Oskarżony skazany na 8 lat i 2 miesiące za strzały do policjantów interweniujących w jego domu

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Z. K. (4)

1. w dniu 3 listopada 2023r. we K., w woj. (...), na terenie posesji położonej przy ulicy (...), działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim, usiłował pozbawić życia funkcjonariuszy publicznych – policjantów st. sierż. W. E. oraz st. post. E. K. z Komisariatu Policji w V., podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, związanych z ochroną bezpieczeństwa publicznego, w ten sposób, że po przybyciu przez nich do jego miejsca zamieszkania w celu przeprowadzenia interwencji, dokonał na nich czynnej napaści, uderzając swoją głową w głowę W. E. oraz odrywając od parcianego pasa spodni służbowych zaatakowanego funkcjonariusza plastikową kaburę wraz z pistoletem marki K. (...) z magazynkiem, w którym znajdowało się 15 naboi i z którego następnie, grożąc tym funkcjonariuszom pozbawieniem ich życia oddał sześć strzałów, przy czym jeden z nich spowodował przestrzelenie służbowej bluzy E. K. na wysokości biodra, a nadto znajdując się już w pozycji leżącej, próbował jeszcze dokonać zaboru broni służbowej, będącej na wyposażeniu E. K., lecz ostatecznie zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na obezwładnienie go przez interweniujących pokrzywdzonych funkcjonariuszy, powodując u nich naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój ich zdrowia, trwający nie dłużej niż 7 dni i tak u E. K. w postaci: skręcenia dolnego odcinka grzbietu, skręcenia barku lewego, skręcenia palca II ręki prawej, otarć naskórka okolicy czołowej, policzkowej, szyi, ręki prawej, a u W. E. w postaci: niedosłuchu ucha prawego wskutek urazu akustycznego, rany śluzówki wargi górnej, otarć naskórka okolicy czołowej, stłuczenia i otarć naskórka obu rąk

2. w dniu 4 listopada 2023r. w V., w woj. (...) będąc umieszczonym w Pomieszczeniu Dla Osób Zatrzymanych w sali nr 2 Komendy Powiatowej Policji w V., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim dokonał uszkodzenia cudzych rzecz w ten sposób, że uszkodził strukturę ściany, poprzez celowe wykruszenie tynku przy włączniku światła, umieścił napis o treści (...), uszkodził zasuwę skrzydła drzwi uderzając w te drzwi, czym spowodował straty w wysokości 2.148,07 zł, a także dokonał rozdarcia prześcieradła o wartości 8,20 zł, czym spowodował łączne straty w wysokości 2156,27 zł na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji w O..

Czyn 1:

a) Z. K. (1) mieszka we K. pod adresem (...) obok pod nr 14 mieszka jego matka U. K. (1) i siostra Z. K. (2);

b) do września 2023 r. Z. K. (1) mieszkał pod ww. adresem z partnerką O. G., wymieniona wyprowadziła się ponieważ oskarżony stał się agresywny i nadpobudliwy, ze związku tego pochodzi syn Z. K. (6) urodzony (...), który aktualnie pozostaje pod opieką Z. K. (2), w 2023 r. dziecko mieszkał z matką w V., a przez tydzień z Z. K. (1);

c) nadużywanie przez Z. K. (1) środków odurzających w okresie po rozstaniu z partnerką, jego dziwne i agresywne zachowanie i wypowiadanie myśli samobójczych, z uwagi na to zachowanie powiadomienie przez Z. K. (2) w dniu 3 listopada 2023 r. około godziny 9:00 policji o tym, że brat ma myśli samobójcze, jest agresywny, nadużywa narkotyków i prowadzi samochód pod ich wpływem, opuszczenie w tym samym czasie przez oskarżonego miejsca zamieszkania;

d) powrót Z. K. (1) do domu około godziny 17:00 w dniu 3 listopada 2023 r. i powiadomienie o tym przez Z. K. (2) dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w V., który skierował do miejscowości K. patrol z Komisariatu Policji w V. – to jest funkcjonariuszy W. E. i E. K. oraz wezwał na miejsce zespół ratownictwa medycznego, wcześniej siostra oskarżonego przekazała dyżurnemu, iż chce, aby przyjechał do jej brata patrol policji oraz karetka pogotowia ratunkowego;

e) W. E. i E. K. ubrani byli w mundury, ponadto poinformowali Z. K. (5), iż są z policji, początkowo rozmowa przebiegała spokojne, E. K. wyszedł z mieszkania, aby poinformować dyżurnego, że Z. K. (1) jest w domu, więc może przyjechać karetka pogotowia ratunkowego, oskarżony powiedział, że przygotowuje się do wyjazdu do V., gdzie chce odwiedzić syna, wówczas W. E. poinformował Z. K. (1), że musi zaczekać, ponieważ za chwilę przyjedzie karetka i zostanie zbadany, wskazał też, iż przyczyną interwencji są jego (Z. K.) zapowiedzi, że coś sobie zrobi, funkcjonariusz uspokajał, że jak „po badaniu będzie wszystko ok”, to karetka odjedzie, a Z. K. (1) będzie mógł udać się gdzie chce, dodał, że oni jako policjanci nie są w stanie stwierdzić, czy jego stan zdrowia nie wymaga pomocy;

