Awantury po alkoholu i groźby w domu. Sąd skazał T. G. na 8 miesięcy

W. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

1. T. G.

W okresie od 12 stycznia 2023 roku do 9 maja 2023 roku oraz od 5 sierpnia 2023 roku do 16 maja 2024 roku w Ł. woj. (...) w mieszkaniu prywatnym znęcał się fizycznie i psychicznie nad wspólnie zamieszkującymi, tj. wujkiem Ł. G. oraz babcią D. G. w ten sposób, iż będąc pod wpływem alkoholu wielokrotnie wszczynał awantury domowe, w trakcie których wielokrotnie groził słownie pozbawieniem życia i zdrowia pokrzywdzonym, znieważał ich oraz poniżał słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, a ponadto kilkakrotnie popychał pokrzywdzonych,

- tj. o czyn z art. 207 § 1 kk

Ł. G. i D. G. wspólnie wynajmują mieszkanie przy ul. (...) w Ł.. T. G. pomieszkiwał u ww. wujka, Ł. G. i babci D. G.. Relacje pomiędzy ww. układały się różnie.

Ł. G. był przeciwny przebywaniu w mieszkaniu T. G. z uwagi na jego problemy z nadużywaniem alkoholu i dalsze zachowania wynikające z uzależnienia. Pomiędzy nimi często dochodziło do kłótni o zachowanie oskarżonego. D. G. natomiast cały czas dawała oskarżonemu przyzwolenie na zamieszkiwanie w mieszkaniu zajmowanym wraz z Ł. G.. Uważała, że oskarżony potrzebuje pomocy i wsparcia rodziny oraz, że powinien być poddany leczeniu. Była to kwestia sporna pomiędzy nimi.

Oskarżony w trakcie pomieszkiwania u rodziny często ubliżał bliskim słowami uznanymi powszechnie za obelżywe oraz groził im pozbawieniem życia. Zdarzało się również, że chodził po mieszkaniu pijany i używał słów wulgarnych celem określenia babci lub wujka. Często również wymuszał od nich pieniądze na alkohol, który nadużywał. Oskarżony notorycznie awanturował się, m.in. z uwagi na odmowę przekazania mu pieniędzy na alkohol. Ponadto T. G. stosował również przemoc fizyczną w stosunku do rodziny, popychał bliskich, szarpał i przyszczypywał. W mieszkaniu rodziny miały miejsce liczne interwencje Policji.

Od lutego 2024 roku agresywne zachowania oskarżonego nasiliły się.

Oskarżony w dniu 23 lutego 2024 roku w godzinach popołudniowych przyszedł do mieszkania wujka i babci trzeźwy. D. G. wpuściła go do niego. Po jakimś czasie zaczął wymuszać pieniądze na alkohol. Pokrzywdzeni nie wyrazili zgody, aby mu je dać. Doszło do kłótni, w trakcie której gdy Ł. G. odmówił wydania pieniędzy, oskarżony groził mu pozbawieniem życia.

W dniu 25 kwietnia 2024 roku doszło pomiędzy oskarżonym, a Ł. G. do szarpaniny, w trakcie której T. G. popchnął, następnie złapał oburącz za koszulkę i przyłożył pięść do twarzy pokrzywdzonego. Tego dnia była przeprowadzona interwencja Policji. Oskarżony był w trakcie zdarzenia pod wpływem alkoholu.

D. G. unikała oskarżonego w miejscu zamieszkania w trakcie gdy był nietrzeźwy. Prosiła go wtedy, by szedł spać i nie szukał zaczepki.

