Oskarżony jeżdżący pod dożywotnim zakazem i podszywający się pod innego skazany na 6 lat

K. N. kierujący w dniu 9 sierpnia 2023 r. pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...), został zatrzymany w G., na ul. (...), do kontroli drogowej. Przeprowadzone badanie wykazało w wydychanym przez K. N. powietrzu zawartość 0,47 mg/l alkoholu. Oskarżony dopuścił się tego czynu w okresie obowiązywania dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu, Wydział II Karny, sygn. akt II K 134/20 z dnia 22 kwietnia 2020 roku oraz w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwa podobne.

Z uwagi na uprzednią karalność, oskarżony zdając sobie sprawę z konsekwencji powyższego zatrzymania, w trakcie kontroli drogowej wykorzystał dane osobowe E. H., w dwóch protokołach badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia 9 sierpnia 2023 roku oraz w protokole zatrzymania osoby z dnia 9 sierpnia 2023 roku podpisał się imieniem i nazwiskiem o treści (...). W posiadanie danych osobowych E. H. oskarżony wszedł w nieustalony sposób.

Na skutek tego zachowania pokrzywdzonemu zostało elektronicznie zatrzymane prawo jazdy w dniu 9 sierpnia 2023 r. a następnie postanowieniem asesora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 14 sierpnia 2023 r. w sprawie (...)-4.Ds.(...).(...). Pokrzywdzony jeszcze w sierpniu 2023 r. otrzymał nowy blankiet prawa jazdy . Postępowanie przeciwko E. H. o czyn z art. 178a § 1 k.k. zostało umorzone w dniu 5 lutego 2024 r.

(dowód: wyjaśnienia K. N. – k. 1144, częściowo zeznania E. H. – k. 1145, 335, notatka urzędowa – k. 231, protokół badania trzeźwości – k. 232, 233, , protokół zatrzymania – k. 237, wydruk z ksip – k. 240-241, 242, 243, postanowienie- k. 245, notatka k. 248, 249, protokół odtworzenia nagrań wraz z nagraniami – k. 260-285, zażalenie – k. 286-294, postanowienie – k. 304-305, zeznania I. E. – k. 364-365, X. R. – k. 375-376,410, M. C. – k. 405-406, G. A. – k. 418-419, pismo – k. 378, postanowienie – k. 422-423).

Do kolejnego zatrzymania oskarżonego jako kierującego samochodem osobowym marki R. o nr rej. (...) doszło w dniu 21 marca 2025 roku w X., na ul. (...). Przeprowadzone badania wykazały, iż oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości – zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wyniosła - 0,41 mg/l.

(dowód: wyjaśnienia K. N. – k. 1144, protokół badania trzeźwości – k. 520-521, protokół oględzin – k. 522-523, protokół przeszukania – k. 525-527

