Sąd uniewinnił oskarżonego od kradzieży aut z komisu, uznając je za rozliczenie wspólnika

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

G. S.

1. w okresie od 20 września 2022 roku do dnia 21 września 2022 roku w L. przy ul. (...), na terenie komisu samochodowego (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki E. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) oraz o numerze VIN (...) o wartości 40 000 zł na szkodę W. C.,

tj. o czyn z art. 278 § 1 kk

2. okresie od 20 września 2022 roku do dnia 21 września 2022 roku w L. przy ul. (...), na terenie komisu samochodowego (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz o numerze VIN (...) o wartości 64 000 zł na szkodę W. C., tj. o czyn z art. 278 § 1 kk;

G. S. formalnie został zatrudniony w komisie (...) od 1 czerwca 2020r. na 1/4 etatu jako pracownik biurowy; faktycznie pracę rozpoczął już w maju 2020r., po natychmiastowym zwolnieniu przez W. C. poprzedniego pracownika z powodu podejrzenia o kradzież;

w dniu 22 września 2022r. oskarżony w związku z nieporozumieniami z W. C. postanowił odejść i porzucił pracę, na te okoliczność zostało mu wystawione świadectwo pracy;

dokument PIT -11 za 2020 rok dotyczący wynagrodzenia oskarżonego został złożony do US w/m w styczniu 2021r, natomiast za kolejne lata pracy, tj.2021 i 2022 - w lutym 2023r.;

oskarżyciel posiłkowy posiadał tylko potwierdzenie odbioru przez oskarżonego deklaracji PIT za 2022r.

faktycznie oskarżony i oskarżyciel posiłkowy mieli cichą spółkę, mimo że Komis (...) była spółką zarejestrowaną na W. C. i jego żonę;

oskarżony G. S. oprócz pracy w komisie od 9.00 do 17.00 z ewentualnymi przerwami na wyjazd do urzędów w celu załatwienia formalności dotyczących sprowadzanych samochodów oraz do mechaników odnośnie napraw w pojazdach, około 2-3 razy w miesiącu wspólnie z W. C. wyjeżdżał po zakup samochodów do (...), najczęściej do X.; wszystkie samochody były kupowane i rejestrowane na komis;

oskarżony z oskarżycielem dzielili koszty jak wspólnicy, natomiast składki na ubezpieczenie były odprowadzane przez komis zgodnie z treścią umowy o zatrudnienie z G. S.;

początkowo w celu sprowadzenia aut wynajmowali lawetę od S. J.; wtedy dzielili się jej kosztami po połowie;

następnie G. S. przejął leasing P. (...) od W. C., a ten wziął w leasing lawetę; G. S. z W. C. dzielili się kosztami obu leasingów;

G. S. rozliczał koszty i przekazywał W. C., ten je akceptował i oddawał księgowej wraz z umowami sprzedaży pojazdów oraz fakturami;

załącznik- żółty skoroszyt

oskarżony sam ustalał z klientami szczegóły sprzedaży, m.in. negocjował cenę, w przypadku usterek obniżał ustaloną kwotę zapłaty, wystawiał faktury i obsługiwał kasę fiskalną; płacił mechanikom za naprawy sprowadzonych pojazdów, a także przedkładał dokumenty i opinie o stanie technicznym aut do Urzędu Celnego oraz wpłacał do UC opłaty z tytułu sprowadzenia pojazdów;

oskarżony prowadził na swoje potrzeby zeszyt, w którym zapisywał sprowadzone pojazdy, wydatki na części i kwoty do rozliczenia z oskarżycielem posiłkowym

załącznik - czarny zeszyt

w 2022r. sprzedaż samochodów w komisie drastycznie spadła;

W. C. zależało na sprzedawaniu pojazdów stojących na placu nawet w cenie zakupu, gdyż potrzebował pieniędzy na wypłaty dla pracowników swojej drugiej firmy;

stosunki między wspólnikami zaczęły się psuć, oskarżyciel uważał, że oskarżony oszukuje go przy sprzedaży samochodów z komisu oraz "jeździ lawetą po kraju i świadczy usługi";

szczególnie ostry spór powstał przy zakupie przez komis pojazdu X. oraz P. (...) i innych z datą zakupu przez komis 30.08.2022r.;

dnia 29.08.2022r. W. C. zarządził inwentaryzację komisu celem ustalenia stanu pojazdów i wygaszania działalności;

w dniu 20.09.2022r. oskarżony miał się rozliczyć z oskarżycielem posiłkowym za swoje nadgodziny oraz poniesione opłaty celne i opłacanie mechaników, łącznie była to kwota około 100 tys. zł;