f) Zmiana zachowania Z. K. (1) po przekazaniu ww. informacji przez funkcjonariusza policji, oskarżony zaczął używać słów wulgarnych, wskazał, że nie ufa policjantom, chcą oni mu zrobić krzywdę, zniszczyć jak inni z jego rodziny i otoczenia;

g) atak Z. K. (5) na ww. policjantów, wymieniony próbując oddalić się z miejsca zdarzenia wypchnął funkcjonariuszy z mieszkania;

h) próba obezwładnienia Z. K. (1) podjęta przez policjantów, szarpanina pomiędzy trzema mężczyznami, oskarżony krzyczał wówczas „ratunku”, „pomocy”, policjanci usiłowali trzymać go za ręce i uspokoić, w tym czasie Z. K. (1) uderzył głową w głowę (twarz) W. E. i korzystając z chwilowego zamroczenia pokrzywdzonego oderwał od parcianego pasa spodni służbowych zaatakowanego funkcjonariusza plastikową kaburę wraz z pistoletem marki K. (...) z magazynkiem, w którym znajdowało się 15 naboi i z którego następnie, grożąc tym funkcjonariuszom pozbawieniem ich życia (krzyczał, że ich zabije) oddał sześć strzałów, przy czym jeden z nich spowodował przestrzelenie służbowej bluzy E. K. na wysokości biodra, podczas opisanych strzałów policjanci próbowali trzymać oskarżonego za ręce, tak aby nie zdołał skierować kul w ich kierunku, ponadto znajdując się już w pozycji leżącej Z. K. (1) próbował jeszcze dokonać zaboru broni służbowej, będącej na wyposażeniu E. K., lecz ostatecznie zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na obezwładnienie go przez interweniujących pokrzywdzonych funkcjonariuszy, powodując u nich naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój ich zdrowia, trwający nie dłużej niż 7 dni i tak u E. K. w postaci: skręcenia dolnego odcinka grzbietu, skręcenia barku lewego, skręcenia palca II ręki prawej, otarć naskórka okolicy czołowej, policzkowej, szyi, ręki prawej, a u W. E. w postaci: niedosłuchu ucha prawego wskutek urazu akustycznego, rany śluzówki wargi górnej, otarć naskórka okolicy czołowej, stłuczenia i otarć naskórka obu rąk;

i) podczas opisanego zdarzenia W. E. i E. K. byli trzeźwi;

j) Z. K. (1) posiadał w chwili czynu we krwi 49 ng/ml N-etylonorpentedronu, który jest zaliczany do nowych substancji psychoaktywnych, wykazuje on działanie psychostymulujące podobne do amfetaminy i ekstazy, powoduje pojawienie się: euforii, przypływu energii, wzrost empatii, gadatliwości, pobudzenia psychoruchowego, wzrost libido zmniejszenie apetytu i zapotrzebowania na sen, w przypadku przedawkowania obserwuje się ataki paniki i agresji, silne pobudzenie psychomotoryczne i halucynacje;

Czyn 2:

a) osadzenie Z. K. (1) w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych sali nr 2 Komendy Powiatowej Policji w V., gdzie dokonał on w dniu 4 listopada 2023 r. uszkodzenia cudzych rzecz w ten sposób, że uszkodził strukturę ściany, poprzez celowe wykruszenie tynku przy włączniku światła, umieścił napis o treści "WAL", uszkodził zasuwę skrzydła drzwi uderzając w te drzwi, czym spowodował straty w wysokości 2.148,07 zł, a także dokonał rozdarcia prześcieradła o wartości 8,20 zł, czym spowodował łączne straty w wysokości 2156,27 zł na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji w O.;

Czyny 1 i 2:

a) uprzednia wielokrotna karalność Z. K. (1), w tym na kary pozbawienia wolności za przestępstwa przeciwko mieniu, ale także za czyn z art. 157§2 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie II K 220/17, ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 12 stycznia 2024 r. w sprawie II K 4/24 został skazany na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

b) Z. K. (1) jest ojcem 3 letniego syna, łożył dobrowolnie na jego utrzymanie, kilka razy leczył się odwykowo, dwa miesiące przez zatrzymaniem jego problemy z narkotykami nasiliły się;

c) pozytywna opinia o oskarżonym w areszcie śledczym;

d) Z. K. (1) nie jest chory psychicznie w sensie psychozy ani upośledzenia umysłowego, biegli lekarze psychiatrzy i psycholog stwierdzili natomiast u niego uzależnienie mieszane od narkotyków i alkoholu, in tempore criminis znajdował się w stanie psychozy ponarkotykowej – występują warunki z art. 31§1 i 3 k.k., to jest nie można zastosować §1 art. 31 k.k., ponieważ wymieniony wprawił się w stan odurzenia powodujący wyłączenie poczytalności, które mógł przewidzieć, albowiem jest nie jest osoba – na co wyżej wskazano – upośledzoną umysłowo ani chorą psychicznie, ponadto posiadał osobiste doświadczenia związane z wcześniejszym nadużywaniem alkoholu i narkotyków, jak również wiedzę zdobytą w czasie terapii odwykowej, miał także zalecenia lekarskie co do unikania używania narkotyków i alkoholu.

