Mechanik sprawdzał auto po naprawie mimo zakazu. Sąd zawiesił karę 10 miesięcy

L. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1. A. R.

Oskarżony A. R., prowadząc w dniu 04 czerwca 2026 roku o godzinie 15.15 po drodze publicznej w miejscowości J. pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki T. o nr rej. (...) wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. Prowadził on bowiem pojazd mechaniczny, umyślnie nie stosując się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu, VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w T. z dnia 30 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt VI K 114/25 (który uprawomocnił się w dniu 11 lipca 2025 roku) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat.

Sąd zmodyfikował jedynie opis zarzucanego oskarżonemu czynu z uwagi na omyłki oskarżyciela publicznego w zakresie wskazania daty wydania wyroku w sprawie Sądu Rejonowego w Wieluniu, VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w T. o sygn. akt VI K 114/25 oraz określenia rodzaju orzeczonego tym wyrokiem środka karnego.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

A. R.

1. – 2.

1. Sąd na podstawie art. 244 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Stopień winy oskarżonego należy ocenić jako znaczny. A. R. miał pełną świadomość obowiązującego go zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, wynikającego z prawomocnego wyroku sądu, a mimo to zdecydował się naruszyć orzeczony zakaz z błahych powodów (sprawdzenie auta po naprawie). Oskarżony mógł jednocześnie zachować się zgodnie z prawem, np. powierzyć samochód innej osobie jako kierującemu, choćby synowej albo chrześniakowi po jego powrocie do domu, jednak tego nie uczynił, całkowicie lekceważąc prawomocny wyrok sądu.

Stopień społecznej szkodliwości czynu sąd określił natomiast jako umiarkowany. Oskarżony swoim zachowaniem okazał lekceważący stosunek wobec obowiązującego porządku prawnego oraz prawomocnego wyroku sądu. Naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego w związku z wcześniejszym prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości, godzi nie tylko w prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, ale i bezpośrednio w bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Sąd miał jednak zarazem na uwadze to, że A. R. nie stosując się do orzeczonego prawomocnie środka karnego, nie stworzył żadnego realnego i skonkretyzowanego zagrożenia w ruchu drogowym, a nadto przejechał niedaleki odcinek drogi. Oskarżony z zawodu jest bowiem mechanikiem samochodowym. Naprawiał pojazd należący do jego chrześniaka, a po naprawie zdecydował się wsiąść za kierownicę, aby sprawdzić jego stan techniczny. Został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji w pobliżu domu, nie z uwagi na brawurową jazdę, ale z powodu braku wymaganych świateł w porze od świtu do zmierzch, a więc w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia z art. 88 k.w.

Sąd jako okoliczność łagodzącą przyjął przyznanie się przez oskarżonego do winy i wyrażenie skruchy, natomiast jako okoliczność obciążającą jego uprzednią karalność.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k., sąd wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, czyli karę mieszczącą się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, jako stanowiącą sprawiedliwą i adekwatną reakcję karną. W świetle prezentowanej przez sprawcę w toku postępowania postawy oraz faktu, że dotychczas nie były względem niego orzekane kary o charakterze izolacyjnym, sąd doszedł również do przekonania, że dla osiągnięcia celów zapobiegawczych nie jest konieczne sięganie po bezwzględną karę pobawienia wolności. Warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary na okres 3 lat próby wraz z poddaniem oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora pozwolą na monitorowanie jego zachowania po popełnieniu czynu zabronionego, a także skutecznie wspomogą proces resocjalizacji poprzez budowanie u niego właściwej postawy wobec przepisów prawa i prawomocnych orzeczeń sądowych, zniechęcając zarazem do popełniania podobnych przestępstw w przyszłości.

A. R.

3. 1.

Sąd na podstawie art. 42 § 3 k.k. w zw. z art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat.

Sąd doszedł do przekonania, że przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy, społecznej szkodliwości popełnionego przez A. R. przestępstwa oraz wszystkich okoliczności obciążających, jak i łagodzących opisanych powyżej, orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio będzie sankcją nieadekwatną i nadmiernie surową.

Jakkolwiek oskarżony dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 244 k.k. tak zauważyć należy, że swoim zachowaniem nie stworzył on żadnego realnego, skonkretyzowanego zagrożenia w ruchu drogowym, nadto nie przejechał pojazdem mechanicznych odległego odcinka drogi. Przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, współpracując z organami ścigania, a także zrozumiał swój błąd, wyrażając skruchę.

Warto jednocześnie zauważyć, że od czasu uprawomocnienia wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu, VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w T., którym orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat do czasu popełnienia przypisanego mu w niniejszej sprawie przestępstwa, nie popadał on w żadne inne konflikty z prawem. Sąd uznał tym samym, że nieodpowiedzialne, niezgodne z prawem zachowanie A. R. z dnia 04 czerwca 2026 roku miało charakter incydentalny i o ile oskarżony musi ponieść surowe konsekwencje zlekceważenia prawomocnego wyroku sądowego, tak orzeczenie wobec niego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jawiłoby się jako nieprzystające do realiów sprawy i stanowiłoby wyraz nadmiernej, nieuzasadnionej represji.

W konsekwencji sąd zadecydował o orzeczeniu wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat. Okres ten jest stosunkowo długi i uwzględnia stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez sprawcę przestępstwa.

Orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat, mimo literalnego brzmienia art. 42 § 3 k.k., było zarazem prawnie dopuszczalne, gdyż wyrokiem z dnia 04 czerwca 2024 roku w sprawie o sygn. akt SK 22/21 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541), w zakresie, w jakim obliguje sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 ustawy - Kodeks karny, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Choć powyższy wyrok dotyczy przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., w ocenie sądu znajduje on zastosowanie również do czynu zabronionego z art. 244 k.k., którego popełnienie wiąże się wszak ze zbliżoną reakcją prawnokarną.

A. R.

4. 1.

Sąd na podstawie art. 43a § 3 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...) świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 złotych.

Świadczenie pieniężne na kanwie przedmiotowej sprawy miało charakter obligatoryjny. Sąd orzekł je w najniższym możliwie wymiarze, mając na względzie sytuację majątkową i rodzinną oskarżonego (dochód miesięczny w kwocie około 4600 złotych netto oraz jedno dziecko na utrzymaniu).

Koszty procesu

5. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając od oskarżonego A. R. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania, na które złożyły się: koszt uzyskania informacji z (...), jak również ryczałty za doręczenia wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym.

Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku sąd wymierzył również ww. opłatę w kwocie 180 złotych.