W dniu 26 marca 2025 roku oskarżony ponownie kierował pojazdem mechanicznym, tym razem marki T. (...) (1) o nr rej. (...) i podczas tej czynności znajdował się w stanie nietrzeźwości (0,66 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Pasażerem był K. M. (1). Przemieszczali się drogami publicznymi od miejscowości Czechy. W miejscowości Czechy funkcjonariusze Policji D. P. i E. X. próbowali zatrzymać oskarżonego do kontroli drogowej w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości. Oskarżony nie zatrzymał się do tej kontroli. Wobec tego funkcjonariusze udali się w pościg za pojazdem kierowanym przez oskarżonego. Poruszali się radiowozem marki G. o nr. rej. (...) używając świateł błyskowych i sygnału dźwiękowego. Gdy inni funkcjonariusze, tj. X. G. i M. V. przebywający w komendzie na ul. (...) w F. zorientowali się, że jest prowadzony pościg za uciekającym kierowcą, dołączyli do tego pościgu na ul. (...). Poruszali się pojazdem marki X. o nr. rej. (...) Do pościgu dołączyli na wysokości skrzyżowania (...) i ul. (...) funkcjonariusze M. S. (1) i L. R. poruszający się T. (...) (2) o nr. rej. (...). L. R. próbował zatrzymać oskarżonego korzystając z pojazdu, którym się poruszał, nie przyniosło to oczekiwanego efektu. Dalej oskarżony poruszał się ul. (...), (...). Na skrzyżowaniu z ul. (...) skręcił w kierunku U., następnie w ul. (...) i wjechał na parking znajdujący się po lewej stronie ul. (...). Za nim wjechali funkcjonariusze X. G. oraz M. V.. Funkcjonariusze przyblokowali wyjazd z parkingu. D. P. oraz E. X. zaparkowali za pojazdem oskarżonego. X. G. wysiadł z radiowozu i dał oskarżonemu sygnał ręką do zatrzymania się i zaprzestania jazdy. Oskarżony mimo to ruszył samochodem w kierunku funkcjonariusza X. G., który chcąc uniknąć potrącenia zrobił unik a następnie oddał strzały z broni służbowej. Oskarżony wyjechał na ul. (...) w kierunku ul. (...), następnie skręcił w ul. (...) potem w ul. (...) i kolejno w ul. (...). Funkcjonariusze podjęli nieudaną próbę zatrzymania oskarżonego. E. X. próbował dostać się do samochodu oskarżonego, jednak ten ruszył. Funkcjonariusze oddali kolejne strzały. Doszło do uszkodzenia pojazdu. Oskarżony zatrzymał pojazd w bramie wjazdowej do posesji położonej przy ul (...), po czym wraz z pasażerem zaczęli uciekać pieszo. Oskarżony został zatrzymany na ul. (...) na wysokości posesji nr (...). Następnie został zatrzymany K. M. (1) – pasażer samochodu, którym kierował oskarżony. Funkcjonariusze Policji biorący udział w zdarzeniu byli trzeźwi. Oskarżony nie znajdował się pod wpływem innych substancji psychoaktywnych niż alkohol

(dowód: wyjaśnienia K. N. – k. 1144, 1454, 173-174, 183-184, 558-559, zeznania X. G. – k. 1145-1146, 114-115, , zeznania D. P. – k. 1146, 68-70, E. X. – k. 1146-1147, 75-76, M. V. – k. 1147, 125-126, M. S. (2) – k. 80-81, L. R. – k. 121-122, częściowo zeznania K. M. (1) – k. 154-155, protokoły zatrzymania – k. 6, 7, protokoły badania trzeźwości – k. 8-24, 47-52, sprawozdanie – k. 606-608, 616 -618, protokoły oględzin – k. 26-28, 33-41, 101-113, 165-166, protokoły oględzin nagrań wraz z nagraniami – k. 86-100, 624-639, 653-665, 830-831)

Oskarżony K. N. ma 39 lat. Ma wykształcenie średnie, z zawodu jest tatuatorem. Przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych, z których deklarował dochód w wysokości ok. 3500 zł miesięcznie. Jest rozwiedziony, na utrzymaniu ma 1 dziecko (obowiązek alimentacyjny – oskarżony nie zna wysokości tego zobowiązania) Był wielokrotnie karany, głównie za czyny przeciwko mieniu. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu wydanym w sprawie II K 693/18 z dnia 14 marca 2019 r. K. N. został skazany za czyny z art. 178b k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Następnie został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu wydanym w sprawie II K 134/20 z dnia 22 kwietnia 2020 r. m.in. za czyny z art. 178a § 4 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z art. 178b k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności. Następnie orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą K. N. odbywał w okresie od między innymi w okresie od 13 lutego 2020 r. do 6 września 2022 r. W okresie objętym zarzutem oskarżony miał możliwość rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem

(dane osobowe – k. 143, (...), dane o karalności – k. 131, 133-138, 221-222, 223-224, 439-441, 444-455, 457, 537-542, opinia o stanie zdrowia oskarżonego – k. 824-824).