- zeznania świadka Z. K. (2);

- zeznania świadka U. K. (1);

- wywiad środowiskowy;

- zeznania świadka O. G.;

- ww. wywiad środowiskowy;

- zeznania świadka Z. K. (2);

- zeznania świadka U. K. (2);

- zeznania świadka O. G.;

- zeznania świadka O. O.;

- protokoły odtworzenia zgłoszeń dokonywanych w dniu zdarzenia przez Z. K. (2);

- zeznania ww. świadków i ww. protokoły;

- zeznania świadka O. Ł.;

- zeznania świadka A. E.;

- zeznania świadka W. E.;

- zeznania świadka E. K.;

- wyjaśnienia oskarżonego Z. K. (1);

- dowody j/w;

- dowody j/w;

- zeznania świadka Z. K. (3) ;

- zeznania ww. świadków W. E., E. K. i Z. K. (3);

- wyjaśnienia oskarżonego;

- pisemna i ustna opinia biegłego z zakresu broni i balistyki mgr inż. P. S.;

- protokoły oględzin osoby i zabezpieczenia śladów GSR;

- protokoły oględzin miejsca i rzeczy z materiałem poglądowym;

- protokoły zatrzymania rzeczy;

- protokół odtworzenia monitoringu wraz z płytą CD oraz opinią Laboratorium Kryminalistycznego KWP w O. dot. nośnika, na którym dokonano zapisów na terenie posesji oskarżonego;

- dokumentacja medyczna;

- opinia lekarska dotycząca obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonych;

- opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP w O. z zakresu genetyki sądowej;

- opinia Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z przeprowadzonych badań chemicznych;

- protokoły badania stanu trzeźwości;

- sprawozdanie z badań toksykologicznych wraz z protokołem pobrania krwi;

- wyjaśnienia oskarżonego Z. K. (1);

zeznania świadka E. V.;

- zeznania świadka I. K.;

- zeznania świadka T. W.;

- protokół oględzin;

- notatka służbowa;

- kosztorys ofertowy;

- protokół z odtworzenia nagrania;

- dane o karalności;

- odpisy wyroków;

- wywiad środowiskowy sporządzony przez kuratora sądowego;

opinia dyrektora Aresztu Śledczego w X..;

- pisemna i ustna opinia wydane przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów U. O. i U. Ł. oraz psychologa Z. N..

k. 18-19 w zw. z k. 1257-1258;

k. 7-9 w zw. z k. 1255v-1257;

k. 345-347 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 197-198 w zw. z k. 1262v-(...);

k. j/w;

k. j/w;

k. j/w;

k. j/w;

k. 173-174 w zw. z k. 1261v-1262;

k. 841-844 i 858-861 w zw. z k. 1392v-(...);

k. j/w;

k. 62-63 i 700-702 w zw. z k. (...);

k. 54-55 i 697-699 w zw. z k. 1326-1327;

k. 256-259 i 266 w zw. z k. 1214-1218v;

k. 263-265 i 266 w zw. z k. 1219-1221v;

k. 271-272, 282, 584-586 i (...)-(...) w zw. z k. 1211v-1214 oraz k. 1220, (...), 1300 i 1392;

k. j/w;

k. j/w;

k. 169-170 w zw. z k. 1259-1260;

k. j/w;

k. j/w;

k. 707-735 w zw. z k. 1392v-(...) oraz k. 1324-1326;

k. 5-6, 58-60, 61, 66-68, 69, 81-86, 354 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 21-47, 94-164, 190-192, 202-222, 224-244, 313-329 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 48-50, 70-72 i 73-75 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 78-80, 822-838 i 840-840q w zw. z k. 1392v-(...);

k. 330-331, 477-482, 483-488 i 589-590 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 498 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 513-523 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 807-820 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 3 i 4 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 446-448 w zw. z k. 1392v-(...);

k. j/w;

k. 376 w zw. z k. 1262;

k. 418 w zw. z k. 1261;

k. 426 w zw. z k. 1294v-(...);

k. 377-390 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 398 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 401-404 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 407-413 i 420-423 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 995-997 i (...)-1380 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 336-344, 502-506 i 549-565 w zw. z k. 1392v-(...);

k. 345-347 w zw. za k. 1392v-(...);

k. 1195-(...) w zw. z k. 1392v-(...);

k. 961-984 w zw. z k. 1392v-(...) oraz k. 1373-1374v.

Fakty uznane za nieudowodnione

xxx

xxx

xxx

xxx

xxx

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

czyn 1 e, f, g, h;

czyn 2 a

czyn 1 e, f, g, h;

czyn 1 a, c, d;

czyn 1 g, h;

czyn 1 d;

czyn 1 b, c;

czyn 1 c;

czyn 2 a;

czyn 1 h;

czyn 1 h;

czyn 1 h, i, j czyn 2a, czyn 1 i 2 a, b, c;

czyny 1 i 2 d.

