Pożyczki na dane konkubenta z aresztu. Kobieta skazana na ograniczenie wolności

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

D. H.

11. W dniu 23 grudnia 2019 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.800 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...), po czym w dniu 26 grudnia 2019 roku dobrała do powyższej pożyczki kwotę 3.500 zł, a także w dniu 7 lutego 2020 roku dobrała kwotę 200 zł, które zostały przelane na wskazany przez nią rachunek bankowy i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę C. z/s w M. w kwocie łącznej 7.500 zł,

12. W dniu 21 lutego 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. w celu zawarcia umowy pożyczki nr (...) w (...) Sp. z o.o. mającej na celu refinansowanie umowy pożyczki nr (...) z dnia 23 grudnia 2020 roku zawartej w (...) Sp. z o.o. wprowadziła przedstawiciela tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania w kwocie 8.674,30 zł, czym działała na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w M.,

13. W dniu 21 lutego 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.300 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...), po czym w dniu 25 lutego 2020 roku dobrała do powyższej kwotę 2.700 zł, które zostały przelane na wskazany przez nią rachunek bankowy i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w M. w kwocie łącznej 9.000 zł,

14. W dniu 14 marca 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. w celu zawarcia umowy pożyczki nr (...) w (...) Sp. z o.o. mającej na celu refinansowanie umowy pożyczki nr (...) z dnia 12 lutego 2020 roku zawartej w (...) Sp. z o.o. wprowadziła przedstawiciela tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania w kwocie 11.212,10 zł, czym działała na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w M.,

15. W dniu 1 marca 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.300 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...) i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę (...) z/s w M.,

16. W dniu 31 marca 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. w celu zawarcia umowy pożyczki nr (...) w Centrum (...) Sp. z o.o. mającej na celu refinansowanie umowy pożyczki nr (...) z dnia 1 marca 2020 roku zawartej w (...) sp. z o.o. wprowadziła przedstawiciela tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania w kwocie 2.300 zł, czym działała na szkodę Centrum (...) Sp. z o.o. z/s w M.,

17. W dniu 4 maja 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. w celu zawarcia umowy pożyczki nr (...) w (...) Sp. z o.o. mającej na celu refinansowanie umowy pożyczki nr (...) z dnia 31 marca 2020 roku zawartej w Centrum (...) Sp. z o.o. wprowadziła przedstawiciela tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania w kwocie 2.949,20 zł, czym działała na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w M.,

18. W dniu 12 marca 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.000 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...) i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę (...) z/s w M.,

19. W dniu 19 kwietnia 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.200 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...) i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę (...) z/s w M.,

20. W dniu 4 maja 2020 roku w A. za pośrednictwem sieci Internet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.300 zł w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe, adresowe oraz kontaktowe swojego konkubenta I. E. zawarła umowę pożyczki nr (...) i wprowadzając pracownika tej spółki w błąd co do własnej tożsamości i zamiaru spłaty zobowiązania, czym działała na szkodę (...) Polska z/s w M.,

tj. ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

I. E. i D. H., do roku 2021, pozostawali w związku konkubenckim, z którego to posiadali jedno dziecko- syna O.. Rodzina zamieszkiwała wspólnie w mieszkaniu I. E. do roku 2019.

I. E. w okresie od 22 listopada 2019 r. do 02.06.2020 r. przebywał w (...) w A., zaś od 02 do 24.06.2020 r. w Oddziale Zewnętrznym w K. Zakładu Karnego w U.. Podczas wskazanego pobytu,

nie posiadał on depozytu wartościowego w postaci karty płatniczej. W okresie tymczasowego aresztowania, odbył widzenia, pod nadzorem (...), z D. H. w następujących datach: 05.01.2020 r., 19.01.2020 r., 2.02.2020 r., 17.02.2020 r., 1.03.2020 r. oraz 15.03.2020 r.

zeznania I. E.;

pismo SW wraz z wydrukiem karty ewidencji widzeń i zgodami na jednorazowe widzenia

W okresie przebywania I. E. w izolacji penitencjarnej, D. H., wykorzystując jego dane osobowe, zawarła, za pośrednictwem sieci Internet, następujące umowy pożyczek:

1.

