K. P. skazany na 8 lat za znęcanie się i ciężki uszczerbek na zdrowiu małego dziecka

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

1. K. P.

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Płocku w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu K. P. uznał go za winnego tego, że: w okresie od bliżej nieustalonego dnia września 2020 roku, nie wcześniej niż od 6 września 2020 roku do 28 września 2020 roku w P., woj. (...) znęcał się fizycznie nad F. G. (1), urodzonym (...) i nieporadnym ze względu na wiek oraz stan fizyczny, w ten sposób, że uderzał go, szarpał, potrząsał, siłowo przytrzymywał, w wyniku czego spowodował liczne zasinienia na ciele F. G. (1): na kończynie górnej prawej w okolicy obojczykowej, na ramieniu, na kończynie górnej lewej głównie w okolicy obojczykowej, także na ramieniu, na lewej stronie szyi, na prawym pośladku oraz na plecach wzdłuż kręgosłupa (odcinek (...), (...)) i na łopatce skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas nie przekraczający 7 dni, przy czym w bliżej nieustalonym okresie września na przestrzeni nie mniej niż trzech tygodni od około 6 września 2020 r. zadał F. G. (1) kilka odrębnych urazów głowy, w tym nie dalej niż do dwóch dni i nie wcześniej niż kilka godzin przed godziną 18:03 w dniu 28 września 2020 roku zadał F. G. (1) co najmniej dwa tępe urazy bezpośrednio w okolicę czołową i ciemieniową prawą głowy uderzając twardym narzędziem w głowę lub uderzając głową ze średnią do dość znacznej siły w nieruchome twarde narzędzie, w wyniku czego spowodował u niego uraz głowy z zasinieniami na wysokości prawego guza czołowego i prawej okolicy ciemieniowej, z drgawkami i zaburzeniami oddychania ze stopniowo wygaszającą się funkcją oddychania i krótkotrwałym zatrzymaniem krążenia, ze stwierdzonym w badaniu tomografii komputerowej krwawieniem podtwardówkowym w prawej okolicy czołowo – ciemieniowej i wzdłuż tylnej części sierpa mózgu po prawej stronie grubości do 5 mm, ogniskiem ukrwotocznionego stłuczenia przystrzałkowo w lewym płacie czołowym i ciemieniowym oraz lewej półkuli móżdżku, z potwierdzonymi w badaniu rezonansu magnetycznego zmianami pourazowymi (w tym różnymi fazami ewolucji mnogich krwiaków podtwardówkowych- grubości do 5 mm po stronie prawej oraz 8 mm po stronie lewej), a także następowymi zmianami niedotlenieniowo-niedokrwiennymi świadczącymi o przebytym ostrym niedotlenieniu mózgu, przy czym doznane obrażenia głowy prowadzące do krwawienia śródczaszkowego oraz wieloogniskowego (postłuczeniowego i niedokrwienno-niedotlenieniowego) uszkodzenia mózgu stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu F. G. (1) w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1a k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed zmianami, jakie weszły w życie z dniem 1 października 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

1. M. D. (1) będąca matką M. Ż. (1) ur. (...) związała się ze Z. G. (1), którego poznała w trakcie wykonywania przez niego pracy zawodowej. W lipcu 2019 roku przeprowadzili się do P. na ul. (...) do wynajmowanego lokalu pierwotnie gospodarczego, zaadoptowanego na pomieszczenie mieszkalne. Lokal ten znajdował się w głębi posesji, na której wybudowany był również wynajmowany przez M. P. (1) dom mieszkalny. W tym czasie M. D. (1) była w zaawansowanej ciąży, oczekiwała narodzin dziecka Z. G. (1).

2. M. P. (1) zamieszkiwała ten dom wraz ze swoimi dziećmi, w tym 18-letnim K. P., pochodzącymi z różnych związków, w większości z mężczyznami poznanymi w ośrodkach dla bezdomnych. Ojciec K. P. znęcał się nad rodziną, był osobą uzależnioną od alkoholu. K. P. wychowywał się w wielodzietnej rodzinie, zaś jego matka przez lata nie radziła sobie z wychowaniem tak licznej gromady dzieci, które systematycznie niszczyły pomieszczenia oddane im do użytku, na co M. P. (1) nie zwracała uwagi. Oceniana była również jako osoba skłonna do kłamstwa. Przez kilkanaście lat władza rodzicielska M. P. (1) poddana była nadzorowi kuratora sądowego.

3. K. P. zaczął coraz częściej odwiedzać M. D. (1), co budziło w Z. G. (1) zazdrość. Z. G. (1) był osobą uzależnioną od alkoholu. Pod wpływem alkoholu bywał agresywny.

4. (...) urodził się F. D.. F. G. (1) był zdrowym dzieckiem, uzyskał 10 pkt w skali A., nie stwierdzono u niego żadnych chorób przewlekłych.

5. Miesiąc po narodzinach dziecka M. D. (1) rozstała się z ojcem F. i zamieszkała z K. P. w domu pierwotnie wynajmowanym z byłym już partnerem. Z. G. (1) był rozżalony tym faktem. Od tego czasu F. G. (1) znajdował się pod opieką matki M. D. (1) i partnera K. P.. Zanim K. P. zamieszkał z M. P. (1) nie obserwowano zasinień na ciele M. Ż. (1)

6. M. D. (1), mimo że przebywała w tym czasie na urlopie macierzyńskim nie poświęcała czasu dziecku, lecz albo dorabiała u innych osób pozostawiając F. pod opieką K. P. albo wychodziła z nim i pozostawiała dziecko pod opieką M. P. (1) czy A. P., S. P. i jego dziewczyny M. T. aktualnie W..

