Oskarżony jeżdżący mimo zakazu skazany, sąd odrzucił tłumaczenie o pomocy koledze

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

D. Ś.

w dniu 21 maja 2025 roku w N. na ul. (...) prowadził w ruchu lądowym na drodze publicznej pojazd mechaniczny – samochód marki M. o nr. rej. (...) pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) o sygn. akt. (...) z dnia 3 marca 2022 roku zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 5 (pięciu) lat, obowiązującego do dnia 23 czerwca 2027 roku,

tj. o przestępstwo z art. 244 kk

D. Ś. w dniu 21 maja 2025 roku w N. na ul. (...) prowadził w ruchu lądowym na drodze publicznej pojazd mechaniczny – samochód marki M. o nr. rej. (...) pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) o sygn. akt. (...) z dnia 3 marca 2022 roku zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 5 (pięciu) lat, obowiązującego do dnia 23 czerwca 2027 roku. D. Ś. na prośbę znajomego M. G., który miał się źle poczuć na terenie osiedla (...), udał się w to miejsce ze swojego domu w K., po drodze nie dzwonił na pogotowie. Następnie zawiózł M. G. do jego domu na ul. (...), gdzie zostawił go samego, a wracając stamtąd został zatrzymany przez patrol (...).

D. Ś. prowadząc opisany wyżej samochód 21 maja 2025r. był trzeźwy. Został zatrzymany 21 maja 2025r. o godz. 17.30.

D. Ś. był wcześniej karany.

protokół badania trzeźwości, protokół zatrzymania, odpis wyroku w sprawie (...) wraz z odpisem wyroku w sprawie (...), (...), decyzja (...) N.,

2, 3, 19-20, 21, 31,

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

protokół badania trzeźwości, protokół zatrzymania, odpis wyroku w sprawie (...) wraz z odpisem wyroku w sprawie (...), (...), decyzja (...) N.,

Ani forma, ani treść wymienionych dokumentów nie budziły wątpliwości, nie były one też kwestionowane w toku postępowania. Dlatego stały się one podstawą dla dokonanych wyżej ustaleń faktycznych.

zeznania J. B., zeznania M. N.,

Policjanci, którzy zatrzymali oskarżonego, w swoich zeznaniach opisali okoliczności i miejsce jego zatrzymania, a także przebieg kontroli, w czasie której okazało się, że wobec oskarżonego obowiązuje zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Świadkowie ci zeznali jak tłumaczył się oskarżony, przedstawiając wersję zbieżną z jego wyjaśnieniami w toku procesu. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, uznając je za wiarygodne.

wyjaśnienia D. Ś.,

Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że kierował samochodem, gdyż zadzwonił do niego znajomy M. G. i powiedział, że źle się poczuł na spacerze, błagał go by zawiózł go do szpitala, dlatego on ruszył z pomocą, by natychmiast zawieźć go do szpitala, jednak gdy M. G. wsiadł do jego samochodu, poczuł się lepiej i poprosił by zabrać go do domu. D. Ś. oświadczył, że wiedział o zakazie prowadzenia pojazdów, chciał go przestrzegać, jednak życie czasami stawia człowieka w takiej sytuacji, że nie ma wyboru. Przed Sądem oskarżony wyjaśnił, iż to on zadzwonił do M. G. i usłyszał jego bełkot, uznał, że ma problemy, dodał, że nie wzywał karetki, bo kolega sobie tego nie życzył, początkowo przez telefon chciał by zawieść go do szpitala.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego jako wiarygodne, w zakresie faktów jakie opisał D. Ś.. Brak jest bowiem powodów by fakty owe podważać. Ocena prawna tych faktów zostanie przedstawiona poniżej.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

D. Ś.

Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżony D. Ś. 21 maja 2025r., a więc w czasie kiedy obowiązywał względem niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, prowadził taki pojazd. Swoim zachowaniem wyczerpał on więc znamiona czynu zabronionego z art. 244 kk.

Wbrew tezom oskarżonego w niniejszej sprawie nie zachodził kontratyp stanu wyższej konieczności o jakim mowa w art. 26 § 1 kk. Zgodnie z tym przepisem nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcane przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego. "Stan ten zachodzi bowiem tylko wtedy, gdy <<niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć>> przez co należy rozumieć, że ujemnych następstw niebezpieczeństwa nie da się inaczej uniknąć, jak tylko przez poświęcenie dobra chronionego prawem (...). Dopóki istnieje możliwość uniknięcia ujemnych następstw niebezpieczeństwa w postaci zniszczenia lub uszczuplenia dobra bez poświęcania innego dobra chronionego prawem, dopóty poświęcenie takiego dobra nie jest realizacją stanu wyższej koniecnzości" (A. Zoll,

Kodeks karny, część ogólna, Zakamycze 2000, s. 238). W niniejszej sprawie oskarżony miał szereg możliwości uchylenia niebezpieczeństwa jakie miało grozić jego koledze - M. G., który miał źle się poczuć na terenie osiedla (...). D. Ś. - przebywając w swoim miejscu zamieszkania w K., mógł wezwać pogotowie lub Policję, mógł też wezwać taksówkę i udać się do N., nie uczynił tego jednak, wybierając złamanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W tym stanie rzeczy nie zachodzą warunki stanu wyższej konieczności.

Zachowanie oskarżonego było przy tym zawinione i społecznie szkodliwe w stopniu przekraczającym znikomość. D. Ś. jest dojrzałym człowiekiem, po jego stronie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające zdolność ponoszenia winy. Jego czyn polegał na jeździe z K. na ul. (...) - przez osiedle (...) - w N., przejechał on więc przez centrum miasta, w ciągu dnia. Jego czyn stanowił więc przestępstwo.

Uniewinnienie

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

D. Ś.

Punkty I, II, III, IV wyroku, czyn I

Uznając oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu przestępstwa Sąd wymierzył mu, stosując art. 37a § 1 kk, karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym, na poczet której zaliczono okres jego zatrzymania. Ponadto Sąd orzekł wobec D. Ś. obligatoryjne środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Sąd miał przy tym na względzie zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające. Do tych pierwszych zaliczyć należy przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. Okolicznością obciążającą jest zaś długość trasy jaką przejechał oskarżony oraz pora dnia w jakiej to robił, przejechał bowiem przez ścisłe centrum N., w porze dużego ruchu, czym naraził bezpieczeństwo ruchu drogowego i przez co okazał lekceważenia wyroku sądowego.

Wykonanie kary i środków karnych przyczyni się do tego, że oskarżony zrozumie nie tylko nieopłacalność, ale i naganność własnego postępowania, które godziło przede wszystkim w powagę wyroku sądu, ale także co nie mniej ważne w bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów wyeliminuje z ruchu drogowego oskarżonego na kolejne 3 lata, co pozwoli zminimalizować ryzyko ponownych tego typu przestępstw w przyszłości. Dolegliwość kary i środków karnych nie przekracza stopnia winy oskarżonego i jest adekwatna do wagi popełnionego przestępstwa. Jest to więc sprawiedliwa reakcja prawnokarna.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt V wyroku

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego, a także zasądzone od niego świadczenie pieniężne, Sąd zwolnił go w całości od kosztów sądowych, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

Podpis