R.- umowa ze spółką (...) sp. z o.o. (nr (...)) na kwotę 3.500,00 zł, powiększona o kwotę 200,00 zł w dniu 7 lutego 2020 r.;

2.

R.- umowa ze spółką (...) sp. z o.o. (nr (...)) refinansująca umowę z dnia 23.12.2019 r. (nr (...));

3.

R.- umowa ze spółką (...) sp. z o.o. nr (...) na kwotę 6.300,00 zł, powiększoną w dniu 25.02.2020 r. o kwotę kolejnych 2.700,00 zł;

4.

R.- umowa ze spółką (...) sp. z o.o. nr (...), refinansująca umowę nr (...) z dnia 12.02.2020 r.;

5.

R.- umowa ze spółką (...) sp.o.o. nr (...) na kwotę 2.300,00 zł;

6.

R.- umowa ze spółką (...) sp. z o.o. nr (...), refinansująca umowę pożyczki nr (...) z dnia 1.03.2020 r.;

7.

R.- umowa ze spółką (...) nr (...) refinansująca umowę refinansującą z dnia 31 marca 2020 r.;

8.

R.- umowa pożyczki nr (...) ze spółką (...) sp. z o.o. na kwotę 3.000,00 zł;

9.

R.- umowa pożyczki nr (...) zawarta ze spółką (...) sp. z o.o. na kwotę 2.200,00 zł;

10.

R.- umowa pożyczki nr (...) zawarta ze spółką (...) sp. z o.o. na kwotę 2.300,00 zł.

W procesie rejestracji klienta i zawierania umów, wykorzystane zostały takie dane I. E., jak: imię i nazwisko, numer PESEL, numer i seria dowodu osobistego, numery telefonów, adresy e-mail oraz numer rachunku bankowego, adresy zameldowania oraz korespondencyjny. W przypadku umów nr (...) , jako adres e-mail pożyczkobiorcy wskazano e-mail (...).pl. (...) to adres e-mail, którym D. H. posługiwała się zawierając umowy pożyczek na swoje dane. Adres ten, został założony 24 lipca 2005 r. na dane D. H..

Umowy pożyczki zawarte z podmiotami (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o., zostały zwarte za pośrednictwem portalu internetowego www.kuki.pl, którego operatorem była spółka (...) sp. z o.o. Konto na tymże portalu, na dane I. E., zostało założone w dniu 27.02.2019 r. Konto o tożsamych danych, zostało założone także na stronie internetowej www.netcredit.pl w dniu 25 lutego 2019 roku. Konta te zakładał osobiście I. E., który przed osadzeniem zawierał liczne umowy pożyczki za pośrednictwem sieci Internet. I. E. nigdy nie udostępniał swoich danych do logowania zarówno do konta bankowego, jak i poczty e-mail. Dane te jednak były automatycznie nadpisywane w komputerze, do którego dostęp miała D. H. także po tymczasowym aresztowaniu I. E..

I. E. nie wyrażał zgody na zawieranie przez D. H. żadnych umów pożyczek z wykorzystaniem jego danych. W jego ocenie, środki te zostały przeznaczone przez byłą partnerkę na hazard. D. H. miała się zobowiązać do spłaty zadłużenia, czego jednak nie uczyniła.

Środki pieniężne pochodzące z ww. umów (za wyjątkiem umów refinansujących, które służyły jedynie umorzeniu długu z poprzedniej umowy i nie wiązały się z przelewem środków) trafiały na rachunek bankowy I. E., prowadzony w banku (...). D. H. była w posiadaniu karty płatniczej do konta I. E., którą to przejęła, za zgodą ówczesnego partnera i organów ścigania, celem uzyskania dostępu do środków finansowych znajdujących się na koncie I. E., aby możliwe było zaspokojenie podstawowych potrzeb jej i wspólnego syna O..