- wyjaśnienia oskarżonego Z. K. (1);

- zeznania świadków – pokrzywdzonych W. E. i E. K.;

- zeznania świadków U. K. (1) i Z. K. (2);

- zeznania świadka Z. K. (3);

- zeznania świadków A. E. i O. Ł.;

- zeznania świadka O. G.;

- zeznania świadka O. O.;

- zeznania świadków: E. V., I. K. i T. W.;

- pisemna i ustna opinia biegłego z zakresu broni i balistyki mgr inż. P. S.;

- opinia Laboratorium Kryminalistycznego KWP w O. z zakresu genetyki

sądowej;

- dokumenty w postaci: protokołu oględzin osoby i pobrania śladów GSR, protokołów badania stanu trzeźwości, protokołów oględzin miejsca i rzeczy z materiałem poglądowym, protokołu zatrzymania rzeczy, protokołów odtworzenia nagrania monitoringu z zapisami na płytach CD oraz opinią Laboratorium Kryminalistycznego KWP w O. dot. nośnika, na którym dokonano zapisów na terenie posesji oskarżonego, dokumentacji medycznej wraz z opinią lekarską dot. obrażeń stwierdzonych u pokrzywdzonych, odpisów wyroków, sprawozdania z badań toksykologicznych, protokołu pobrania krwi, notatki służbowej, protokołów oględzin, kosztorysu ofertowego, protokołów odtworzenia zgłoszeń dokonywanych przez Z. K. (2), karty karnej, wywiadu środowiskowego i opinii z aresztu śledczego;

- pisemna i ustna opinia wydane przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów U. O. i U. Ł. oraz biegło psychologa Z. N..

Wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne w zakresie w jakim przyznał się do popełnienia przestępstwa z art. 288§1 k.k.

W dużej części były też wiarygodne w zakresie pierwszego z zarzutów. W szczególności dotyczy to tego, iż oskarżony czuł się zdezorientowany i zagrożony przez policjantów. Okoliczności te znalazły pełne potwierdzenie w opinii wydanej po przeprowadzeniu obserwacji przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa. Na wiarę zasługiwało też stwierdzenie oskarżonego, iż w ostatnich dniach zażywał on mefedron codziennie, okoliczność ta znalazła potwierdzenie w szeregu innych dowodów, w tym opinii z zakresu badań toksykologicznych.

Odnośnie samego przebiegu zdarzenia w dniu 3 listopada 2023 r. relacja oskarżonego, w ocenie sądu, nie różniła się w sposób zasadniczy od zeznań obu pokrzywdzonych, odmienna jest ocena tych zajść i zamiaru z jakim działał oskarżony. Odmienności te wynikały z odurzenia oskarżonego oraz psychozy ponarkotykowej opisanej w opinii biegłych lekarzy psychiatrów U. Ł., U. O. i biegłego psychologa Z. N.. W ocenie sądu, nie ulegało jednak wątpliwości, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim zabójstwa, co potwierdzają nie tylko groźby jakie kierował wobec pokrzywdzonych, ale też ilość oddanych przez niego strzałów w kierunku policjantów oraz nieustępliwość z jaką próbował odebrać drugi pistolet pozostający w posiadaniu E. K.. Kwestie związane ze stroną podmiotową przestępstwa z art. 148§3 k.k. i stanem psychicznym oskarżonego zostaną opisane również w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Oskarżony nie zaprzeczył też, iż oddał strzały, a stwierdził jedynie, że nie wiedział co trzyma w dłonie, chciał się czegoś złapać, dopiero gdy się przewrócił zobaczył, że w ręce ma broń. Odnośnie tego fragmentu wyjaśnień sugerującego, że oskarżony oddał strzały nieumyślnie, nieświadomie i w sposób przypadkowy, należało uznać, iż nie polega on na prawdzie, pozostaje bowiem w sprzeczności z treścią zeznań świadków W. E. i E. K., którzy jednoznacznie opisali zachowanie oskarżonego zmierzającego w sposób celowy do odebrania dwóch sztuk broni palnej i oddanie następnie z jednego pistoletu kilku strzałów. Należało też zwrócić uwagę na treść opinii biegłego z zakresu broni i balistyki P. S., który podał, że dla oddania strzału niezbędne było naciśnięcie na język spustowy, palec musiał być położony na tym języku spustowym, nie wystarczyło samo zaciśnięcie dłoni na rękojeści pistoletu (k. 1326). Ponadto naciśnięcie to wymaga siły ok. dwóch kilogramów, dodatkowo przy sześciu strzałach musiało nastąpić sześć naciśnięć spustu (k. 1324v). W ocenie sądu, jest więc praktycznie niemożliwym oddanie przypadkowego strzału, w sposób niezamierzony, a tym bardziej oddanie aż sześciu takich strzałów.

Niewiarygodne były też wyjaśnienia oskarżonego we fragmencie, w którym wskazał, że mógł uderzyć głową jednego z pokrzywdzonych w toku szamotaniny, ale nie zrobił tego w sposób zamierzony. W tym zakresie relacja ta również pozostawała w jaskrawej sprzeczności z zeznaniami obu pokrzywdzonych.

Irracjonalne i sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego były opisywane wyjaśnienia w części, w której oskarżony stwierdził, że w szpitalu miano mu naciąć plecy i rękę. Obrażenia te powstały niewątpliwie podczas walki jaką odbył on z dwoma pokrzywdzonymi najpierw w pozycji pionowej, a później horyzontalnej.

