sp. z o.o. w C. oraz (...) S.A. w C.. Znajdowały się w jednej grupie kapitałowej, zarządzający tymi spółkami znali się ze wcześniejszej współpracy. Z. V. był pomysłodawcą tej grupy.

(...) otwierał dwie nowe siłownie w V., obydwie zlokalizowane przy ul. (...). W tym samym czasie likwidowane były inne siłownie w innych częściach kraju w tym w Z.. Sprzęty między klubami często migrowały i wówczas dochodziło do ich sprzedaży na podstawie wystawianych faktur VAT.

(...) dokonała sprzedaży domeny i strony internetowej oraz logo graficznego na rzecz (...), co udokumentowane została fakturą numer (...) z dnia 31 grudnia 2017 r.

Wcześniej w 2017 roku spółki pożyczały sobie wzajemnie pieniądze to jest (...) udzielił pożyczek (...). Spółki planowały połączenie. Niemniej jednak w późniejszym czasie plany uległy zmianie. Spółki (...) nie były w stanie zwrócić (...) pożyczki, dlatego w ramach wzajemnej częściowej kompensaty roszczeń, po zlikwidowaniu siłowni między innymi w Z. , przekazały sprzęt fitness wyszczególniony w spornych fakturach.

W związku z tym (...) Sp. z o.o. w C. wystawiła faktury o numerach (...), (...), (...) oraz (...), w których wyszczególniono poszczególne elementy wyposażenia siłowni to jest zabudowę, meble recepcyjne, urządzenia do ćwiczeń, system nagłaśniający, bramkę, bieżnie i schody.

Sprzęt ze zlikwidowanych lokali był przewieziony do magazynu w C. a następnie w ramach wyżej wskazanych wzajemnych rozliczeń częściowo rozdysponowany i przewieziony do innych lokalizacji w tym w V., B. i Z..

Faktury te zostały ujęte w deklaracjach (...) złożonych przez (...) za II, III i IV kwartał 2018 r. oraz rejestrach zakupów za analogiczny okres i posłużyły do obniżenia podatku należnego.

Faktury te nie zostały jednak ujęte w deklaracjach złożonych przez (...) i (...).

Sprzęty nabyte przez (...) w powyższy sposób oraz meble do dziś znajdują się w siłowniach i są użytkowane.

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w M. określił dla spółki (...) Sp. z o.o. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za II kwartał 2018 roku w kwocie 40 514,00 zł .

Spółka nie odwołała się od tej decyzji, albowiem była w trakcie rozmów biznesowych dotyczących inwestycji z R. i zależało jej na sprawnym i szybkim uzyskaniu zaświadczenia o niezaleganiu z zobowiązaniami podatkowymi.

W konsekwencji Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w M. wszczął postępowanie w sprawie podania przez (...) nieprawdy w złożonych deklaracjach, albowiem kontrahenci nie reagowali na wezwania organów skarbowych do złożenia stosownych wyjaśnień a następnie spółki te zostały wykreślone z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Ponadto kontrolujący ustalili, że spółki (...) w deklaracjach VAT nie ujęły wszystkich wystawionych faktur na rzecz (...).

decyzja nr (...)8.(...)

Księgowość spółki (...) była prowadzona przez dwa biura rachunkowe (...). z o.o. i (...) Sp. z o.o. , jednak w żadnym z nich nie udało się ustalić gdzie znajdują się przedmiotowe faktury. Z ramienia (...) to Z. V. kontaktował się z tymi biurami.

Z. V. był już karany sądownie.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Z. V.

jak w akcie oskarżenia

Za nieudowodnione uznano, aby transakcje sprzedaży objęte wyszczególnionymi w zarzucie fakturami VAT miały charakter fikcyjny i nie odzwierciedlały rzeczywistych wydarzeń gospodarczych

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Decyzja nr (...)-(...)

(...).(...)

(...)

Jej wiarygodność jako taka nie budziła żadnych wątpliwości Sądu, nie była też prze nikogo kwestionowana. Została bowiem wydana przez organ podatkowy w ramach przysługujących mu uprawnień i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

deklaracje (...)

wiarygodne o tyle, że tej treści deklaracje zostały złożone przez w/w spółkę,

faktura VAT numer (...)

w ocenie Sądu była wiarygodna, znajdowała bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadka D. X. oraz wyjaśnieniach oskarżonego,

fotografie przedłożone przez oskarżonego

zdaniem Sądu zdjęcia przedłożone przez oskarżonego nie budziły wątpliwości. Ich wiarygodność nie była też przez strony podważana, ponadto umiejscowienie poszczególnych sprzętów czy mebli zostało potwierdzone zeznaniami wiarygodnych świadków a także wyjaśnieniami oskarżonego

karta karna

wydruk z krajowego rejestru karnego, nie budził żadnych wątpliwości

kopie faktur VAT wystawionych przez (...) Sp. z o.o.

