Kłótnia z żoną i jazda po alkoholu. Sąd odstąpił od przepadku auta

K. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

1. X. E.

Przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. przypisane oskarżonemu w punkcie 1. (pierwszym) wyroku.

X. E. od dłuższego już czasu pozostaje z żoną w niezbyt dobrych stosunkach.

W dniu 05 grudnia 2025 roku późnym popołudniem oraz wieczorem spożywał on w domu alkohol w postaci drinków: (...).

Żona oskarżonego wróciła do domu około godziny 23:00.

Małżonkowie pokłócili się i parę minut po północy X. E. opuścił dom, wyjeżdżając na drogę publiczną samochodem marki J. (...) o nr rej. (...).

W dniu 06 grudnia 2025 roku, około godziny 00:15, małżonka oskarżonego zawiadomiła dyżurnego (...)w C., że jej pijany mąż wyjechał samochodem marki J. o nr rej. (...) z posesji przy ul. (...).

Funkcjonariusze policji udali się w kierunku os. (...) i w trakcie patrolowania miasta zauważyli samochód marki J. (...) koloru (...)o nr rej. (...) na ul. (...) po sklepem (...). Kierujący w/w samochodem ruszył w kierunku ul. (...).

Policjanci zatrzymali pojazd na ul. (...), na wysokości posesji numer (...). Wylegitymowali kierującego, którym okazał się X. E..

Oskarżony został zbadany podczas interwencji pod kątem stanu trzeźwości z wynikami: 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie (...), 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie(...), a następnie na urządzeniu stacjonarnym w KPP w C. z wynikami: 0,713 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie (...) oraz 0,726 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie (...).

X. E. nie był w przeszłości karany sądownie za przestępstwa.

Nie widnieje również w ewidencji kierujących naruszających przepisy prawa ruchu drogowego jako sprawca wykroczeń drogowych.

Fakty uznane za nieudowodnione

1. X. E.

Przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. przypisane oskarżonemu w punkcie 1. (pierwszym) wyroku.

n/d

n/d

n/d

Ocena dowodów

Notatka KPP

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

Protokoły badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwami wzorcowania

Niekwestionowane dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

Karta karna

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji, potwierdzający uprzednią niekaralność oskarżonego.

Wpis z ewidencji

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji, potwierdzający uprzedni brak karalności oskarżonego za wykroczenia drogowe.

Wyjaśnienia oskarżonego

Przekonujące, niebudzące wątpliwości. Oskarżony w toku postępowania konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, krytycznie odnosząc się do swojego zachowania oraz wyrażając skruchę.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

n/d

n/d

n/d

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1. X. E.

Zgodnie z treścią art. 178a § 1 k.k., odpowiedzialności karnej podlega ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym.

Nie ulega wątpliwości, że samochód osobowy J. kierowany przez X. E. wpisuje się w definicję pojazdu mechanicznego. Oskarżony prowadził zarazem pojazd po drodze publicznej, ulicą (...) G. w C., tj. w strefie ruchu lądowego, natomiast badanie analizatorem wydechu (potwierdzone następnie na analizatorze stacjonarnym w KPP) przeprowadzone przez funkcjonariuszy policji wykazało, że wyżej wymieniony w trakcie prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czyli w stężeniu wykraczającym ponad wartość określoną w art. 115 § 16 k.k. zawierającym definicję „stanu nietrzeźwości”. Powyższe prowadzi do bezsprzecznej konkluzji, iż X. E. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu przestępstwa.

Kwalifikacja prawna zarzucanego oskarżonemu przestępstwa nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Sąd uzupełnił ją jedynie o art. 4 § 1 k.k., dochodząc do przekonania, że ustawa obowiązująca w dacie czynu była względniejsza dla sprawcy. Przepisy w świetle obydwóch stanów prawnych umożliwiały bowiem sądowi odstąpienie od orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego (lub jego równowartości), natomiast ustawa obowiązująca uprzednio nie przewidywała orzeczenia nawiązki (obecnie regulowanej art. 44b § 5 k.k.).

n/d

n/d

n/d

n/d

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

X. E.

1. 1.

Sąd na podstawie art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Przy wymiarze kary sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., bacząc aby kara odpowiadała stopniowi winy i stopniowi społecznej szkodliwości czynu.

Stopień winy sprawcy sąd określił jako znaczny. X. E. jest osobą dojrzałą emocjonalnie i doświadczoną życiowo oraz w pełni poczytalną. W przekonaniu sądu dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Miał wszak pełną świadomość, że wcześniej, tego samego dnia, spożywał alkohol, a mimo to podjął decyzję o kierowaniu pojazdem mechanicznym. Nie zachodziły przy tym żadne wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające jego zachowanie ani ograniczające możliwość podjęcia decyzji zgodnej z prawem. Sprawca mógł przecież powstrzymać się od jazdy samochodem i pozostać w miejscu zamieszkania albo skorzystać z innego środka transportu, jednak tego nie uczynił. Jakkolwiek impulsem do podjęcia nierozsądnej decyzji o wyjeździe była kłótnia z żoną i związane z nią silne emocje, tak okoliczności te nie wyłączają ani nie ograniczają winy oskarżonego. Podjęta przez niego decyzja była wynikiem świadomego i swobodnego wyboru. Warto także w tym miejscu zwrócić uwagę na stan nietrzeźwości oskarżonego wyrażający się stężeniem 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. X. E. jako osoba dorosła, z doświadczeniem życiowym powinien zdawać sobie sprawę z tego, że znajduje się w stanie istotnie ograniczającym sprawność psychomotoryczną, a tym samym mającą znaczący wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu mechanicznego.

