Oskarżony jadący autostradą z 1,18 mg/l dostał 200 stawek grzywny i trzyletni zakaz

(z uwagi na problemy techniczne odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia wyroku na formularzu)

Dnia 9 lutego 2026 r. o godz. 5:49 prowadząc pojazd marki F. (...) (1) o nr rej. (...) N. N. wjechał na węźle w P. na autostradę (...) i udał się w kierunku C.. Wraz z nim w charakterze pasażera podróżował O. Ł.. O godz. 6:18 N. N. opuścił autostradę na węźle w C.. Pełniący tam nadzór statyczny, ukierunkowany na przebadanie na zawartość alkoholu maksymalnej liczby kierowców, funkcjonariusze policji: K. G. oraz N. C. podjęli do kontroli pojazd prowadzony przez oskarżonego. Oskarżonego poddano najpierw badaniu alkomatem przesiewowym (...), a z uwagi na uzyskanie wyniku wskazującego na występowanie u niego wysokiego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu (zapalenie się czerwonej diody), funkcjonariusze policji wykonali następnie badania trzeźwości przy pomocy posiadających aktualne świadectwa legalizacji urządzeń (...) o nr (...) oraz (...). Pierwsze badanie przeprowadzone za pomocą urządzenia (...) o godz. 6:23 wykazało u N. N. 1,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugie badanie przeprowadzone o godz. 6:40 – wynik 1,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Natomiast badania przeprowadzone za pomocą urządzenia (...) dały wynik: badanie z godz. 6:35 – 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, badanie z godz. 6:41 – wynik 1,09 mg/l w wydychanym powietrzu.

Dowód:

informacja z (...) wraz z protokołem odtworzenia nagrania z kamer oraz zdjęciami – k. 30-35; zeznania świadka K. G. – k. 37v., 70v.; protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu (...) k. 2; świadectwo wzorcowania urządzenia (...) k. 3; protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu (...) – k. 4; świadectwo wzorcowania urządzenia K. (...) – k. 5;

N. N. nie był wcześniej karany sądownie za przestępstwa. W marcu 2025 r. był natomiast karany za wykroczenie, polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości powyżej 16 km/h.

Dowód:

dane o karalności za wykroczenia – k. 9; aktualna karta karna oskarżonego – k. 10

Oskarżony jest kawalerem. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Utrzymuje się z prac dorywczych, osiągając dochód w kwocie ok. 2 tys. zł. Nie posiada majątku. Pojazd, którym się poruszał w dniu 9 lutego 2026 r. nie stanowił jego własności. Na oskarżonego zarejestrowany jest wyłącznie samochód marki Ł. (...) o nr rej. (...) i o nr VIN (...).

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonego - k. 54v., informacja – k. 11, 55;

Składając wyjaśnienia w dniu 23 lutego 2026 r. - po przedstawieniu mu zarzutu dopuszczenia się czynu kwalifikowanego z art. 178a § 4 kk - oskarżony N. N. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Podczas przesłuchania, które odbyło się po przedstawieniem mu zmienionego zarzutu dopuszczenia się występku z art. 178a § 1 kk, oskarżony przyznał się natomiast do popełnienia zarzucanego mu czynu i również odmówił złożenia wyjaśnień. Na rozprawie oskarżony nie stawił się.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonego - k. 18-19; 53-54; 70v;

Oceniając wyjaśnienia oskarżonego stwierdzić należało, że na wiarę zasługiwały jego twierdzenia w zakresie, w jakim przyznał się on do prowadzenia w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym. Zgromadzone dowody w postaci zeznań policjanta K. G., który zatrzymał oskarżonego do kontroli oraz informacji ze spółki (...), zdjęć samochodu marki F. (...) (1) i protokołu odtworzenia nagrania systemu monitoringu autostrady nie pozostawiały wątpliwości, że dnia 9 lutego 2026 r. oskarżony poruszał się autostradą. Badania trzeźwości wykonane u niego na węźle C., bezpośrednio po zjeździe z autostrady, urządzeniami pomiarowymi posiadającymi aktualne świadectwa legalizacji, a więc zdatnymi do przedstawienia miarodajnych wyników zawartości alkoholu, jednoznacznie wskazywały natomiast, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego. Pierwsze badanie przeprowadzone urządzeniem (...) o godz. 6:30 wykazało u niego wszak 1,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kolejne wykonane po upływie ponad 15 minut – dało wynik 1,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wyniki te korespondowały z wynikami badań wykonanych w międzyczasie innym urządzeniem pomiarowym (o godz. 6:35 i 6:41), w szczególności, gdy zważyć na fakt, że pomiary te zostały przeprowadzone w odstępie zaledwie kilku minut od poprzednich. Warto zauważyć, że ich wiarygodność nie była również kwestionowana przez strony.

