Oskarżony K. X. dostał warunkowe umorzenie i zapłaci 1000 zł za kopnięcie pokrzywdzonego

K. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

K. X.

Czyn przypisany - art. 216 § 1 kk w zw. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - znieważenie i naruszenie nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego I. J.

1. Znieważenie i naruszenie nietykalności cielesnej I. J. przez K. X. w dniu 13 października 2023 roku

zeznania oskarżyciela prywatnego I. J.

k. 68-68v.

zeznanie świadka I. F.

k. 94v.-95

postanowienie Prokuratury Rejonowej w Golubiu-Dobrzyniu w sprawie (...).2023

k. 67-68 akt sprawy (...).(...)

2. Ukaranie I. J. za wykroczenie z art. 63a § 1 kw - umieszczenie bez zgody właściciela banerów wyborczych na płocie

3. Uprzednia niekaralność oskarżonego K. X.

K. X.

Czyn przypisany - art. 216 § 1 kk w zw. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - znieważenie i naruszenie nietykalności cielesnej oskarżyciela prywatnego I. J.

1. Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, działanie I. J. pod wpływem amfetaminy

wyjaśnienia oskarżonego K. X.

k. 67-67v.

1.OCena DOWOdów

Zeznania oskarżyciela prywatnego I. J.

W ocenie sądu zeznania oskarżyciela prywatnego w zakresie dotyczącym znieważenia go i naruszenia jego nietykalności cielesnej przez K. X. należało uznać za wiarygodne. Opis zdarzenia przedstawiony przez pokrzywdzonego jest logiczny, wskazuje na duże natężenie niechęci, wręcz otwartą wrogość ze strony oskarżonego. Sąd dostrzegł zarazem pewne rozbieżności w relacji na temat zachowania oskarżonego. W trakcie rozprawy głównej oskarżyciel prywatny mówił bowiem o kopnięciu w udo i szarpnięciu za kurtkę (k. 68v.), podczas gdy w notatce służbowej sporządzonej przez I. F. - policjanta przeprowadzającego interwencję mowa o kilkukrotnym uderzeniu w brzuch i kopnięciu w biodro (karta 1 akt Ds (...).2023). Rozbieżność ta niewątpliwie wynikała z dynamiki całej sytuacji. Świadek I. F. wskazał przy tym, iż pokrzywdzony był przestraszony, relacjonował, iż oskarżony goni go samochodem (k. 94v.-95). Stan I. J. wskazywał jednoznacznie na realną obawę przed oskarżonym. W przekonaniu sądu obawa ta wynikała z zachowania oskarżonego, który wyzywał pokrzywdzonego oraz naruszył jego nietykalność cielesną.

zeznanie świadka I. F.

Jak już wskazano powyżej, świadek I. F. wskazał na okoliczności, które miały miejsce tuż po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego procesu. Jego zeznania uprawdopodobniają relację I. J.. Świadek wskazał bowiem, iż podczas patrolu, kiedy jechał pojazdem służbowym ulicą (...), zauważył biegnącego I. J. z plakatem wyborczym. Podbiegł on do radiowozu, prosząc o pomoc. Był przestraszony. Uciekał przed oskarżonym, który następnie przyjechał samochodem za uciekającym I. J.. Zeznania te należało uznać za wiarygodne. X. relację osoby bezstronnej i niezainteresowanej w sprawie. Relacja ta pozwala na ustalenia, iż w istocie I. J. uciekał przed oskarżonym. Jak podkreślił świadek - był wówczas przestraszony, dlatego zwrócił się o pomoc. Oczywistym jest zatem, iż ucieczka I. J. była wynikiem zachowania oskarżonego, który wyzywał i naruszył nietykalność cielesną swego adwersarza. Dla porządku należy wskazać, iż świadek na terminie rozprawy nie potrafił przypomnieć sobie, czy pokrzywdzony został uderzony (k. 95). Składał jednak zeznania po ponad półtora roku od zdarzenia. Fakt ten zatem nie może dziwić. W notatce urzędowej sporządzonej w związku z zaistniałym zdarzeniem odnotował zaś, że I. J. miał zostać uderzony.