Podkreślić wreszcie należało, iż oskarżony podczas rozprawy głównej w dniu 26 lutego 2025 r. wskazał, iż nie miał wcześniej styczności z bronią palną, pistoletami, że trzeba przeładować pistolet, wie tyle co z filmu (k. 1220). W dniu 26 marca 2025 r. wyjaśnił natomiast, że w 2011 r. był w wojsku w jednostkach w O. i O., miał być zawodowym żołnierzem, miał tam do czynienia z bronią, karabinem AK 47, bronią sportową (...), wszystko zdał dobrze, strzelanie też (k. 1300). Ponadto ww. biegły z zakresu broni i balistyki wskazał, iż mechanizm działania ww. karabinu i pistoletu marki K. jest bardzo zbliżony, wręcz identyczny (k. 1325v). Uwzględniając powyższe, należało więc stwierdzić, że oskarżony próbował pierwotnie wykazać, iż mechanizm działania broni zna jedynie z filmów, co okazało się oczywistą nieprawdą, wymieniony zdał w wojsku pozytywnie egzamin ze strzelania z karabinu AK 47. Tym samym uznać należało, iż Z. K. (1) nieudolnie – w sposób oczywiście niewiarygodny próbował wyjaśnić, iż strzały oddawał nieświadomie, nie wiedział, co trzyma w dłoni i nie znał mechanizmu działania broni palnej, ponieważ nigdy wcześniej nie miał z nią do czynienia.

zeznania wskazanych obok świadków były, w ocenie sądu, w pełni wiarygodne, korespondowały one bowiem wzajemnie były szczegółowe, spójne i logiczne, w dużej części znalazły też potwierdzenie w wyżej omówionych wyjaśnieniach oskarżonego oraz pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności zeznaniach świadka Z. K. (3), zapisach monitoringu zainstalowanego na posesji Z. K. (1), opinii ww. biegłego z zakresu broni i balistyki oraz opinii z zakresu badań genetycznych.

Jedynie zdobne nieścisłości zawarte w zeznaniach tych świadków dot. tego którą rękę oskarżonego każdy z nich trzymał zostały wyjaśnione w toku konfrontacji, ponadto okoliczność ta potwierdza, iż świadkowie zeznawali spontanicznie i szczerze, a nie przedstawili przygotowaną na użytek postępowania karnego wersję wydarzeń.

Podkreślić przy tym trzeba, iż zeznania pokrzywdzonych korespondowały w pełni z opinią z zakresu badań genetycznych, z której wynika, że ślady DNA oskarżonego ujawniono na rękojeści broni E. K. i na spuście pistoletu W. E..

Dodać wreszcie należy, iż sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w postępowaniu wskazanych obok świadków w toku podjętej wobec oskarżonego interwencji. Policjanci podczas tego zdarzenia nie wykazali się żadną nadmierną brutalnością ani też innym niestosownym zachowaniem wobec oskarżonego, w ocenie sądu, nie mogli oni przewidzieć, iż wymieniony podejmie próbą odebrania im broni służbowej i popełnienia zbrodni z art. 148§1 k.k. na ich szkodę. Funkcjonariusze chcieli udzielić pomocy Z. K. (1), wymieniony kierował zupełnie irracjonalne i nieuzasadnione podejrzenia nie tylko wobec nich, ale też najbliższej rodziny i personelu medycznego.

Wskazani świadkowie to matka i siostra oskarżonego, ich relacje odnośnie przyczyn wezwania policji oraz uzależnienia Z. K. (1) od alkoholu i narkotyków były zgodne i przekonujące. Dodać jedynie należy, iż w toku przewodu sądowego zarówno U. K. (1), jak i Z. K. (2) próbowały przedstawić oskarżonego w korzystniejszym świetle, a częściowo obciążyć odpowiedzialnością za zaistniałe zdarzenie funkcjonariuszy publicznych w szczególności policjantów, którzy podejmowali interwencję na miejscu zdarzenia. Ta częściowa zmiana zeznań świadków wyniknęła z chęci zminimalizowania odpowiedzialności karnej oskarżonego, który dopuścił się zbrodni zagrożonej bardzo surową karą pozbawienia wolności. Dodać też trzeba, że myśli samobójcze i agresja oskarżonego w dniu zdarzenia znajdują potwierdzenie w nagraniach wezwań policji w dniu 3 listopada 2023 r. dokonywanych przez Z. K. (2);

Świadek ta to siostrzenica oskarżonego, która obserwowała przebieg zdarzenia przez okno sąsiedniego budynku, wskazała, że widziała szarpaninę, nie widziała kto strzelał, bo patrzyła niedokładnie, było ciemno, działo się to szybko. Zeznania te były więc na tyle ogólne, że nie można doszukać się nich jakiejkolwiek sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie – to jest relacjami z jednej strony pokrzywdzonych, a z drugiej oskarżonego.

Wskazani obok świadkowie, to dyżurni Komendy Powiatowej Policji w V., zeznania ich były wzajemnie zgodne, rzeczowe i spójne, a przy tym zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności – odnośnie przyczyn wezwania policji do miejsca zamieszkania oskarżonego – z zeznaniami świadków U. K. (1) i Z. K. (2).

Sąd nie doszukał się powodów, dla których należałoby uznać zeznania wskazanego świadka za niewiarygodne w zakresie w jakim opisała ona powody rozstanie z oskarżonym oraz używanie przez niego narkotyków. Relacja ta korespondowała z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie, w szczególności z zeznaniami świadków U. K. (1) i Z. K. (2).

Zeznania wskazanego świadka były spójne, rzeczowe i logiczne, a ponadto zgodne z zeznaniami świadków – ww. osobami należącymi do najbliższej rodziny oskarżonego.

Wskazani obok świadkowie to funkcjonariusze policji, których zeznania dotyczyły czynu z art. 288§1 k.k. Relacje ich były spójne, rzeczowe i logiczne, a dodatkowo korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego oraz dowodami w postaci protokołu oględzin i zapisów monitoringu.