Popełnione przez oskarżonego przestępstwo cechowało się również znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony dopuścił się czynu zabronionego godzącego w bezpieczeństwo w komunikacji, które stanowi jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, niezależnie od tego, czy finalnie dochodzi do spowodowania kolizji lub wypadku. Niebagatelne znaczenie ma w tym aspekcie stopień nietrzeźwości oskarżonego. Stężenie 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu znacząco przekracza ustawowy próg stanu nietrzeźwości i świadczy o poważnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd miał oczywiście na względzie to, że X. E. poruszał się samochodem w godzinach nocnych, przy mniejszym natężeniu ruchu, przejechał stosunkowo niedługi odcinek drogi i nie stworzył żadnego skonkretyzowanego zagrożenia, jednakże w ocenie sądu okoliczności te nie powodują że społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie była znaczna, co najwyżej sprawiają że nie osiąga ona poziomu szczególnie wysokiego. Zachowanie oskarżonego stanowiło jednak świadome i poważne naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Za okoliczności łagodzące sąd przyjął przyznanie się przez X. E. do winy, wyrażoną przez niego skruchę, jak i uprzednią niekaralność sprawcy za przestępstwa oraz za wykroczenia drogowe.

Mając powyższe na uwadze, sąd uznał że nie ma potrzeby sięgania w stosunku do oskarżonego po przewidywaną przepisem art. 178a § 1 k.k., karę pozbawienia wolności, zaś cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec X. E. zostaną spełnione przy zastosowaniu kary o charakterze wolnościowym. Zdaniem sądu kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych odpowiada zarówno stopniowi winy, jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa.

Sąd przyjął również stawkę dzienną grzywny w kwocie 20 złotych za adekwatną do możliwości zarobkowych oskarżonego oraz jego obecnej sytuacji majątkowej i rodzinnej (średni dochód miesięczny koło 7-8 tys. złotych, dwoje dzieci na utrzymaniu).

Sąd nie przychylił się zarazem do wniosku oskarżonego i jego obrońcy o warunkowe umorzenie postępowania karnego wraz z orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.

Należy pamiętać, że zastosowanie przez sąd wobec oskarżonego instytucji z art. 66 § 1 k.k. ma charakter fakultatywny i wymaga spełnienia wszystkich enumeratywnie wymienionych w nim przesłanek.

Okoliczności popełnienia czynu nie budziły co prawda wątpliwości, a postawę konsekwentnie prezentowaną przez oskarżonego w toku postępowania – przyznanie się do winy, wyrażenie skruchy, krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa – z pewnością trzeba ocenić jako pozytywną.

Stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości czynu sąd uznał jednak jako znaczne, co samoistnie wykluczało zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia.

X. E.

2. 1.

Sąd na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.

Skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. obligowało sąd do orzeczenia wyżej wymienionego środka karnego, przy czym sąd zadecydował o wymierzeniu go na minimalny okres 3 lat, kierując się przede wszystkim tym, że oskarżony od początku postępowania przygotowawczego konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażając skruchę; nadto nie był on dotychczas karany za przestępstwa ani też za żadne wykroczenia drogowe.

X. E.

3. 1.

Sąd na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych.

Świadczenie pieniężne na kanwie przedmiotowej sprawy miało charakter obligatoryjny, jednak przez wzgląd na uprzednią niekaralność oskarżonego oraz prezentowaną przez niego w toku postępowania postawę, sąd orzekł je w możliwie najniższym wymiarze.

X. E.

4. 1.

Sąd na postawie art. 178a § 5 k.k. odstąpił od orzeczenia wobec oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości pojazdu mechanicznego.

Jakkolwiek obowiązujący od dnia 14 marca 2024 roku art. 178a § 5 k.k. obliguje sąd do orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego bądź jego równowartości w razie stwierdzenia u sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu równej lub wyższej niżeli 0,75 mg/l alkoholu, tak przywołany przepis zezwala jednocześnie sądowi na odstąpienie od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

Sąd doszedł do przekonania, że takowy szczególny, uzasadniony okoliczności sprawy wypadek zachodzi w niniejszym postępowaniu. Należy mieć bowiem na uwadze, że X. E. od początku postępowania prezentował postawę krytyczną wobec popełnionego przestępstwa. Podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał się do winy i wyraził skruchę. Nadto nie był w przeszłości karany nie tylko za przestępstwa, ale również i za wykroczenia drogowe, co w ocenie sądu świadczy o incydentalności zachowania, którego dopuścił się w dniu 06 grudnia 2025 roku.

Zdaniem sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy, w świetle prezentowanej przez oskarżonego postawy oraz jego sytuacji majątkowej i rodzinnej (dwie córki uczą się i pozostają na utrzymaniu sprawcy oraz jego małżonki) dodatkowe orzeczenie przepadku równowartości pojazdu w kwocie bliskiej 30 tysiącom złotych – przy i tak dotkliwych konsekwencjach w postaci trzyletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenia pieniężnego oraz grzywny – jawiłoby się jako wyrzeczenie zbyt surowe, nieadekwatne względem stopnia społecznej szkodliwości dokonanego czynu, jak i stawianej sprawcy na przyszłość umiarkowanie pozytywnej prognozy kryminologicznej, a tym samym stanowiłoby wyraz przesadnej, nieuzasadnionej wychowawczymi i prewencyjnymi celami kary represji.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

X. E.

5. 1.

Zgodnie z treścią art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 06 grudnia 2025 roku.

Inne zagadnienia

n/d

Koszty procesu

6. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając od oskarżonego X. E. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania, na którą złożyły się ryczałty za doręczenia wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym, a także koszt uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego.

Na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku sąd wymierzył także oskarżonemu opłatę w kwocie 400 złotych jako równowartość 10% orzeczonej wobec niego kary grzywny.