I. E. i D. H. prowadzili ze sobą korespondencję, zarówno mailową, jak i za pośrednictwem komunikatora (...), dot. m.in. zadłużenia D. H., oraz komorniczego zajęcia na rachunku bankowym I. E.. Domagał się on uregulowania przez D. H. powstałego zadłużenia, na co ta odpowiedziała, że „w swoim czasie zapłaci co ma”.

D. H. nie cierpi z powodu choroby psychicznej, jak również upośledzenia funkcji intelektualnych. Nie posiada ona deficytów w zakresie funkcji poznawczych i odznacza się adekwatnym poziomem myślenia przyczynowo-skutkowego. D. H. jest osobą dotychczas niekaraną.

Historia rachunku bankowego I. E. za okres od 18.12.2019-04.05.2020 r.;

Pisemna odpowiedź spółki (...) sp. z o.o.;

Pisemna odpowiedź spółki (...);

Pisemna odpowiedź spółki (...);

Aneks do umowy pożyczki nr (...);

Umowa pożyczki nr (...);

Pisemna odpowiedź spółki (...) w imieniu (...) sp. z o.o.;

Umowa nr (...);

Pisemna odpowiedź (...) sp. z o.o.

Umowa pożyczki nr (...) z 23.12.2019 r. wraz z aneksem z 27.12.2019 r.;

Zeznania I. E.;

Umowa pożyczki z dnia 12.03.2020 r.;

Umowa pożyczki nr (...) (kopia ze sprawy cywilnej);

Umowa pożyczki nr (...) (kopia ze sprawy cywilnej);

Umowa pożyczki nr (...);

Dane telekomunikacyjne z portalu (...).pl;

Umowa pożyczki nr (...);

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej;

Korespondencja mailowa i za pośrednictwem komunikatora;

Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna;

Dane o karalności

5;

34-38;

40-43;

56-57;

58-61;

72-80;

66-68;

92-99;

137-139;

157-162;

182;

192;

217-218;

271;

287-297;

325;

336-338;

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

J. o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonej. Sąd tylko w części dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, a mianowicie w zakresie, w jakim przyznała się ona do zawierania pożyczek na dane I. E. oraz wskazywała na przekazanie przez I. E. karty płatniczej celem wykorzystania środków znajdujących się na jego rachunku bankowym. Jako niewiarygodne Sąd uznał jednak pozostałą część wyjaśnień, w której oskarżona wskazywała, iż czyniła to za wiedzą i zgodą I. E., a środki uzyskane w ten sposób miały zostać przeznaczone na bieżące potrzeby jej i wspólnego syna oskarżonej i byłego konkubenta. Otóż oskarżona wskazała, iż wszelkie niezbędne dane potrzebne do zawarcia umów pożyczek

