Oskarżony o znęcanie się nad gekonami skazany na ograniczenie wolności

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

1

E. K.

Czyn przypisany w pkt I wyroku.

Oskarżony E. K. w dniu 11 stycznia 2021 roku, w U. (woj. (...)- (...)) nadał przesyłkę pocztową, za pośrednictwem firmy kurierskiej (...), do P. K. (1), zamieszkałego w K., zawierającą cztery gekony. Paczka była oznaczona jedynie napisem „góra – dół”, nie zawierała oznaczeń, że przesyłane są żywe zwierzęta. Ten sposób transportu zwierząt był niezgodny z regulaminem świadczenia usług w obrocie krajowym przez (...) sp. z o.o., z którego wynika, że ww. firma odmawia zawarcia umowy albo może odstąpić od wykonania usługi, jeżeli przesyłka zawiera żywe zwierzęta. Transport zwierząt w taki sposób był niezgodny z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1/2005 z 22.12.2004r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 65/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97. Przesyłka została odebrana przez adresata 13.01.2021r. Po otwarciu przesyłki okazało się, że trzy gekony są martwe, czwarty jeszcze machał ogonem, ale wkrótce zmarł. Transport gekonów w ten sposób powodował u zwierząt zbędny stres i cierpienie. Przy pakowaniu gekonów oskarżony dokonał także instalacji wkładów (...) do paczki celem ogrzania gekonów, zaś paczkę szczelnie zapakował.

1. częściowo wyjaśnienia oskarżonego

2. zeznania świadka A. B. (1)

3. zeznania świadka D. S. (1)

4. zeznania świadka P. K. (1)

5. zeznania świadka K. R. (1)

6. protokół i fotografie

7. informacja od firmy przewozowej

Fakty uznane za nieudowodnione

1

E. K.

Czyn przypisany w pkt I wyroku.

E. K. nie odpowiadał za cierpienie zwierząt, doszło do niego na skutek czynników od niego niezależnych.

j/w

j/w

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego

zeznania A. B.

zeznania D. S.

Zeznania P. K.

Zeznania K. R.

Protokół i fotografie z k. 2-5 oraz pozostałe dowody nieosobowe na podstawie których sąd ustalił stan faktyczny

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w wskazywał on na okoliczności nadania przesyłki. Wyjaśnienia te były logiczne i znalazły potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a zwłaszcza korespondowały z zeznaniami nabywcy gekonów oraz jego partnerki.

Zeznania świadka A. B. były logiczne i wzajemnie spójne. Ponadto były konsekwentne i znalazły potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Świadek zeznawała na okoliczności związane z czynnościami dokonywanymi w ramach zadań służbowych.

Brak było podstaw do odmowy uznania za wiarygodne zeznań D. S.. Korespondowały one w pełni z zeznaniami P. K., jak i zeznaniami A. B. oraz częściowo wyjaśnieniami oskarżonego co do okoliczności nadania przesyłki, przy czym sąd miał na uwadze, że nie była ona bezpośrednim świadkiem odbioru przesyłki i jej otwrcia

Zeznania świadka P. K. były spójne i korespondowały z zeznaniami przedstawianymi przez pozostałych świadków, w szczególności A. B. oraz D. S..

Sąd uwzględnił w materiale dowodowym zeznania K. R., jednak w istocie nie budowały one w znacznym zakresie materiału dowodowego i podlegały uwzględnieniu jedynie w zakresie dotyczącym identyfikacji gatunku zwierząt oraz informacji dotyczących prawidłowego przewozu zwierząt.

Sąd uznał za wiarygodne zgromadzone w sprawie dowody nieosobowe. Były one wzajemnie spójne, a żadna ze stron ich nie kwestionowała.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznał się on do zarzutu. Trzeba przy tym pokreślić, że oskarżony nie kwestionował tego, że nadał gekony przesyłką kurierską, lecz jedynie swoją odpowiedzialność za ten czyn. Wymieniony w swoich wyjaśnieniach starał się wykazać, że do cierpienia gekonów doszło na skutek niezależnych od niego okoliczności. Okoliczności tych nie potwierdziły jednak zeznania przesłuchanych w sprawie świadków oraz zgromadzona dokumentacja.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

E. K.

W ocenie sądu oskarżony wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Przestępstwo określone w art. 35 ust. 1a przedmiotowej ustawy penalizuje znęcanie się nad zwierzętami. Zgodnie z art. 6 ust. 2 przedmiotowej ustawy za znęcanie się należy uznać, m.in., niewłaściwy transport zwierząt powodujący u nich stres i cierpienie.