967-968, (...)- (...)

Odpis skrócony aktu urodzenia

(...)

Częściowo zeznania P. K.

542v, 1320v- (...)

Częściowo zeznania M. P. (1)

315v-316, 1064v- (...)

(...)-1115v

7. W styczniu 2020 roku F. G. (1) po raz pierwszy trafił do szpitala z objawami infekcji górnych dróg oddechowych. W dniu 21 lutego 2020 roku ponownie został przywieziony do szpitala przez zespół ratownictwa medycznego z powodu bezdechu i zsinienia powłok. Dziecko było wówczas pod opieką K. P., który położył go na brzuchu a następnie potrząsał nim. Badanie EEG nie wykazało jednak wówczas żadnych zmian. Nie było również podejrzenia, że dziecko może być maltretowane. Zalecono wówczas konsultację neurologiczną i kardiologiczną. Wizyta u neurologa się odbyła w czerwcu 2020. Na wizytę kardiologiczną nie zdołano się udać przed 28 września 2020 r.

8. W tym czasie Z. G. (1) odwiedzał syna raz na tydzień bądź dwa razy w miesiącu. M. D. (1) nie miała zastrzeżeń do opieki nad F. ze strony Z. G. (1) i pozostawiała z nim dziecko sam na sam nawet na kilka godzin. Z. G. (1) zauważył, że dziecko miało brudne ubranko, brudną pościel i zadrapanie na czole. Gdy zapytał matkę dziecka o przyczynę zadrapania, powiedziała, że musiał się przewrócić. Zdziwiło go to, gdyż dziecko wówczas jeszcze nie chodziło.

9. We wrześniu 2020 roku F. G. (1) pozostawał pod wyłączną opieką matki biologicznej, K. P., M. P. (1), A. P.. W czasie kontaktów z dzieckiem przebywał również Z. G. (1). Po pozostawaniu pod opieką M. P. (1), A. P., Z. G. (1) i M. D. (1) nie było niepokojących sygnałów świadczących o stosowaniu wobec dziecka przemocy fizycznej.

Częściowo zeznania M. P. wraz z opinią sądowo-psychologiczną

315v-316, 1064v- (...)

(...)- (...)

(...)-1115v

(...)- (...)

częściowo zeznania M. D.

537-541, 847-853v, 967-968, (...)- (...)

10. W okresie od bliżej nieustalonego dnia września 2020 roku, nie wcześniej niż od 6 września 2020 roku do 28 września 2020 roku w P., woj. (...) znęcał się fizycznie nad F. G. (1), urodzonym (...) i nieporadnym ze względu na wiek oraz stan fizyczny, w ten sposób, że uderzał go, szarpał, potrząsał, siłowo przytrzymywał, w wyniku czego spowodował liczne zasinienia na ciele F. G. (1), w tym w okresie od kilku dni do dwóch tygodni przed 28 września 2020 roku: na kończynie górnej prawej w okolicy obojczykowej, na ramieniu, na kończynie górnej lewej głównie w okolicy obojczykowej, także na ramieniu, na lewej stronie szyi, na prawym pośladku oraz na plecach wzdłuż kręgosłupa (odcinek (...), (...)) i na łopatce skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas nie przekraczający 7 dni.

11. Natomiast w bliżej nieustalonym okresie września na przestrzeni nie mniej niż trzech tygodni od około 6 września 2020 r. zadał F. G. (1) kilka odrębnych urazów głowy – które skutkowały powstaniem ogniska ukrwotocznionego stłuczenia mózgu przystrzałkowo w lewym płacie czołowym i ciemieniowym oraz lewej półkuli móżdżku oraz mnogich krwiaków podtwardówkowych w różnych fazach ewolucji.

12. W dniu 19 września 2020 roku i 26 września 2020 roku miały miejsce wizyty Z. G. (1) w miejscu zamieszkania F. G. (1). Podczas wizyty nie była obecna matka dziecka ani K. P.. Podczas ostatniej wizyty u dziecka nie przebierał go. Z. G. (1) miał obawy co do rozwoju dziecka, zauważał bowiem, że F. nie rozwija się tak szybko jak chociażby inne dziecko w jego rodzinie – siostrzeniec urodzony niespełna dwa tygodnie później. W dniu 26 września 2020 roku sfotografował się z dzieckiem trzymanym na ręku. Zmiany w obrębie mózgu F. nie były typowymi urazami wieku niemowlęcego, wynikającymi z nauki chodzenia, raczkowania czy spowodowane przez inne dziecko, np. starszego brata M., który zresztą oczekiwał na narodziny swojego brata. Były to zmiany pourazowe. M. D. (1) w rozmowie ze Z. G. (1) przyznała, że jej winą było to, że nie udawała się na wizyty lekarskie z dzieckiem wówczas, gdy było to konieczne.

13. Jeszcze przed 26 września 2020 roku F. G. (1) miał na prawym przedramieniu ranę, jakby po ugryzieniu. Z uwagi jednak na brak informacji o rozmiarach łuku zębowego nie można było stwierdzić w jaki sposób doszło do ugryzienia dziecka. W sobotę około godziny 17.00 w dniu 26 września 2020 roku F. G. (1) został przekazany pod opiekę M. D. (1) i K. P..