Oskarżony

K. N.

przed Sądem przyznał się do zarzucanych mu w punktach od I. do IV. czynów i nie kwestionował okoliczności ich popełnienia. Nie przyznał się natomiast do popełnienia zarzucanego mu w punkcie V. czynu. Oskarżony wyjaśnił, że nie widział funkcjonariusza w pobliżu samochodu, jego nagły manewr wynikał z chęci uniknięcia zatrzymania oraz konieczności ominięcia stojącego w pobliżu wyjazdu znaku drogowego. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Stoją one w sprzeczności z treścią nagrania (k. 639), z którego wynika, iż oskarżony wyjeżdżając z parkingu na drogę główną nie omijał znajdującego się tam znaku. Należy również zwrócić uwagę, iż w jednym zdaniu oskarżony twierdzi, że nie widział policjanta a następnie, że policjant był z boku, obchodził samochód. Jego wyjaśnienia świadczą zatem o tym, że widział policjanta (k. 1144), na k. (...) oskarżony podał, że nie był w stanie sprecyzować, który z policjantów odskoczył. W wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym oskarżony przyznał się do wszystkich zarzucanych mu czynów i szczegółowo opisał przebieg zdarzeń w zakresie każdego z zarzutów. Opis ten jest zgodny z zeznaniami pozostałych świadków - funkcjonariuszy biorących udział w pościgu za oskarżonym w dniu 26 marca 2025 r.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka

E. H., w zakresie w jakim podał, iż to jego dane osobowe zostały wykorzystane w trakcie kontroli w dniu 9 sierpnia 2023 r. na skutek czego utracił on uprawnienia do kierowania pojazdami – w tym zakresie zeznania znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dokumentach z akt (...)-4.Ds.(...).2023.

Fakt, iż utrata ta spowodowała perturbacje w życiu zawodowym pokrzywdzonego wynika także z zeznań

K. S.

(k. 1234-1235) – pracownicy firmy, w której zatrudniony był również pokrzywdzony. Sąd zakwestionował jednak rozmiar poniesionych szkód.

Należy podkreślić, iż materiał dowodowy został zebrany wszechstronnie, jest spójny, na jego podstawie można bez wątpliwości odtworzyć przebieg zdarzeń.

Bez wpływu na ustalenia stanu faktycznego w sprawie pozostają zeznania I. K. (k. 60) oraz K. M. (2) (k.64-65). Wobec przyznania się oskarżonego do posłużenia się danymi E. H. w trakcie kontroli w dniu 9 sierpnia 2023 r. oraz materiału dowodowego w postaci wizerunku oskarżonego utrwalonego w trakcie oględzin jego osoby oraz wizerunku osoby podającej się za E. H. utrwalonego na nagraniach z kamer nasobnych funkcjonariuszy przeprowadzających w dniu zdarzenia interwencję Sąd uznał, iż zeznania świadków K. H., O. H. oraz R. H. nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Wzmacniają one stanowisko pokrzywdzonego, iż to nie on został zatrzymany do kontroli drogowej w dniu 9 sierpnia 2023 r. w G. na ul. (...). Również zeznania S. J. nie mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Sąd nie brał pod uwagę zeznań I. N.– matki oskarżonego.

Sąd nie znalazł podstaw, by kwestionować wiarygodność zgromadzonych w sprawie dokumentów, nagrań, opinii.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie oskarżonemu wszystkich zarzucanych mu czynów.

Zgodnie z treścią art. 178 a § 4 k.k., jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego (…) lub dopuścił się czynu określonego w

§ 1

w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności w granicach od 3 miesięcy do lat pięciu. Niewątpliwie oskarżony znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował pojazdami mechanicznymi pod drogach publicznych w dniach: 9 sierpnia 2023 r., 21 marca 2025 r. oraz 26 marca 2025 r. Stan nietrzeźwości został stwierdzony stosownymi badaniami. Każdorazowo oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz pod wpływem innego środka psychoaktywnego działającego na organizm jak alkohol w stężeniu powyżej 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz w okresie obowiązywania dożywotniego zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi. Obecnie obowiązujący zakaz został orzeczony wobec oskarżonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 22 kwietnia 2020 r. w sprawie II K 134/20. Nadto w sprawie tej za czyny z art. 178a § 4 k.k., art. 178b k.k. oraz za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii została wymierzona oskarżonemu kara łączna trzech lat pozbawienia wolności, której część oskarżony odbył w okresie od 13 lutego 2020 r. do 6 września 2022 r. Zatem oskarżony każdorazowo działał w warunkach recydywy opisanej w art. 64 § 1 k.k. Z uwagi na zmianę brzmienia art. 64 § 1 k.k. od dnia 1 października 2023 r. (podniesienie dolnej granicy wymiaru kary), Sąd stosował przepisy w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.