G. S. i W. C. ustalili, że na poczet rozliczenia oskarżony otrzyma dwa pojazdy, tj. E. (...) (2) i T. (...); G. S. w obecności oskarżyciela wystawił faktury na te auta; z powodu posiadanych uszkodzeń zostały one następnie przekazane do mechanika - O. I.;

w dniu 21.09.2022r. pomiędzy wspólnikami wynikł kolejny konflikt na tle składania nieprawdziwych oświadczeń do urzędu celnego;

w tej sytuacji G. S. postanowił odejść i porzucić pracę;

oddał klucze oraz posiadaną dokumentację do księgowej drugiej firmy (...);

26.09.2022r. odebrał od mechanika T. (...), a 29.09.2022r. - (...) i oba zaprowadził na teren swojej posesji przy ul. (...); posesja ta sąsiaduje przez drogę z nieruchomością, w której zamieszkuje W. C.;

oskarżyciel posiłkowy dopiero w dniu 9.10.2022r. złożył zawiadomienie o kradzieży tych pojazdów do organów ścigania;

pojazdy wraz z ich dokumentacją zostały zabezpieczone;

oskarżony nie był wcześniej karany sądownie

1.Fakty uznane za nieudowodnione

G. S.

j.w.

oskarżony u W. C. był zatrudniony w charakterze pracownika z określonym zakresem obowiązków, czasami wyjeżdżali wspólnie po samochody, jednak G. S. kupował samochody dla siebie , a W. C. dla swojego komisu (...);

nie było pomiędzy nimi rozmowy o rozliczeniu się poprzez przekazanie oskarżonemu określonych pojazdów;

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

D. o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia G. S.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego odnośnie jego zatrudnienia w komisie na część etatu; są one spójne z dokumentami wystawionymi na tę okoliczność, tj. umowami o pracę, najpierw na czas określony do 31.12.2020r., a następnie na czas nieokreślony; twierdzeniom tym nie zaprzeczył także właściciel komisu – W. C.;

umowy o pracę i świadectwo pracy

Dokumenty potwierdzające zatrudnienie oskarżonego, nie kwestionowane w sprawie przez strony;

informacja PIT za 2020, 2021 i za 2022r. z potwierdzeniem odbioru

Dokumenty nie budzące wątpliwości Sądu od strony formalnej; jednakże, w ocenie Sądu, fakt przekazania PIT -11 oskarżonego za 2021r. i 2022r. do urzędu w lutym 2023r., zaś potwierdzenie otrzymania deklaracji podatkowych pracodawcy (komisu) jedynie za 2022r. (w którym doszło do zerwania współpracy między stronami), świadczy o prawdziwości wersji porozumienia pomiędzy oskarżonym a oskarżycielem posiłkowym takiej, jak to przedstawił G. S., czyli cichej spółki, w której formalnie pracownik – G. S., faktycznie współpracował z W. C. na zasadzie wspólnika;

Wyjaśnienia G. S.

Wyjaśnienia oskarżonego o byciu „cichym wspólnikiem” i wykonywaniu wielu innych obowiązków i czynności oprócz określonych w umowie o pracę - „pracami biurowymi”, potwierdzają świadkowie: S. J., V. Z. (1), J. O., czy P. A.;

zeznania J. O.

Ze świadkiem tym oskarżony umawiał się na drobne naprawy sprowadzonych pojazdów, stwierdził on, że laweta była wspólną inwestycją i koszty jej leasingu mieli płacić na pół, co potwierdza relację G. S., tworząc i uzupełniając zarazem plastyczny obraz sytuacji;

zeznania S. J.

Za wiarygodne i spójne z relacją oskarżonego Sąd uznał zeznania tego świadka, że w jego obecności oskarżony z oskarżycielem posiłkowym, każdy po połowie płacili za koszt lawety należącej do świadka, na której przewoził on samochody do komisu z X.; świadek ten nie miał powodu zeznawać na korzyść oskarżonego, nie łączyły go z nim żadne relacje finansowe czy rodzinne;

zeznania P. A.