Opinia ta była pełna, wyczerpująca, zawierała logiczną i przekonującą argumentację, a przy tym nie była kwestionowana przez żadną ze stron niniejszego postępowania karnego. Jej przydatność dla rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie budziła wątpliwości.

Z opinii wskazanej obok wynika, że ślady DNA oskarżonego zabezpieczono na uchwycie pistoletu K. posiadanego w trakcie zdarzenia przez E. K., a także na spuście, powierzchni i uchwycie pistoletu W. E. (k. 517v-519). Wartość dowodowa tej opinii wykonanej na podstawie obiektywnych badań pobranych śladów nie budziła wątpliwości. Podkreślić przy tym należało, iż treść tej opinii w pełni potwierdza zeznania obu pokrzywdzonych, którzy wskazywali, iż oskarżony usiłował odebrać broń E. K., ponadto w połączeniu z opinią biegłego z zakresu broni i balistyki nie mogło budzić wątpliwości, iż Z. K. (1) umyślnie i z zamiarem bezpośrednim naciskał spust pistoletu W. E.;

Wartość dowodowa wymienionych dokumentów nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony niniejszego postępowania karnego.

przedmiotowa opinia wydana została po przeprowadzeniu czterotygodniowej obserwacji psychiatrycznej oskarżonego w Oddziale Psychiatrii Sądowej Szpitala i Ambulatorium z Izbą Chorych Aresztu Śledczego w P.; opinia wydana przez biegłych była pełna, jasna, nie zawierała błędów logicznych, ponadto zawierała rzeczową i przekonującą argumentację, przestawioną również podczas rozprawy głównej, wskazującą na duże doświadczenie i duży zasób wiedzy specjalistycznej jej autorów. W ocenie sądu, jej wartość dowodowa nie budziła wątpliwości.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

czyn 1 e, f, g, h;

czyn 2 a;

czyn 1;

czyn 1;

- wyjaśnienia oskarżonego Z. K. (1);

- zeznania świadków: T. T. (k. 51- 52 w zw. z k. 1393), F. T. (k. 246-247 w zw. z k. 1260v-(...)), P. E. (k. 490-491 w zw. z k. 1295-1296), E. W. (1) (k. 493-494 w zw. z k. 1296), H. P. (k. 891-892 w zw. z k. 1296v-1297), X. U. (k. 895-896 w zw. z k. 1297), K. K. (k. 899-900 w zw. z k. 1298), E. E. (1) (k. 949-950 w zw. z k. 1299v-1300), L. Ł. (k. 1021-1022 w zw. z k. 1297v-1298), E. W. (2) (k. 1025-1026 w zw. z k. 1298v-1299) i E. E. (2) (k. 1005-1006 w zw. z k. 1300v);

- opinia z zakresu badań daktyloskopijnych (k. 456-459 w zw. z k. 1392v-1393) oraz pozostałe dokumenty wymienione w akcie oskarżenia (k. 1061v-1064).

Wyżej już sąd opisał w jakim zakresie i z jakich powodów nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego.

Zeznania wskazanych obok świadków nie wniosły nic istotnego do niniejszej sprawy; dodać jedynie należało, iż sąd w pełni dał wiarę świadkowi E. E. (1), iż nie dokonywała żadnych nacięć na ciele oskarżonego, nie miałoby to żadnego sensu i celu medycznego, a obrażenia Z. K. (1) doznał podczas starcia z pokrzywdzonymi funkcjonariuszami policji.

Także wskazana obok opinia i dokumenty nie wniosły nic istotnego do niniejszej sprawy, w szczególności nie doprowadziły do ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania zarzutów aktu oskarżenia.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

art. 13§1 k.k. w zw. z art. 148§3 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. i w zb. z art. 223§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. (punkt 1 wyroku);

art. 288§1 k.k. (punkt 2 wyroku).

Z. K. (4)

Czyn z art. 148§1 k.k. stanowi przestępstwo zabójstwa – strona przedmiotowa wyczerpująca znamiona tej zbrodni obejmuje wszelkie zachowania pozostające w związku przyczynowym z późniejszym zgonem człowieka; oskarżony oderwał kaburę z bronią palną pokrzywdzonego W. E. i oddał sześć strzałów z przedmiotowej broni, grożąc jednocześnie obu pokrzywdzonym, iż ich zabije i dokonując przestrzelenia bluzy służbowej E. K. na wysokości biodra i dodatkowo usiłował wyrwać z kabury pistolet pozostający w posiadaniu tego ostatniego pokrzywdzonego, działał przy tym z sposób nieustępliwy i brutalny, zadał W. E. uderzenie głową, dwaj funkcjonariusze musieli użyć znacznej siły dla jego obezwładnienia, a wcześniej uniemożliwienia mu oddania celnych i śmiertelnych w rezultacie strzałów.

Czyn oskarżonego wyczerpał wiec znamiona usiłowania opisane w art. 13§1 k.k., ponieważ działał on w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia ww. pokrzywdzonych swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do dokonania, zrealizowania tego celu, jednakże nie osiągnął go z uwagi na skuteczny opór funkcjonariuszy policji, którzy doprowadzili w rezultacie do obezwładnienia Z. K. (1).