Na wiarę w ocenie sądu zasługiwały także zeznania świadka K. G.. Korespondowały one z treścią sporządzonej przez niego po zdarzeniu notatki urzędowej oraz okolicznościami wynikającymi ze zgromadzonych dokumentów. Oskarżony był jedną z wielu osób z jakimi świadek spotyka się wykonując obowiązki służbowe – nie miał on więc interesu w tym, by niezgodnie z prawdą opisywać okoliczności akurat tej kontroli, którą przeprowadził wobec oskarżonego.

Sąd dał również wiarę pozostałym dowodom m.in. z dokumentów i protokołów zebranych w toku postępowania przygotowawczego i sądowego, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując powodów do poddania w wątpliwość ich autentyczności. Nadto zostały one sporządzone przez osoby uprawnione, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich autentyczności.

W świetle zgromadzonych dowodów nie ulegały wątpliwości sprawstwo i wina oskarżonego.

Zarzucany oskarżonemu występek z art. 178a § 1 kk polega na prowadzeniu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Znamieniem czasownikowym tego występku jest prowadzenie pojazdu mechanicznego. Jak wskazuje judykatura pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym jest

„każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem, jak również maszyna samobieżna i motorower” (wyrok SN z dnia 4 lutego 1993 r. III KRN 254/92). Prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym oznacza natomiast przemieszczanie się i polega na kontrolowaniu i nadawanie kierunku jazdy oraz prędkości zgodnie z przeznaczeniem i konstrukcją. (por. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, komentarz do art. 178a § 1 kk teza 7, Lex). W tej sytuacji sąd nie miał wątpliwości, iż swym zachowaniem polegającym na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości (tj. przekraczającym 0,25 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu) oskarżony wypełnił znamiona występku z art. 178a § 1 kk.

Czyn z art. 178a § 1 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3.

W związku z tym, że oskarżony posiada status osoby niekaranej i przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, w ocenie sądu wymierzenie mu kary pozbawienia wolności, będącej karą najsurowszego rodzaju, nie było niezbędne do zapewnienia realizacji celów postępowania ani z zakresu prewencji szczególnej, ani ogólnej.

Zdaniem sądu, karą adekwatną do zawinienia oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, która zapewni realizację wszystkich celów postępowania będzie – wymierzona oskarżonemu przy skorzystaniu z możliwości przewidzianej w art. 37a § 1 kk - kara grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda.

Zawinienie oskarżonego ocenić należało jako wysokie z uwagi na fakt, że mając 1,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w żadnym razie nie mógł on przypuszczać, że znajduje się w stanie, który uprawniał go do prowadzenia pojazdu. Podobnie ocenić należało społeczną szkodliwość jego czynu: czyn oskarżonego godził w istotne dobro w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a zachowaniem swoim umyślnie naruszył on elementarną regułę stojącą na straży tegoż bezpieczeństwa, jaką stanowi nakaz zachowania trzeźwości przez kierowców, przy czym przekroczenie to było znaczne (ponad 4-krotnie przekroczył on granicę stanu nietrzeźwości wskazaną w art. 115 § 16 kk), a wsiadając do samochodu i prowadząc go po autostradzie - a więc drodze, po której kierowcy przemieszczają się ze znacznymi prędkościami – oskarżony zachowaniem swoim stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Jako okoliczność łagodzącą potraktować należało natomiast niekaralność oskarżonego i przyznanie się przez niego do winy.