14. Nie dalej niż do dwóch dni i nie wcześniej niż kilka godzin przed godziną 18:03 w dniu 28 września 2020 roku K. P. zadał F. G. (1) co najmniej dwa tępe urazy bezpośrednio w okolicę czołową i ciemieniową prawą głowy uderzając twardym narzędziem w głowę lub uderzając głową ze średnią do dość znacznej siły w nieruchome twarde narzędzie. M. D. (1) około godziny 13-14 w dniu 28 września 2020 r. wyszła z domu i przebywała w tym czasie poza domem, pozostawiając niemowlę pod opieką K. P.. Tuż przed godziną 18:03 K. P. wybiegł z domu trzymając F. G. (1) z opuszczoną, zwisającą główką, wygaszającą się funkcją oddychania i pobiegł do matki M. P. (1). Ta widząc dziecko, wezwała na miejsce pogotowie ratunkowe. Będący na miejscu P. K. kolega z klasy K. P. oczekiwał na przyjazd karetki przy bramie wjazdowej. Przybyły na miejsce zespół pogotowia ratunkowego stwierdził na ciele niemowlęcia obecność różnoczasowych zasinień: na kończynie górnej prawej w okolicy obojczykowej, na ramieniu, na kończynie górnej lewej głównie w okolicy obojczykowej, także na ramieniu, na lewej stronie szyi, na prawym pośladku oraz na plecach wzdłuż kręgosłupa (odcinek (...), (...)) i na łopatce. Przyczyną wezwania (...) była duszność i napad drgawek. Przybyły na miejsce lekarz ocenił stan dziecka jako bardzo ciężki. Niemowlę było bez kontaktu, brudne, miało parch, obustronnie woskowina w przewodach słuchowych, długie, nieobcinane paznokcie, na głowie ciemieniucha. W jamie ustnej skrzep krwi.

15. W wyniku tego ostatniego zachowania K. P. F. G. (1) doznał urazu głowy z zasinieniami na wysokości prawego guza czołowego i prawej okolicy ciemieniowej. Towarzyszyły mu drgawki i zaburzenia oddychania ze stopniowo wygaszającą się funkcją oddychania i krótkotrwałym zatrzymaniem krążenia. F. G. (1) został najpierw przewieziony do Szpitala (...) w P., tam niemowlę zostało zaintubowane, prowadzono czynności resuscytacyjne i w ciężkim stanie przewiezione transportem lotniczym do dalszego leczenia w Uniwersyteckim Centrum (...) w W.. Tam w przeprowadzonym badaniu tomografii komputerowej stwierdzono u F. G. (1) krwawienie podtwardówkowe w prawej okolicy czołowo – ciemieniowej i wzdłuż tylnej części sierpa mózgu F. G. (1) po prawej stronie grubości do 5 mm a nadto ognisko ukrwotocznionego stłuczenia przystrzałkowo w lewym płacie czołowym i ciemieniowym oraz w lewej półkuli móżdżku. Urazy powstałe tuż przed wezwaniem pogotowia ratunkowego w dniu 28 września 2020 r. nałożyły się na zmiany starsze - pourazowe ujawnione w badaniu (...) w dniu 6 października 2020 r. w postaci mnogich krwiaków podtwardówkowych przy obu półkulach mózgu, wzdłuż płatów czołowych, ciemieniowych i skroniowych w różnych fazach ewolucji - grubości do 5 mm po stronie prawej oraz 8 mm po stronie lewej. Ujawniono również następowe zmiany niedotlenieniowo-niedokrwienne świadczące o przebytym ostrym niedotlenieniu mózgu, przy czym doznane obrażenia głowy prowadzące do krwawienia śródczaszkowego oraz wieloogniskowego (postłuczeniowego i niedokrwienno-niedotlenieniowego) uszkodzenia mózgu stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu F. G. (1) w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

16. Charakter obrażeń w zakresie głowy – zarówno w obrębie powłok a przede wszystkim obrażeń wewnątrzczaszkowych, a także obecność licznych różnoczasowych zasinień na kończynach górnych, obręczy barkowej, na szyi, pośladku, a także na grzbiecie – wskazywała, że nie były one typowe dla samoistnych urazów okresu niemowlęcego i przemawiają za licznymi tępymi urazami ciała, mogącymi odpowiadać uderzeniu twardym narzędziem lub uderzeniu o twarde przedmioty, biciu, siłowym przytrzymywaniu, szarpaniu lub potrząsaniu. Urazy skutkujące krwawieniem wewnątrzczaszkowym i obrażeniami mózgu przemawiają za doznanymi przez F. G. (1) kilkoma odrębnymi urazami głowy rozciągniętymi w czasie od około miesiąca do przez wykonaniem badania (...) głowy do dnia przyjęcia dziecka do szpitala w dniu 28 września 2020 r.

Częściowo zeznania M. D. wraz z opinią

315v-316, 1064v- (...),

(...)- (...)

Sprawozdania z nadzoru

982- (...)

Zeznania Z. G.

Wraz z opinią sądowo-psychologiczną

220v-221, 555v-559, (...)-1115v

(...)- (...)

Częściowo zeznania P. K.

542v, 1320v- (...)

Częściowo zeznania M. D. (1)

537-541, 847-853v, 967-968, (...)- (...)

