Kierował pod wpływem substancji mimo trzech zakazów prowadzenia. Dożywotni zakaz

1.USTALENIE FAKTÓW

D. R.

Czyn przypisany - art. 178a § 4 k.k. - w dniu 2 września 2024 roku w miejscowości P., będąc pod wpływem środka odurzającego – substancji psychotropowej w postaci a. w stężeniu 244,5 ng/ml we krwi kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki (...) o nr rej. (...) oraz kierując pojazdem mechanicznym samochodem osobowym m-ki (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym nie zastosował się do prawomocnych wyroków:

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 18 maja 2022 roku, sygn. akt II K 128/22, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 14 czerwca 2022 roku,

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 22 maja 2022 roku, sygn. akt II K 582/22, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 13 czerwca 2023 roku, oraz którym został prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem środka odurzającego,

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 06 lipca 2023 roku, sygn. akt II K 111/23, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 14 lipca 2023 roku.

1. Prowadzenie przez oskarżonego D. R. w dniu 2 września 2024 roku będąc pod wpływem środka odurzającego – substancji psychotropowej w postaci a. w stężeniu 244,5 ng/ml

protokół badania śliny,

protokół przeszukania

2. Uprzednia karalność oskarżonego

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

1.OCena DOWOdów

Protokół badania śliny, protokół przeszukania, protokół pobierania krwi

Dokument urzędowy sporządzony przez upoważniony do tego organ, w prawem przepisanej formie.

Dowód nie był przedmiotem sporu w sprawie, nie był kwestionowany przez strony postępowania. Wynika z niego jednoznacznie wynik pozytywny dla a. (k. 20), co koreluje z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie.

opinia z badań kryminalistycznych z zakresu toksykologii

Z opinii kryminalistycznej wynika, że oskarżony D. R. w dniu 2 września 2025 roku w chwili pobrania krwi do badań znajdował się w stanie pod wpływem środka odurzającego, mając we krwi a. w stężeniu 244,5 ng/ml.

Sąd nie znalazł powodów, aby tę opinię zakwestionować. Przedstawiona opinia opierała się na rzetelnych badaniach, fachowej wiedzy oraz doświadczeniu biegłego. Była logiczna i spójna, korelowała z innymi dowodami w sprawie. W opinii wskazano ponadto – wbrew twierdzeniom obrony – na literaturę fachową dotyczącą zasad interpretacji wyników stężenia a. we krwi kierującego pojazdem mechanicznym (k. 52v.). Zawarta tam argumentacja przekonuje i nie została w żaden sposób zakwestionowana podczas procesu.

wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podczas postępowania przygotowawczego odmówił składania wyjaśnień w sprawie, jednakże podczas postępowania jurysdykcyjnego wyjaśnił, że środek odurzający przyjął rano, nie jest uzależniony od narkotyków. Oskarżony nie zakwestionował ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. Przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu sąd uznał za wiarygodne oraz korelujące z wynikami opinii badań kryminalistycznych z zakresu toksykologii.

odpisy orzeczeń

Fakt uprzedniej karalności oskarżonego ustalono na podstawie odpisów orzeczeń dołączonych do akt sprawy. Kwestia ta nie stanowiła przedmiotu sporu w sprawie.

karta karna

Dowód przedstawiał uprzednią karalność oskarżonego. Wskazać należy, iż oskarżony był sześciokrotnie karany, w tym raz za jazdę pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1). Orzekano wobec niego kary ograniczenia wolności i kary pozbawienia wolności. Okoliczności te nie były kwestionowane przez strony.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

D. R.

Zgodnie z art. 178a § 4 k.k.: "Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5."

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie dał sądowi podstawy do stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się popełnienia występku z art. 178a § 4 k.k. Dodatkowo wskazać należało, że oskarżony przyznał się do tego, że w dniu 2 września 2024 roku w miejscowości P., będąc pod wpływem środka odurzającego substancji psychotropowej w postaci a. w stężeniu 244,5 ng/ml we krwi kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki (...) o nr rej. (...).

D. R. był uprzednio prawomocnie skazany za czyn z art. 178a § 1 kk wyrok Sądu Rejonowego w Brodnicy w sprawie II K 582/22). Wówczas orzeczono wobec niego miedzy innymi środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat (k. 13).