postanowienie Prokuratury Rejonowej w Golubiu-Z. w sprawie (...).2023

W trakcie rozprawy głównej sąd przeprowadził dowód z akt sprawy (...).2023. Lektura postanowienia wskazuje, iż według ustaleń Prokuratury zachowanie oskarżonego cechowała agresja, K. X. zareagował na umieszczenie plakatów wyborczych na ogrodzeniu jego posesji emocjonalnie i wybuchowo (k. 68 akt Ds). W trakcie zdarzenia pojawiły się wyzwiska. Ustalenie to koreluje z ustaleniami sądu w przedmiotowej sprawie. Również prokurator dostrzegł zatem, iż zachowanie K. X. mogło stanowić czyn ścigany z oskarżenia prywatnego.

Dokumentacja czynności wyjaśniających

Przedłożona dokumentacja wskazuje, iż I. J. został ukarany mandatem karnym za czyn z art. 63a § 1 kw. Czyn był bezpośrednio związany z przedmiotowym zdarzeniem, chodziło bowiem o rozwieszanie plakatów wyborczych na ogrodzeniu bez uprzedniej zgody jego właściciela, tj. K. X.. Okoliczność ta spowodowała wybuch złości i zachowanie oskarżonego opisane w akcie oskarżenia.

wyjaśnienia oskarżonego K. X.

Wyjaśnieniom oskarżonego w części dotyczącej rozwieszenia materiałów wyborczych na ogrodzeniu jego posesji sąd dał wiarę. Był to fakt bezsporny w sprawie. Podobnie jak to, że właściwy komitet wyborczy nie wystąpił do K. X. o zgodę na umieszczenie tam bilbordów w związku z toczącą się kampanią wyborczą. W ocenie sądu okoliczność ta wywołała silne wzburzenie u oskarżonego, któremu K. X. dał wyraz podczas kontaktu z I. J..

Informacja z (...)

Oskarżony nie był dotychczas karany, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Wyjaśnienia oskarżonego K. X.

Oskarżony K. X. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zaprzeczył, aby znieważył i naruszył nietykalność cielesną I. J.. Wskazał, iż taka sytuacja nie miała miejsca. Akcentował fakt umieszczenia materiałów wyborczych na ogrodzeniu swej posesji, na co nie wyraził zgody. Wyraził sugestię, iż pokrzywdzony znajdował się pod wpływem narkotyków. Ustalił, iż oskarżyciel prywatny pozostaje w związku homoseksualnym z osobą, której wizerunek widniał na banerze wyborczym (k. 66v.-67v.). Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom. Przeczy im logiczna i wyważona relacja przedstawiona przez oskarżyciela prywatnego, wsparta zeznaniami świadka I. F.. Zachowanie I. J. zostało wywołane wybuchowym, agresywnym zachowaniem oskarżonego, który w sposób dosadny wyraził swoje niezadowolenie ze względu na umieszczenie banerów wyborczych na ogrodzeniu swej posesji. Jak już wskazano, I. J. przestraszył się oskarżonego, który zaczął go wyzywać i przystąpił do rękoczynów. Z tego też powodu zaczął uciekać. Interweniujący policjant I. F. potwierdził, iż oskarżyciel prywatny był przestraszony, szukał u niego pomocy. Uciekał za goniącym go samochodem oskarżonym. Poza gołosłownymi twierdzeniami oskarżonego, nie przeprowadzono żadnego dowodu, który wskazywałby na zażycie przez I. J. narkotyków. Zważyć należy w związku z tym, iż w dniu zdarzenia I. J. kontaktował się nie tylko z policjantem I. F.. Po zdarzeniu był wszak w Komendzie Powiatowej Policji w A.. Nie odnotowano, aby jego zachowanie wskazywało na pozostawanie pod wpływem narkotyków. W przekonaniu sądu sugestia oskarżonego w tym zakresie stanowi element linii obrony mający na celu osłabienie wiarygodności depozycji składanych przez oskarżyciela prywatnego. Jak już wskazano, I. J. był przestraszony, uciekał przed atakującym go K. X.. Stąd jego zachowanie. Nie ma żadnych dowodów na to, aby znajdował się wówczas pod wpływem narkotyków. Takiego podejrzenia nie nabrali policjanci, którzy mieli z nim kontakt i doświadczenie w kontaktach z osobami zażywającymi narkotyki. Zupełnie niezrozumiałym w kontekście rozpoznawanej sprawy było również twierdzenie oskarżonego związane z jego orientacją seksualną. Kwestia ta nie miała żadnego znaczenia w sprawie. Została podniesiona - jak się wydaje - w celu zdyskredytowania oskarżyciela prywatnego poprzez odwołanie się do argumentu pozamerytorycznego, dyskryminującego. Takie postrzeganie przez oskarżonego przedmiotowego zdarzenia świadczy o braku obiektywnej jego oceny. Oskarżony skoncentrował się na próbie zdyskredytowania oskarżyciela prywatnego, nie przeciwstawiając jego argumentacji żadnych wiarygodnych dowodów.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