Interwencje w mieszkaniu pokrzywdzonych dotyczące agresywnego zachowania oskarżonego miały miejsce:

- w dniu 12 stycznia 2023 roku – T. G. został doprowadzony do KMP w Ł. i osadzony w (...) celem wytrzeźwienia;

- w dniu 30 sierpnia 2023 roku – T. G. został doprowadzony do KMP w Ł. i osadzony w celu wytrzeźwienia;

- w dniu 14 września 2023 roku – T. G. został doprowadzony do KMP w Ł. i osadzony w celu wytrzeźwienia;

- w dniu 27 grudnia 2023 roku – interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 26 lutego 2024 roku – w trakcie interwencji strony doszły do porozumienia, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 22 marca 2024 roku – oskarżony opuścił mieszkanie, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 20 kwietnia 2024 roku – oskarżony opuścił mieszkanie, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 25 kwietnia 2024 roku – oskarżony opuścił mieszkanie przed przyjazdem patrolu Policji, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 30 kwietnia 2024 roku – oskarżony opuścił mieszkanie, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 7 maja 2024 roku – interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 11 maja 2024 roku – oskarżony opuścił mieszkanie, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 14 maja 2024 roku – interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

- w dniu 15 maja 2024 roku – strony doszły do porozumienia, oskarżony opuścił mieszkanie, interwencja została zakończona udzieleniem informacji;

Każdorazowo osobą zgłaszającą był pokrzywdzony Ł. G., osobą awanturującą się był T. G..

W rodzinie była założona Niebieska Karta, w której jako osobę stosującą przemoc domową wskazano oskarżonego, natomiast jako osoby doznające przemocy domowej wskazano Ł. i D. G.. T. G. miał ustalony nadzór kuratora sądowego. Zaproponowano mu pomoc psychologa i wsparcie terapeuty uzależnień. Ustalono terminy wizyt ze specjalistami, lecz oskarżony nie skontaktował się w celu wsparcia.

Oskarżony ostatecznie wyprowadził się z domu babci i wujka, od tego czasu podczas wizyt lub odwiedzin nie wywołuje awantur.

Oskarżony wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K 1038/21 został skazany za czyn z art. 207 § 1 k.k. popełniony w okresie od 17 maja 2021 roku do 07 lipca 2021 roku na szkodę Ł. G. i D. G.. Wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 2 lat. Zarządzono T. G. wykonanie ww. kary, którą to odbył w okresie od dnia 9 maja 2023 roku do dnia 5 sierpnia 2023 roku.

Nie stwierdzono u oskarżonego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, stwierdzono natomiast objawy (...) i cechy osobowości nieprawidłowej. Jest on osobą uzależnioną od substancji psychoaktywnych (alkohol, amfetamina, marihuana i nikotyna). C. criminis miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem.

Oskarżony ma aktualnie 29 lat. Aktualnie jest żonaty, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. M. wykształcenie gimnazjalne, nie posiada zawodu. Pracuje dorywczo jako pracownik fizyczny, w ogrodnictwie z dochodem w wysokości około 4.000,00 złotych netto miesięcznie. Był karany za popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, ani neurologicznie, leczył się odwykowo.

Notatka urzędowa

Zeznania świadka Ł. G.

Krótki raport działań

Kserokopia dokumentacji Niebieskiej Karty

Pismo

Zeznania świadka C. G.

Zeznania świadka X. G. (1)

Zeznania świadka U. N.

Zeznania świadka X. T. (1)

Zeznania świadka Ł. C.

Zeznania świadka Ł. L.

Zeznania świadka D. G.

Kserokopia notatnika służbowego

Zeznania świadka C. T.

Zeznania świadka T. L.

Zeznania świadka X. O. (1)

Zeznania świadka M. Ł.

Zeznania świadka U. X.

Zeznania świadka M. U.

Zeznania świadka G. Ł.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Zeznania świadka L. F.

Odpis wyroku

Wydruk z (...)