Zdaniem Sądu były wiarygodne, było bowiem zgodne z zeznaniami wiarygodnych świadków, dokumentacją zdjęciową, umowami pożyczek i deklaracjami a także wyjaśnieniami oskarżonego.

pełnomocni-ctwo ogólne

nie budziło żadnych wątpliwości Sądu, znajdowało nadto potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach świadków oraz pozostałych dokumentach

pismo

nie było przez nikogo kwestionowane

rejestry zakupów

wprawdzie oskarżyciel kwestionował rzetelność tego rejestru, jednak w ocenie Sądu w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów oraz wyjaśnień oskarżonego należało uznać, że rejestr ten rzeczywiście odzwierciedlał przebieg zakupów we wskazanym tam okresie i dlatego mógł stanowić dowód, będący podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie

umowy pożyczki i porozumienie o kompensacie

Zdaniem Sądu przedłożone przez oskarżonego umowy pożyczki i porozumienie o kompensacie również były wiarygodne, z resztą oskarżyciel wprost nie kwestionował ich wiarygodności. Świadkowie potwierdzali również okoliczność, że spółka (...) pożyczała pozostałym spółkom pieniądze. Fakt, że spółki ze sobą blisko współpracowały nie przekreśla wcale wiarygodności tych dokumentów. Z resztą z zeznań obiektywnych świadków wynikało, że rzeczywiście sprzęt będący przedmiotem tej kompensaty był przewożony do różnych klubów i tam instalowany

wydruki

nie budziły żadnych wątpliwości

wydruki deklaracji (...)

nie było podstaw aby kwestionować wiarygodność tych deklaracji

wyjaśnienia oskarżonego

oskarżony Z. V. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia przedstawiając swoją wersję wydarzeń i uzupełniając ją o dokumentację fotograficzną i zeznania kolejnych świadków.

Oczywiście do wyjaśnień oskarżonego należało podejść z dużą rozwagą, wszak w analogicznych sprawach niemal każdorazowo oskarżeni utrzymują, że zdarzenia gospodarcze znajdujące swoje odzwierciedlenie w zakwestionowanych przez oskarżyciela fakturach w istocie miały miejsce, co często stanowi wyłącznie obraną przez oskarżonych linię obrony i nie wytrzymuje konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Jednak w niniejszej sprawie zdaniem Sądu, wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne. Oskarżony złożył bardzo obszerne, precyzyjne, konsekwentne i pełne wyjaśnienia, w których punkt po punkcie odnosił się do poszczególnych sprzętów, które miały być dostarczone spółce (...) na podstawie spornych faktur VAT. Oskarżony dysponował pełną wiedzą co wchodziło w skład sprzedanych sprzętów, gdzie te urządzenia czy meble trafiły. Oskarżony przedłożył do akt zdjęcia, na których te sprzęty są widoczne w dalszym ciągu znajdując się w konkretnych klubach fitness, zgodnie z deklaracją oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego są również zbieżne z zeznaniami licznych świadków, którzy potwierdzali fakt fizycznego przewożenia sprzętów z magazynu w C. do innych lokalizacji to jest w V., B. i Z..

W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego polegały na prawdzie. Fakt, że wcześniej był już karany za czyn art. 56 § 1 kks czy też art. 77 § 2 kks nie może oznaczać, że automatycznie nie jest wiarygodny w kontekście kolejnego zarzuconego mu czynu.

Oskarżony podjął aktywną obronę skutecznie zdaniem Sądu wykazując, że faktury którymi się posłużył nie były puste, gdyż do sprzedaży i dostaw towaru w istocie doszło.