Swoim zachowaniem polegającym na tym, iż w dniu 26 marca 2025 r. pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego (funkcjonariusza Policji), poruszającą się pojazdem przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę, oskarżony wyczerpał również znamiona czynu zabronionego opisanego w art. 178b k.k.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności wyłączających winę lub bezprawność któregokolwiek z przypisanych oskarżonemu czynów. Każdorazowo oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony był uprzednio karany za czyny z art. 178a § 4 k.k, z art. 178b k.k. więc zdawał sobie sprawę, iż dopuszcza się kolejnych czynów zabronionych pod groźbą kary. Znane mu były konsekwencje tych czynów. Wynika to wprost z wyjaśnień oskarżonego, który podał, iż wykorzystał podczas kontroli w dniu 9 sierpnia

2023 r. dane E. H. po to, by uniknąć konsekwencji związanych z popełnieniem kolejnego przestępstwa i skierować postępowanie wobec innej osoby, co wiązało się również z wyrządzeniem tej osobie szkody osobistej wynikającej z zatrzymania tej osobie prawa jazdy, umieszczeniem danych E. H. w zbiorach danych Policji jako osoby zatrzymywanej. W tym celu podał dane E. H. (podszył się pod tę osobę) oraz podrobił jego podpisy na dokumentach w postaci protokołu zatrzymania oraz protokołu badania trzeźwości, czym wyczerpał znamiona czynu zabronionego opisanego w art. 270 § 1 k.k. i jednocześnie art. 235 k.k. oraz art. 190a § 2 k.k.

Zgodnie z treścią art. 223 § 1 k.k. karze podlega ten kto, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą lub używając broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo środka obezwładniającego, dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem jest taki przedmiot, którego użycie może spowodować śmierć człowieka lub uszczerbek na jego zdrowiu. Jest on pod tym względem podobny do broni palnej lub noża (wyrok SN z 6.06.1978 r.,

IV KR 154/78, OSNPG 1979/3, poz. 46; wyrok SN z 12.11.1985 r.,

IV KR 274/85, OSNPG 1987/2, poz. 20; wyrok SN z 20.10.1988 r.,

I KR 299/88, OSNPG 1989/12, poz. 124; P. [w:] P. i in., t. 2, s. 394; V.,

Posługiwanie się, s. 24). Niebezpieczność przedmiotu powinna wynikać z samych jego właściwości, nie zaś wyłącznie ze sposobu, w jaki został on przez sprawcę użyty (K.,

Komentarz, s. 600; O.-G., G. [w:] F. III, s. 137 i n.). Odmiennie K. [w:] A., Zawłocki II, s. (...). Do tego rodzaju przedmiotów zaliczono w orzecznictwie m.in. samochód, którym sprawca najechał na pokrzywdzonego (wyrok SN z 31.05.1984 r.,

I KR 105/84, OSNKW 1985/1, poz. 15); M. Kulik [w:]

Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2026, art. 280. Jak wynika z zeznań X. G. oraz D. P. a także E. X. oskarżony K. N. widział X. G. dającego mu znak do zatrzymania się na parkingu przy ul. (...). Jak wynika z zeznań funkcjonariusza oskarżony i X. G. nawiązali kontakt wzrokowy. Wtedy K. N. ruszył z impetem w stronę funkcjonariusza zmuszając go do odskoczenia by nie zostać potrąconym.

