Oskarżona prowadziła po cofnięciu uprawnień, sąd skazał ją na grzywnę i roczny zakaz prowadzenia

C. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

R. U. (1)

W dniu 7.09.2023 r. o godz. 16:20 w V. (...), mając cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi (...) na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej nr (...)

(...) wydanej w dniu 23.01.2023 r. przez Prezydenta V. prowadziła po drodze publicznej w ruchu lądowym pojazd mechaniczny tj. samochód marki J. (...) o nr rej. (...).

Prezydent V. decyzją z dnia 23 stycznia 2023 roku cofnął R. U. (1) uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym kat "(...)" nr (...) - wydane przez Prezydenta V. dnia 27 czerwca 2013 roku. Powodem cofnięcia uprawnień było uzyskanie negatywnej oceny z egzaminu sprawdzającego kwalifikację w zakresie kierowania pojazdami mechanicznymi (...) po tym jak R. U. (1) została na niego skierowana po otrzymaniu 28 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta jest prawomocna.

decyzje Prezydenta V. z dnia 23 stycznia 2023 roku wraz z informacjami z Urzędu Miejskiego

3 - 4 33 - 35

W dniu 7 września 2023 r. o godz. 16:18 funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w V. st. post. O. P. oraz st. post. U. O. na ul(...) w V. podjęli do kontroli drogowej poruszającą się pojazdem marki J. (...) o nr rej. (...) R. U. (2), z uwagi na przekroczenie przez nią dozwolonej prędkości.

R. U. (1) miała świadomość obowiązywania wobec niej decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (...).

R. U. (2) uznała, że to ona musi prowadzić samochód w związku z tym, iż jest organizatorem akcji charytatywnej powiązanej z wystawą psów ze schroniska

i została powiadomiona o tym, iż jeden z psów nie został jeszcze odebrany od groomera i zwrócony do schroniska, zaś pracownicy tego podmiotu oczekiwali na jego dostarczenie, będąc już po godzinach pracy. Wówczas R. U. (1) swoim samochodem udała się z X. na osiedle (...) w V., a następnie po odebraniu psa od groomera jechała do Ośrodka Opieki nad (...) w X..

Wraz z nią pojazdem poruszała się G. J., która pomimo posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (...) nie jest czynnym kierowcą.

R. U. (1) jest osobą niekaraną. Utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej, osiągając dochód 15.000 zł miesięcznie. Ma na utrzymaniu córkę.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

N. o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonej

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej co do zasady za spójne, logiczne, wiarygodne i wolne od konfabulacji. Oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego czynu, nie kwestionowała swojego sprawstwa.

zeznania U. O.

Sąd ocenił zeznania jako spójne, logiczne, złożone na okoliczności związane z pełnieniem obowiązków funkcjonariusza Policji, niekwestionowane przez żadną ze stron postępowania, a w konsekwencji wiarygodne.

decyzje Prezydenta V. z dnia 23 stycznia 2023 roku wraz z informacjami z Urzędu Miejskiego

Dokumenty pozyskane w sposób urzędowy, których treść, jak i autentyczność nie były kwestionowane w toku postępowania.

dokumenty dotyczące organizacji akcji charytatywnej

Informacje wynikające z dokumentów nie były kwestionowane w toku postępowania.

informacja z Ośrodka Opieki (...) w X.

Informacje wynikające z treści wiadomości nie były kwestionowane w toku postępowania.

oświadczenie G. J.

Korespondujące z wyjaśnieniami oskarżonej, niekwestionowane.

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

Dokument urzędowy, niekwestionowany.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zgodnie z treścią art. 180a kk występku dopuszcza się ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Ów występek jest typem abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Zarazem owo przestępstwo jest typem indywidualnym tj. takim do którego popełnienia zdatny jest tylko ograniczony krąg adresatów. W przypadku tego typu ową specjalną właściwością podmiotową umożliwiającą odpowiedzialność karną jest istnienie wobec konkretnej osoby decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień.