W przedmiotowej sprawie prowadził pojazd mechaniczny znajdując się pod wpływem środka odurzającego – a. w stężeniu 244,5 ng/ml . Posiłkując się ustaleniami wynikającymi z opinii biegłego, należy wskazać, iż poziom stężenia a. odpowiada stanowi „pod wpływem środka odurzającego” w rozumieniu art. 178a § 1 kk. Biegły przedstawił w tym zakresie przekonującą argumentację, z powołaniem się na literaturę fachową (k. 52v.).

Zarzucenie oskarżonemu kwalifikacji z art. 178 § 4 k.k. wynika z faktu, że kierował on pojazdem w stanie pod wpływem środka odurzającego, a ponadto w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokami:

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 18 maja 2022 roku, sygn. akt II K 128/22, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 14 czerwca 2022 roku,

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 22 maja 2022 roku, sygn. akt II K 582/22, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 13 czerwca 2023 roku, oraz którym został prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem środka odurzającego,

- Sądu Rejonowego w Brodnicy Wydział II Karny z dnia 06 lipca 2023 roku, sygn. akt II K 111/23, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat obowiązującego od dnia 14 lipca 2023 roku.

Uniewinnienie

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

D. R.

Punkt I wyroku, czyn I

Sąd uznał oskarżonego winnym popełnienia czynu określonego w art. 178a § 4 k.k. i na mocy wskazanego przepisu wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.

W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - trafnie oddaje społeczną szkodliwość czynu i stopień winy oskarżonego.

Wskazać należało, że czyn z art. 178a § 4 k.k. zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Sąd orzekając o wymiarze kary miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k.

Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, zarówno na karę ograniczenia wolności, jak i na karę pozbawienia wolności. Orzeczone wobec niego kary nie osiągnęły swej funkcji wychowawczej, bowiem D. R. nadal kontynuuje przestępczy proceder. Niniejsza sprawa dowodzi o jego lekceważącym stosunku do norm prawa powszechnie obowiązującego oraz zakazów orzeczonych przez sąd.

Sąd jako okoliczność obciążającą uwzględnił uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, a także fakt, że dopuścił się popełnienia czynu zabronionego z premedytacją, bowiem miał świadomość, że zażył substancję odurzającą oraz wiedział, że nie może prowadzić pojazdów mechanicznych ze względu na orzeczone wobec niego zakazy.

Sąd miał także na uwadze jakie zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego niosło prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego. W momencie prowadzenia pojazdu oskarżony był pod wpływem substancji psychotropowej w postaci a. o stężeniu 244,5 ng/ml we krwi, równoważnym ze stanem nietrzeźwości w odniesieniu do a. powyżej 0,5 promila. Jego stan tym samym wykluczał możliwość bezpiecznego uczestnictwa w ruchu.

Ponadto sąd uznał, że wobec oskarżonego nie sposób postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej, bowiem jego postawa wskazuje na głęboką demoralizację i brak krytycznego wglądu w swoje zachowanie.

Jako jedyną okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił przyznanie się do winy przez oskarżonego i wyrażenie przez niego skruchy.

Zważywszy na powyższe, kara 7 miesięcy pozbawienia wolności w ocenie sądu nie jawi się jako zbyt dolegliwa. Stanowi wyważoną, obiektywną reakcję na rozmiar bezprawia wyrządzonego przez oskarżonego. W ocenie sądu tylko kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania jest w stanie odnieść skutek indywidualnoprewencyjny, skutecznie odwodząc oskarżonego od popełnienia przestępstwa w przyszłości. Orzeczenie kary innego rodzaju byłoby niczym nieuzasadnioną gratyfikacją, spotykając się ze słusznym niezrozumieniem w odbiorze społecznym.

D. R.

Punkt II wyroku, czyn I

Na mocy art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny.

Sąd zważył także, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, który przemawiałby za odstąpieniem od tego orzeczenia. Przeciwnie, oskarżony po raz kolejny dowiódł, że jest osobą nieodpowiedzialną i lekkomyślną. Okoliczności sprawy przemawiają za koniecznością wyeliminowania go z grona uczestników ruchu.