Dopuszczając się czynów zarzucanych oskarżony działał umyślnie i to z zamiarem bezpośrednim. Społeczna szkodliwość jego czynów jest znaczna. Oskarżony swoimi zachowaniami polegającymi na kierowaniu pojazdami mechanicznymi podczas gdy znajdował się on w stanie nietrzeźwości godził w bezpieczeństwo w komunikacji. Zagrożenie jakie stwarzał było realne, gdyż każdorazowo przewoził pasażerów. Naruszając orzeczony wcześniej zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi godził w wymiar sprawiedliwości. Działaniami podjętymi w celu skierowania postępowania przeciwko E. H. w celu wyrządzenia mu szkody osobistej oraz skierowania przeciwko niemu postępowania, oskarżony godził w wiarygodność dokumentów, prawidłowość czynionych ustaleń w postępowaniu wyjaśniającym. Czynem z art. 178b k.k. godził w bezpieczeństwo komunikacji oraz prawidłowość czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy. Dopuszczając się czynu z art. 223 § 1 k.k. oskarżony godził w prawidłowość czynności podejmowanych przez funkcjonariusza oraz co najmniej w jego zdrowie. Należy zauważyć, iż oskarżony uciekał przez dość długi czas, gdy stan samochodu nie pozwolił na dalszą jazdę porzucił go i ukrył się między budynkami, gdzie ostatecznie został odnaleziony. Te działania podjął w celu uniknięcia odpowiedzialności. Uciekając przed funkcjonariuszami oskarżony dopuścił się dodatkowo szeregu wykroczeń również zagrażających w swej istocie bezpieczeństwu w komunikacji.

Wymierzając karę 1 roku pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 k.k. opisany w punkcie I. aktu oskarżenia Sąd miał na uwadze działanie umyślne oraz znaczną społeczną szkodliwość tego czynu. Jako okoliczność nieznacznym stopniu łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd nie przypisywał większej wagi do tego przyznania, gdyż oskarżony zwykle przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy nie ma możliwości dalszego kluczenia. Za tym przyznaniem nie ma u oskarżonego dalszej refleksji, jest ono czynione na potrzeby postępowania i złagodzenia kary. Oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k. Okolicznością obciążającą jest uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego. Oskarżony wyjaśniał, iż motywem jego działania było rozpoznanie choroby serca, załamanie i w związku z tym nadużywanie alkoholu. Oskarżony nie podawał kiedy choroba została u niego rozpoznana, jednak należy zauważyć, iż przestępczy tryb życia oskarżony prowadzi od około 20 lat. Nie jest to zatem zachowanie wynikające z nagłego życiowego zwrotu a sposób życia oskarżonego, nawyknienie. Należy zauważyć, iż oskarżony przez okres ponad 1,5 roku był pozbawiony wolności (od 13 lutego 2020 r. do 6 września 2022 r.) miał zatem możliwość, by ten okres abstynencji od substancji psychoaktywnych wykorzystać i kontynuować. Z możliwości takiej nie skorzystał. Obligatoryjnym było rozstrzygnięcie o zakazie kierowania pojazdami mechanicznymi – art. 42 § 3 k.k. oraz o świadczeniu pieniężnym, które zostało orzeczone w najniższej kwocie. Sąd nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności nakazujących skrócenie zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi do lat 10. Oskarżony nie wskazywał na takie okoliczności.