Przy czym wymieniony zrealizował przestępstwo z art. 157§2 k.k. – to jest spowodował u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój ich zdrowia, trwający nie dłużej niż 7 dni, i tak u E. K. w postaci: skręcenia dolnego odcinka grzbietu, skręcenia barku lewego, skręcenia palca II ręki prawej, otarć naskórka okolicy czołowej, policzkowej, szyi, ręki prawej, a u W. E. w postaci: niedosłuchu ucha prawego wskutek urazu akustycznego, rany śluzówki wargi górnej, otarć naskórka okolicy czołowej, stłuczenia i otarć naskórka obu rąk.

Ponadto zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować z §3 art. 148 k.k., ponieważ pokrzywdzonych było dwóch (więcej niż jedna osoba) i byli oni funkcjonariuszami publicznymi podczas pełnienia obowiązków służbowych, związanych z ochroną bezpieczeństwa publicznego. W. E. i E. K. byli bowiem na służbie, przybyli do miejsca zamieszkania na polecenie dyżurnego, po wcześniejszym wezwaniu policji przez siostrę oskarżonego, która obawiała się możliwości popełnienia samobójstwa przez brata, który nadużywał narkotyków i był agresywny. W takiej sytuacji policjanci nie mogli dopuścić aby agresywny Z. K. (1), pozostający pod wpływem substancji psychoaktywnych, powodujących urojenia, wzmożony napęd i agresję opuścił miejsce zamieszkania, prowadził pojazd mechaniczny po drodze publicznej i stwarzał tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale i innych osób – zdrowia, życia i mienia ludzi.

Dodatkowo opisanym zachowaniem oskarżony zrealizował znamiona przestępstwa opisanego w art. 223§1 k.k., przepis ten stanowi, iż odpowiedzialności podlega ten kto działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą lub używając broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo środka obezwładniającego, dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Oskarżony dopuścił się takiej czynnej napaści używając broni palnej. Zakres pojęcia czynnej napaści jest szerszy w pewnym aspekcie niż zakres pojęcia naruszenia nietykalności cielesnej. Czynna napaść obejmuje wszelkie działania podjęte w celu wyrządzenia krzywdy fizycznej, choćby cel ten nie został osiągnięty. Samo dopuszczenie się czynnej napaści, chociażby jeszcze w stadium usiłowania naruszenia nietykalności, wypełnia już znamiona dokonanego przestępstwa napaści, gdyż chodzi o gwałtowny charakter zdarzenia, a nie konkretny jego rezultat (tak wyrok SN z 15.01.2015 r., IV KK 279/14, LEX nr 1648190). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż oskarżony w sposób nagły i gwałtowny zaatakował pokrzywdzonych – funkcjonariuszy policji i wyrządził im krzywdę powodując konkretne obrażenia ciała, przy czym jego celem działania było wyrządzenie o wiele poważniejszej krzywdy fizycznej – pozbawienie policjantów życia. Ponadto Z. K. (1) dopuścił się tej czynnej napaści podczas i w związku z pełnieniem przez policjantów obowiązków służbowych.

Wreszcie oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim dokonania zabójstwa W. E. i E. K.; o zamiarze sprawcy należy wnioskować na podstawie całokształtu okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, te ostatnie to: rodzaj użytego narzędzia, liczba i intensywność zadawanych ciosów, ich umiejscowienie i rozmiar spowodowanych uszkodzeń ciała (por. LexisNexis Komentarz do k.k. pod red. M. Filara, str. 694, teza 5); w niniejszej sprawie oskarżony wyrwał broń palną pokrzywdzonemu W. E. i oddał z niej sześć strzałów w kierunku pokrzywdzonych, przy czym przestrzelił bluzę w którą ubrany był E. K. i dodatkowo próbował też wyrwać pistolet tego drugiego pokrzywdzonego, a wcześniej groził obu funkcjonariuszom, że ich zabije. Uwzględniając więc te wszystkie okoliczności nie może budzić wątpliwości, iż Z. K. (1) działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia wyżej wymienionych funkcjonariuszy Policji. Dodać trzeba, że strzały okazy się niecelne jedynie z tego powodu, iż pokrzywdzeni trzymali oskarżonego za ręce i kierowali broń tak, aby nie doszło do ich zranienia.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku przyjęcia tzw. "fikcji poczytalności" określonej w art. 31 § 3 k.k. podstawy zawinienia szuka się niejako na przedpolu czynu zabronionego. Z chwilą przyjęcia tej konstrukcji zamiar oskarżonego musi być oceniany z punktu widzenia osoby w pełni poczytalnej (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 20/24). Sprawca, który świadomie wprowadza się w stan odurzenia/upojenia prostego, a zatem stan powodujący ograniczenie bądź wyłączenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć odpowiada jak sprawca w pełni poczytalny. I nie chodzi tu o przewidywanie popełnienia konkretnego czynu zabronionego, czy w ogóle czynu zabronionego, lecz o przewidywanie stanu, jaki będzie udziałem sprawcy po spożyciu alkoholu czy innych środków psychoaktywnych. Oskarżony zażył środki, które wcześniej już zażywał, wiedział, że mają one wpływ na jego organizm, posiadał też wiedzę zdobytą w czasie podejmowanych wcześniej wielokrotnie terapii odwykowych, miał zalecenia lekarskie dot. unikania używania narkotyków i alkoholu. Tym samym przyjmując je przed zdarzeniem co najmniej mógł przewidzieć, że spowodują one u niego stan wyłączający bądź ograniczający zdolność do rozpoznania znaczenia podejmowanych działań, czy pokierowania swoim postępowaniem. Z chwilą przyjęcia konstrukcji z art. 31 § 3 k.k. zamiar oskarżonego musi być oceniany z punktu widzenia osoby w pełni poczytalnej, odpowiedzialność sprawcy odurzonego ma charakter obiektywny - ponosi on pełną odpowiedzialność (jak sprawca poczytalny) i to w zakresie wszystkich znamion czynu zabronionego. Stronę podmiotową przestępstwa, którego dopuścił się Z. K. (1) należy zatem oceniać z perspektywy i percepcji człowieka nieodurzonego, w pełni świadomego swoich poczynań.