Wysokość pojedynczej stawki grzywny w wyżej, niż minimalna kwocie ustalono stosownie do art. 33 § 3 kk mając na uwadze, że oskarżony osiąga pewne dochody z pracy zarobkowej, nie ma nikogo na utrzymaniu i jest osobą młodą, deklarującą dobry stan zdrowia.

W związku ze skazaniem oskarżonego za przestępstwo z art. 178a § 1 kk obligatoryjne było orzeczenie wobec niego środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego.

Jeśli chodziło o zakaz prowadzenia pojazdów, to w ocenie sądu nie było potrzeby orzekania go w wymiarze wyższym, niż 3 lata. Zważywszy natomiast na okoliczności popełnienia czynu, które świadczyły o tym, że oskarżony potrafi zachować się skrajnie nieodpowiedzialnie jako kierowca pojazdu mechanicznego (przemieszczanie się autostradą, w stanie nietrzeźwości wynoszącym ponad 2 promile), w co wpisywał się fakt jego karalności za wykroczenie drogowe potwierdzający jego niefrasobliwe podejście do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w realiach sprawy niezbędne było zdaniem sądu orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a więc nie tylko pojazdów określonego rodzaju, w szczególności tylko tego rodzaju, który prowadził w dniu zdarzenia. Mimo tego, że czyn przypisany oskarżonemu traktować należało jako incydent z uwagi na posiadanie przez niego statusu osoby niekaranej za przestępstwa, okoliczności takie, jak znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego oraz fakt, że zdecydował się on na prowadzenie pojazdu mechanicznego po autostradzie i podróż z inną osobą w charakterze pasażera, wskazywały, że adekwatne do zagrożenia związanego z udziałem oskarżonego w ruchu w charakterze kierowcy pojazdu mechanicznego będzie jedynie całkowite wyeliminowanie możliwości prowadzenia przez niego na okres 3 lat pojazdów mechanicznych. Obrona sygnalizowała, że pozbawienie oskarżonego możliwości prowadzenia pojazdów innych, niż te, do których uprawnia prawo jazdy kategorii „B” utrudni wykonywanie mu pracy zarobkowej, jednakże okoliczność ta – jako naturalna konsekwencja popełnienia przez oskarżonego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości – nie uzasadniała odstąpienia od orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na niezbędność zastosowania którego wskazywały okoliczności sprawy, oceniane z uwzględnieniem ratio legis w/w środka karnego.

Zgodnie z treścią art. 63 § 4 kk na poczet w/w środka karnego zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy.

Sąd nie dopatrzył się również okoliczności przemawiających za orzeczeniem wobec oskarżonego na podstawie art. 43a § 2 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy (...) w wyższej, niż minimalna przewidziana prawem wysokości, tj. w kwocie wyższej, niż 5 tyś. zł.

Zgodnie z art. 44b § 1a kk w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1 kk, jeśli zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa wynosiła co najmniej 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm

3 w wydychanym powietrzu albo prowadziła do takiego stężenia, sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Z art. 44b § 5 kk wynika jednak, że przepadku pojazdu mechanicznego nie orzeka się m.in., jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd mechaniczny nie stanowił wyłącznej własności sprawcy. Art. 44b § 6 kk stanowi, że w takim wypadku, sąd orzeka nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości od 5000 do 500 000 złotych. Z sytuacją taką mieliśmy zaś właśnie do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z informacji z (...) wynikało wszak, że pojazd F. (...) (1), który oskarżony prowadził w dniu zdarzenia nie stanowił jego własności. Zważywszy na powyższe oraz okoliczności zdarzenia, sąd orzekł zatem wobec niego na rzecz Skarbu Państwa nawiązkę w minimalnej przewidzianej prawem kwocie, tj. w wysokości 5 tyś. zł.

Mając na uwadze to, że oskarżony utrzymuje się z prac dorywczych i osiąga niewielkie dochody rzędu 2 tyś. zł, a także fakt nałożenia na niego wyrokiem w niniejszej sprawie obciążeń finansowych, sąd - kierując się art. 624 kpk i art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.

(Dz.U. Nr 27, poz. 152), tj. z dnia 11 stycznia 2023 r.

(Dz.U. z 2023 r. poz. 123) - zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych, obciążając wydatkami postępowania Skarb Państwa.