via Internet otrzymała od I. E. podczas widzenia. Oświadczenie to nie polega jednak na prawdzie, gdyż pierwsza umowa została zawarta w dniu 23.12.2019 r., zaś pierwsze widzenie z I. E., oskarżona odbyła dopiero w dniu 5.01.2020 r. Tym samym, musiała ona dysponować bądź to pełnymi danymi I. E., bądź to, jak wskazywał świadek, korzystała z jego komputera osobistego, w którym dane te były już zapisane w pamięci przeglądarki internetowej. Świadek posiadał bowiem konta na portalach pożyczkowych, gdyż korzystał wielokrotnie z ich usług we wcześniejszym okresie. Kolejno należy zauważyć, że oskarżona nie mogła dysponować zgodą I. E. na zawieranie umów pożyczek przez Internet, skoro od listopada 2019 r. pozostawał on tymczasowo aresztowany, pierwsza umowa została zawarta już 23.12.2019 r., a pierwsze widzenie miało miejsce dopiero 05.01.2020 r. Co więcej, zauważyć należy, że oskarżona zawierała także umowy o charakterze refinansującym. Były to pożyczki na spłatę uprzednio zawartych pożyczek i nie wiązały się z transferem gotówki- przeczy to zatem jej twierdzeniom, jakoby każdorazowo wiązało się to z uzyskaniem środków na utrzymanie siebie i syna. Tego rodzaju mechanizm, służy bowiem kontroli narastającej spirali zadłużenia, którą oskarżona generowała poprzez kolejne umowy pożyczek. Wreszcie, oskarżona w korespondencji prowadzonej z I. E. posługiwała się takimi zwrotami, jak „jedyne co możesz mi zarzucić to długi” oraz „spłacę w swoim czasie co mam”. Zwroty te zaś padały w odpowiedzi na wezwania I. E. do uregulowania zadłużenia i zajęć komorniczych. Wprawdzie oskarżona oceniła to jako wiadomości wyrwane z kontekstu, dotyczące licznych spraw z okresu trwania związku partnerskiego, niemniej daty owych wiadomości korelują z zeznaniami I. E., który wskazywał, że początkowo D. H. deklarowała, iż ureguluje to zadłużenie, wobec czego nie podejmował on żadnych kroków prawnych. Nie bez znaczenia jest również fakt, że w przypadku części umów, D. H. wykorzystała dane osobowe I. E., podając przy tym swój adres e-mail. Otwarte pozostaje zatem pytanie, czemu wskazała ona swój adres e-mail, skoro wszystkie dane do zawarcia umów pożyczek miał jej przekazać I. E.? Wreszcie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadka (...) w części, w jakiej kategorycznie stwierdzał on, że nie wyrażał zgody na zawieranie umów pożyczek pod jego nieobecność, z wykorzystaniem jego danych. Oskarżona twierdzeń tych nie była w stanie skutecznie obalic. Podsumowując, Sąd wyjaśnienia oskarżonej uznał i wykorzystał tylko w tym zakresie, w jakim przyznała ona, że umowy pożyczek zawierałą, odrzucając przy tym podawane przez nią okoliczności, w jakich do tego dochodziło.

Zeznania I. E.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne i przydatne dla czynienia ustaleń faktycznych w zakresie w jakim świadek wskazywał, że:

- nie zezwolił D. H. na zawieranie umów pożyczek na jego rzecz i z wykorzystaniem jego danych;

- udostępnił oskarżonej jedynie swoją kartę płatniczą, za zgodą organów ścigania, w celu wykorzystania środków znajdujących się na jego koncie;

- nigdy nikomu nie udostępniał swoich danych do logowania zarówno do skrzynki mailowej, jak i konta bankowego oraz kont na portalach pożyczkowych;

- oskarżona wykorzystała nadpisane dane do logowania, które znajdowały się na komputerze świadka, będącym w dyspozycji oskarżonej w okresie jego tymczasowego aresztowania.

Ad. tiret 1- materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie wskazuje w żadnym miejscu, aby faktycznie D. H. była umocowana do zawierania tego rodzaju umów. Umowy były bowiem zawierane na dane I. E., a środki przekazywane były na jego konto. W żadnej z umów nie widnieje zastrzeżenie o pełnomocnictwie D. H. do tego rodzaju czynności prawnych, jak również zastrzeżenie, że umowa zawierana jest przez pełnomocnika na rzecz I. E.. Zeznania te są w pełni wiarygodne w tej części, albowiem raz jeszcze należy podkreślić, że D. H. zawarła pierwszą umowę jeszcze przed pierwszym widzeniem. Fizycznie nie mogła ona więc dysponować żadną zgodą I. E. na tego rodzaju czynności prawne;