Wymierzając karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 190a § 2 k.k. i art. 235 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. opisany w punkcie II. aktu oskarżenia Sąd miał na uwadze działanie umyślne oraz znaczną społeczną szkodliwość tego czynu. Jako okoliczność nieznacznym stopniu łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak uprzednio, Sąd nie przypisywał większej wagi do tego przyznania, gdyż oskarżony zwykle przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy nie ma możliwości dalszego kluczenia. Za tym przyznaniem nie ma u oskarżonego dalszej refleksji, jest ono czynione na potrzeby postępowania i złagodzenia kary. Podobnie Sąd potraktował przeproszenie pokrzywdzonego. Okolicznością istotnie obciążającą jest uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego. Oskarżony wyjaśniał, iż motywem jego działania było rozpoznanie choroby serca, załamanie i w związku z tym nadużywanie alkoholu. Oskarżony nie podawał kiedy choroba została u niego rozpoznana, jednak należy zauważyć, iż przestępczy tryb życia oskarżony prowadzi od około 20 lat. Nie jest to zatem zachowanie wynikające z nagłego życiowego zwrotu a sposób życia oskarżonego, nawyknienie. Należy zauważyć, iż oskarżony przez okres ponad 1,5 roku był pozbawiony wolności (od 13 lutego 2020 r. do 6 września 2022 r.) miał zatem możliwość, by ten okres abstynencji od substancji psychoaktywnych wykorzystać i kontynuować. Z możliwości takiej nie skorzystał. Nadal naruszał prawo jednocześnie zabezpieczając się przed poniesieniem konsekwencji przez zdobycie i wykorzystanie danych innej osoby, co realnie spowodowało szkodę u tej osoby wynikającą z zatrzymania prawa jazdy pokrzywdzonego i wszczęciu przeciwko niemu postępowania przygotowawczego. Do ustalenia faktycznego sprawcy tego czynu doszło na skutek działań pokrzywdzonego, a nie działań podjętych dobrowolnie przez oskarżonego. W związku z tym czynem Sąd nałożył na oskarżonego na podstawie art. 46 § 2 k.k. obowiązek zapłaty nawiązki w kwocie 5000 zł. Jest to kwota zdecydowanie niższa niż żądana przez pokrzywdzonego. Pokrzywdzony argumentował, iż na skutek podszycia się pod jego osobę przez oskarżonego, musiał zrezygnować z pracy w związku z utratą uprawnień do kierowania pojazdami – gdyż to uniemożliwiało mu dojazd do dotychczas wykonywanej pracy. Sąd przyjął, iż ta sytuacja stanowiła dla pokrzywdzonego istotne utrudnienie, zmusiła go do podejmowania szeregu czynności zmierzających do przywrócenia tych uprawnień i skierowania postępowania wobec osoby, która faktycznie dopuściła się czynu przypisywanego pokrzywdzonemu. Jednak nie wydaje się, by bezpośrednią przyczyną utraty pracy przez pokrzywdzonego była utrata prawa jazdy. Pokrzywdzony jak wynika ze zgromadzonych dokumentów był karany za dwukrotne kierowanie pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z przedłożonych list płac świadczył w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pracę w tym samym zakładzie. Nie wydaje się więc, by przeszkodą w dalszym zatrudnieniu, w tym samym miejscu była utrata uprawnień do kierowania pojazdami.

Sąd przyjął, iż oskarżony dopuszczając się czynów opisanych w punktach III. i IV. działał w warunkach art. 91 § 1 k.k. Wymierzając karę 3 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze działanie umyślne oraz znaczną społeczną szkodliwość tego czynu. Jako okoliczność nieznacznym stopniu łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponownie, Sąd nie przypisywał większej wagi do tego przyznania, gdyż oskarżony zwykle przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy nie ma możliwości dalszego kluczenia. Za tym przyznaniem nie ma u oskarżonego dalszej refleksji, jest ono czynione na potrzeby postępowania i złagodzenia kary. Oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 k.k. Okolicznością obciążającą jest uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego w tym za czyny z art. 178b k.k. – wyrok Sądu Rejonowego w Sieradzu w sprawie II K 693/(...) z dnia 14 marca 2019 r. Oskarżony wyjaśniał, iż motywem jego działania było rozpoznanie choroby serca, załamanie i w związku z tym nadużywanie alkoholu. Oskarżony nie podawał kiedy choroba została u niego rozpoznana, jednak należy zauważyć, iż przestępczy tryb życia oskarżony prowadzi od około 20 lat. Nie jest to zatem zachowanie wynikające z nagłego życiowego zwrotu a sposób życia oskarżonego, nawyknienie. Należy zauważyć, iż oskarżony przez okres ponad 1,5 roku był pozbawiony wolności (od 13 lutego 2020 r. do 6 września 2022 r.) miał zatem możliwość, by ten okres abstynencji od substancji psychoaktywnych wykorzystać i kontynuować. Z możliwości takiej nie skorzystał. Obligatoryjnym było rozstrzygnięcie o zakazie kierowania pojazdami mechanicznymi – art. 42 § 3 k.k. oraz o świadczeniu pieniężnym, które zostało orzeczone w najniższej kwocie. Sąd nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności nakazujących skrócenie zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi do lat 10. Oskarżony nie wskazywał na takie okoliczności.