Dodatkowo należało wskazać, że swoim zachowaniem oskarżony stworzył realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Powyższe okoliczności w ocenie sądu przemawiają za koniecznością wyeliminowania D. R. z grona uczestników ruchu drogowego.

D. R.

Punkt III wyroku, czyn I

Na mocy art. 43a § 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego D. R. świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych.

Orzeczenie w tym zakresie ma charakter obligatoryjny, tym samym sąd w tym zakresie nie miał żadnego luzu decyzyjnego, poza ustaleniem wysokości świadczenia, które orzekł i tak na najniższym możliwym poziomie. Konieczność zapłaty świadczenia w ocenie sądu skłoni oskarżonego do refleksji na temat możliwych konsekwencji jego nieodpowiedzialnego, lekkomyślnego działania, a także ukaże nieopłacalność popełniania czynów zabronionych. Zasądzona suma jest najmniejszą, jaką sąd mógł orzec. W tym zakresie sąd uwzględnił możliwości płatnicze oskarżonego.

D. R.

Punkt IV wyroku, czyn I

Na mocy art. 178a § 5 k.k. sąd orzekł przepadek równowartości samochodu marki (...) o nr rej. (...) tj. kwoty 1000 zł.

Należało bowiem zważyć, że przepis art. 178a § 5 k.k. stanowi, że "Sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami". Zaś przepis art. 44b § 1 kk wskazuje, iż "w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym", zaś § 2 " jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy albo po popełnieniu przestępstwa sprawca zbył, darował lub ukrył podlegający przepadkowi pojazd, orzeka się przepadek równowartości pojazdu". Z uwagi na fakt, że D. R. swym zachowaniem wyczerpał znamiona art. 178a § 4 k.k. oraz że samochód, którym poruszał się oskarżony stanowił własność osoby trzeciej, sąd był zobligowany do orzeczenia przepadku równowartości pojazdu, bowiem.

Wobec powyższego Sąd, biorąc pod uwagę ustaloną wartość rynkową pojazdu o podobnych parametrach która to wynosiła od 500 zł do 1.500 zł, orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1000 złotych.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

1.inne zagadnienia

Sąd na rozprawie dnia 16 stycznia 2025 roku oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o sporządzenie opinii uzupełniającej ze względu na to, że biegły nie określił czasu, kiedy oskarżony środek przyjął i w żaden sposób nie odniósł się do czasookresu działania środka, a ponadto nie wskazał żadnych kryteriów, jak również przepisów prawa, które pozwalałyby określić, że oskarżony był pod wpływem, czy też po użyciu środka co ma wpływ na ocenę prawną czynu oskarżonego. Biegły nie określił również jakiemu stężeniu alkoholu odpowiada stężenie środka stwierdzonego u oskarżonego. Biegły nie wskazał, czy środek był w organizmie oskarżonego i jaki miał wpływ na zachowanie oskarżonego.

Zdaniem sądu przedstawiona w niniejszej sprawie opinia jest jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Biegły wskazał, że stężenie środka odurzającego w krwi oskarżonego odpowiada stanowi pod wpływem środka odurzającego zgodnie z art. 178a § 1 k.k. co dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest informacją najistotniejszą.

Sąd uznał za zbędne określenie przez biegłego czasu w jakim oskarżony zażył środek oraz okresu działania środka, bowiem dla uznania odpowiedzialności za popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k. istotna jest informacja, czy oskarżony kierując pojazdem mechanicznym znajdował się pod wpływem środka odurzającego. Fakt czasu zażycia owego środka oraz czas jakiego działania nie jest istotna dla określenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Co istotne – i pominięte przez obrońcę – biegły wskazał w sposób przekonujący na kryteria opiniowania oraz interpretację uzyskanych wyników, powołując się na literaturę fachową w tym zakresie (k. 52v.). Ustalenia te nie budzą wątpliwości, zastrzeżenia obrońcy w żaden sposób ich nie wzruszają.

Zważywszy na powyższe sąd uznał wniosek obrońcy za bezzasadny i przedłużający postępowanie i na tej podstawie go oddalił (k. 95).

1.KOszty procesu

Punkt V wyroku

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 k.p.k., zobowiązując oskarżonego do zapłaty kwoty 180 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 636,99 złotych. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony winien zatem ponieść koszty procesu. Ich zapłata nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu.

1.Podpis