Ad. tiret 2- oskarżona przyznała, że kartą taką w istocie dysponowała i została ona wydana za zgodą organów ścigania- w tym miejscu zeznania świadka i wyjaśnienia oskarżonej są zupełnie zbieżne. Zresztą, z historii rachunku bankowego świadka wynika, że w okresie jego tymczasowego aresztowania środki pieniężne były wypłacane z bankomatu, czego nie mógł przecież dokonywać on sam. Znamienne jest również to, że środki pieniężne były wypłacane w krótkim odstępie czasowym po ich przekazaniu przez pożyczkodawcę;

Ad. tiret 3- możliwość taka wydaje się zupełnie prawdopodobna. Zważyć bowiem trzeba, że I. E. posiadał już konta na portalach pożyczkowych, zatem dane logowania mogły być automatycznie nadpisywane, jeżeli opcja taka została zaznaczona w przeglądarce. Okoliczność ta nie ma jednak pierwszorzędnego znaczenia w sprawie, skoro oskarżona nie kwestionuje, że zawierała umowy pożyczki, z wykorzystaniem sieci Internet na dane I. E..

Ponadto, zwrócić należy uwagę, że świadek I. E. w swoich zeznaniach pozostaje konsekwentny, utrzymując niemal zupełną ich spójność na każdym etapie postępowania. Wobec tego, Sąd nie znalazł podstaw, dla których ocena ich wiarygodności winna spotkać się z wynikiem negatywnym.

Historia rachunku bankowego I. E.

Dokument prywatny, obrazujący przepływy finansowe na rachunku bankowym należącym do I. E.. Potwierdza on wpływy środków z tytułu zawartych pożyczek oraz wykazuje mechanizm ich wykorzystania. Otóż znamienne jest, że po każdym z przelewów, następowała częściowa lub całkowita wypłata środków z bankomatu. Co oczywiste, czynić tego nie mógł tymczasowo aresztowany I. E.. Spostrzeżenie to potwierdza wyjaśnienia oskarżonej i zeznania świadka w zakresie, w jakim zgodnie wskazywali, że D. H. była w posiadaniu karty płatniczej, przypisanej do rachunku I. E..

Korespondencja mailowa i za pośrednictwem komunikatora;

Dokumenty prywatne w postaci kserokopii wydruków z poczty e-mail oraz komunikatora whatsapp. Wskazać trzeba, że utrwalone dialogi między stronami nie pozwalają na całościową ocenę przedmiotu rozmowy, niemniej w oparciu o nie można wnioskować, że I. E. zgłaszał pretensje o charakterze finansowym i domagał się uregulowania zadłużenia komorniczego. Oskarżona w odpowiedzi na powyższe, nie kwestionowała wprost swojej odpowiedzialności za zadłużenie, co z kolei uwiarygadnia zeznania I. E., że nie wyrażał zgody, ani tym bardziej nie polecał, zawierania umów pożyczek na jego dane.

Dane telekomunikacyjne z portalu interia.pl. Dokument od operatora domeny internetowej, wskazujący na datę założenia adresu e-mail oskarżonej, którym także posługiwała się w procesie zawierania umów pożyczek na dane I. E.

pismo SW wraz z wydrukiem karty ewidencji widzeń i zgodami na jednorazowe widzenia. Dowód ten pozwolił na rekonstrukcję widzeń oskarżonej ze świadkiem I. E. oraz ustalenie ram czasowych jego izolacji penitencjarnej. W oparciu o ten dokument, w sposób niebudzący wątpliwości można było ustalić, kiedy miało miejsce pierwsze widzenie stron i skonfrontować tę datę z datą zawarcia pierwszej umowy, a tym samym krytycznie ocenić wyjaśnienia oskarżonej w zakresie, w jakim podawała ona, że umowy ta zawierała za wiedzą i zgodą I. E..