Świadek był zatrudniony dorywczo w komisie do sprzątania aut; wg niego oskarżyciel posiłkowy W. C. osobiście przedstawił się jako wspólnik oskarżonego, mówił też o wspólnej lawecie; jego relacja uzupełnia powstały obraz zdarzeń i przemawia za wiarygodnością twierdzeń oskarżonego odnośnie faktycznej jego roli w komisie; również on nie miał powodu składać zeznań fałszywie korzystnych dla oskarżonego, w szczególności w sytuacji gdy nie jest już pracownikiem komisu i nie utrzymuje relacji koleżeńskich ani z G. S. ani W. C.;

dokumenty przedłożone przez oskarżonego z kopiami faktur i rozliczeniami

Są to jedne z pierwszych dostarczonych na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie dowody, potwierdzające linię obrony oskarżonego, potwierdzające jego zatrudnienie w komisie, ale jednocześnie rolę wspólnika, rozliczającego się z W. C. na zasadzie zysków i strat,

umowa o pracę

Oskarżony nie kwestionował swojego zatrudnienia na ¼ etatu w komisie jako pracownik biurowy; biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, była to dla niego (jak i dla W. C.) wygodna opcja, korzystał z uprawnień, jakie dawało zatrudnienie na umowę o pracę, np. zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego i pełna opieka zdrowotna, jednocześnie nie stało w sprzeczności i nie stanowiło przeszkody do bycia wspólnikiem oskarżyciela posiłkowego, z którym podzielił się zadaniami wynikającymi z prowadzenia takiej spółki,

dokumenty ZUS

Dokumenty związane z umową o pracę oskarżonego, faktycznie nie kwestionowane w sprawie;

Załącznik – żółty skoroszyt

Zawiera kopie wystawionych w (...)umów zakupu pojazdów, a także sporządzonych przez G. S. faktur ze sprzedaży aut w Polsce wraz z jego podpisami, które nie są co do zasady kwestionowane w sprawie;

Dokument ten został dostarczony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego; w trakcie zaznajamiania się z nim stwierdzono (raczej nieprzypadkową okoliczność), że szczegółowe informacje dotyczące ceny i marży, załączane do faktury były przy ich kserowaniu umieszczane w taki sposób, aby zakryć podpis sprzedającego, który należał do G. S., co może sugerować chęć osłabienia twierdzeń oskarżonego o jego roli w firmie (...);

artykuł z Gazety (...) z 3.02.2021r.

Zewnętrzny przejaw prowadzenia wspólnie interesu komisowego;

w treści artykułu W. C. przyznaje, że prowadzi z G. S. wspólny interes, co potwierdza wiarygodność wypowiedzi oskarżonego na ten temat;

zeznania V. Z. (1)

znajomy G. S. i wystawiający na potrzeby komisu opinie o pojazdach do UC, twierdzący, że dzielili oni koszty i zyski „jakby między nimi była spółka”, złożył w ocenie Sądu, wewnętrznie spójną i zbieżną z wyjaśnieniami oskarżonego relację;

świadek ten nie miał żadnego ukrytego interesu, by składać korzystne dla oskarżonego zeznania, pracując w branży samochodowej min. w charakterze biegłego;

Wyjaśnienia G. S.

Za wiarygodne Sąd uznał wypowiedzi oskarżonego, że nie jako pracownik, a wspólnik angażował się w organizację napraw pojazdów, ich sprzedaż, negocjacje z klientami, załatwianie spraw w urzędach; podał, że razem z W. C. jeździli do (...) po auta, płacił za nie W. C. dysponujący w spółce większymi środkami pieniężnymi, językiem niemieckim lepiej posługiwał się G. S.;

Znajduje to potwierdzenie w wypowiedziach większości przesłuchanych świadków, w tym O. I., H. D., V. Z., Z. O. – współpracujących z komisem, Z. Z., R. S. – wykonujących w firmie obowiązki księgowych, czy klientów komisu: S. i W. I.,

zeznania V. Z. (2)

Sąd częściowo dał wiarę twierdzeniom tego świadka, według którego oskarżony był sprzedawcą w komisie; świadek ten podał, że współpracuje z W. C. w związku z inną działalnością, zatem, zdaniem Sądu, mogło mu zależeć na utrzymaniu tej współpracy, stąd taka, a nie inna treść jego wypowiedzi, jednakże w kolejnych słowach, świadek ten przyznał, że „większość rzeczy oskarżony załatwiał bez wiedzy C.”, co w jednoznaczny sposób wskazuje, że oskarżony tylko jako wspólnik mógł cieszyć się taką swobodą decyzji i jedocześnie wzmacnia wiarygodność twierdzeń G. S.;

Odwołując się do zasad logiki i doświadczenia życiowego, stwierdzić należy, że osobie zajmującej stanowisko sprzedawcy nie przekazuje się takiego zakresu kompetencji, jaki miał w (...) oskarżony;

zeznania Z. Z.

Podobnie wypowiedzi tego świadka Sąd uznał za częściowo wiarygodne; jako księgowa rozliczająca komis, świadek posługiwała się dokumentami, z których wynikał status G. S. jako pracownika; jednakże także ona podała, że to G. S. załatwiał sprawy w Urzędzie Celnym, co należy uznać za zbieżne z wypowiedziami oskarżonego;

zeznania O. I.

