Sąd ukarał M. A. grzywną za groźby pozbawienia życia wobec sąsiadów

7.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

1. M. A.

I. w dniu 18 kwietnia 2024 roku w K. groził słownie uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia S. G., przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.

II. w dniu 18 kwietnia 2024 roku w K. groził słownie uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia J. U., przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.

W dniu 29 marca 2024 r. doszło do uszkodzenia pionu i zalania mieszkania oskarżonego M. A. i innych mieszkań. Oskarżonego w tym czasie nie było w mieszkaniu. Powiadomiony o zdarzeniu, przysłał na miejsce swoją przyjaciółkę K. B.. Pod mieszkaniem oskarżonego zgromadzili się sąsiedzi, w tym S. G. i J. U., którzy chcieli się dowiedzieć od K. B. i przybyłego na miejsce hydraulika P. K., co się stało, jaki jest zakres szkód, jednak nie udało im się takich informacji uzyskać. Sąsiedzi byli zniecierpliwieni ponieważ nie była to pierwsza awaria w tym pionie, a zarządzający budynkiem na czas nie przeprowadził konserwacji pionu, jednak nikt nie zachowywał się agresywnie w stosunku do znajomej oskarżonego. K. B. i P. K. (hydraulik) poinformowali oskarżonego, że na miejscu nie czuła się bezpiecznie z uwagi na zachowanie sąsiadów. Oskarżony w ogóle wtedy nie był obecny, a przebieg zdarzenia poznał jedynie z opowiadań obecnych tam K. B. i P. K..

Kilkanaście dni później, w kwietniu 2024 r. oskarżony spotkał S. G. przed blokiem i tam bez wyraźnej przyczyny zaczął go obrażać oraz grozić mu pozbawieniem życia.

Następnie, w dniu 18 kwietnia 2024 r., S. G. spotkał na parkingu przed blokiem J. U., któremu opowiedział o wcześniejszym zachowaniu oskarżonego. Weszli do bloku, za nimi wszedł oskarżony. J. U. zapytał się oskarżonego jakie ten ma pretensje do nich. Wtedy M. A. zaczął zachowywać się prowokacyjnie wobec S. G. blokując mu przejście, ubliżał obu sąsiadom i im groził pobiciem i pozbawieniem życia.

1. zeznania S. G.

2. zeznania J. U.

3. zeznania T. K.

4. zeznania M. W.

5. zeznania P. K.

6. zeznania K. B.

7. częściowo wyjaśnienia M. A.

8. wykaz interwencji

1. k. 97

2. k.96-97

3. k. 109,

4. k. 109

5. k. 109-109,

6. k. 108-109

7. k. 26

8. k. 95-96

M. A. ma 36 lat. Ma wykształcenie średnie. Pracuje jako kierowca. Uzyskuje dochody w wysokości ok. 2200 euro miesięcznie. Nie ma mienia większej wartości. Jest stanu wolnego, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był karany.

1. dane osobowe

2. dane o karalności

1. k. 25, 28, 95

2. k. 29

Fakty uznane za nieudowodnione

7.OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. zeznania S. G.

2. zeznania J. U.

3. zeznania T. K.

4. zeznania M. W.

5. zeznania P. K.

6. zeznania K. B.

7. częściowo wyjaśnienia M. A.

