Kierował po alkoholu, choć obowiązywał go zakaz prowadzenia. Sąd skazał na grzywnę

1.USTALENIE FAKTÓW

L. R.

w dniu 20 marca 2025 roku w (...) na ulicy (...) kierował pojazdem mechanicznym marki N. o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości 0,60 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, jednocześnie nie stosując się do środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na czas jednego roku tj. od dnia 28 stycznia 2025 roku do 28 stycznia 2026 roku, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w (...)z dnia 13 stycznia 2025 roku o sygnaturze akt II W 404/24.

czyn z art. 178a § 1 kk i art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

1.OCena DOWOdów

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I-III

L. R.

Na wstępie należało zaznaczyć, iż art. 178a § 1 kk penalizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym przez kierowcę będącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Pod pojęciem ruch lądowy należy rozumieć wszelkie miejsca ogólnie dostępne, na których odbywa się rzeczywisty ruch pojazdów, a stan nietrzeźwości zgodnie z art. 115 § 16 kk to sytuacja, w której zawartość alkoholu we krwi sprawcy przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość 1 dm wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Wyniki badania trzeźwości u oskarżonego w dniu 20 marca 2025 r. wyniósł 0,60 mg/I, a poruszał się on samochodem osobowym ulicami miasta, tj. w miejscu ogólnie dostępnym.

Ponadto oskarżony poruszał się samochodem osobowym nie stosując się do środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na czas jednego roku tj. od dnia 28 stycznia 2025 roku do dnia 28 stycznia 2026 roku, orzeczonego przez Sąd Rejonowy w (...) dnia 13 stycznia 2025 roku w sprawie II W 404/24. Tym samym swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 244 kk, który penalizuje nie stosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu powadzenia pojazdów.

Oskarżony przyznał się do popełnienia wskazanych przestępstw, a zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy także w pełni potwierdza jego sprawstwo.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

L. R.

Punkt I wyroku, czyn I

Uznając oskarżonego L. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk oraz art. 178a § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, sąd działając na podstawie art. 37a kk oraz art. 11 § 3 kk, a w związku z art. 178a § 1 kk i art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

W ocenie sądu, wymierzona kara, zarówno co do jej rodzaju, jak i wysokości pozostaje adekwatna do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Zważyć należy, że przestępstwo określone w art. 178a § 1 kk zagrożone jest karą do 3 lat pozbawienia wolności. Ustalając wymiar i rodzaj kary, sąd uwzględnił fakt, że oskarżony nie był dotychczas karany, co zostało potraktowane jako okoliczność łagodząca.

Jako okoliczność obciążającą sąd uznał znaczne stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, a także brak racjonalnego i istotnego powodu, dla którego oskarżony zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny, naruszając jednocześnie dwa przepisy ustawy karnej.

Orzeczona kara grzywny jest zgodna z wnioskiem prokuratora o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, złożonym na podstawie art. 335 § 1 kpk.

Zdaniem sądu kara grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 10 złotych nie może zostać uznana za nadmiernie surową. Jest ona współmierna do stopnia winy i charakteru popełnionego czynu, a jej wykonanie, z uwagi na osiągane przez oskarżonego dochody z tytułu renty oraz zatrudnienia, nie powinno spowodować uszczerbku w jego sytuacji bytowej.

Sąd stoi na stanowisku, że orzeczona kara grzywny spełni wobec oskarżonego swoje funkcje represyjne i wychowawcze, co daje podstawy do przypuszczenia, iż w przyszłości powstrzyma się on od popełniania kolejnych przestępstw.

L. R.

Punkt II wyroku, czyn I

Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 i § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego L. R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie w tym zakresie ma charakter obligatoryjny, w przypadku skazania za czyn z art. 178a § 1 kk oraz z art. 244 kk. Sąd nie posiada luzu decyzyjnego pozwalającego na odstąpienie od zastosowania wskazanego środka karnego. Dodatkowo sąd orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w najniższym możliwym w przedmiotowej sprawie wymiarze tj. na okres trzech lat. Orzeczenie w tym zakresie było zgodne z wnioskiem złożonym przez prokuratora o skazanie w trybie art. 335 § 1 kpk.

L. R.

Punkt III wyroku, czyn I

Na podstawie art. 43a § 2 kk sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...) świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł.

Orzeczenie w tym zakresie jest obligatoryjne w razie skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 kk.

Sąd orzekł świadczenie pieniężne równe dolnej granicy ustawowego zagrożenia, albowiem uznał, iż będzie to wystarczająco dolegliwe dla oskarżonego i spełni tym samym swą funkcję prewencyjno-resocjalizacyjną.

Ponadto orzeczenie w zakresie świadczenia pieniężnego także była zgodne z wnioskiem o skazanie w trybie art. 335 § 1 kpk.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

1.inne zagadnienia

W punkcie II niniejszego orzeczenia sąd omyłkowo, zgodnie z treścią wniosku prokuratora o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., wskazał, iż orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Zwrot „w ruchu lądowym” stanowi oczywistą omyłkę pisarską, albowiem przepisy art. 42 § 1a pkt 2 oraz § 2 k.k. nie przewidują konieczności określania rodzaju ruchu, którego zakaz dotyczy. Sąd nieumyślnie powielił błąd zawarty we wniosku prokuratora.

1.KOszty procesu

Punkt IV wyroku

Z uwagi, iż oskarżony jest rencistą osiągającym dochód w kwocie 2.500 zł, posiada na swoim utrzymaniu małoletnie dziecko, a także orzeczono wobec niego karę grzywny oraz świadczenie pieniężne sąd, zwolnił oskarżonego L. R. od obowiązku uiszczani opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.

1.Podpis