Umowy pożyczek oraz pisemne stanowiska pożyczkodawców. Z uwagi na tożsamy charakter tych dokumentów, Sąd dokonał ich zbiorczej oceny, gdyż nie ma potrzeby wypowiadania się co do każdego z nich z osobna. Otóż, dokumenty te jasno wskazują, jakiego rodzaju umowy, kiedy, na jakich warunkach i czyje dane zostały zawarte. Nadto, pisemne oświadczenia pożyczkodawców informują o stanie zadłużenia i losach poszczególnych długów. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania tychże dokumentów prywatnych, albowiem fakt zawierania umów pożyczek leżał poza sporem. Oskarżona nie zakwestionowała żadnej z dokonanych czynności prawnych, ani również nie podnosiła zarzutów odnośnie do treści czynności prawnych, zatem całokształt zebranej dokumentacji nie wymaga szerokiego komentarza.

Opinia sądowo-pyschiatryczna. Opinia sporządzona przez właściwych biegłych, odpowiadająca na pytania organu, zawierająca jasne i kategorycznie sformułowane wnioski

Dane o karalności

Dokument urzędowy obrazujący dotychczasową niekaralność oskarżonej

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Zeznania świadka J. H.

Świadek złożył pisemne oświadczenie o skorzystaniu z przysługującego mu uprawnienia do odmowy składania zeznań w sprawie, jako osobie najbliższej dla oskarżonej (ojciec)

Zeznania świadków:

O. A., Ł. Ł., O. D., W. N., D. W.

Zeznania te. en bloc należy uznać za niemające znaczenia dla ustalenia faktów i nieprzydatne w swej istocie dla postępowania. Otóż zeznania te składane były przez pracowników spółek-pożyczkodawców i dotyczyły procedury zawierania umów oraz okoliczności wynikających z samych dokumentów. Osoby te nie miały osobistej styczności z oskarżoną, bowiem umowy były zawierane za pośrednictwem sieci Internet. Wobec faktu, że oskarżona nie przeczyła zawieraniu umów, jak również nie wskazywała na odmienny sposób ich zawierania, treść tych zeznań nie wnosi niczego istotnego do ustaleń faktycznych w sprawie.

Podstawa prawna wyroku

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

D. H.

Oszustwo, określone w art. 286§1 kk. należy do specyficznych przestępstw przeciwko mieniu. Polega bowiem ono na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd lub wyzyskania błędu innej osoby lub na wykorzystaniu jej niezdolności do należytego pojmowania podejmowanych działań. Istotnym czynnikiem sprawczym dla niekorzystnej dyspozycji majątkowej jest tu przede wszystkim fałsz. W przeciwieństwie jednak chociażby do wymuszenia rozbójniczego, dyspozycja majątkowa na rzecz sprawcy ma tu charakter dobrowolny, niewymuszony.

Artykuł 286 § 1 kk. chroni cudze mienie, czyli własność i wszelkie inne prawa o charakterze majątkowym, a więc chodzi tu o ochronę całokształtu sytuacji majątkowej danej osoby, czyli ogół praw majątkowych, które jej przysługują

Do znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk należą trzy oszukańcze sposoby jego popełnienia:

- wprowadzenie innej osoby w błąd,

- wyzyskanie błędu,

-wyzyskanie niezdolności innej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Pierwszy i drugi opiera się na błędzie pokrzywdzonego, którego wyobrażenie o rzeczywistości nie odpowiada faktom w zakresie istotnym dla podjęcia decyzji o określonym rozporządzeniu mieniem. Sprawca albo błąd ten wywołuje, przedstawiając pokrzywdzonemu fałszywy obraz rzeczywistości, albo wykorzystuje fakt, że pokrzywdzony z innego powodu jest już w błędzie. Trzeci sposób popełnienia oszustwa wiąże się ze szczególnymi cechami osoby dokonującej rozporządzenia mieniem. Jej niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania może mieć charakter zarówno trwały, (gdy przyczyną jest np. niedojrzałość), jak i przejściowy

Przedmiotem wykonawczym oszustwa jest osoba, którą sprawca za pomocą oszukańczych metod skłania do aktywnego udziału w realizacji jego zamiaru, oraz mienie będące przedmiotem rozporządzenia przez tę osobę. Może to być mienie zarówno rozporządzającego, jak i innego podmiotu.