Dlatego też Sąd oparł się w całości na wyjaśnieniach oskarżonego ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

zeznania świadka D. X.

w ocenie Sądu zeznania tego świadka były wiarygodne, albowiem były jasne, spójne i konsekwentne a nadto korelowały z zeznaniami pozostałych wiarygodnych świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego. Wprawdzie świadek był i jest powiązany ze spółką (...) - obecnie UP, jednak nie może to świadczyć o braku jego wiarygodności i ryzykowaniu odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań aby w korzystnym świetle postawić oskarżonego. Dlatego też Sąd opierał się również w całości na zeznaniach tego świadka ustalając stan faktyczny w tej sprawie

częściowo zeznania świadka H. J.

świadek złożyła zeznania co do zasady zbieżne z ustaleniami poczynionymi w kontroli i w tym zakresie były one wiarygodne, niemniej jednak co do oceny poszczególnych ustaleń, Sąd nie podzielił spostrzeżeń tego świadka, o czym będzie mowa w dalszych częściach uzasadnienia

zeznania świadka R. V.

Wprawdzie świadek jest żoną, osobą najbliższą do oskarżonego, to jednak w ocenie Sądu jej zeznania były szczere i zgodne z prawdą. Świadek opisała swój udział w projektowaniu i wyposażeniu nowo powstałych klubów i siłowni i rozpoznała charakterystyczne i zaprojektowane przez nią szafki metalowe z elementami drewna, a które do chwili obecnej znajdują się w klubie w V.. Zeznania tego świadka korelowały z dokumentacją zdjęciową, zeznaniami pozostałych świadków i wyjaśnieniami samego oskarżonego.

zeznania świadka R. Z.

świadek miała szczątkową wiedzę w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, niemniej jednak jej zeznania należało uznać za wiarygodne. Świadek jest osobą zupełnie obcą dla oskarżonego i nie miała podstaw aby zeznawać niezgodnie z prawdą.

zeznania świadka Z. C.

Świadek złożył szczere, jasne, spójne i konsekwentne zeznania, w których wskazał, że sprzęt z magazynu w C. został rozwieziony do innych klubów to jest w V., B. i Z.. Z. C. do dzisiaj ten sprzęt serwisuje. W ocenie Sądu nie było podstaw aby kwestionować wiarygodność tego świadka.

zeznania świadka Z. X.

świadek miał szczątkową wiedzę w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, niemniej jednak jego zeznania należało uznać za wiarygodne. Świadek jest osobą zupełnie obcą dla oskarżonego i nie miał podstaw aby zeznawać niezgodnie z prawdą. Świadek wskazał na niektóre sprzęty, które do dnia dzisiejszego znajdują się w posiadaniu klubu w V..

zeznania świadka M. D.

wprawdzie oskarżyciel wskazywał na okoliczności podważające wiarygodność zeznań tego świadka, to jednak Sąd tych wątpliwości nie podzielił. Rzeczywiście zeznania tego świadka złożone przed Sądem były bardziej precyzyjne i zawierają więcej szczegółów niż te składane wcześniej w toku postępowania przygotowawczego, jednak świadek wytłumaczył to faktem zaskoczenia go wcześniej tymi pytaniami. Składając zeznania przed Sądem świadek przypomniał sobie różne okoliczności dotyczące współpracy między spółkami i jego zeznania w tym zakresie znajdowały potwierdzenie w zeznaniach innych świadków, zgromadzonych dokumentach oraz wyjaśnieniach oskarżonego. Z resztą zeznania tego świadka z postępowania przygotowawczego nie są przecież wcale sprzeczne z depozycjami złożonymi na rozprawie. Są jedynie bardziej ogólne, nie zawierają tylu szczegółów, co należy tłumaczyć po prostu tym, że na rozprawie doszło do ujawnienia wielu okoliczności, o które wcześniej świadek nie był pytany. Z resztą udając się na przesłuchanie przed Sądem świadek już wiedział czego sprawa dotyczy z poprzedniego przesłuchania, nie jest zatem wykluczone że zdołał sobie pewne sprawy przypomnieć i odtworzyć w pamięci. Na rozprawie obrońca, oskarżyciel oraz Przewodnicząca zadawali dodatkowe pytania, co przyczyniło się do uzupełnienia przez świadka poprzednio przez niego złożonych zeznań. To że świadek w innym postępowaniu został uznany za winnego popełnienia czynów przewidzianych w kodeksie karnym skarbowym również nie przesądza, że nie może być uznany za wiarygodnego świadka w innym postępowaniu. Dlatego też Sąd opierał się na tych depozycjach ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie.

zeznania świadka M. J.