8. wykaz interwencji

Oskarżony przyznał jedynie, iż w dniu 18 kwietnia 2024 r. doszło do spotkania z pokrzywdzonymi na klatce schodowej i rozmowa faktycznie dotyczyła zachowania sąsiadów wobec K. B. w dniu 29 marca 2024 r. W czasie tej rozmowy nie padły żadne groźby, oskarżonego nie dążył do konfrontacji, to S. G. miał potrącić ramieniem oskarżonego. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w takim zakresie w jakim pozostają one niesprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków, tzn. że o przebiegu zdarzenia w marcu 2024 r. dowiedział się od K. B. i P. K., nie słyszał przez telefon, by ktokolwiek na miejscu zachowywał się agresywnie. Wynika to wprost z wyjaśnień samego oskarżonego, który podawał, że nie przekazano mu dokładnie co zgromadzeni mówili. Mimo to wyjaśniał, że S. G. był prowodyrem tej sytuacji, J. U. „napuszczał” innych. Gdyby oskarżony przed dniem 18 kwietnia 2024 r. w ogóle nie rozmawiał z żadnym z pokrzywdzonych na temat sytuacji z uszkodzeniem pionu wodno-kanalizacyjnego, to S. G. nie mógłby poinformować J. U., że oskarżony ma jakiekolwiek pretensje, a J. U. nie miałby powodu, by zagadywać o to oskarżonego. Dlatego Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych S. G. i J. U., iż w dniu 18 kwietnia 2024 r. oskarżony w ich kierunku wypowiadał groźby pozbawienia życia. Jak wynika również z wyjaśnień oskarżonego, traktuje on pokrzywdzonych pogardliwie, jako ludzi nie mających zainteresowań, zajmujących się plotkowaniem, wścibskich i zawistnych lub z tytułu wykonywanego w przeszłości zawodu. Siebie przedstawia jako osobę niezbyt często przebywającą w miejscu zamieszkania, mającą sprecyzowane zainteresowania, pracującą i nie mającą czasu na kontakty sąsiedzkie, tj. jako osobę pozytywną. W tych okolicznościach raczej nieuzasadnione są zarzuty kierowane przez M. A. pod adresem pokrzywdzonych, co do ich sposobu postępowania w środowisku sąsiedzkim, ponieważ oskarżony nie miał możliwości poczynienia tak daleko idących obserwacji. Sąd dał wiarę zeznaniom K. B. i P. K. w zakresie w jakim podawali oni, że atmosfera na korytarzu była nerwowa, a sąsiedzi chcieli się dowiedzieć co się stało, czy ich mieszkania są zagrożone zalaniem. Było to tym bardziej uzasadnione, iż awaria taka miała miejsce już wcześniej, a zarządca nieruchomości nie dokonał zawczasu niezbędnych napraw. Zarówno oskarżony jak i pokrzywdzeni nie wskazują na istniejący wcześniej konflikt, co mogłoby mieć wpływ na wiarygodność zeznań pokrzywdzonych. Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom ponieważ nie wystąpiły okoliczności nakazujące zakwestionować tę wiarygodność.

7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

M. A.

Zgodnie z treścią art. 190 § 1 k.k. karze podlega ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie , do której została skierowana lub której dotyczy , uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż oskarżony M. A. w dniu 18 kwietnia 2024 r. groził pokrzywdzonym pozbawieniem życia. Wbrew twierdzeniom obrońcy, pokrzywdzeni mogli się tych gróźb obawiać. J. U. wiedział, iż oskarżony wcześniej groził S. G., wobec S. G. były to groźby powtórne. Upływ czasu nie stonował emocji oskarżonego, ani nie spowodował u niego żadnej refleksji, dotyczącej tego, że ma ogląd sytuacji tylko z jednej strony, zna ją tylko z przekazu, bo przecież nie było go na miejscu zdarzenia w marcu 2024 r. Dla bytu tego czynu zabronionego nie ma znaczenia, iż oskarżony nie miał zamiaru gróźb tych zrealizować. Istotne jest, że groził popełnieniem czynu zabronionego, a pokrzywdzeni nie mieli obowiązku domyślać się w jaki sposób groźby te mogą zostać zrealizowane. Dla bytu przestępstwa nie ma również znaczenia czy groźby zawierają dostatecznie szczegółowy opis sposobu popełnienia tego przestępstwa. Tak więc w tym przypadku to, że J. U. na pierwszy rzut oka ma przewagę fizyczną nad oskarżonym od którego jest wyższy, nie oznacza, iż jego obawy nie były uzasadnione. Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim wywołania poczucia zagrożenia u pokrzywdzonych.

7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

M. A.

1. I., II.

Czyn z art. 190 § 1 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Społeczną szkodliwość czynu oskarżonego Sąd ocenił jako przeciętną. Oskarżony godził w wolność obu pokrzywdzonych. Działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, nie znajdując się w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej. Oskarżony nie był skłonny nawet rozważyć, iż jego zachowanie było naganne, nie przeprosił pokrzywdzonych z własnej inicjatywy. Okolicznością łagodzącą w niewielkim stopniu jest uprzednia niekaralność oskarżonego. Groźby wobec pokrzywdzonych, po wszczęciu postępowania nie powtórzyły się. Dlatego Sąd uznał, kara pozbawienia wolności byłaby karą zbyt surową i należy zastosować art. 37a § 1 k.k. Dlatego wymierzył oskarżonemu karę 150 stawek dziennych grzywny, tj. w dolnych granicach ustawowego zagrożenia przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. ustalając wysokość stawki na 10 zł. Na poczet tej kary Sąd zaliczył na podstawie art. 63 § 1 k.k. okres zatrzymania oskarżonego w dniu 29 maja 2024 r.

Koszty procesu

3. Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd obciążył oskarżonego M. A. kosztami sądowymi, na które to koszty złożyły się koszty poniesione przez Skarb Państwa w postępowaniu przygotowawczym – 20 zł, koszty doręczeń – 20 zł oraz opłata od kary grzywny – 150 zł.

Podpis

sędzia Agnieszka Wachłaczenko