17. F. G. (1) w trakcie pobytu w szpitalu obawiał się dotyku, uspokajał się po podaniu smoczka oraz na rękach matki. Aktualnie F. G. (1) przebywa w ZOL w K.. Jest dzieckiem opóźnionym psychoruchowo, nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, nie widzi, ma wzmożone napięcie mięśniowe, gaworzy, nie wypowiada pojedynczych słów – powyższe jest następstwem urazu głowy. W pierwszych dniach po przyjęciu do ZOL dla Dzieci był bardzo bojaźliwy, reagował krzykiem na każde zbliżenie się opiekuna. Podczas głaskania po głowie – manifestował lęk. Obecnie pozytywnie reaguje na opiekunów. Rokowania co do dalszego przebiegu rehabilitacji są niepomyślne, najprawdopodobniej nie odzyska całkowitego zdrowia, pozostanie osobą z niepełnosprawnością wymagającą opieki osób postronnych.

Zaświadczenia z pobytu w ZOL w K.

912--915

18. K. P. nie był wcześniej karany za żadne przestępstwa. Nadal pozostaje w związku partnerskim z M. D. (1). Pracuje zarobkowo. Aktualnie jest ojcem jednego dziecka – córki urodzonej w (...) r. pochodzącej ze związku partnerskiego z matką F. G. (1). Jest osobą ze stwierdzonym lekkim upośledzeniem umysłowym. Był poczytalny. Posiada pozytywną opinię w środowisku lokalnym.

Opinia sądowo-psychologiczna

(...)- (...), (...)-1251v

Fakty uznane za nieudowodnione

1. K. P.

Czyn objęty treścią wyroku

Znęcanie miało miejsce w okresie objętym aktem oskarżenia od bliżej nieustalonego dnia 2020 roku do 28 września 2020 r.

Brak dowodu

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego. Oskarżony K. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia tak w postępowaniu przygotowawczym, jak i jurysdykcyjnym. Wyjaśnienia oskarżonego K. P. Sąd uznał za wiarygodne tylko w zakresie, w jakim pozostawały w zgodzie z niezakwestionowanym materiałem dowodowym, w tym w niewielkim zakresie z zeznaniami M. D. (1), czy M. P. (1), P. K. czy M. Ż. (1), Z. G. (1), M. Ż. (2) czy K. Ż. oraz dokumentacją medyczną, kartami medycznych czynności ratunkowych. Za wiarygodne należało zatem uznać wyjaśnienia co do sposobu zawarcia znajomości z M. D. (1), trudnych relacji ze Z. G. (1) – jej drugim partnerem, opieki sprawowanej nad małoletnim F. wraz z M. D. (1) od czasu zakończenia relacji ze Z. G. (1), której oskarżony nie zaprzeczył, a także co do tego, że to on sprawował opiekę nad pokrzywdzonym niemowlęciem wraz z M. D. (1) po wizycie ojca dziecka i od godz. 13-14 w dniu 28 września 2020 roku do czasu wezwania karetki pogotowia.

Częściowo zeznania M. D.

Sąd uznał zeznania M. D. (1) za wiarygodne jedynie w niewielkim zakresie a zatem co do zdarzeń poprzedzających nawiązanie relacji emocjonalnej z oskarżonym, związku ze Z. G. (1), w tym realizowania przez niego kontaktu z pokrzywdzonym niemowlęciem, a także co do faktu opuszczenia domu w dniu 28 września 2020 roku i sprawowania opieki nad F. przez K. P., powiadomienia jej o wezwaniu karetki, faktu obecności w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala w P., poinformowaniu o zabraniu dziecka do szpitala ojca dziecka i przetransportowania dziecka transportem lotniczym do W. oraz kontynuacji leczenia i rehabilitacji wielowymiarowej dziecka w Zakładzie (...) w K.. W świetle dowodów z dokumentacji medycznej, ale również zasad logiki i doświadczenia życiowego, w tym częściowo biorąc pod uwagę treść zeznań M. P. (1) co do sposobu zachowania K. P. po przyjeździe zespołu pogotowia ratunkowego w dniu 28 września 2020 roku Sąd uznał również za wiarygodne twierdzenia świadka, iż we wrześniu 2020 roku opiekę nad F. sprawowała ona sama, M. P. (1), A. P., Z. G. (1) i K. P.. W przypadku sprawowania opieki przez M. i A. P. nie było takiej sytuacji, żeby wzywać karetkę. Bez wątpienia również świadek nie miała żadnych zastrzeżeń do opieki sprawowanej przez ojca dziecka, wszak nie pozostawiałaby z nim niemowlęcia, gdyby miała chociaż cień wątpliwości co do jego bezpieczeństwa biorąc pod uwagę, że Z. G. (1) chorował z powodu alkoholizmu. Co więcej z treści zeznań świadka wynikało, że dysponowała ona numerem telefonu do Z. G. (1) i nie kontaktowała się z nim po opuszczeniu przez niego domu po wizycie u dziecka, a przecież gdyby zauważyła niepokojące sygnały u dziecka, co do których miałaby podejrzenia – z pewnością wykonałaby telefon do ojca dziecka.