K. X.

Mając na uwadze przedstawiony materiał dowodowy, sąd uznał oskarżonego K. X. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 216 § 1 kk i art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W przekonaniu sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, iż w dniu zdarzenia K. X. nazwał oskarżyciela prywatnego gnojem i frajerem. Niewątpliwie słowa te mają charakter znieważający. Stanowią wyraz pogardy i głębokiej niechęci. Zostały wypowiedziane w gniewie, który wywołał w pokrzywdzonym poczucie strachu i obawy o swoje życie i zdrowie. To wyklucza przyjęcie, iż wyzwiska miały charakter żartobliwy, nie były wypowiedziane na serio. Niewątpliwie naruszyły one cześć oskarżyciela prywatnego. Tak opisane zachowanie stanowiło wypełnienie znamion czynu z art. 216 § 1 kk, penalizującego znieważenie innej osoby w jej obecności. Dopełnieniem obrazu zdarzenia było naruszenie nietykalności cielesnej I. J.. K. X. uczynił to, kopiąc oskarżyciela prywatnego w okolicę biodra. Tym samym wypełnił znamiona czynu wskazanego w art. 217 § 1 kk, przewidującego odpowiedzialność karną za uderzenie człowieka. Oddając głos komentatorowi, należy wskazać, iż

uderzenie człowieka polega na zadaniu mu ciosu. Można go dokonać w jakikolwiek sposób, tj. zarówno częścią ciała (np. ręką lub przez kopnięcie bądź uderzenie głową), jak i przy użyciu dowolnego przedmiotu (np. kija). Zostało ono wyszczególnione jako jeden z najbardziej typowych sposobów naruszania nietykalności cielesnej (zob. także wyr. SN z 2.3.2010 r., WA 1/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 465, pod. za Art. 217 KK T. II red. Królikowski/Zawłocki 2023, wyd. 5/Joanna Długosz-Jóźwiak). Niewątpliwie zachowanie K. X. wobec I. J. wpisuje się we wskazany schemat. Wypełnienie znamion opisanych czynów zabronionych nie budzi w związku z tym wątpliwości. Wobec tego, że w sprawie mamy do czynienia z jednym czynem, podczas którego oskarżony znieważył oraz naruszył nietykalność cielesną oskarżyciela prywatnego, oceny zdarzenia należało dokonać w pryzmacie art. 11 § 2 kk.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

K. X.

Punkt I wyroku, czyn I

Uznając, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd uznał iż wina i społeczna szkodliwość jego czynu nie były znaczne. To zaś pozwalało na warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres 1 roku próby (art. 66 § 1 kk w zw. z art. 67 § 1kk). W sprawie ustalono, iż oskarżony nie był dotychczas karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo. Nie ujawniono okoliczności, które wskazywałyby na konieczność postawienia wobec niego negatywnej prognozy kryminologicznej. Sąd zważył zarazem, iż czyn oskarżonego miał w jego życiu charakter incydentalny. Był wywołany wzburzeniem związanym z bezprawnym umieszczeniem na ogrodzeniu jego posesji materiałów agitacyjnych jednego z komitetów wyborczych. K. X. nie wyraził na to zgody. Widząc, iż I. J. umieszcza/poprawia jeden z banerów na ogrodzeniu, zareagował bardzo impulsywnie, nerowowo, co potwierdziła również w swych ustaleniach Prokuratora Rejonowa w (...) w sprawie Ds (...).2023 (k. 68). Oczywiście, fakt ten nie usprawiedliwia wystąpienia oskarżonego. Stanowi jednak okoliczność, którą należało wziąć pod uwagę przy ocenie jego zachowania i wyprowadzeniu z niej konsekwencji prawnych. Sąd pozostaje w przekonaniu, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego będzie dostatecznym środkiem zapobiegającym popełnieniu przestępstwa w przyszłości. Sama świadomość możliwości jego podjęcia będzie gwarancją postępowania oskarżonego zgodnie z prawem. Oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, nie wymaga wzmożonych oddziaływań resocjalizacyjnych.