Świadek wprost podał, że według jego wiedzy G. S. i W. C. byli wspólnikami i to oskarżony zawsze płacił za naprawy pojazdów; jego wypowiedź uzupełnia wcześniejsze twierdzenia, w tym G. S. co do faktu, że sporne pojazdy były przekazane mu do naprawy i od niego oskarżony je zabierał do siebie, wraz z pozostałymi dowodami relacja ta tworzy jasny i konsekwentny obraz zdarzeń;

zeznania R. S.

Świadek, jako księgowa pracująca do 31.03.2022r. w komisie stwierdziła, że oskarżony, jak to wynikało z dokumentów, które rozliczała, był pracownikiem komisu, jednocześnie jednak podała że czynności, jakie wykonywał przekraczały kompetencje zwykłego pracownika biurowego, do tego zatrudnionego na ¼ etatu; jej relacja uzupełnia pozostały materiał i w tej kwestii jest z nim spójna;

zeznania H. D.

Świadek podał, że z przekazu oskarżyciela posiłkowego wie, że W. S. był pracownikiem komisu, jednocześnie jednak stwierdził, że wspólnie jeździli na zakup aut i to oskarżony np. zamawiał u niego tablice rejestracyjne do samochodów; zeznaniom tego świadka sąd także częściowo przyznał przymiot wiarygodności w części, gdzie świadek stwierdził, że praca oskarżonego nie ograniczała się tylko do terenu komisu, co świadczy z kolei o wiarygodności twierdzeń G. S. o byciu wspólnikiem W. C. i łączy się w logiczną całość z pozostałymi przywoływanymi dowodami;

zeznania Z. O.

Świadek uczestniczył w transakcji zakupu pojazdu z komisu (...) przez dalszych członków swojej rodziny, podał, że po negocjacji ceny oskarżony samodzielnie ją obniżył dla nich oraz wystawił fakturę; zdaniem Sądu, to kolejny dowód na rolę w komisie, o której podał oskarżony;

zeznania S. I.

Jako kupujący świadek wskazał „dwóch panów jako właścicieli”, a następnie podał, że przy kolejnej wizycie w komisie, obsługiwał ich już tylko G. S.; łączy się to w całość z wcześniejszymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami zbieżnymi z wypowiedziami oskarżonego, wskazującymi na oskarżonego jako osobę faktycznie zajmującą się całokształtem spraw komisu;

zeznania W. I.

Świadek potwierdziła relację złożoną przez swojego męża – S. I., uznać ją także należało za w pełni wiarygodną;

załącznik- czarny zeszyt

Przedstawiony przez oskarżonego jako dowód przeprowadzanych zakupów pojazdów, a następnie rozliczeń z W. C. za naprawy aut, opłaty w urzędach i uzyskane zyski do podziału; zawarte w nim informacje o pojazdach pokrywają się z dokumentacją komisu w postaci faktur sprzedaży samochodów, przedłożone przez oskarżyciela w żółtym skoroszycie, co w pełni potwierdza wiarygodność oskarżonego;

zeznania P. H.

Świadek, jako zajmujący się kredytową obsługa komisu, miał styczność z prowadzącymi go osobami, jednakże jako osobę zajmującą się dokumentami i sprzedażą wskazał na G. S., co potwierdza linię obrony oskarżonego;

Świadek ten jest osobą zupełnie obcą, nie zaangażowaną w konflikt, a jej wypowiedź należało uznać za w pełni wiarygodną, a przy tym spójną z pozostałymi przywoływanymi powyżej dowodami;

Wyjaśnienia G. S.

Relacja w pełni wiarygodna potwierdzona zeznaniami wymienionych powyżej świadków, jasna i logiczna, przedstawiająca plastyczny obraz zdarzeń i wzajemnych relacji z oskarżycielem posiłkowym;

dokumenty spornych pojazdów

Nie kwestionowane w sprawie dokumenty, stwierdzające jakiej marki i parametrów pojazdy zostały przez oskarżonego zabrane w ramach wewnętrznych rozliczeń;

pismo pełnomocnika z załącznikami

Dokument przekazany przez pełnomocnika pokrzywdzonego, w swej treści jednakże wskazujący na istnienie wewnętrznych rozliczeń między stronami, co wprost dowodzi faktycznej roli G. S., jako wspólnika W. C.;

protokół przeszukania i dokumentacja pojazdów

Dokumenty sporządzone przez osoby o odpowiednim przeszkoleniu i uprawnieniach, nie kwestionowane w sprawie;

Dane o karalności

Informacje pochodzące od instytucji uprawnionej do jej gromadzenia i udzielania, nie kwestionowane w sprawie

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Zeznania W. C.

Sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżyciela posiłkowego, że G. S. był jedynie pracownikiem komisu zatrudnionym tam na ¼ etatu; nieprawdziwość jego twierdzeń została wykazana analizą powyżej przywołanych dowodów; pokrzywdzonemu było wygodnie nie angażować się we wszystkie sprawy związane z zakupem, naprawą, ocleniem i sprzedażą klientom aut; wykorzystywał do tego G. S., który znał język niemiecki, miał liczne kontakty wśród mechaników, a także rzeczoznawców samochodowych; do pewnego momentu dzielił się z oskarżonym zyskami, a współpraca układała się dobrze, natomiast w sytuacji problemów finansowych, w tym z płatnościami w drugiej firmie o profilu budowlanym, uznał, że zajmowanie się komisem przez oskarżonego zbyt dużo go kosztuje i postanowił potraktować go jako zwykłego pracownika, co ułatwiały mu dokumenty świadczące o zatrudnieniu G. S. na część etatu;

zeznania Z. Z.

Sąd odmówił wiarygodności tej części zeznań świadka, w których stwierdziła, że G. S. był zatrudniony w komisie jako sprzedawca; świadek nie pracowała na miejscu w komisie, tylko w drugiej firmie oskarżyciela, nie wiedziała jakie dokładnie działania G. S. wykonuje, a z racji wykonywanej funkcji księgowej, miała przede wszystkim do czynienia z dokumentami i na ich podstawie przekazała informację o roli oskarżonego w firmie;

zeznania R. S.

W ocenie Sądu, analogiczna sytuacja występuje w przypadku tego świadka, która również pełniła obowiązki księgowej w komisie (...);

zeznania H. D.

Stwierdzenie tego świadka, że G. S. był pracownikiem komisu, jak sam podał, pochodziło od W. C.; oczywistym jest, że oskarżyciel miał powód, by w ten sposób określać G. S., w szczególności w kontekście występującego między nimi konfliktu; stąd Sąd nie uznał wypowiedzi świadka w tej części za wiarygodną;

zeznania P. V.

Sąd ocenił, że świadek ten złożył swoje zeznania będąc pod wpływem oskarżyciela posiłkowego, którego, jak się wyraził „znał już kupę lat”; często zasłaniał się niepamięcią czy brakiem zainteresowania funkcjonowaniem komisu, choć jego warsztat funkcjonował w bezpośrednim sąsiedztwie komisu; faktycznie jego relacja nie wiosła do sprawy żadnych istotnych elementów; natomiast zachowanie świadka wskazuje na próby wywierania na niego nacisku przez W. C., by złożył korzystne dla niego zeznania, co należy w kontekście rozpoznawanej sprawy ocenić negatywnie, przyjmując twierdzenia pokrzywdzonego za niewiarygodne;

umowy o pracę i świadectwo pracy

Jak zostało to już wcześniej przedstawione, dokumenty te co do zasady uznane zostały za wiarygodne, aczkolwiek nie odzwierciedlające całokształtu zadań wykonywanych przez oskarżonego w komisie, tak jak to przedstawiał W. C.;

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.5. Uniewinnienie

G. S.

czynu z art. 278 §1kk dopuszcza się ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą;

przestępstwo to ma charakter kierunkowy, sprawca działa w określonym celu, jakim jest przywłaszczenie sobie cudzej rzeczy ruchomej, przy czym rzecz cudza, to należąca do kogoś innego;

w ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, by działanie G. S. posiadało cechy tego przestępstwa;

G. S. i W. C. faktycznie działali jako wspólnicy, dzielili się zyskami z komisu i rozliczali ewentualne straty;

Takie rozliczenia miały miejsce między nimi już wcześniej, o czym podawał oskarżony, a także wystąpiło w przypadku wymienionych w zarzutach pojazdów: E. (...) (1) o nr (...) i T. (...) o nr (...), stąd jego działanie w postaci wystawienia faktur na oba pojazdy oraz zabranie ich po naprawie od mechanika w przeświadczeniu, że posiada do nich pełne prawo własności, skoro wykazał wspólnikowi poniesione przez siebie w dłuższym okresie czasu nakłady;

Zgodnie z treścią art.5 kpk - niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zdaniem Sądu, tak właśnie należało postąpić w przedmiotowej sprawie.

inne zagadnienia

Koszty procesu

2

O kosztach orzeczono w myśl art. 632 pkt 2 kpk.

Podpis