Zeznania Z. G. (1) Sąd uznał za wiarygodne, jasne, rzeczowe. Wskazał, że o stanie dziecka M. D. (1) powiadomiła go spokojnie, nie histeryzowała. Nie dysponował on jednak wiedzą na temat faktycznych okoliczności wyrządzenia dotkliwej krzywdy jego dziecku. Poza tym, że M. poinformowała go, że dziecko uderzyło się dwa razy w główkę. Od matki dziecka nie uzyskał rzetelnych informacji o okolicznościach zdarzenia. Nie był przy tym obecny i dlatego chciał zapoznać się z dokumentacją medyczną, co więcej świadek dotknięty procesem chorobowym, starał się uruchamiać pamięć i nie wynikało to tylko z chęci odsunięcia się od siebie podejrzenia o sprawstwo zdarzeń objętych aktem oskarżenia. O wiarygodności jego przeżyć, ale też nieskrywanych uczuciach do dziecka i faktu przejęcia jego stanem zdrowia oraz troski, świadczy nie tylko postawa świadka przez sądem, ale również jego autentyczna postawa podczas rozmowy z kuratorem K. R. (poprzednio R.) po złożeniu zawiadomienia przez Uniwersyteckie Centrum (...) w W. i powiadomieniu Sądu Rejonowego w Płońsku – III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich. Powyższe wprost przemawia nie tylko za wiarygodnością zeznań świadka, ale także świadczy o tym, iż to nie on był sprawcą zdarzeń objętych aktem oskarżenia – wbrew temu, co twierdził K. P. i jego partnerka życiowa – M. D. (1) – tuż po odebraniu aktu oskarżenia przeciwko swojemu konkubentowi. Świadek podał, że od M. D. (1) dowiedział się, że nie udawała się na wizyty lekarskie z dzieckiem, wówczas kiedy było to niezbędne. Syna F. widział zaledwie kilka razy w miesiącu, zrobił sobie z nim zdjęcie podczas ostatniej wizyty – co znalazło odzwierciedlenie w aktach sprawy. Po raz ostatni widział się z dzieckiem w sobotę 26 września 2020 r. i wówczas nie widział na główce dziecka zasinień opisywanych w dokumentacji medycznej w dniu 28 września 2020 r. Nic też nie zapowiadało ciężkiego stanu dziecka. Świadek zeznając przed sądem starał się być obiektywny, nie obarczać nikogo odpowiedzialnością. Przyznał, że wcześniej obarczał winą oskarżonego.

Częściowo zeznania M. P. (1). Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne jedynie w niewielkiej części a zatem co do nawiązania przez jej syna związku ze starszą od niego o 16 lat kobietą – M. D. (1), z czego nie była zadowolona, gdyż inaczej wyobrażała sobie przyszłość swojego dziecka, nadto co do okoliczności wspólnego zamieszkiwania syna K. wraz z M. D. (1) i jej dziećmi, warunków lokalowych w jakich żyli, stanu emocjonalnego syna K. P., któremu po zabraniu F. G. (1) w ciężkim, niemal agonalnym stanie karetką do szpitala, trzęsły się ręce, a który po tym zamknął się w sobie. W świetle protokołu oględzin płyty z (...) wiarygodne były i te zeznania świadka, iż to ona rozmawiała z dyspozytorem, trzymając F. na kolanach i nasłuchując jego sposób oddychania w oczekiwaniu na przyjazd karetki pogotowia.

Częściowo zeznania W. D., M. D. (3). Zeznania tych świadków Sąd uznał za wiarygodne, jasne, logiczne, obiektywne. Świadkowie byli wyraźnie przejęci sytuacją zdrowotną dziecka, wreszcie próbowali uzyskać od M. D. (1) informacje o sprawcy ciężkich obrażeń u F. G. (1). Jakkolwiek nie znali oni okoliczności, w jakich doszło do wyrządzenia krzywdy małoletniemu F. G. (1), to jednak już z treści zeznań W. D., zbieżnych z zeznaniami M. D. (3) wynikało, że ich siostra kilkakrotnie zmieniała wersję zdarzeń i nie potrafiła wyjaśnić w logiczny sposób, w jaki sposób doszło do zdarzeń objętych aktem oskarżenia i kto był ich sprawcą. Będąc dopytywana wpadała w płacz. Przedstawiała wersję, że F. miał spaść z łóżka. Nadto z treści zeznań świadka W. D. wynikało, że M. Ż. (1) cieszył się na wieść o rodzeństwie, lubi bawić się z dziećmi, interesował się bratem i był chętny do pomocy, nie był zazdrosny o młodszego braciszka. Zeznania tych świadków w tym zakresie pozostawały w zgodzie z zeznaniami B. D..

Zeznania A. G.

Zeznania świadka Sąd uznał za wiarygodne, jasne, logiczne. Wprawdzie świadek nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, lecz jedynie siostrą Z. G. (1) i co do zasady nie miała ona kontaktu z F., gdyż M. D. (1) sobie tego nie życzyła, nawet po narodzinach w dniu (...) syna świadka D.. Świadek o ciężkim stanie bratanka dowiedziała się od Z. G. (1), ale nie dowiedziała się kto pobił dziecko. Wskazywała, iż przed wypadkiem F. brat zapytał ją czy jej syn odchyla główkę czy zaczyna się podnosić i wówczas okazało się, że F. nie reagował na pewne rzeczy i to zaniepokoiło Z. G. (1). Świadek biorąc pod uwagę swoje doświadczenie jako matki dziecka, po uzyskaniu informacji o stanie zdrowia bratanka wskazała, że albo coś się stało z dzieckiem albo ktoś na to wpłynął – co przecież pozostawało w korelacji z opinią biegłych M. F. (2) i P. P. (2). Nadto do świadka nie dotarły informacje jakoby M. D. (1) miała jakiekolwiek zastrzeżenia do opieki sprawowanej przez jej brata nad F. – co pozwoliło zweryfikować twierdzenia oskarżonego wspierane przez wersję M. D. (1).