Opinia sądowo-psychiatryczna

Dane osobopoznawcze

Notatka dot. ustalenia stanu majątkowego

Fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony w trakcie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu w części. Wskazał, iż słownie faktycznie mógł ubliżać i wyzywać babcię i wujka, mogły również paść z jego strony groźby w trakcie awantur. Oskarżony jednak nie przyznał do fizycznego znęcania nad pokrzywdzonymi. T. G. przyznał, iż ma problemy z alkoholem, chce iść na terapię. Dla dobra sytuacji, oskarżony wyprowadził się z mieszkania wynajmowanego przez rodzinę. Mieszka w innym miejscu, odwiedza babcię i wujka, nie dochodzi już do awantur i nieporozumień.

Sąd oparł się jedynie częściowo na jego wyjaśnieniach, tj. w zakresie przyznania, iż mógł ubliżać i wyzywać członków rodziny, jak również im grozić w trakcie awantur oraz co do tego, iż ma problemy z nadużywaniem alkoholu, a także w zakresie wyprowadzenia się z mieszkania zajmowanego przez rodzinę. Jednocześnie w pozostałym zakresie sąd nie oparł się na nich, bowiem oskarżony usiłował uniknąć odpowiedzialności za popełniony czyn. W ocenie sądu jego wyjaśnienia w tym zakresie są sprzeczne z ustaleniami stanu faktycznego, jak również z materiałem dowodowym zgromadzonym na gruncie niniejszej sprawy.

Zeznania świadka D. G.

Świadek składała swoje zeznania w trakcie postępowania przygotowawczego, jak również w trakcie rozprawy głównej przed Sądem, podczas której również podtrzymała złożone uprzednio zeznania. Zeznania świadka były szczegółowe. Opisała okoliczności zdarzeń z udziałem oskarżonego oraz jego zachowania w stosunku do niej oraz do Ł. G., w szczególności po spożyciu alkoholu.

Świadek w toku prowadzonego postępowania pozostawała konsekwentna w swoich twierdzeniach, podała rzeczową, logiczną relację, na której sąd oparł stan faktyczny sprawy.

Zeznania świadka Ł. G.

Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadka. Pokrzywdzony opowiadał o zdarzeniach mających miejsce w miejscu zamieszkania z dużą dokładnością i szczegółowością. Składał swoje zeznania zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i w trakcie rozprawy głównej, w trakcie której podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania. Świadek w toku prowadzonego postępowania pozostawał konsekwentny w swoich twierdzeniach, podał rzeczową, logiczną relację, na której sąd oparł stan faktyczny sprawy. Ł. G. opisał trudności w codziennym funkcjonowaniu, związane z zachowaniami oskarżonego.

Jego zeznania pozostają ze zgromadzonym materiałem dowodowym, któremu sąd dał wiarę w zgodzie. Stanowią ponadto jedną spójną całość i wzajemnie się pokrywają. Brak jest powodów by odmówić świadkowi wiarygodności.

Zeznania świadków C. G.

Wskazana w kolumnie obok świadek jest pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł.. Świadek wskazywała, iż przeprowadzała wizyty w mieszkaniu, w którym mieszkają strony, początkowo w związku z wnioskami o pomoc. Z czasem wizyty dotyczyły również Niebieskiej Karty i agresji oskarżonego do pokrzywdzonych. Również w obecności świadka oskarżony wypowiadał się w sposób wulgarny wobec domowników. Nie umknęło również uwadze pracownika, iż relacje pomiędzy Ł. G. i T. G. są napięte, w szczególności z uwagi na to, że pokrzywdzony chciałby zaznać spokoju w miejscu zamieszkania, bez krzyków i alkoholu. Zeznaniom świadka należało dać przymiot wiarygodności.

Zeznania świadka X. G. (1)

Świadek jest ciotką oskarżonego, a siostrą dla pokrzywdzonego Ł. G.. Wskazała, że oskarżony jest osobą uzależnioną od alkoholu, w trakcie upojenia alkoholowego notorycznie obrażał, był agresywny w stosunku do swojej babci i wuja. Świadek wskazała, że zdarzały się spotkania w domu jej brata i mamy, w trakcie których oskarżony przebywał w mieszkaniu i był trzeźwy, wtedy nie awanturował się. Zdaniem Sądu relacja świadka była szczera i spontaniczna. Okoliczności podawane przez świadka znalazły potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, któremu sąd dał wiarę.