Mając na uwadze fakt, że gekony to zwierzęta ciepłolubne, zaś do ich wysyłki doszło za pośrednictwem przesyłki kurierskiej – łamiąc przy tym postanowienia warunków przewozu w firmie kurierskiej, jak i obowiązujące w tym zakresie przepisy – a ponadto nadawca nie zadbał o prawidłowe zapakowanie zwierząt, w tym zapewnienie im właściwej temperatury oraz dostępu świeżego powietrza (przesyłka została nadana w styczniu i była szczelnie opakowana) sąd doszedł do przekonania, że zwierzęta były przesyłane w sposób powodujący u nich stres i cierpienie. Oskarżony wysyłając w ten sposób zwierzęta, zwłaszcza w zimie, musiał zdawać sobie sprawę z tego, że naraża je na stres lub cierpienie. Musiał on zakładać także to, że substancja (...) nie zadziała właściwie, że odbiór paczki może być opóźniony (także z uwagi na pandemię C.), zwłaszcza, że nadając paczkę nie miał zagwarantowanej daty jej odbioru. Poza tym w trakcie transportu pracownicy (...) nie wiedzieli o tym, że w przesyłce są żywe zwierzęta, co dodatkowo narażało zwierzęta na niedogodności w transporcie. Sam zaś fakt, że wkłady (...) mogły nie zadziałać prawidłowo nie zmienia faktu, że to na nadającym przesyłkę spoczywa obowiązek zapewnienia prawidłowych warunków przewozu zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97, a transport zwierząt za pomocą przesyłek kurierskich jest zabroniony.

Trzeba przy tym zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla bytu przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem nie jest konieczne dążenie sprawcy do zadania zwierzęciu cierpienia. Zamiar bezpośredni sprawcy powinien obejmować samą czynność sprawczą znęcania się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej ustawy, a nie jego wolę zadania bólu lub cierpienia zwierzęciu (por. wyrok SN z 7.07.2020r., II KK 222/19. OSNKW 2020/9-10/40).

Biorąc pod uwagę to, że oskarżony zapakował gekony w styropian, zaopatrzył je w ogrzewacze i jedzenie, zdaniem sądu nie było podstaw do przyjęcia że działał on ze szczególnym okrucieństwem. Brak było też podstaw do jednoznacznego uznania, że do śmierci zwierząt doszło na skutek działania lub zaniechania E. K.. W sprawie nie zabezpieczono trucheł zwierząt, w związku z czym brak było możliwości dokonania jednoznacznej oceny z jakiego powodu zmarły. Z tego względu, na podstawie art. 5 § 2 k.p.k., niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięto na korzyść oskarżonego uznając, że do śmierci zwierząt nie doszło na skutek jego działań.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

E. K.

Punkt I wyroku, czyn II

Punkt II wyroku, czyn I

Punkt I wyroku, czyn I

W ocenie sądu skutek popełnionego przez oskarżonego przestępstwa był na tyle poważny, a okoliczności na tyle rażące, że właściwa kara, realizująca cele penalne określone w art. 53 k.k. to kara ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy prac społecznie użytecznych, przy przyjęciu 20 godzin prac w stosunku miesięcznym. Kara tego rodzaju nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz uwzględnia cele prewencji indywidualnej oraz ogólnej.

Do okoliczności łagodzących zaliczono uprzednią niekaralność oskarżonego, zaś do obciążających fakt, że oskarżony od dłuższego czasu zajmuje się sprzedażą zwierząt, a co za tym idzie ma on znaczną wiedzę na temat zwierząt.

Zgodnie z art. 35 ust. 3a ustawy o ochronie zwierząt sąd może orzec tytułem środka karnego zakaz posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 1a. W ocenie sądu okoliczności niniejszej sprawy przemawiały za zastosowaniem tego środka karnego, bowiem oskarżony wykazał, że nie jest w stanie prawidłowo zajmować się zwierzętami z gromady gadów.

Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt sąd zastosował obligatoryjny środek kompensacyjny w postaci nawiązki na wskazany cel społeczny. W ocenie sądu nawiązka w kwocie 1.000,00 zł na rzecz „Schroniska dla (...) w O. spełni cele wychowawcze oraz kompensacyjne wobec oskarżonego.

Koszty procesu

Punkt III wyroku

O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k., uwzględniając sytuację materialną oskarżonego. Oskarżony nie posiada żadnego większego majątku, zaś posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci. Konieczność uiszczenia kosztów, zdaniem sądu, byłaby dla niego zbyt uciążliwa.