Zeznania M. Ż. (2), G. Ż.

Zeznania tych świadków pozwoliły Sądowi na ustalenie sposobu, jaki towarzyszył M. D. (1) w relacjonowaniu faktu ujawnienia przez lekarzy, że dziecko pozostające pod jej opieką było ofiarą maltretowania. Jakkolwiek G. Ż. przedstawiała, że jej synowa M. przyjęła tą informację bardzo emocjonalnie, płakała, zaś M. Ż. (2) powyższemu zaprzeczyła, jednakże co istotne G. Ż. przysłuchiwała się rozmowie tylko przez chwilę, gdyż krzywda dziecka była dla niej trudna do zniesienia. Zeznania tego świadka wskazywały, że zanim M. D. (1) związała się z K. P. świadek nie obserwowała na ciele wnuka M. zasinień. Pojawiły się one dopiero po tym okresie.

Częściowo zeznania P. K.

Zeznania świadka P. K. Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części, w jakiej świadek wskazywał, że w dniu 28 września 2020 roku przyszedł w odwiedziny do M. P. (1), był tam obecny przez kilka godzin, nie widział aby M. P. (1) prosiła syna o porąbanie drewna czy rozpalenie w piecu, natomiast siedząc na tarasie z matką oskarżonego, widział jak K. P. wybiega z F., który miał opuszczoną główkę i którą podtrzymywał wołając o pomoc. Świadek potwierdził również, że podczas nieobecności M. D. (1) to K. P. przez czas jej nieobecności opiekował się F. G. (1). To dopiero wówczas M. P. (1) miała udać się do domu z oskarżonym, zaś świadek oczekiwał na przybycie pogotowia ratunkowego, gdyż czas miał tutaj decydujące znaczenie dla ratowania życia dziecka. Zeznania świadka pozwoliły nadto na zweryfikowanie twierdzeń M. D. (1), jakoby Z. G. (1) miał opowiadać świadkowi o swoich napadach padaczkowych jako małe dziecko, co okazało się nieprawdą.

Zeznania K. R. (uprzednio R.), E. S. (1). Zeznania E. S. (1) Sąd uznał za wiarygodne, jasne, rzeczowe. Zeznania świadka E. S. (1) pozwoliły Sądowi na zweryfikowanie widocznej również w postawie świadka M. P. (1) wiodącej roli w rodzinie, jako osoby, która jest w istocie najbardziej opanowana i zdolna do przedstawiania wygodnej w ocenie Sądu wersji zdarzenia. W istocie bowiem to ona zadecydowała, które z dzieci winno składać zeznania, a które nie i to do niej przybiegł oskarżony z dzieckiem na ręku – co korelowało z odczuciem świadka E. S. (1) jako „matki kwoki”. Świadek zaprezentowała własną ocenę zachowania członków rodziny P., jednakże co istotne nie była ona bezpośrednim świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia. Co więcej zachowanie M. D. (1) tuż po ujawnieniu faktu maltretowania jej dziecka dla świadka było irracjonalne, zadziwiające, gdyż nie widziała u niej jakiegoś przejęcia, takie również były podawane przez nią przyczyny takiego ciężkiego stanu dziecka.

Za wiarygodne, jasne, rzeczowe Sąd uznał również zeznania świadka K. R. (uprzednio R.). Przeprowadzała ona wywiad ze Z. G. (1) a następnie sprawowała nadzór nad władzą rodzicielską M. D. (1) wobec M. Ż. (1). Świadek wskazała, że nie widziała jakiejś szczególnej zażyłości w relacjach K. P. i M. Ż. (1), natomiast postawę M. D. (1) określiła jako skoncentrowaną bardziej na ochronie konkubenta aniżeli swojej. Wskazywała również na oderwane od rzeczywistych faktów twierdzenia M. D. (1) o poprawiającym się stanie zdrowia małoletniego F. G. (1).

Zeznania M. K. (1), M. S. (2), D. S. (2), W. M.,. Zeznania świadków Sąd uznał za jasne, rzeczowe, wiarygodne. Świadek M. K. (1) nie był jedynym lekarzem prowadzącym F. G. (1), a jego zeznania stanowiły w istocie ustalenia będące wynikiem przeprowadzenia badań oraz wyglądu dziecka przy przyjęciu do szpitala. Świadek wskazał, że obrażenia u małoletniego F. G. (1) nie były przypadkowe, nie wynikały z urazów typowych dla wieku dziecięcego, a świadczyły o maltretowaniu dziecka. Wskazał nadto, że urazy zębów zwłaszcza mlecznych zdarzają się przy czynnościach resuscytacyjnych, gdyż służby medyczne poświęcają je aby ratować życie – co pozostawało również w korelacji z opinią biegłych M. F. (3) i P. P. (2) o jatrogennym mechanizmie powstania obrażeń w rejonie uzębienia F. G. (1). Z kolei świadkowie M. S. (2) i D. S. (2) zeznawali na okoliczności związane ze stanem dziecka w dniu 28 września 2020 r., które zapadło im w pamięć. Relacjonowali oni nie tylko, że dziecko było posiniaczone, ale i było bardzo brudne – co pozostawało w sprzeczności z zeznaniami M. D. (1) jakoby myła dziecko regularnie, a jeśli jakiś fragmentów ciała nie umyła, to było to jedynie przeoczenie. Dla ratowników medycznych widok tego dziecka był wstrząsający, z pewnością niecodzienny. Z treści zeznań świadka D. S. (2) wynikało, że uderzały go i obojętność i brak współpracy ze strony osoby, która to dziecko przekazała, a co miało niebagatelne znaczenie z perspektywy udzielenia szybkiej i fachowej pomocy medycznej. Jakkolwiek świadek D. S. (2) wskazywał, że pod adresem zamieszkania pokrzywdzonego był więcej razy, jednakże powyższe nie znalazło potwierdzenia w informacji uzyskanej z Samodzielnego Publicznego ZOZ Wojewódzkiej (...) w P.. Nie oznaczało to jednak, że świadek celowo chciał wprowadzić Sąd w błąd, a jedynie było następstwem wykonywania czynności powtarzalnych i ułomności ludzkiej pamięci. Zeznania świadka W. M. dotyczyły pomocy medycznej udzielonej dziecku w lutym 2020 roku i jakkolwiek wiarygodne nie miały większego znaczenia dowodowego.