Obrońca oskarżonego powołał się na uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2021 r. wydanego w sprawie II AKa 123/21 (1389), w którym stwierdzono, że zastosowanie przepisu art. 31 § 3 k.k. jest wyłączone, jeżeli przyczyna niepoczytalności tkwi w stanie chorobowym, nawet jeśli takie zaburzenia psychiczne są konsekwencją używania przez sprawcę w przeszłości alkoholu lub narkotyków. Analiza przedmiotowego uzasadnienia wskazuje jednak na to, iż z opinii sądowo-psychiatrycznej wynikało, że czynnikiem, który wywołał stan niepoczytalności oskarżonego tempore criminis były zaburzenia psychotyczne w postaci

psychozy egzogennej wynikłej ze szkodliwego długoletniego zażywania przez oskarżonego substancji psychoaktywnych i braku odpowiedniego leczenia. Zaburzenia te zostały jedynie wzmocnione i pogłębione stanem nietrzeźwości. Innymi słowy, spożyty przez oskarżonego alkohol nie doprowadził do jego niepoczytalności, bowiem była ona skutkiem występujących u oskarżonego tempore criminis zaburzeń psychotycznych. W świetle opinii sądowo-psychiatrycznej jako realny jawi się wniosek, że stan niepoczytalności u oskarżonego zaistniałby również wówczas, gdyby przed zdarzeniem nie spożył on alkoholu. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, iż na gruncie ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonego wyroku nie został spełniony wynikający z art. 31 § 3 k.k. warunek istnienia związku przyczynowego między wprawieniem się w stan nietrzeźwości a niepoczytalnością oskarżonego (cytat z uzasadnienia ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku). W niniejszej sprawie sytuacja przedstawia się jednak zasadniczo odmiennie. U oskarżonego Z. K. (1) nie stwierdzono bowiem psychozy egzogennej wywołanej długoletnim nadużywaniem narkotyków i alkoholu. Stwierdzono uzależnienie mieszane, jednak stan niepoczytalności in tempore criminis wynikał z wprawienia się przez oskarżonego w stan odurzenia, psychoza była wynikiem odurzenia i nie zaistniałaby, gdyby wymieniony nie odurzył się przed popełnieniem zarzucanych mu czynów. Tym samym występował bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy wprawieniem się w stan odurzenia a niepoczytalnością oskarżonego. I oskarżony co najmniej mógł przewidzieć z uwagi na ww. okoliczności opisaną sytuację.

Nie może budzić również wątpliwości, iż Z. K. (1) wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 288§1 k.k. Wymieniony dokonał bowiem uszkodzenia cudzych rzeczy w ten sposób, że uszkodził strukturę ściany poprzez wykruszenie tynku, umieścił napis „WAL”, uszkodził zasuwę skrzydła drzwi uderzając w nie, a także rozdarł prześcieradło, powodując szkodę w łącznej wysokości 2156,27 zł. Przy czym z powodów wyżej już opisanych wyczerpał on również znamiona strony podmiotowej przestępstwa z art. 288§1 k.k. Z całą pewnością dział bowiem umyślnie z zamiarem bezpośrednim, zastosowanie mają tu również przytoczone rozważania dotyczące przepisów art. 31§1 i 3 k.k.

xxxxx

xxxxx

xxxxxx

xxxxx

xxxxx

xxxxx

xxxxx

xxxxx

xxxxxx

xxxxx

xxxxx

xxxxx

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Z. K. (1)

pkt 1

na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 148§2 k.k. w zw. z art. 148§3 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 60§2 i § 6 pkt 2 k.k. kara 8 lat pozbawienia wolności

pkt 2

kara 6 miesięcy pozbawienia wolności

pkt 3

na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. kara łączna 8 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności

pkt 4 i 5 wyroku

nawiązki w kwotach po 3.000 złotych na rzecz pokrzywdzonych W. E. i E. K.

pkt 6 wyroku obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 2 przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej KWP w O. kwoty 2.156,27 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 listopada 2023 r. do dnia zapłaty

pkt I

pkt II

Okoliczności obciążające:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu godzącego w podstawowe dobro chronione prawem jakim jest życie,

- brutalny, nieustępliwy sposób działania,

- uprzednia wielokrotna karalność.

Okoliczność łagodząca:

- pozytywna opinia w areszcie śledczym.

Ponadto sąd uwzględnił szeregi innych okoliczności, które doprowadziły w rezultacie do nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60§2 i § 6 pkt 2 k.k., i tak:

- działanie oskarżonego zamknęły się w formie stadialnej usiłowania, a pokrzywdzeni doznali jedynie lekkich obrażeń ciała naruszających prawidłowe funkcjonowanie narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni,

- zastosowanie fikcji prawnej opisanej w art. 31§1 k.k. uzasadniało przypisa

[…]