Oskarżony dostanie 5 miesięcy więzienia za kradzież 1000 zł z portfela znajomego

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

N. Ł. (1)

w dniu 22 kwietnia 2024 roku około godziny 13:00 w P. przy ul(...) na klatce schodowej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie co najmniej 1000 zł znajdujących się w portfelu na szkodę E. U. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 6 sierpnia 2020 roku do dnia 5 sierpnia 2023 roku kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 października 2021 roku, sygn. IX Ka 530/21, obejmującej m.in. skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 22 stycznia 2020 roku, sygn. II K 972/19 za przestępstwo podobne z art. 288 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 7 listopada 2020 roku, sygn. II K 106/20 za przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności

tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

N. Ł. (1), w dniu 22 kwietnia 2024 r., udał się do swojego znajomego E. U. (1), zamieszkałego w P. przy ul. (...). Celem wizyty, było oddanie długu w wysokości 30 zł. N. Ł. (1), wręczył swojemu znajomemu pieniądze, po czym ten udał się w głąb mieszkania (do kuchni), aby je odłożyć. W tym czasie, N. Ł. (1) dostrzegł leżący w przedpokoju portfel i zabrał go. Następnie, stojąc na klatce schodowej, tuż przed drzwiami do mieszkania E. U. (1), wyjął z niego pieniądze (wyłącznie banknoty w łącznej kwocie co najmniej 1.000,00 zł, o różnych nominałach), schował je do kieszeni, a sam portfel położył na poręczy.

W portfelu znajdowały się pieniądze, pochodzące z prezentów urodzinowych dla syna E. U. (1), obchodzącego niedawno urodziny. Była to gotówka w kwocie nie mniejszej, niż 1.000,00 zł, w nominałach 200, 100 i 50 zł. S. te miały być przeznaczone na zakup trzech gier na konsolę. Poza gotówką, w portfelu znajdował się również bilon, którego N. Ł. (1) jednak nie zabrał. Po dokonanym zaborze, N. Ł. (1) opuścił klatkę schodową. Został on następnie odnaleziony przez E. U. (1) przy ul. (...), jednak wówczas nie miał już skradzionych pieniędzy. Przeznaczył on je bowiem na spłatę innych długów.

W toku trwającego już postępowania, państwo U. byli odwiedzani przez nieznane im osoby, które prosiły ich, aby w swych zeznaniach wskazali oni na kradzież pieniędzy w kwocie podanej przez oskarżonego.

zeznania świadka E. U. (1);

nagranie monitoringu z klatki schodowej przy ul. (...);

wyjaśnienia oskarżonego;

zeznania świadka X. U. (1)

4-5;

7;

N. Ł. (1) obecnie leczy się neurologicznie. W przeszłości był wielokrotnie karany.

Karta karna;

38-45;

Fakty uznane za nieudowodnione

N. Ł. (2)

w dniu 22 kwietnia 2024 roku około godziny 13:00 w P. przy ul. (...) na klatce schodowej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie co najmniej 1000 zł znajdujących się w portfelu na szkodę E. U. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 6 sierpnia 2020 roku do dnia 5 sierpnia 2023 roku kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 października 2021 roku, sygn. IX Ka 530/21, obejmującej m.in. skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 22 stycznia 2020 roku, sygn. II K 972/19 za przestępstwo podobne z art. 288 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 7 listopada 2020 roku, sygn. II K 106/20 za przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności

tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Za całkowicie niewiarygodną Sąd uznał wersję wydarzeń oskarżonego, w świetle której przeliczył on kradzione pieniądze i kwota ta wyniosła 712 zł. Na nagraniu monitoringu wyraźnie widać bowiem, że oskarżony jedynie ujawnił środki pieniężne, wyjął je i od razu schował do kieszeni, a następnie oddalił się z klatki schodowej. Nie ma tam żadnej przestrzeni czasowej, w której oskarżony mógłby przeliczyć te środki. Co więcej, oskarżony zabrał wszystkie banknoty z portfela, co wskazuje, że jego intencją było natychmiastowe opróżnienie portfela z zawartości i osiągnięcia maksymalnego zysku z tego rodzaju czynu. Oskarżony w czasie czynu, ponad wszelką wątpliwość nie kalkulował swojego działania w taki sposób, aby utrzymać się w granicach czynu z art. 119 § 1 k.w. Również żaden gest, żadne zachowanie oskarżonego nie wskazuje, że przelicza znajdujące się w portfelu pieniądze. Co znamienne, oskarżony okoliczność te podniósł dopiero na etapie postępowania sądowego, gdy fiaskiem zakończyła się próba złożenia wniosku w trybie art. 387 k.p.k. Na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśniał, że suma skradzionych pieniędzy waha się od 500 do 1000 zł. Dodatkowo, świadek X. U. (1) jasno wskazała, że w portfelu była suma nie mniejsza niż 1.000,00 zł, albowiem były to środki pochodzące z prezentów urodzinowych i były wystarczające na zakup trzech, wybranych gier na konsolę. Stąd wersja wydarzeń oskarżonego, gdzie miał on przeliczyć pieniądze i ukraść dokładnie 712 zł, została uznana za nieudowodnioną.