Zeznania świadka U. N.

Świadek również jest siostrą Ł. G., córką D. G. i jednocześnie ciotką oskarżonego. Wskazała, iż nigdy nie widziała aby oskarżony stosował przemoc wobec domowników. Wiedziała jednak, iż T. G. ma problemy z alkoholem, jednak nie zna szczegółów sytuacji panującej w domu, ponieważ członkowie rodziny nie dzielili się nimi. Brak jest powodów by odmówić świadkowi wiarygodności.

Zeznania świadków:X. T. (1), Ł. C., Ł. L., C. T., T. L., X. O. (1), M. Ł., U. X., M. U., G. Ł.

Świadkowie wskazani w kolumnie obok są funkcjonariuszami Policji, którzy przeprowadzali interwencje w stosunku do oskarżonego, bądź mieli wiedzę w zakresie sytuacji panującej w mieszkaniu przy ul. (...) w Ł.. Niektórzy z nich z uwagi na upływ czasu, jak również wielość tego rodzaju interwencji, bądź oddalenie się z miejsca zdarzenia T. G., nie pamiętali szczegółowo okoliczności zdarzeń z udziałem oskarżonego. Podali, iż takie interwencje miały miejsce i kojarzyli sytuację panującą w domu, jak również samego oskarżonego.

Ich zeznania pozostają ze zgromadzonym materiałem dowodowym, któremu sąd dał wiarę, w zgodzie. Stanowią ponadto jedną spójną całość i wzajemnie się pokrywają. Brak jest powodów by odmówić świadkom wiarygodności. Świadkowie są osobami obcymi zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonych i nie mieli żadnego powodu aby kształtować rzeczywistość na korzyść lub niekorzyść ww.

Zeznania świadka L. F.

Świadek jest kuratorem sądowym, sprawującym dozór nad T. G., orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K (...)/21. Była zorientowana w sytuacji panującej w mieszkaniu przy ul. (...) w Ł. i szczegółowo opisała znaną jej sytuację. Opisała trudności z jakimi spotkała się w trakcie wykonywanej pracy oraz uzależnienia od alkoholu oskarżonego i jego zachowania. Była obecna w trakcie różnych agresywnych zachowań oskarżonego w stosunku do członków rodziny. Podczas jednego z wybuchów agresji, w jej obecności, uderzył Ł. G. w twarz, po czym obrażał go słownie. Z powodu tego zachowania złożyła wniosek o zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności.

Jej zeznania pozostają ze zgromadzonym materiałem dowodowym, któremu sąd dał wiarę, w zgodzie. Stanowią ponadto jedną spójną całość i wzajemnie się pokrywają. Brak jest powodów by odmówić świadkowi wiarygodności. Świadek jest osobą obcą zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonych i nie miała żadnego powodu aby kształtować rzeczywistość na korzyść lub niekorzyść ww.

nieosobowy materiał dowodowy, opinia psychia-tryczna

Sąd jako wiarygodne ocenił znajdujące się w aktach dokumenty, albowiem nie zaistniały jakiekolwiek względy podające w wątpliwość stwierdzoną w nich treść.

W zakresie, w jakim miały one charakter dokumentów urzędowych, nie ujawniły się podstawy do obalenia domniemań legalności. Zostały one sporządzone przez uprawnione podmioty w ramach przysługujących im kompetencji i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie były one jednocześnie kwestionowane przez którąkolwiek ze stron.