Cechą charakterystyczną oszustwa jest dobrowolność decyzji pokrzywdzonego o rozporządzeniu mieniem, której towarzyszy jednak brak świadomości, co do rzeczywistych

skutków tego rozporządzenia, w odróżnieniu od wymuszenia rozbójniczego, w którym pokrzywdzony ma świadomość skutków rozporządzenia, ale nie dokonuje go dobrowolnie

E. sprawca stosuje jedną z oszukańczych metod wymienionych w art. 286 § 1 kk., to "dla bytu przestępstwa oszustwa jest

obojętne, czy pokrzywdzony mógł lub powinien był sprawdzić prawdziwość twierdzeń sprawcy, nie jest nawet istotne, że pokrzywdzony mógł wykryć błąd przy dołożeniu znikomej nawet staranności", nie ma znaczenia bezkrytyczność i łatwowierność pokrzywdzonego (wyr. SA w Ł. z 18.12.2012 r., II AKA 190/12, L.; wyr. SA w Krakowie z 20.10.2011 r., II AKA 145/11, OSA 2012, Nr 12, poz. 42; wyr. SA we M. z 3.4.2013 r., II AKa 80/3, niepubl.; wyr. SA w Ł. z 22.5.2014 r., II AKA 58/14, KZS 2014, Nr 6, poz. 73) ani np. niezapoznanie się przez pokrzywdzonego z kondycją finansową kontrahenta

Oszustwo może być popełnione tylko umyślnie, a przy tym stanowi przestępstwo kierunkowe, znamienne celem, którego treścią jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca powinien obejmować wszystkie znamiona oszustwa zamiarem bezpośrednim. Dla ustalenia celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie jest istotne, czy sprawca miał zamiar przywłaszczenia, ponieważ korzyść majątkowa może polegać również na innym wykorzystaniu cudzego mienia. Odpowiada to wykładni niekorzystnego rozporządzenia mieniem będącego skutkiem oszustwa. Ani niekorzystny charakter tego rozporządzenia, ani korzyść majątkowa, którą chce osiągnąć sprawca, nie muszą polegać na niespełnieniu przez sprawcę świadczenia, do jakiego się zobowiązał (np. zwrotu pożyczki), mogą polegać też na wykonaniu go w inny sposób, niż wynika to z umowy. Dlatego dla przypisania oszustwa nie jest konieczne ustalenie, że sprawca miał zamiar niezwrócenia długu; wystarczy stwierdzić, że zamierzał zwrócić dług na innych warunkach, niż strony uzgodniły (wyr. SA w Szczecinie z 2.10.2015 r., II AKA 157/15, L.; wyr. SN z 2.10.2015 r., III KK

148/15, L.). Zamiar ten musi jednak istnieć u sprawcy już w momencie powstania zobowiązania.

Nie ulega wątpliwości, iż oskarżona swoim zachowaniem doprowadziła pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając go w błąd, co do okoliczności objętych zawartą umową.

D. H. każdorazowo wskazywała bowiem dane I. E., jako strony umowy pożyczki (pożyczkobiorcy). Skorelowane to było z podaniem także numeru rachunku bankowego I. E., do którego miała wszakże dostęp. W oczach pożyczkodawcy, stroną umowy był zatem I. E., czego nie miał on możliwości zweryfikować, albowiem umowy te zawierane były za pośrednictwem sieci Internet, z wykorzystaniem kont, które uprzednio osobiście zakładał I. E.. Skoro bowiem oskarżona w chwili zawierania umów pożyczki, posługiwała się danymi innej osoby nie ulega wątpliwości, iż miała „ coś do ukrycia”, miała przy tym obawy, iż w przypadku podania swoich prawdziwych danych nie będzie w stanie uzyskać pożyczki. Gdyby zaś istotnie działała w imieniu i na rzecz I. E., nic nie stało na przeszkodzie, aby uzyskała stosowne pełnomocnictwo .. Nie może bowiem budzić wątpliwości, iż podmiot udzielajacy pożyczki działa w zaufaniu do osoby ubiegającej się o jej pozyskanie, ma też zaufanie odnośnie prawdziwości podawanych istotnych danych warunkujących jej udzielnie. Podanie prawdziwych informacji daje ponadto możliwość weryfikacji oświadczeń pożyczkobiorcy, pozwala też ocenić ewentualne ryzyko związane z późniejszą spłatą zobowiązania. Wprowadzając instytucję finansową w błąd, podając nieprawdziwe dane, oskarżona zakładała, że ewentualne, późniejsze postępowanie wobec niej, będzie niemożliwe i miała tego pełną świadomość.