zeznania M. K. (2), M. W.

Zeznania świadka M. K. (2) były logiczne, wiarygodne, jasne, pozostawały w korelacji z treścią zaświadczeń wystawionych przez poszczególnych specjalistów zajmujących się wielowymiarową opieką nad małoletnim F. G. (1). Nie miała ona jednak żadnej wiedzy na temat okoliczności zdarzenia. Wiarygodne były również zeznania M. W. (1) – która znała rodzinę P. i zetknęła się również z małoletnim M. Ż. (3). Oceniła go jako dziecko spokojne, niekonfliktowe, ugodowe, utrzymujące dobre relacje, bardzo czule wypowiadające się o braciszku i oczekujące na spotkanie z F.. Zeznania tego świadka pozwoliły Sądowi na zweryfikowanie chociażby twierdzeń M. P. (1) o zachowaniu M. Ż. (1) i jego rzekomych tendencjach do stosowania przemocy mogącej skutkować ciężkim uszkodzeniem ciała i trwałym kalectwem.

Częściowo zeznania M. Ż. (1). Zeznania M. Ż. (1) były wiarygodne i logiczne w zasadzie co do tego, iż wbrew zapewnieniom matki nie ugryzł F. w rączkę nawet przez przypadek, tożsamości osób, z którymi zamieszkuje. W pozostałym zakresie Sąd albo nie dał wiary twierdzeniom świadka, uznając je za gołosłowne i w istocie niesamodzielne albo przebierające formę zatajania informacji, o których świadek wiedział, ale nie chciał ich ujawniać, co było inspirowane postawą otaczających go dorosłych i wprost wynikało nie tylko z logiki wypadków, ale również z postawy małoletniego świadka i treści opinii biegłego psychologa M. K. (3).

Częściowo zeznania M. W. (2) (uprzednio T.). Zeznania świadka M. W. (2) (uprzednio T.) składane na obu etapach postępowania różniły się od siebie. Świadek wskazywała, że przebywała w dniu 28 września 2020 roku u E. W. (uprzednio P.), która później razem z M. D. (1) poszła na zakupy, zaś podczas sprawowania opieki przez oskarżonego nad małoletnim F. G. (1) miało dojść do zakrztuszenia i konieczności wezwania pogotowia ratunkowego. Te okoliczności jednak pochodziły wprost od M. P. (1). Sąd w świetle zeznań ratowników medycznych uznał zeznania świadka w zakresie w jakim relacjonowała zaniedbania w zakresie opieki nad F. i jego higieny za wiarygodne. Całokształt zeznań świadka złożonych przed sądem wskazuje jednak, że na ich treść miała wpływ M. P. (1), z którą świadek rozmawiała przed wezwaniem do Sądu i wówczas dowiedziała się o okolicznościach dotyczącej tej sprawy, w tym sińcach i krwiakach w mózgu dziecka. Świadek zresztą zapytana wprost przyznała, że bliższe prawdzie były zeznania, które złożyła w toku postępowania przygotowawczego.

Opinia sądowo-psychologiczna M. K. dot. M. Ż. (1) i M. P. (1). Opinie jasne, logiczne, nieobarczone wewnętrznymi sprzecznościami. Biegła uczestniczyła w przesłuchaniu świadków, miała możliwość obserwowania ich reakcji, mimiki twarzy, zaś swoje opinie wydała po przeprowadzeniu badań diagnostycznych. Wnioski zawarte w obu opiniach są zbieżne również z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Otóż jest oczywiste, że M. Ż. (1) jest pod silnym wpływem matki, o czym świadczyła treść odpowiedzi świadka, który wypowiadając się na temat sposobu traktowania przez matkę i K. P. wskazuje, że traktowali go dobrze, ale nie potrafił zdefiniować co to w jego rozumieniu oznaczało. Chłopiec co wynikało z opinii biegłego jest podatny na sugestie, w relacjonowaniu zdarzeń może być zmienny, podatny na wpływy innych. W jego rozwoju emocjonalnym obserwuje się zakłócenia. Jest chłopcem dość zamkniętym w sobie, wycofanym, w relacjach z innymi wykazuje postawę obronną, co może świadczyć o niskim poczuciu bezpieczeństwa. Z kolei z treści opinii biegłego wynikało również, że jakkolwiek M. P. (1) ma zachowane procesy poznawcze, w tym zdolność do spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania zdarzeń, ale testy osobowościowe wskazują, że jest dosyć odporna na stresy, stabilna emocjonalnie i podejmuje decyzje adekwatne do swoich potrzeb. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii biegłej M. K. (3), nie była ona również kwestionowana przez strony postępowania.