Opinia biegłych, która została przeprowadzona w sprawie, została uznana za wiarygodną i rzetelną. Opinia ta została przeprowadzona w sposób profesjonalny, rzetelny i zgodny z wymogami dowodowymi. Co więcej, opinia biegłych była kompletna i szczegółowa. Całość opinii została uznana za wiarygodną i stanowiła ważny element ustaleń w sprawie. Żadne zastrzeżenia co do jej rzetelności ani merytorycznej zawartości nie zostały zgłoszone, a wnioski biegłego były zgodne z pozostałymi dowodami w sprawie.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Z powodów wskazanych powyżej.

Zeznania świadków:

X. T. (2), X. G. (2), J. Ł., Ł. J., X. Ł. (1), X. Ł. (2), X. A., A. Ł., R. S., X. L., X. Ł. (3), M. T., X. O. (2),

Sąd nie oparł się na zeznaniach wskazanych świadków, z uwagi na fakt, iż z uwagi na wielość interwencji jakie przeprowadzają, nie pamiętali żadnych szczegółów interwencji z udziałem oskarżonego, jak również samej osoby oskarżonego.

Podstawa prawna wyroku

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

T. G.

Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Czyn ten jest czynem zabronionym, bezprawnym i karalnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą pełnoletnią i w pełni poczytalną. Miał pełną możliwość rozpoznania bezprawności czynu i owej bezprawności była świadoma. Dokonując czynu oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Oskarżony miał możliwość zachować się w zgodzie z panującym porządkiem prawnym, a jednak nie zrobił tego. Z uwagi na to Sąd uznał oskarżonego za winnego wskazanego czynu.

Przestępstwo stypizowane w art. 207 k.k. ma dwojaki przedmiot ochrony. Głównym są prawidłowe relacje rodzinne, wolność od przemocy oraz prawidłowy rozwój osób podlegających opiece. Drugim, przyjmowanym w doktrynie przedmiotem ochrony jest życie, zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć (godność) człowieka, a więc dobra prawne indywidualne. Przestępstwo znęcania się jest przestępstwem indywidualnym w tej części, w której ofiarą jest osoba najbliższa lub osoba pozostająca ze sprawcą w stosunku zależności, a zatem oskarżony mógł dopuścić się jego popełnienia na szkodę swojego wuja Ł. G. i babci D. G.. Strony nadto zamieszkiwały wspólnie i prowadziły wspólne gospodarstwo domowe.

Przestępstwo znęcania się określone w art. 207 § 1 k.k. jest przestępstwem formalnym z działania lub z zaniechania. Dla jego bytu nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek skutków.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż znęcaniem się jest każda aktywność sprawcy, która sprowadza się do zadawania poważnego bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych. W ocenie Sądu swoim zachowaniem oskarżona przysporzyła pokrzywdzonemu dotkliwych cierpień moralnych, jak i stosowała wobec niego przemoc fizyczną. Znęcaniem psychicznym będzie więc dręczenie psychiczne, które może przejawiać się w różnorakich działaniach sprawców polegających np. na wyszydzaniu, straszeniu, poniżaniu. Podkreślenia wymaga, iż częstokroć pojedyncze zachowanie polegające na upokorzeniu czy poniżeniu nie będzie wypełniało znamion żadnego czynu zabronionego ustawą karną, jednakże ich systematyczne, konsekwentne powtarzanie może już stanowić składową przestępstwa stypizowanego w art. 207 § 1 k.k. W literaturze przedmiotu akcentuje się, iż znęcaniem psychicznym nie będzie każde naganne zachowanie sprawcy, a tylko takie, które powoduje dotkliwe cierpienia moralne (por. wyrok SN z dnia 6 sierpnia 1996 roku, sygn. akt WR 102/96) czy też na sprawianiu ciężkich przykrości moralnych (por. W. Makowski, Kodeks..., s. 694; por także S. Glaser, A. Mogilnicki, Kodeks..., s. 790). Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż długotrwała i nieustanna w okresie przypisanym oskarżonej w sentencji ekspozycja pokrzywdzonego na poniżanie, krzyczenie, ubliżanie i obrażanie ze strony oskarżonej naraziła go na ciężkie przykrości moralne.