Fakt prowadzenia przez oskarżoną pojazdu mechanicznego po drodze publicznej nie budzi najmniejszej wątpliwości. Sąd podzielił nadto zapatrywanie prokuratora, iż miało to miejsce wbrew decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii B. Jak wynika bowiem z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie, wobec oskarżonej wydano w dniu 23 stycznia 2023r. decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, albowiem oskarżona zgromadziła 28 punktów karnych w związku z wykroczeniami w ruchu drogowym, a ponadto uzyskała negatywny wynik z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Oskarżona nie odwołała się od wydanej decyzji, zatem uzyskała ona walory ostateczności i prawomocności. Co równie ważne, decyzja ta została oskarżonej prawidłowo doręczona, a zatem miała ona wiedzę o jej wydaniu i treści. Zresztą, oskarżona na żadnym etapie postępowania nie podnosiła zarzutu, w świetle którego nie miałaby ona wiedzy o wydanej wobec niej decyzji. Co więcej, całościowo ocena wyjaśnień nieodparcie prowadzi do wniosku, że oskarżona miała świadomość, że bezwarunkowo nie może prowadzić pojazdów mechanicznych o czym świadczy fakt, że korzystała ona z pomocy osób trzecich przy przemieszczaniu się w sprawach biznesowych i prywatnych. Skoro zatem wiedziała ona o prawomocnej i ostatecznej decyzji o cofnięciu uprawnień, jak również o tym, że skutkiem jej wydania jest bezwzględny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że naruszając tę normę, wypełniła ona swoim zachowaniem znamiona występku z art. 180a kk.

Czyn zabroniony popełniony przez oskarżoną był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy. W tym zakresie należy zważyć, iż oskarżona jest osobą dorosłą, ukształtowaną społecznie, doskonale zdającą sobie sprawę z brzmienia normy sankcjonowanej. Co więcej w niniejszej sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności prowadzące do powzięcia wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonej w chwili czynu. Podobnie oskarżona nie działała w stanie wyższej okoliczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Oskarżona wprawdzie szeroko wyjaśniała, że przyczyną, dla której postąpiła wbrew decyzji i przystąpiła do prowadzenia pojazdu mechanicznego była organizacja akcji charytatywnej związana z wystawą psów ze schroniska, niemniej nie można tego uznać za anormalną sytuację motywacyjną. Niewątpliwie bowiem, można było skorzystać z innych form przewozu psa, o co oskarżona jako organizator powinna zadbać, tym bardziej mając świadomość, iż nie może ona prowadzić pojazdów mechanicznych (...).

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Wobec oceny sądu, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki zastosowania warunkowego umorzenia postępowania, sąd zdecydował się wymierzyć oskarżonej karę najłagodniejszą rodzajowo, tj. karę grzywny.

Jako okoliczności łagodzące sąd potraktował dotychczasową niekaralność oskarżonej, przyznanie się przez oskarżoną do winy i wyrażenie żalu z powodu zaistniałego czynu. Sąd nie dysponował również informacjami o negatywnym funkcjonowaniu oskarżonej w społeczeństwie.

Do okoliczności obciążających zaliczyć należało okoliczność, że oskarżona prowadząc pojazd, przekroczyła jednocześnie prędkość, a nadto iż pokonała dystans, prowadząc pojazd głównymi, ruchliwymi ulicami miasta, w godzinach popołudniowych, a zatem w czasie, gdy ruch drogowy jest natężony.

W konsekwencji sąd zdecydował się wymierzyć oskarżonej karę 100 stawek dziennych grzywny, uznając że taka kara uczyni zadość funkcji prewencyjnej, wychowawczej i represyjnej.

Sąd w myśl art. 33 § 3 kk określił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł. Zważyć należało, iż oskarżona jest osobą zdrową, osiąga dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, który zadeklarowała na kwotę 15.000 zł. Pomimo zatem obciążań finansowych i konieczności utrzymania rodziny ustalona kwota nie przekracza możliwości finansowych oskarżonej.

Środek karny został obligatoryjnie orzeczony po myśli przepisu art. 42 § 1a pkt 1 kk Czas trwania określono zgodnie z art. 56 kk, przyjmując, że postawa oskarżonej, poziom zawinienia nieprzekraczający średniego i motywacja sprawcy, uzasadniają przekonanie, że brak jest podstaw, aby orzec obligatoryjny środek karny w wymiarze większym od minimalnego.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Prokurator skierował do tutejszego sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania, który nie został uwzględniony przez sąd orzekający w innym składzie. Po przeprowadzeniu rozprawy obrońca oskarżonej również złożyła wniosek o warunkowe umorzenie postępowania.