Opinia sądowo-psychologiczna dot. K. P.

Opinia jasna, logiczna, pełna, nie obarczona wewnętrznymi sprzecznościami, sporządzona w sposób fachowy, po zapoznaniu się z treścią udostępnionego materiału dowodowego dotyczącego warunków bytowych i socjalnych w jakich oskarżony wzrastał, co miało niebagatelne znaczenie dla mechanizmów jego funkcjonowania w okresie młodości. Opinia ta stała się przydatnym narzędziem oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Wszak uzyskane wyniki przez oskarżonego pokazały go jako osobę doświadczającą trudności w funkcjonowaniu emocjonalno – społecznym. W skali kontroli emocji, gniewu, depresji, leku wynik badanego przy porównaniu średnich wyników ze względu na wiek i płeć wynosił poniżej średniej, co oznaczało tendencję do eskalacji negatywnych emocji. Oskarżony charakteryzuje się zresztą tendencją do wystrzegania się myślenia, przeżywania i doświadczania tej sytuacji, która w danej chwili jest stresująca, jego styl radzenia sobie w sytuacjach stresowych jest unikający. Oskarżony jest osobą niedoznającą poczucia osamotnienia, mogącą wykazywać skłonności do narzucania innym własnej woli, ekstrawertywną i nieneurotyczną. Rzadziej przeżywającą stany lękowe i niepredystynowaną do lęku. Postawy wobec innych mogą być autorytarne, współzawodnicze, skłonne do agresji przy zachowanej zaradności i autonomii. W skali wrażliwości na innych wskazuje, że oskarżony byłby raczej skłonny przejmować się innymi osobami, angażować w cudze problemy. Jego inteligencja ogólna (płynna) niezależna od doświadczenia plasuje się znacząco poniżej przeciętnej w zakresie zdolności intelektualnych nie przyjmując kryteriów jak dla osoby intelektualnie upośledzonej. Nie stwierdzono istotnych problemów badanego mogących wpływać na właściwość postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń. Zdaniem biegłej całość zebranego materiału sugeruje możliwe zniekształcenia treści w kierunku intencjonalnym. Nadto badany prezentuje się jako osoba, która może narzucać, być agresywna pomimo opiekuńczości.

Opinia sądowo-psychiatryczna. Opinia jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna. Nie ujawniły się żadne wątpliwości co do wiedzy i doświadczenia biegłych w opiniowaniu sądowo-psychiatrycznym. Opinia nie była kwestionowana przez strony postępowania, Sąd również nie znalazł podstaw do jej kwestionowania.

Opinie z zakresu medycyny sądowej pisemne i ustna uzupełniająca. Opinie jasne, pełne, nie obarczone wewnętrznymi sprzecznościami. Nie ujawniły się żadne wątpliwości co do wiedzy i doświadczenia biegłych w opiniowaniu sądowo – lekarskim. Opinie te po ich uzupełnieniu nie były kwestionowane przez strony postępowania. Biegli wskazywali mechanizm powstania poszczególnych obrażeń, a wnioski przez nich wysnute pozostawały w korelacji z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Biegli opiniowali w sposób obiektywny, bezstronny, w oparciu jedynie o dokumentację medyczną związaną z procesem leczenia małoletniego pokrzywdzonego. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii, uznając ją za rozstrzygającą w niniejszej sprawie z perspektywy przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, ale i okresu stosowania wobec dziecka przemocy. Opinia biegłych potwierdziła fakt kilkukrotnego rozłożonego w czasie stosowania wobec małoletniego dziecka przemocy fizycznej. Powyższy obraz zdaniem biegłych może przemawiać za doznanymi przez F. G. (1) kilkoma odrębnymi urazami głowy (skutkującymi krwawieniem wewnątrzczaszkowymi/lub obrażeniami mózgu) rozciągniętymi w czasie od około miesiąca przed wykonaniem badania MR głowy do dnia przyjęcia dziecka do Szpitala w dniu 28/09/2020 r.

Opinia sądowo-psychologiczna biegłego J. Ł.

Opinia jasna, pełna, nie obarczona wewnętrznymi sprzecznościami. Niekwestionowana przez strony postępowania. Sąd również nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Pomimo stwierdzonej choroby zdolności świadka Z. G. (1) do spostrzegania, zapamiętywania, odtwarzania spostrzeżeń ukształtowały się prawidłowo a w zabranym materiale dowodowym nie ma podstaw do stwierdzenia skłonności do konfabulacji, rozumianych jako uzupełnienie luk pamięciowych związanych z obecnością masywnych zmian organicznych w (...). W trakcie składania zeznań nie obserwowano u niego objawów manii, nie obserwowano również nasilonych objawów depresyjnych.

Dowody z dokumentów. Dowody o charakterze urzędowym lub prywatnym. Ich moc dowodowa i autentyczność nie były kwestionowane w niniejszej sprawie. Sąd również nie znalazł podstaw do ich kwestionowania.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim zakwestionował sprawstwo zarzucanego mu czynu Sąd w świetle zasad logiki, doświadczenia życiowego, wskazań wiedzy uznał za niewiarygodne. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie były wzajemnie sprzeczne. Oskarżony nie przyznał się do wyrządzenia krzywdy fizycznej F. G. (1), jednakże mimo to, że przebywał z