W ocenie Sądu instytucja rodziny, podlegająca szczególnej konstytucyjnej ochronie jako podstawowa komórka społeczna, winna być ostoją poczucia bezpieczeństwa, wzajemnego szacunku, wspierania się, zrozumienia, akceptacji i wspólnej pracy. Zachwianie powyższymi filarami na gruncie rodzinnym powoduje negatywne konsekwencje w każdej innej sferze życia.

Podkreślenia wymaga, iż termin „znęca się” należy interpretować obiektywnie, co oznacza, że dla uznania, iż zachowanie sprawcy realizuje znamiona znęcania się nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne winno być hipotetyczne odczucie przeciętnego obywatela.

Przestępstwo znęcania się można popełnić jedynie umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Pojęcie znęcania się nie podkreśla przy tym ani szczególnego celu, do którego powinien zmierzać sprawca, ani szczególnych pobudek lub motywów, którymi powinien się kierować. O znęcaniu się – z etymologicznego punktu widzenia – można bowiem mówić nie tylko, gdy sprawca znęca się ze złośliwości lub sadyzmu, albo gdy jego wyłącznym celem jest pokrzywdzenie osoby zależnej, ale także wtedy, gdy sprawca, bijąc na przykład swoją ofiarę, kieruje się zwykłym gniewem, podnieceniem, poczuciem własnej siły, strachem przed atakiem ze strony ofiary, źle pojętymi względami wychowawczymi, bądź gdy jego zachowanie stanowi reakcję na niewłaściwe postępowanie pokrzywdzonego”. Wyraźnie więc należy stwierdzić – analogicznie jak czynią to B. G. i X. T. (Przestępstwa..., s. 987) – że znamię czynnościowe „znęca się” nie zawiera żadnej sugestii w przedmiocie nastawienia psychicznego sprawcy. Wskazanie, że ktoś „znęca się” jest jedynie stwierdzeniem pewnego, obiektywnie istniejącego faktu, którego byt jest niezależny od typowo osobistych odczuć tak ofiary, jak i sprawcy. Sformułowanie „znęca się” przesądza jedynie o zewnętrznym wyrazie i odbiorze danego typu postępowania, które mogłoby takim być nawet przy nieumyślności, a które wyłącznie z powodu ustawowego wymogu umyślności przestępstwa znęcania się nie rodzi odpowiedzialności karnej. Podobny pogląd wyrażony został przez Sąd Najwyższy w uchwale z 9.06.1976 r., VI KZP 13/75, dopuszczając możliwość popełnienia przestępstwa z art. 184 k.k. z 1969 r. z zamiarem ewentualnym. Zdaniem Sądu Najwyższego „w takim wypadku niezbędne jest ustalenie na podstawie konkretnych okoliczności, że sprawca, dążąc bezpośrednio do innego celu, jednocześnie godził się na wyrządzenie pokrzywdzonemu dotkliwych przykrości i cierpień, np. przy nadmiernym, szkodliwym dla zdrowia fizycznego i psychicznego karceniu dzieci, stosowanym w celach wychowawczych”. [powyższy fragment pochodzi z komentarza: G. G. (red.),I. U. (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a k.k. – komentarz do art. 207 § 1 k.k.]

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż zachowanie oskarżonego we wskazanym okresie czasowym charakteryzowało się systematycznością i dużym natężeniem złej woli. Oskarżony notorycznie, będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe, w trakcie których wielokrotnie groził słownie pozbawieniem życia i zdrowia pokrzywdzonym, znieważał ich oraz poniżał słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, a ponadto kilkakrotnie popychał pokrzywdzonych. Nie był w stanie zapanować nad swoimi emocjami, nie panował nad sobą, nie potrafił poskromić gniewu i złości.