K. X.

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 67 § 3 kk zobowiązano oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżyciela prywatnego kwoty 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zważyć w związku z tym należy, iż zachowanie oskarżonego stanowiło atak na cześć, dobre imię i nietykalność cielesną pokrzywdzonego. Wywołało u niego ból, uzasadniony strach i poczucie niepokoju. I. J. był zmuszony uciekać przed goniącym go oskarżonym. Aby wyrównać wyrządzoną w ten sposób krzywdę, należało orzec o zadośćuczynieniu. Jego orzeczenie z jednej strony symbolicznie wyrównuje poniesioną krzywdę, z drugiej zaś stanowi czytelny sygnał dla oskarżonego, iż jego zachowanie wymaga naprawienia wyrządzonej krzywdy. Dlatego spotkało się z taką reakcją sądu. Oskarżony musi sobie uświadomić, iż popełnienie przestępstwa będzie pociągało za sobą także obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody, co wiąże się z dolegliwością finansową po jego stronie. kwota zadośćuczynienia została ustalona po ocenie całokształtu okoliczności sprawy, w tym poziomu traumy, którą wywołało zachowanie oskarżonego w psychice oskarżyciela prywatnego. Wydaje się, iż jest to kwota adekwatna, wyważona. Nie razi swą surowością, oddając rozmiar bezprawia i wyrządzonej krzywdy.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

1.inne zagadnienia

Wydając wyrok w przedmiotowej sprawie, sąd miał na uwadze wnioski końcowe przedstawione przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego. W ocenie sądu orzeczenie obowiązku przeproszenia oskarżyciela prywatnego w formie i treści zaproponowanej przez pełnomocnika (k. 100), podanie wyroku do publicznej wiadomości i orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 4.000 złotych, byłyby środkami nieadekwatnymi do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz rozmiaru wyrządzonej krzywdy. Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego nie dostrzega w tym wypadku specyficznego kontekstu, w którym doszło do popełnienia czynu. To zachowanie oskarżyciela prywatnego oraz przedstawicieli jego komitetu wyborczego doprowadziło do wzburzenia i nerwowej reakcji po stronie K. X.. Jak już bowiem wskazano, nie wyraził on zgody na umieszczenie materiałów wyborczych na ogrodzeniu swej posesji. Nie identyfikował się z nimi. W sposób wykraczający poza ramy prawa wyraził w związku z tym swoje niezadowolenie z tego faktu. Jeszcze raz należy podkreślić, iż jakkolwiek nie usprawiedliwia to jego postępowania, to jednak musi znaleźć odzwierciedlenie w wydanym orzeczeniu. W sprawie nie ujawniono, aby przedstawiciel komitetu wyborczego (w tym oskarżyciel prywatny) przeprosił K. X. za ten incydent. Sprzeczne z zasadami współżycia społecznego byłoby zatem nakładanie na oskarżonego obowiązku przeproszenia oskarżyciela prywatnego. Podobnie ma się rzecz z obowiązkiem podania wyroku do publicznej wiadomości. Byłaby to reakcja przesadzona i niewspółmierna do wagi czynu. Uwagi na temat wysokości zadośćuczynienia poczyniono natomiast w odrębnej części uzasadnienia temu poświęconej.

1.KOszty procesu

III i IV

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 628 pkt 1 i 2 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300 złotych tytułem uiszczonej przez niego, zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania oraz zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony winien zatem ponieść koszty poniesione przez oskarżyciela prywatnego oraz uiścić opłatę związaną z warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Rozstrzygając w tym zakresie, sąd miał na uwadze, iż oskarżony pracuje zawodowo, osiąga stały dochód. Poniesienie przez niego wskazanych kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu.

1.Podpis