Grzywna za 0,37 g marihuany dla bezdomnego, bez umorzenia

wyroku z dnia 6 czerwca 2025 r.

B. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

T. B.

W dniu 29 października 2024 r. w R. wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze 0,37 grama netto.

Oskarżony T. B. urodził się w (...) r. Jest bezdzietnym kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie pracuje, nie ma majątku. Obecnie pozostaje bezdomny, mieszka w schronisku dla bezdomnych przy ul. (...) w R., prowadzi wędrowny tryb życia, utrzymuje się ze świadczeń opieki społecznej. Leczył się psychiatrycznie. Choruje na schizofrenię, a ponadto jest uzależniony od narkotyków i benzodiazepin. Oskarżony był karany za przestępstwa, w tym trzykrotnie (w 2014 r., w 2019 r. i w 2021 r.) za czyny z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

W dniu 29 października 2024 r. w R., na ulicy (...), oskarżony posiadał przy sobie – w kieszeni bluzy – ziele konopi innych niż włókniste (marihuanę) o wadze 0,37 grama. Substancja ta była przeznaczona na własny użytek oskarżonego. Popełniając ten czyn oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

- protokół przeszukania oskarżonego

(k. 4-6)

- protokół oględzin marihuany z dok. fotograficzną

(k. 7-12)

- wyjaśnienia oskarżonego

(k. 24)

- opinia sądowo-psychiatryczna

(k. 51-54)

- dane o karalności oskarżonego

(k. 73-81)

Fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Okoliczności faktyczne sprawy Sąd ustalił w oparciu o przedstawione wyżej dowody, których wiarygodność i miarodajność nie nasuwała żadnych zastrzeżeń. Dowody te – w tym wyjaśnienia oskarżonego, który jednoznacznie przyznał się do winy – prowadziły do wniosku, że wina oskarżonego została udowodniona w sposób spełniający standard przewidziany w art. 5 § 1 kpk.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Rezultat postępowania dowodowego uzasadniał przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Opis i kwalifikacja prawna czynu oskarżonego wskazane w akcie oskarżenia były prawidłowe i nie wymagały żadnych korekt ze strony Sądu.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Sprawca przestępstwa z art. 62 ust. 3 podlega karze grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do 1 roku. Sąd odnosząc kodeksowe dyrektywy wymiaru kary do realiów sprawy uznał za optymalne wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w rozmiarze 500 zł. Kara taka jest wystarczająca, adekwatna i sprawiedliwa. Mimo uprzedniej karalności, w tym za przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie było konieczne surowsze karanie oskarżonego. Za wymierzeniem mu niewielkiej kary grzywny przemawiały okoliczności łagodzące w postaci jednoznacznego przyznania się do winy oraz niewielkiej ilości posiadanej marihuany, a także fakt, że oskarżony jest uzależniony od narkotyków.

Sąd nie podzielił zapatrywania obrońcy na stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego uznając, iż nie jest on znikomy. Stopień ten jest wprawdzie niewielki, lecz przekracza znikomość powodując, że czyn ten spełnia przesłankę karygodności. Posiadana porcja marihuany była zdolna do wywołania efektu odurzającego, oskarżony posiadał ją umyślnie w zamiarze bezpośrednim, czyniąc to mimo świadomości, że jest uzależniony, a tym samym podtrzymując swoje uzależnienie i wynikające z niego konsekwencje socjalne, zdrowotne oraz prawne, zamiast podjąć efektywne leczenie odwykowe i pracę, a w konsekwencji zaprzestać modelu życia i funkcjonowania opartego na finansowanych ze środków publicznych świadczeniach społecznych, pomocy charytatywnej (zamieszkiwanie w schronisku) i popełnianiu przestępstw - także przeciwko mieniu.

Uwarunkowania te przemawiały również przeciwko wnioskowanemu przez obrońcę zastosowaniu art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (abstrahując od kwestii, iż w doktrynie nie ma zgody, czy przepis ten może zastosować również sąd w trakcie postępowania jurysdykcyjnego). Przepis ten – co wprost wynika z jego brzmienia - ma charakter fakultatywny, pozostawiając uprawnionemu organowi procesowemu decyzję o celowości jego zastosowania. Sąd uważa, że w przypadku T. B. taka celowość nie zachodzi. Przeciwnie, byłby to dla oskarżonego negatywny sygnał, który mógłby odebrać jako swoistą bagatelizację swojego czynu, uznanie, że posiadanie środków odurzających nie jest żadnym istotnym problemem - i to mimo uprzedniej karalności za przestępstwa podobne. Godziłoby to zarówno w oczywisty interes publiczny wyrażający się w dążeniu do minimalizacji – także za pomocą prawa karnego - zjawiska narkomanii pociągającego za sobą różne negatywne zjawiska i koszty społeczne, jak i w interes indywidualny samego oskarżonego. W sprawie tut. Sądu II K (...)/(...) (ostatni prawomocny wyrok skazujący) oskarżonemu orzeczono m. in. terapię i terapię uzależnień oraz terapeutyczny system odbywania kary pozbawienia wolności dostrzegając związek popełnianych przez oskarżonego przestępstw m. in. z jego uzależnieniem. W takiej sytuacji umorzenie postępowania o kolejne, czwarte już przestępstwo posiadania środków odurzających, jawi się jako nieuzasadnione. Oskarżony potrzebuje oddziaływania w kierunku realnej zmiany swojego dotychczasowego modelu życia – także z powodów zdrowotnych, zażywanie środków narkotycznych nie sprzyja efektywnej terapii zdiagnozowanej u niego schizofrenii – a nie sygnału, który mógłby utwierdzać go w przekonaniu o tym, że nic w swoim życiu zmieniać nie musi i nie powinien. Z tych powodów Sąd nie dopatrzył się przekonujących przesłanek do zastosowania w sprawie możliwości przewidzianej w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ratio legis tego przepisu wyraża się w unikaniu zbyt pochopnej kryminalizacji osób, które prowadzą właściwy, zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego tryb życia, natomiast – co , niestety, nie jest dzisiaj rzadkie - weszły w incydentalny kontakt ze środkami narkotycznymi. Realia niniejszej sprawy są inne.

W pkt. III wyroku Sąd dla wzmocnienia zapobiegawczo-wychowawczego oddziaływania na oskarżonego orzekł mu nawiązkę na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

W pkt. II wyroku Sąd orzekł obligatoryjny przepadek na rzecz Skarbu Państwa zatrzymanej marihuany.

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

W pkt. IV i V wyroku zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych oraz przyznano jego obrońcy z urzędu należne wynagrodzenie.

1Podpis