T. G. wszczynał awantury w głównej mierze z błahych powodów takich jak odmowa przekazania pieniędzy na alkohol. Oskarżony nie akceptował odmowy bliskich. W czasie tych kłótni Ł. G. odpowiadał oskarżonemu, dochodziło do utarczek słownych, natomiast D. G. usiłowała unikać oskarżonego gdy był pod wpływem alkoholu.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona art. 207 § 1 k.k. W ocenie Sądu oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, jego celem było zadawanie cierpień pokrzywdzonym. Jego zachowania były nacechowane dużym negatywnym ładunkiem emocjonalnym ukierunkowanym bezpośrednio na pokrzywdzonych.

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory wymienione w art. 115 § 2 k.k., w tym przede wszystkim fakt, że swoim trwałym w czasie działaniem oskarżony naruszył jedno z podstawowych dóbr prawnych jakim jest rodzina. Również fakt, iż oskarżony działał w zajmowanym przez pokrzywdzonych domu, w którym pokrzywdzeni pozwalali mu pomieszkiwać, wpłynął na ocenę społecznej szkodliwości czynu – wspólne mieszkanie stron winno być miejscem gwarantującym poczucie bezpieczeństwa, stabilności, wspólnie wyznawanych wartości, a nie miejscem, w którym człowiek poddawany jest nieustannym awanturom, wulgaryzmom i agresji. Ponadto oskarżony jest osobą karaną za tożsamy czyn, tj. art. 207 § 1 k.k. na szkodę tych samych pokrzywdzonych, za który to czyn odbył karę pozbawienia wolności.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżonemu można było przypisać odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k. i na podstawie przywołanego przepisu należało orzec w stosunku do oskarżonego karę.

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. groziła mu kara od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające elementy rzutujące na stopień społecznej szkodliwości czynu, a zatem fakt, że czynem tym znęcał się nad osobami bliskimi, wujem i babcią, u których zamieszkiwał, ponadto jego uprzednią karalność za tożsamy czyn, popełniony na szkodę tych samych pokrzywdzonych. Sąd wziął pod uwagę również okres trwania czynu z art. 207 § 1 k.k. Sąd nie dopatrzył się jednocześnie szczególnych okoliczności łagodzących. Oskarżony nie działał w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej. Sąd uznał, iż kara 8 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą adekwatną. Kara ta będzie dla oskarżonego karą dolegliwą, ale jednocześnie sprawiedliwą, oskarżony wyrządził bowiem niepowetowane krzywdy psychiczne swojemu wujowi i babci.

W myśl art. 53 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a ponadto potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.

W ocenie Sądu wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju bądź w niższym wymiarze nie spełni ustawowych celów kary. W ocenie Sądu okoliczności sprawy, świadczą o tym, iż stanowi on realne zagrożenie dla zdrowia i życia pokrzywdzonych, a także dla ogólnie pojętego porządku prawnego.

Z uwagi na charakter czynu popełnionego przez oskarżonego oraz jego agresję w stosunku do członków rodziny, zasadnym było orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzonymi D. G. i Ł. G. oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych z obowiązkiem zachowania odległości od pokrzywdzonych nie mniejszej niż 50 metrów na okres 2 lat.

O powyższym sąd orzekł w myśl przepisów art. 41a § 1 i 4 k.k. W myśl bowiem art. 41a § 1 k.k. sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego. Nadto w myśl art. 41a § 4 k.k. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

3

Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.259,64 złotych tytułem kosztów sądowych. Sytuacja finansowa oskarżonego i jego możliwości zarobkowe wskazują, iż będzie on w stanie uiścić orzeczone koszty, które to sąd zasądził w całości.

Na powyższe koszty składają się:

- 2.059,64 złotych – tytułem kosztów postępowania przygotowawczego;

- 180,00 złotych – tytułem opłaty od orzeczonej kary, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych;

- 20,00 złotych - tytułem ryczałtu za doręczenia, w myśl § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 663).