1.OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd jedynie częściowo przypisał wyjaśnieniom oskarżonego walory wiarygodności i przydatności dla postępowania. Otóż wyjaśnienia oskarżonego zasługiwały na uwzględnienie jedynie w tej części, w jakiej oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wskazał okoliczności jego popełnienia, jak również wyjaśnił przyświecającą mu motywację (konieczność uregulowania zadłużenia u innych osób). Oskarżonemu Sąd nie dał jednak wiary w to, że zdołała on przeliczyć pieniądze przed ich zaborem, co szczegółowo opisano we wcześniejszej sekcji.

zeznania świadka E. U. (2)

spójne, logiczne, wiarygodne, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, a zwłaszcza nagraniem z monitoringu z klatki schodowej, wolne od konfabulacji

zeznania świadka X. U. (2)

spójne, logiczne, wiarygodne, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, a zwłaszcza nagraniem z monitoringu z klatki schodowej, wolne od konfabulacji. Zeznania szczególnie doniosłe z punktu widzenia wersji wydarzeń prezentowanej przez oskarżonego, umożliwiły maksymalnie precyzyjne ustalenie wartości skradzionych pieniędzy

nagranie monitoringu z klatki schodowej przy ul. (...);

dowód kluczowy z punktu widzenia ustalenia sposób działania sprawcy, a nade wszystko- weryfikacji przedstawianej przez niego wersji wydarzeń o przeliczeniu przezeń wartości środków pieniężnych znajdujących się w portfelu. Jakość nagrania umożliwiająca niezakłóconą ocenę treści nagrania

Dane o karalności ;

Odpisy wyroków

Dokumenty urzędowe obrazujące dotychczasową karalność oskarżonego

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Zachowania oskarżonego Sąd zakwalifikował z art. 278 § 1

k.k.

w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Przestępstwo kradzieży określone w art. 278 kk., polega na zabraniu cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Zgodnie z

art. 45 k.c. rzeczą ruchomą może być tylko przedmiot materialny. Ustawową definicję rzeczy ruchomej zawiera także art. 115 § 9 k.k. Przez pojęcie to rozumie się na gruncie prawa karnego polski albo obcy pieniądz lub inny środek płatniczy oraz dokument, który uprawnia do otrzymania sumy pieniężnej albo zawiera obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach, albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce. Rzecz będąca przedmiotem przestępstwa kradzieży musi być cudza, tzn. stanowić czyjąś własność lub być przedmiotem czyjegoś posiadania. Przestępstwo kradzieży polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej, poprzez jej wyjęcie spod władztwa osoby nią władnącej, wbrew jej woli i przeniesieniu jej w sferę władztwa sprawcy zaboru. Chodzi tutaj o faktyczne władztwo nad rzeczą, które w wyniku zaboru zostaje wbrew woli posiadacza naruszone. Zabór taki godzi w prawo własności, gdyż sprawca zaboru działa w celu przywłaszczenia zabranej rzeczy, tj. włączenia jej do swego stanu posiadania lub bezprawnego rozporządzenia nią na rzecz innej osoby. Stanowiący istotę kradzieży zabór następuje bezprawnie, bez żadnej ku temu podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, której mienie (rzecz) zabrano (wyr. SN z 18 XII 1998r., IV KKN 98/98, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8). Kradzież jest przestępstwem umyślnym, którego można się dopuścić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Jest to bowiem przestępstwo kierunkowe, jako że celem zaboru jest przywłaszczenie. Oznacza to, że sprawca dokonuje zaboru po to, aby włączyć cudzą rzecz do swojego majątku i postępować z nią jak właściciel (tzn. zużywając, darowując, sprzedając itp.). Cel przywłaszczenia nie musi obejmować dążenia sprawcy do osiągnięcia korzyści majątkowej.

Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że oskarżony zrealizował swoim zachowaniem wszystkie znamiona czynu z art. 278 § 1 k.k. Jego zachowanie, należy wręcz uznać za akademicki przykład kradzieży. Dostrzegłszy on bowiem portfel, chwilowo pozostawiony bez nadzoru, bez namysłu pochwycił go, opróżnił z zwartości (banknotów w kwocie nie mniejszej niż 1.000,00 zł), a następnie pozostawił na poręczy na klatce schodowej. Raz jeszcze należy w tym miejscu wskazać, że Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że oskarżony nie przeliczył skradzionych pieniędzy, a ich suma przekraczała 700 zł, co zostało dowiedzione ponad wszelką wątpliwość i opisane we wcześniejszej części uzasadnienia. Jego zachowanie więc nie wyczerpało znamion wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

W zakresie strony podmiotowej wskazać należy, że oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, na co wskazują ustalone i opisane wyżej okoliczności sprawy. Sięgając bowiem po cudzy portfel (a ściślej jego zawartość) musiał mieć świadomość bezprawności czynu i chcieć go dokonać. Swoim zachowaniem wyczerpał więc ustawowe znamiona kradzieży zarówno od strony przedmiotowej jak i podmiotowe.

Ponadto oskarżony dokonał czynu w warunkach recydywy zwykłej w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. Zgodnie ze wskazanym przepisem jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przesłanką recydywy zwykłej nie jest popełnienie wykroczenia. Jest nią natomiast popełnienie przestępstwa umyślnego – czyli zbrodni lub umyślnego występku, za który orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności. Zgodnie z

art. 115 § 3 k.k. przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, oskarżony 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 października 2021 roku, sygn. IX Ka 530/21, obejmującej m.in. skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 22 stycznia 2020 roku, sygn. II K 972/19 za przestępstwo podobne z art. 288 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 7 listopada 2020 roku, sygn. II K 106/20 za przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

N. Ł. (1)

Punkt I wyroku, czyn I

Przystępując do wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary opisane w art. 3 k.k. i art. 53 § 1 i 2 k.k., uwzględniając przy tym ustawowe obostrzenie wymiaru kary z art. 64 § 1 k.k., to jest wymierzył oskarżonemu karę według własnego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając więc na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, iż wymierzenie oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, spełni wszystkie cele kary i będzie stanowić dolegliwość relewantną do skali naruszonych dóbr. Kara ta oscyluje wokół mnimum w przyjętej kwalifikacji prawnej, jednak z uwagi na sposób działania sprawcy, okoliczności czynu, oraz okoliczności łagodzące w postaci przyznania się do popełnienia czynu i przedstawienia swojej motywacji, Sąd nie miał wątpliwości, że będzie one adekwatną reakcją prawnokarną na popełniony czyn

N. Ł. (1)

Punkt II wyroku, czyn I

Z uwagi na fakt, że precyzyjne określenie wysokości wyrządzonej szkody nie było możliwe, Sąd orzekł nawiązkę w kwocie, która została przyjęta jako bezspornie ukradziona z portfela

N. Ł. (1)

Punkt III wyroku, czyn I

O zaliczeniu orzeczono po myśli art. 63 § 1 k.k.

Inne zagadnienia

Sąd nie znalazł podstaw do potraktowania zachowania oskarżonego, jako wypadku mniejszej wagi. O wypadku mniejszej wagi nie decyduje wszak wyłącznie wysokość wyrządzonej szkody. Ta bowiem istotnie jawi się jako niewielka (ok. 1.000,00 zł). Wziąć jednak należy pod uwagę sposób działania sprawcy, który wykorzystał fakt, że pokrzywdzony udał się w głąb mieszkania i wówczas to gwałtownie, pod wpływem impulsu chwycił nienależący do niego portfel i dokonał zaboru jego zawartości. Wykorzystał on fakt, że znał się z pokrzywdzonym, a ten nie spodziewał się takiego zachowania ze strony oskarżonego. Tym samym, niepodobna potraktować zachowania oskarżonego w kategoriach wypadku mniejszej wagi, gdyż do popełnienia przestępstwa, wykorzystał zaufanie, jakim darzył go oskarżony.

Koszty procesu

IV i V

O kosztach orzeczono w punktach IV i V. W punkcie IV, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

W punkcie V, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolniono oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych z uwagi na jego sytuację majątkową i osobistą.