D. H. była przy tym beneficjentem środków przekazanych w ramach umowy pożyczki, do których to miała dostęp za pomocą przekazanej karty płatniczej, co koreluje z ujawnioną zależnością, iż środki pieniężne były w części lub całości wypłacane z bankomatu w krótkim odstępie czasu po przelewie. Co zupełnie jasne, D. H. nie miała zamiaru spłaty zaciągniętych pożyczek, albowiem nie uczyniła tego w odniesieniu do żadnej z nich, wykorzystując fakt, że formalnie nie była ona stroną tychże umów. Pozorowała ona jedynie regulowanie zadłużenia, poprzez tzw. rolowanie długu i zawieranie umów refinansujących- także na dane I. E..

W świetle powyższego, Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżona, wykorzystała błąd pożyczkodawców co do tożsamości pożyczkobiorcy i zamiaru wywiązania się z zobowiązania i popełniła 10 występków z art. 286 § 1 k.k., spiętych klamrą ciągu przestępstw. Oskarżona każdorazowo działała z zamiarem bezpośrednim, zabarwionym dodatkowo celem działania tj. uzyskaniem korzyści majątkowej. W sprawie zaś nie ujawniły się żadne okoliczności, które uwalniałyby oskarżoną od winy lub też prowadziły do uchylenia bezprawności jej działania.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

D. H.

Punkt I wyroku, czyn I

Przy wymiarze kary oskarżonej Sąd kierował się dyrektywami przewidzianymi w art. 53 § 1 i 2 kk., czyli swobodnym uznaniem sędziowskim, przy zachowaniu granic przewidzianych przez ustawę, bacząc, aby dolegliwość orzeczonej sankcji nie przekraczała stopnia winy i uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, a także mając na uwadze cele kary w zakresie prewencji indywidualnej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Zdaniem Sądu wymierzona oskarżonej kara ograniczenia wolności jest karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia jej winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Ponadto zdaniem Sądu kara w takim wymiarze będzie w stanie zapobiec popełnieniu przez oskarżoną kolejnych podobnych przestępstw, pozwoli też tak zmienić postawę oskarżonej wobec wartości chronionych przez prawo takich jak cudze mienie, aby mogła ona w przyszłości normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Sąd pokłada nadzieję, że wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, uświadomi oskarżonej, że zawieranie umów pożyczki, nawet z dużymi podmiotami i za pośrednictwem sieci Internet, nie jest zobowiązaniem fikcyjnym, gdzie można posłużyć się jakimikolwiek danymi, zaciągniętych zobowiązań nie spłacać, a jedynie wykorzystać otrzymane środki finansowe.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Inne zagadnienia

Sąd nie orzekał, na podstawie art. 46 § 1 k.k., albowiem podmioty pierwotnie pokrzywdzone straciły status wierzyciela wobec sprzedaży wierzytelności. Nadto, w obrocie prawnym pojawiły się także tytuły egzekucyjne i wykonawcze przeciwko I. E., co także uniemożliwia orzeczenie obowiązku naprawienia szkody wobec dyspozycji przepisu art. 415 k.p.k.

Koszty procesu

Punkt II wyroku

O kosztach orzeczono stosownie do art. 624 § 1 k.p.k.