Za czyn z art. 223 § 1 k.k. opisany w punkcie V. aktu oskarżenia Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony działał z zamiarem uniknięcia zatrzymania a w konsekwencji poniesienia odpowiedzialności za czyny zabronione, których się uprzednio dopuścił, środkiem do osiągnięcia tego celu było wyeliminowanie funkcjonariusza z dalszego pościgu, poprzez wyrządzenie mu krzywdy. Do powstania obrażeń u funkcjonariusza nie doszło z uwagi na działanie funkcjonariusza, który odskoczył by uniknąć potrącenia przez samochód, którym kierował oskarżony. Sąd zauważa, iż podczas całego zdarzenia bezpieczeństwo innych osób dla oskarżonego nie miało znaczenia, oskarżony wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego nie dostosowując się do oznakowania, poruszając się pojazdem po chodniku. Należy podkreślić, iż kierując tym pojazdem znajdował się w stanie nietrzeźwości, co z pewnością miało negatywny wpływ na percepcję oskarżonego i podejmowane przez niego działania. Oskarżony nie znajdował się w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej. Wprawdzie podawał, że był zdenerwowany, obawiał się ponieważ padły strzały, była to jednak sytuacja , która została sprowokowana tylko i wyłącznie przez oskarżonego, który nie zatrzymał się uprzednio do kontroli w miejscowości V., ani mając taką możliwość w żadnym innym momencie. Oskarżony nie wskazywał, iż ma wątpliwości co do tożsamości osób próbujących go zatrzymać, lub zgodności z prawem tej czynności. Ponownie należy podkreślić, iż oskarżony częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przeprosił funkcjonariusza jednak Sąd ocenia te akty w podobny sposób jak uprzednio. Ponownie istotną okolicznością obciążającą oskarżonego jest jego uprzednia karalność. Również jak uprzednio, Sąd nie dopatrzył się żadnych istotnych okoliczności łagodzących.

Kierując się treścią art. 85a k.k., art. 85 § 1 k.k. i art. 86 86 § 1 k.k. i 90 § 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz łącznie dożywotni zakaz kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi. W ocenie Sądu żadna łagodniejsza kara nie spełni swoich celów zapobiegawczych, wychowawczych tak w stosunku do oskarżonego jak i społeczeństwa. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, wielokrotnie naruszającym podobne normy prawne, nie respektującym orzeczeń sądowych. Wymierzenie kary łagodniejszej mogłoby wywołać przekonanie, iż popełnianie czynów zabronionych, nie niesie za sobą większych konsekwencji. W przypadku oskarżonego byłoby to szczególnie groźne przekonanie, gdyż swoimi zachowaniami stwarza on realne zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia czy nawet życia innych osób. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze również obecny stan jego zdrowia, co do którego wypowiedział się biegły kardiolog. Biegły ten nie dostrzegł nieprawidłowości w opiece nad oskarżonym a wręcz stwierdził, że „niezależnie od subiektywnego poczucia oskarżonego obiektywne dane wykazują, że po wdrożeniu leczenia w Zakładzie Karnym w X., wspieranego konsultacjami zespołu kardiologicznego szpitala w X. oraz ośrodka referencyjnego (...) w F. doszło stopniowo do istotnej poprawy w stanie zdrowia oskarżonego.” – k. 1202.

O tymczasowym aresztowaniu oskarżonego Sąd decydował wielokrotnie (m. in. k. 185-187, 210-211, , 215-216, 872, 925, (...), (...) i n.) i okres ten oraz okresy zatrzymań zostały zaliczone na poczet orzeczonej kary łącznej – art. 63 § 1 k.k.

Mimo dokonanego zabezpieczenia majątkowego Sąd odstąpił od obciążenia oskarżonego kosztami sądowymi. Zabezpieczenie majątku nastąpiło na poczet kar i roszczeń (w tym z tytułu kosztów sądowych) – k. 552. Wobec oskarżonego zapadł wyrok wymierzający mu istotnie wysokie kwotowo środki karne oraz zobowiązujący oskarżonego do zapłaty nawiązki na rzecz E. H. i poniesionych kosztów zastępstwa procesowego. Sam oskarżony nie posiada majątku większej wartości, podawane przez niego informacje co do zatrudnienia i osiąganych zarobków są sprzeczne.

sędzia Agnieszka Wachłaczenko