świadek również złożył jasne, spontaniczne i konsekwentne zeznania dotyczące sprzętu nagłaśniającego, który z polecenia Z. gazdy został przewieziony z magazynu w C. i zainstalowany w klubie fitness w V.. Świadek jest osobą zupełnie obcą wobec oskarżonego, luźno z nim współpracującą w ramach wykonywanej przez siebie odrębnej działalności gospodarczej i w ocenie Sądu nie był w ogóle zainteresowany wynikiem niniejszego postępowania, zatem złożone przez niego depozycje były zgodne z prawdą i należało je również uczynić je podstawą ustaleń faktycznych

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

zeznania świadka H. J.

w odniesieniu do wyrażonej przez świadka oceny ustaleń poczynionych w toku kontroli podatkowej należało uznać, że w tym zakresie Sąd tej oceny nie podzielił z przyczyn, które zostały wskazane wyżej a także znajdą się w dalszej części uzasadnienia. Świadek wyraziła swoje spostrzeżenia, z których wynikało, że ujawnione w toku kontroli okoliczności przemawiają za uznaniem przedmiotowych faktur za nieobrazujących rzeczywistych zdarzeń. Liczne pozostałe dowody w niniejszej sprawie przemawiają jednak za odmienną oceną. Dlatego tez w tym zakresie Sąd nie wziął zeznań tego świadka pod uwagę i w odmienny sposób ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.5. Uniewinnienie

Czyn z art. 56 kks popełnić może podatnik, który składając organowi podatkowemu deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę, przez co naraża podatek na uszczuplenie, przy czym w zależności od kwoty podatku narażonego na uszczuplenie, czyn kwalifikowany jest jako wypełniający znamiona przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 lub 2 kks bądź jako wykroczenia skarbowego z art. 56 § 3 kks. Istotą zachowania typizowanego w art. 56 k.k.s. jest wprowadzenie organu podatkowego w błąd poprzez niezgodne z rzeczywistością przedstawienie bądź zatajenie okoliczności mających wpływ na wysokość podatku. Wedle art. 56 § 1 k.k.s. odpowiedzialności karnej skarbowej podlega podatnik, który składając organowi podatkowemu deklarację, podaje nieprawdę lub zataja prawdę, przez co naraża podatek na uszczuplenie. Podmiot dopuszczający się oszustwa podatkowego zachowuje się więc od strony formalnej poprawnie. Bierze bowiem udział w postępowaniu podatkowym. Konsekwencją jego zachowania od strony materialnej jest jednak co najmniej narażenie podatku na uszczuplenie. Z kolei odpowiedzialności za czyn z art. 62 § 2a kks podlega osoba, która fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur jest małej wartości. Natomiast kto nierzetelnie prowadzi księgę, odpowiada za czyn przewidziany w art. 61 § 1 kks.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu nie daje podstaw do uznania, że Z. V. popełnił zarzucony mu czyn, który miał wyczerpać znamiona przestępstw wyżej wskazanych.

W pierwszej kolejności należy poruszyć problematykę samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego. W praktyce jest to doniosłe zagadnienie, powodujące wiele wątpliwości orzeczniczych najprawdopodobniej z racji tego, że samodzielne ustalanie przez sąd karny kwestii istnienia zobowiązania podatkowego oraz wysokości podatku z jednej strony prowadzi do weryfikacji i dublowania czynności organów administracyjnych, a z drugiej pozornie dezintegruje istniejący porządek prawny. Konieczne jest zatem odnotowanie pewnych rudymentarnych wręcz elementów, eksponowanych m.in. w stanowisku SN z 29.10.2015 r., IV KK 187/15. Zakres samodzielności orzekania sądu karnego wyznaczony jest przez przedmiot danego postępowania oraz inne kwestie warunkujące orzeczenie o tym przedmiocie, które łącznie wyznaczają zakres kognicji sądu karnego . Pomimo, że w piśmiennictwie karnoprocesowym zasadniczo aprobuje się koncepcję związania sądu karnego decyzją administracyjną jako przesłanką odpowiedzialności karnej wynikającą ze znamion typu czynu zabronionego, to odrzuca się stanowisko, że decyzje organów skarbowych ustalające istnienie lub nieistnienie zobowiązania podatkowego oraz określające wysokość podatku wiążą sądy karne. Uznać w konsekwencji należy, że w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego obowiązuje stosownie do art. 113 k.k.s. i w tym postępowaniu nie podlega ani osłabieniu, ani dalszym wyjątkom niż określone w art. 8 § 2 k.p.k. Sąd karny jest legitymowany do tego, aby samodzielnie badać kwestię istnienia zobowiązania podatkowego oraz wysokość podatku określonego decyzją organów administracyjnych. Odmienne stanowisko w tej kwestii oznaczałoby aprobatę dla ograniczenia roli sądu karnego w orzekaniu o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciwko obowiązkom podatkowym określone w rozdziale 6 k.k.s. do organu określającego jedynie konsekwencje karnoskarbowe wiążących go ustaleń organów administracyjnych. Równocześnie stanowiłoby to ograniczenie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe. Należy zatem uznać, że sąd karny jest nie tylko uprawniony, lecz także w określonych sytuacjach procesowych może być wręcz obowiązany do samodzielnego ustalenia tej kwestii, jeśli istnienie zobowiązania podatkowego lub wysokość podatku należnego określonego w drodze decyzji administracyjnej budzą istotne wątpliwości, które mogą rzutować na egzystencję lub zakres odpowiedzialności karnej.