W przypadku czynu przypisanego R. U. (1) formalnie zachodziła możliwość zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

W niniejszej sprawie okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budziły wątpliwości. Niewątpliwie R. U. (1) jest osobą niekaraną. Dalej sąd zważył, iż oskarżona prowadzi ustabilizowany tryb życia: prowadzi działalność gospodarczą, samodzielnie wychowuje córkę. W zakresie jednak dotychczasowego sposobu życia sąd dostrzegł, iż oskarżona dopuszczała się szeregu wykroczeń drogowych, co skutkowało wystosowaniem wobec niej wniosku o sprawdzenie kwalifikacji i prowadziło do wniosku, iż bynajmniej do zdarzenia objętego aktem postawa oskarżonej jako kierowcy była prawidłowa. Niemniej jednak nawet przyjęcie, iż co do zasady warunkowemu umorzeniu postępowania nie sprzeciwiały się okoliczności dotyczące dotychczasowego sposobu życia, warunków i właściwości osobistych, to były to okoliczności niewystarczające dla zastosowania tej instytucji w niniejszej sprawie.

Przede wszystkim w przypadku oskarżonej warunkowemu umorzeniu postępowania sprzeciwiały się okoliczności dotyczące stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Aby określić społeczną szkodliwość czynu należy odwołać się do art. 115 § 2 kk. Do kwantyfikatorów społecznej szkodliwości czynu zostały zaliczone rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru i motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

W kontekście powyższego trzeba zwrócić uwagę na fakt, że oskarżona nie bez przyczyny została czasowo wyeliminowana z kręgu osób uprawnionych do kierowania pojazdami kategorii B. Było to spowodowane zebraniem przez nią 28 punktów karnych za wykroczenia w ruchu drogowym. Przekroczenie tego limitu prowadzi do sytuacji, w której, z woli ustawodawcy, kierujący pojazdami nie może już z tej pozycji uczestniczyć w ruchu drogowym, a jego powrót warunkowany jest uzyskaniem pozytywnego wyniku z ponownego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów. Adresat takiej decyzji udowodnił więc, że bez przejścia swoistego rodzaju „reedukacji” nie może bezpiecznie uczestniczyć w ruchu drogowym, jako kierujący pojazdem mechanicznym.

L. legis

art. 180a kk było zaś wzmocnienie bezpieczeństwa w ruchu lądowym i konieczność unaocznienia adresatom decyzji o cofnięciu uprawnień, że niestosowanie się do jej treści jest zachowaniem wysoce niepożądanym. Zachowanie oskarżonej, nie było zatem zachowaniem błahym. Oskarżona nie potrafiła poruszać się zgodnie z przepisami ruchu drogowego, ignorowała ich brzmienie, co skutkowało zgromadzeniem 28 punktów karnych i cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami. Mając te wiedzę, oskarżona mimo wszystko znajdowała powody, dla których wsiadała za kierownicę pojazdu mechanicznego i nawet wówczas nie była w stanie jechać zgodnie z przepisami - wszak została podjęta do kontroli w związku z przekroczeniem prędkości. Zważywszy na możliwości intelektualne oskarżonej, nie budziło wątpliwości, iż oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, bowiem miała świadomość, iż została wyeliminowana z kręgu uprawnionych do kierowania pojazdami, a pomimo tego podjęła się prowadzenia pojazdu i to w sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego. Wreszcie podkreślania wymagało, iż oskarżona działała powodowana motywacją tylko w znikomym stopniu usprawiedliwiającą takie zachowanie - wszak możliwe było skorzystanie choćby z taksówki. Jednoczenie zaznaczyć należy, iż tego rodzaju zachowanie oskarżonej nie miało charakteru incydentalnego, bowiem składając wyjaśnienia opowiedziała jeszcze o dwóch innych sytuacjach, w których podjęła się prowadzenia pojazdu. Także U. O. wskazywał, iż oskarżona trzykrotnie prowadziła pojazd pomimo braku uprawnień.

W tej sytuacji stopień winy oskarżonej, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu sąd ocenił jako umiarkowane, przekraczające stopnień nieznany, co sprzeciwiało się warunkowemu umorzeniu postępowania.

Koszty procesu

3

Sąd na podstawie na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonej koszty sądowe, bowiem jej sytuacja majątkowa nie uzasadniała decyzji o zwolnieniu od ich ponoszenia.

Wysokość opłaty sąd ustalił na kwotę 400 zł na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Z kolei wśród wydatków postępowania ujęte zostały wydatki związane z przesłaniem korespondencji korespondencją.

Podpis