Dokonując zatem swobodnej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego należało uznać, że koronnym i właściwie jedynym argumentem oskarżyciela, zgodnie z którym w jego ocenie miało dojść do popełnienia zarzuconego oskarżonemu przestępstwa, był fakt, że spółki (...) S.A. oraz (...) Sp. z o.o. nie rozliczyły się należycie z podatku, który winny były zapłacić w związku z wystawieniem zakwestionowanych faktur VAT na rzecz (...) sp. z o.o. Oskarżyciel utrzymywał, że faktury te były nierzetelne, gdyż spółki te krótko po ich wystawieniu zostały wykreślone z rejestru podatników VAT a także nie odpowiadały na wezwania organów skarbowych.

Zdaniem Sądu tak postawiona teza jest jednak chybiona. Z żadnego z zawnioskowanych przez oskarżyciela dowodów ani to w postaci zeznań świadków ani dokumentów nie wynika, że do sprzedaży towarów wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT rzeczywiście nie doszło. W podobnych sprawach bardzo często można w łatwy i oczywisty sposób zweryfikować, że faktury były „puste” czy „nierzetelne” i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. Dzieje się to w analogicznych sprawach, w których kontrahenci często nie potrafią podać żadnych szczegółów dostaw czy usług objętych fakturami, ich zeznania bywają sprzeczne ze sobą oraz z zasadami logiki , doświadczenia życiowego i obrotu gospodarczego.

W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mieliśmy jednak do czynienia. Zarówno oskarżony jak i wszyscy świadkowie podawali podobne okoliczności, w których doszło do przeniesienia własności oraz położenia sprzętu nagłaśniającego, fitness czy też mebli pomiędzy spółkami. Potwierdzeniem tych dostaw są też zdjęcia, z których jasno wynika, że wskazany w fakturach sprzęt do dnia dzisiejszego znajduje się w klubach w V.. Nie sposób zatem uznać, że oskarżony w złożonych deklaracjach podał nieprawdę czy też nierzetelnie prowadził księgę. Kwestie rozliczeń i formy zapłaty za dostarczony sprzęt to jest tego, czy zapłata nastąpiła w formie gotówkowej, przelewu czy jak się okazało w formie kompensaty wzajemnych roszczeń, jest sprawą drugorzędną i nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego.

Gdyby przyjąć zapatrywanie przedstawione przez oskarżyciela, to każdorazowo podatnik, który ująłby w swoich deklaracjach VAT faktury nabycia towaru, co do których kontrahent nie rozliczyłby się należycie w złożonych przez siebie deklaracjach i nie zapłaciłby należnego podatku, narażałby się, nie będąc niczego świadomym podatnika, na odpowiedzialność karno-skarbową i zarzuty analogiczne, jakie postawiono oskarżonemu Z. V.. Taka konstrukcja, w której zawiera się niejako domniemanie winy podatnika, jest jednak niedopuszczalna. Oskarżyciel nie zdołał udowodnić, że złożone deklaracje i księgi prowadzone przez oskarżonego były niezgodne z rzeczywistością.

W konsekwencji Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, orzekając jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

2

O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 632 pkt 2 kpk obciążając nimi Skarb Państwa.

Podpis